Το δημοψήφισμα στην Καταλονία έχει, από το πρωί της Κυριακής, ένα πρόσωπο. Το πρόσωπο μία ηλικιωμένης γυναίκας, με τα λευκά της μαλλιά καλυμμένα από ένα παχύ στρώμα αίματος. Τραυματίσθηκε από ισπανούς αστυνομικούς κατά τις επιχειρήσεις κατάσχεσης εκλογικού υλικού. Πρόσωπο του δημοψηφίσματος, θα είναι επίσης το πρόσωπο της συμβολικής ήττας του Μαριάνο Ραχόι. 

Τι μπορεί να γινόταν στο κεφάλι του επικεφαλής της ισπανικής κυβέρνησης για να σκεφτεί  ότι μία δια της βίας ακύρωση της εκλογικής διαδικασίας, παράνομης για τους μεν, νόμιμης για τους δε,  θα διευθετούσε το ζήτημά του;  Οι εικόνες που έρχονται και επανέρχονται στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης και τα ενημερωτικά δίκτυα, είναι καταστροφικές για τον ίδιο και για την «ισπανική» υπόθεση που υπερασπίζεται. Αστυνομικοί που σπάζουν πόρτες σχολείων, με λοστούς, με κόφτες, που προσπαθούν να αρπάξουν κάλπες. 

Η επίθεση δεν είναι κατά της  ενότητας της Ισπανίας, αλλά κατά της δημοκρατίας: αυτό δείχνει το vortex video.  Αυτές οι εικόνες της βάρβαρης και δυσανάλογης καταστολής δεν θα αλλάξουν ούτε κατά διάνοια τη στάση εκείνων που έχουν κατασταλαγμένες και οριστικές απόψεις για το δύσκολο αυτό θέμα εθνικής ταυτότητας. Εκεί ή εδώ.

Αντίθετα, σε έναν κόσμο που έχει την τάση να αγνοεί την πολυπλοκότητα και θέλει να επιβάλει την  επιλογή στρατοπέδου,  ο Ραχόι ωθεί σε μία επιλογή ανάμεσα  στη βία ενός κρατικού εθνικισμού και την πολιτική ανυπακοή ενός καταλανικού αυτονομιστικού κινήματος που σέβεται τη δημοκρατία. Δεν έχει τίποτε να κερδίσει. Εκτός και αν επιδιώκει, μέσω της αστυνομικής βαρβαρότητας, τη γέννηση μίας λιγότερο ειρηνικής αντιπολίτευσης.

Η Ισπανία δεν πρέπει να πάρει τον αιματηρό δρόμο που γνωρίζει τόσο καλά. Είναι χρέος των Ευρωπαίων που επικαλούνται συχνά μία Ενωση «που βασίζεται σε μία υπόσχεση ειρήνης, προόδου και ευημερίας» να την θυμίσουν επειγόντως στον Ραχόι.

*Ο Johan Hufnagel είναι δημοσιογράφος της Liberation

Πηγή: Liberation