Ξέραμε ότι έχει εκλεκτική μνήμη. Θυμάται, ας πούμε, τα capital controls το 2015, αλλά ξεχνάει τις πρωτιές στην τιμή του ρεύματος, τις τιμές στο σούπερ μάρκετ, την ακρίβεια που μας δέρνει το 2022. Θυμάται τα capital controls, αλλά ξεχνάει πώς μπήκαμε στα Μνημόνια και ποιος μας έβγαλε από αυτά. Θυμάται ακόμα και ότι ήταν πολιτικός κρατούμενος, βρέφος ακόμα, την εποχή της Χούντας, αλλά δεν θυμάται τον Ινδαρέ, τον Ζακ, τους άγριους ξυλοδαρμούς από την αστυνομία, τις αγάπες με τους ναζί, της δικής του εποχής.

Μυρίστηκε, όμως, εκλογές. Τι μύτη! Και το είπε με τα ρουθούνια του διεσταλμένα για του λόγου το ασφαλές. Ο μάγειρος των θεσμών μυρίστηκε το γεύμα που ο ίδιος ετοιμάζει στην κουζίνα του. Παίζει εν ου παικτοίς όχι μόνο με την αλήθεια, την αξιοπρέπεια, τους θεσμούς, αλλά και με τη λογική μας. Διότι όλοι ξέρουμε ότι τα γένια και τα χτένια για το πότε θα γίνουν εκλογές είναι δικά του. Ότι το μαγείρεμα είναι δικό του. Και ότι θα διαλέξει για να μας σερβίρει το γεύμα της κάλπης την πιο κατάλληλη στιγμή. Για τον ίδιο, εννοείται, και τους φίλους του.