Μερικές φορές η σλοβενική κυβέρνηση κάνει κάτι που με κάνει να ντρέπομαι πολύ που είμαι πολίτης της Σλοβενίας. Μια τέτοια στιγμή ήρθε νωρίτερα αυτό το μήνα, όταν, σε μια πράξη αλληλεγγύης με το Ισραήλ, αποφάσισε (μαζί με την Αυστρία και την Τσεχική Δημοκρατία) να φέρει ισραηλινές σημαίες κατά μήκος των εθνικών και της ΕΕ σημαιών σε κυβερνητικά κτίρια. Η επίσημη εξήγηση ήταν ότι το Ισραήλ δέχεται πυραυλικές επιθέσεις από τη Γάζα και πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό του - καμία από τις συνηθισμένες εκκλήσεις για αμοιβαίο περιορισμό, απλώς μια σαφή εκτίμηση ενοχής.

Αυτή η διαμαρτυρία είναι προς το συμφέρον του Ισραήλ: θέλουν τη Δυτική Όχθη, αλλά δεν θέλουν να την προσαρτήσουν άμεσα, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα έπρεπε να κάνουν τους Παλαιστινίους να ζουν εκεί Ισραηλινούς πολίτες. Έτσι, η κατάσταση απλώς συνεχίζεται και διακόπτεται κατά καιρούς από διαπραγματεύσεις που περιγράφονται τέλεια από έναν Παλαιστίνιο συμμετέχοντα: και οι δύο πλευρές κάθονται στις αντίθετες πλευρές ενός τραπεζιού με μια πίτσα στη μέση και ενώ διαπραγματεύονται για το πώς να χωρίσουν η πίτσα, η μία πλευρά τρώει συνεχώς τα μέρη της. 

Όταν, ως ένδειξη αλληλεγγύης με τους διαμαρτυρόμενους Παλαιστινίους στη Δυτική Όχθη, η Χαμάς άρχισε να εκτοξεύει ρουκέτες εναντίον του Ισραήλ, αυτή η πράξη (η οποία θα έπρεπε να καταδικαστεί) θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως το τέλειο έδαφος για τον Νετανιάχου να κερδίσει πολιτικά σημεία: μια πραγματική απελπιστική διαμαρτυρία ενάντια στο Ισραήλ η ισραηλινή εθνοκάθαρση έγινε μια ακόμη σύγκρουση Χαμάς-Ισραήλ, με το Ισραήλ απλώς να ανταποκρίνεται σε επιθέσεις πυραύλων. Αλλά ο Νετανιάχου έπρεπε να παραδεχτεί ότι οι αστικές αναταραχές στο Ισραήλ ήταν μεγαλύτερη απειλή από τους πυραύλους από τη Γάζα. Καταδίκασε την « αναρχία » της εβραϊκής-αραβικής βίας σε πόλεις στο Ισραήλ 

Ένα από τα επίκεντρα των διαδηλώσεων είναι η ισραηλινή πόλη Lod, νοτιοανατολικά του Τελ Αβίβ, με έντονη παλαιστινιακή παρουσία. Ο δήμαρχος του Λοντ περιέγραψε τα γεγονότα ως « εμφύλιο πόλεμο ». Συμμορίες και από τις δύο πλευρές τρομοκρατούν άτομα, οικογένειες και καταστήματα, μέχρι και άμεσες λύσεις.

« Οι ακροδεξινοί Εβραίοι Ισραηλινοί, συχνά οπλισμένοι με πιστόλια και λειτουργούν με πλήρη άποψη της αστυνομίας, έχουν μετακομίσει σε μικτές περιοχές αυτήν την εβδομάδα. Σε μηνύματα που μοιράστηκαν μια διαδικτυακή εβραϊκή υπέρμαχη ομάδα, οι Εβραίοι κλήθηκαν να πλημμυρίσουν στο Λοντ. «Μην έρχεστε χωρίς κανένα μέσο για την ατομική προστασία,» ένα μήνυμα διαβάσει ,»η Guardian ανέφερε το Σάββατο. «Ο Amir Ohana, ο υπουργός δημόσιας ασφάλειας, ενθάρρυνε την επαγρύπνηση, ανακοινώνοντας την Τετάρτη ότι« οι νομοταγείς πολίτες που μεταφέρουν όπλα »ήταν βοήθεια στις αρχές. Έκανε τα σχόλια αφού ένας ύποπτος Εβραίος ένοπλος κατηγορήθηκε για τη δολοφονία ενός Αράβου στο Λοντ. Ο υπουργός, χωρίς να παρουσιάσει αποδεικτικά στοιχεία, είπε ότι ήταν αυτοάμυνα. "

Η πιο επικίνδυνη πτυχή της κατάστασης είναι ότι η ισραηλινή αστυνομία δεν προσποιείται καν ότι ενεργεί ως ουδέτερος παράγοντας του νόμου και της δημόσιας ασφάλειας. φέρεται να χειροκροτούν τον ακροδεξιό εβραϊκό όχημα που κυματίζει ισραηλινές σημαίες στο Λοντ. 

Εν ολίγοις, το κράτος δικαίου στην αποσύνθεση στο Ισραήλ, τουλάχιστον για τους Παλαιστίνιους πολίτες του - αφήνονται μόνοι τους. δεν μπορούν να απευθύνουν έκκληση σε ανώτερο οργανισμό που θα επέμβει όταν τους επιτεθεί Αυτή η σκανδαλώδης κατάσταση είναι απλώς συνέπεια του τι συμβαίνει στο Ισραήλ τα τελευταία χρόνια: η ανοιχτά ρατσιστική ακροδεξιά (που θέλει να ισχυριστεί αυτό που αποκαλούν άσεμνα « πλήρη κυριαρχία του Ισραήλ»)«Πάνω από τη Δυτική Όχθη και αντιμετωπίζουμε Παλαιστινίους που ζουν εκεί ως ανεπιθύμητους εισβολείς) αναγνωρίζεται όλο και περισσότερο ως νόμιμο και γίνεται μέρος του δημόσιου πολιτικού λόγου. Αυτή η ρατσιστική στάση ήταν ανέκαθεν το de facto θεμέλιο της ισραηλινής πολιτικής, αλλά ποτέ δεν αναγνωρίστηκε δημόσια. ήταν απλώς το μυστικό - αν και είναι γνωστό σε όλους - κίνητρο των Ισραηλινών πολιτικών των οποίων η δημόσια επίσημη θέση ήταν πάντα (τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα) η λύση δύο κρατών και ο σεβασμός των διεθνών νόμων και υποχρεώσεων. 

Τώρα που αυτή η πρόσοψη σεβασμού του νόμου διαλύεται, δεν αρκεί να πούμε ότι η πραγματικότητα που βλέπουμε τώρα ήταν η αλήθεια πίσω από την εμφάνιση. Οι εμφανίσεις είναι απαραίτητες. μας υποχρεώνουν να ενεργούμε με έναν συγκεκριμένο τρόπο - έτσι χωρίς την εμφάνιση, αλλάζει και ο τρόπος που ενεργούμε. Η απόσταση μεταξύ της δημόσιας εμφάνισης και της σκοτεινής πραγματικότητας πίσω από αυτό επέτρεψε στο Ισραήλ να παρουσιαστεί ως ένα σύγχρονο κράτος δικαίου σε αντίθεση με τον αραβικό θρησκευτικό φονταμενταλισμό, αλλά με αυτή τη δημόσια αποδοχή του θρησκευτικού φονταμενταλιστικού ρατσισμού, οι Παλαιστίνιοι είναι τώρα μια δύναμη κοσμικής ουδετερότητας, ενώ οι Ισραηλινοί ενεργούν σαν θρησκευτικοί φονταμενταλιστές.

Το ευρύτερο πλαίσιο αυτής της κλιμάκωσης των γεγονότων στο Ισραήλ κάνει ολόκληρη την εικόνα ακόμη πιο σκοτεινή: πρώτα στη Γαλλία, στη συνέχεια στις ΗΠΑ, μια σημαντική ομάδα στρατιωτικών αξιωματικών και συνταξιούχων στρατηγών δημοσίευσε επιστολές που προειδοποιούν για την απειλή για την εθνική ταυτότητα και τον τρόπο ζωής των χωρών τους. Στη Γαλλία, η επιστολή επιτέθηκε στην ανοχή του κράτους ενάντια στον εξισλαμισμό και στις ΗΠΑ προειδοποίησαν για την «σοσιαλιστική» και «μαρξιστική» πολιτική της κυβέρνησης Μπάιντεν. Ο μύθος του αποπολιτικοποιημένου χαρακτήρα των ενόπλων δυνάμεων διαλύεται: ένα σημαντικό μέρος του στρατού υποστηρίζει την εθνικιστική ατζέντα. Εν ολίγοις, αυτό που συμβαίνει τώρα στο Ισραήλ είναι μέρος μιας παγκόσμιας τάσης.

Αλλά τι σημαίνει αυτό για την εβραϊκή ταυτότητα; Όπως είπε ένας από τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος, « Στο παρελθόν, ένα αντισημιτικό ήταν ένα άτομο που αντιπαθεί τους Εβραίους. τώρα, ένα αντισημιτικό είναι ένα άτομο που οι Εβραίοι αντιπαθούν . " Ο τίτλος ενός πρόσφατου διαλόγου για τον αντισημιτισμό και το μποϊκοτάζ Κυρώσεις (BDS) κίνηση στην Der Spiegel ήταν: « Wer Antisemit ist, bestimmt der Jude und nicht der potenzielle Antisemit» ( «Ο Εβραίος, δεν το δυναμικό αντι- Σημίτης, καθορίζει ποιος είναι αντισημιτικός »). Εντάξει, ακούγεται λογικό. το θύμα πρέπει να αποφασίσει την κατάσταση του θύματός του, έτσι με την ίδια έννοια που ισχύει για μια γυναίκα που ισχυρίζεται ότι βιάστηκε, θα πρέπει να ισχύει και για τους Εβραίους. Υπάρχουν όμως δύο προβλήματα εδώ: (1) Δεν πρέπει να ισχύει το ίδιο και για τους Παλαιστινίους στη Δυτική Όχθη, ποιος πρέπει να καθορίσει ποιος κλέβει τη γη τους και τους στερεί τα στοιχειώδη δικαιώματα; (2) Ποιος είναι ο «Εβραίος» που καθορίζει ποιος είναι αντισημιτικός; Τι γίνεται με τους πολυάριθμους Εβραίους που υποστηρίζουν το BDS ή που, τουλάχιστον, έχουν αμφιβολίες σχετικά με την πολιτική του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη; Δεν είναι η επίπτωση της παρατιθέμενης στάσης ότι, αν και εμπειρικά Εβραίοι, με κάποια «βαθύτερη» έννοια όχι Εβραίοι, πρόδωσαν την εβραϊκή τους ταυτότητα; (Μία φορά μου επιτέθηκε σκληρά ως αντισημιτικός επειδή χρησιμοποίησα τον όρο «οι Εβραίοι»…

Ο Ιταλός ιστορικός Κάρλο Γκίντσμπουργκ πρότεινε την ιδέα ότι η ντροπή για τη χώρα κάποιου, όχι για την αγάπη, μπορεί να είναι το αληθινό σημάδι ότι ανήκει σε αυτήν. Ένα υπέρτατο παράδειγμα τέτοιας ντροπής συνέβη το 2014 όταν εκατοντάδες επιζώντες και απόγονοι επιζώντων του Ολοκαυτώματος αγόρασαν μια διαφήμιση στους New York Times του Σαββάτου, καταδικάζοντας αυτό που αναφέρονται ως « η σφαγή Παλαιστινίων στη Γάζα και η συνεχιζόμενη κατοχή και αποικισμός της ιστορικής Παλαιστίνης. « Ανησυχούμε για τον ακραίο, ρατσιστικό απάνθρωπο των Παλαιστινίων στην ισραηλινή κοινωνία, που έχει φτάσει σε πυρετό » , ανέφερε η δήλωσή τους. 

Ίσως σήμερα, ορισμένοι Ισραηλινοί να μαζέψουν το θάρρος να νιώσουν ντροπή από αυτό που κάνουν οι Ισραηλινοί στη Δυτική Όχθη και στο ίδιο το Ισραήλ - όχι, φυσικά, με την αίσθηση ντροπής να είσαι Εβραίος, αλλά, αντίθετα, να νιώθεις ντροπή για αυτό που κάνει η ισραηλινή πολιτική στη Δυτική Όχθη στην πιο πολύτιμη κληρονομιά του ίδιου του Ιουδαϊσμού.

Πηγή: RT