Ηεισαγγελέας των υποκλοπών Βλάχου και ο διαγγελέας των ποταπών Γεραπετρίτης θα πρέπει μια μέρα να αναδειχτούν τα δύο πρόσωπα του καθεστώτος Μητσοτάκη. Η πρώτη, ανέλεγκτη, ιταμή, σκυθρωπή, το σκοτεινό πρόσωπο της καθεστωτικής ακαμψίας. Ο δεύτερος, απεχθής πολιτικά αλλά έως συμπαθής ακροβατικά, το φωτεινό πρόσωπο της καθεστωτικής οσφυοκαμψίας. Άμα ο Μητσοτάκης του πει ότι ο κοριός πετάει, αυτός θα αποδείξει χωρίς αντιρρήσεις και με ρήσεις στην αρχαία ελληνική και στη σύγχρονη νομική ότι και βέβαια πετάει. Το επιτρέπει, αν δεν το επιβάλλει κιόλας το σύνταγμα της χώρας. Και ο Τσίπρας που επιμένει ότι δεν πετάει πρέπει να παραδοθεί στη χλεύη του Λυσία.

Θα πείτε, βέβαια, ότι ο Λυσίας δεν έχει σχέση με το ότι ο Μητσοτάκης παρακολουθούσε τη μισή Ελλάδα και είχε κάνει στόχο ακόμα και τον επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων. Εδώ εισάγετε, όμως, στη συζήτηση, με την γκρίνια σας για την αλυσιτελή χρήση του Λυσία, ένα τρίτο πρόσωπο του καθεστώτος: τον στρατηγό με τον κωδικό 519c, που μιλάει τη γλώσσα των όπλων, αλλά καταπίνει τη γλώσσα του όταν αποδεικνύεται ότι είχε γίνει στόχος υποκλοπών. Που βλέπει Τούρκο κι αγριεύει, αλλά τον κοριό τον κανακεύει. Τέτοιοι, όμως, θα πείτε πάλι, υπάρχουν πολλοί, γιατί χωρίς τέτοιους δεν υπάρχει καθεστώς.