Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

Κυριάκος Μητσοτάκης ή Φαήλος Κρανιδιώτης; Γιάννης Μουζάλας ή Πάνος Καμμένος;

Για εσάς, που τώρα με διαβάζετε, τα παραπάνω διλήμματα είναι αυταπάντητα.

Η συντριπτική πλειονότητα των αναγνωστών πολιτικών -όχι σκανδαλοθηρικών- εφημερίδων αποστρέφεται κάποιον που προαναγγέλλει στρατοδικεία και εκτελέσεις και προθυμοποιείται μάλιστα να δέσει ο ίδιος -με σύρμα!- τα χέρια των μελλοθανάτων.

Ακόμα και όσοι από εμάς θεωρούν ανεπίτρεπτο το γλωσσικό ολίσθημα του Γιάννη Μουζάλα, σίγουρα προτιμούν τον διακεκριμένο μαιευτήρα και βετεράνο του εθελοντισμού από έναν άνθρωπο απροσδιορίστου επαγγέλματος, ο οποίος έγινε ευρύτερα γνωστός συκοφαντώντας τον Ανδρέα Παπανδρέου σαν αρχηγό της 17 Νοέμβρη και διακρίθηκε καθ’όλη την πολιτική σταδιοδρομία του για ομοφοβικές επιθέσεις, προτροπές σε λυντσαρίσματα και εθνικιστικές κορώνες.

Αμφότεροι, ο Φαήλος Κρανιδιώτης και ο Πάνος Καμμένος, ανήκουν σε έναν ξένο και εχθρικό κόσμο. Ο κόσμος τους –φευ- εφάπτεται και απειλεί τον δικό μας.

Αρκεί να μπείτε σε ένα ταξί για διαδρομή κάποιας διάρκειας. Έξι στις δέκα φορές θα υποστείτε το από ραδιοφώνου παραλήρημα ενός κατακίτρινου δημοσιογράφου ή τον καταιγισμό σάχλας των επαγγελματιών κουτσομπόληδων που αυτοαποκαλούνται, με ναρκισσισμό, “lifestyle”. Ο ταξιτζής θα πορώνεται με τη συνωμοσιολογία και θα χαχανίζει με τα χοντροκομμένα αστεία. Στο διαφημιστικό διάλειμμα θα στραφεί προς εσάς, «τι είναι αυτό που βάζεις και βγάζεις στο στόμα σου;» θα σας επιπλήξει. «Δεν ξέρεις πως τα ηλεκτρονικά τσιγάρα έχουν μικροτσίπ και τα πουλάνε οι Εβραίοι για να μας αποβλακώνουν;» «Εσύ που το έμαθες;» θα αμυνθείτε. «Το είδα χθες στην τηλεόραση! Το έγραψε και το ίντερνετ! Έχει βουίξει ο τόπος!»

Δεν έχω τίποτα εναντίον των ταξιτζήδων γενικά. Είναι απλώς οι συμπολίτες μου που τους συναναστρέφομαι δίχως να τους διαλέγω.

Υπάρχουν στην Ελλάδα δύο κόσμοι εκ διαμέτρου αντίθετοι φιλοσοφικά, αισθητικά, πολιτικά – αν και οι πολιτικές επιλογές τους αποτελούν το κερασάκι απλώς της τούρτας.

Ο ένας κόσμος πιστεύει στον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους, αντιλαμβάνεται το θρησκεύεσθαι ως προσωπική υπόθεση του καθενός.

Ο άλλος κόσμος κάποτε διαδήλωνε για την αναγραφή του ΧΟ στις αστυνομικές ταυτότητες ενώ σήμερα τρέχει σε λιτανείες ιερών λειψάνων και ψάχνει φώτιση στις «προφητείες» του Παϊσιου.

Ο ένας κόσμος πανηγύρισε τη νομοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια και διεκδικεί σθεναρά την κατασκευή αποτεφρωτηρίων για τους νεκρούς.

Ο άλλος κόσμος θεωρεί κάθε παρέκκλιση από το συμβατικό μοντέλο οικογένειας ως ανωμαλία και όποιον προτιμήσει να καεί μετά τον θάνατο του αντίχριστο.

Ο ένας κόσμος ενημερώνεται από τις εφημερίδες –σε έντυπη ή διαδικτυακή μορφή-, διαβάζει βιβλία, παρακολουθεί θέατρο, κινηματογράφο, πηγαίνει σε συναυλίες.

Ο άλλος αποκοιμιέται εμπρός στην τηλεόραση και δεν αντιλαμβάνεται σαν διασκέδαση παρά τα μπουζούκια, τα τσιφτετέλια σε μεγάλες πίστες.

Εάν βρισκόμασταν στην Αμερική, ο ένας κόσμος θα ψήφιζε με βαριά καρδιά Χίλαρυ Κλίντον κι ο άλλος με μισαλλόδοξο ενθουσιασμό Ντόναλντ Τραμπ.

Στην Ελλάδα μέχρι τη χρεοκοπία του 2010, οι δύο κόσμοι συνυπήρχαν εάν όχι αγαστά, πάντως ειρηνικά. Τα τελευταία έξι χρόνια, βρίσκονται σε ακήρυχτο πόλεμο.

Οι μεν «πεφωτισμένοι» κατηγορούν τους άλλους ότι κρατούν την πατρίδα καθηλωμένη, πως φαλκιδεύουν με την ψήφο και τη στάση τους κάθε μεταρρυθμιστική απόπειρα. Οι δε «παραδοσιακοί» σέρνουν τα εξ’αμάξης σε εκείνους τους οποίους αποκαλούν ψευτοελίτ, ευρωλιγούρηδες, θολοκουλτουριάρηδες.

Το χάσμα μεταξύ τους όσο πάει και βαθαίνει. Θα ήταν επιπόλαιο να οριοθετηθεί στον άξονα μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Κι ακόμα περισσότερο να πιστωθούν συλλήβδην οι «πεφωτισμένοι» στα «ευρωπαϊκά» κόμματα και να χρεωθούν οι «παραδοσιακοί» στη σημερινή κυβέρνηση.

Δεν ξέρω ποιοι υπερτερούν αριθμητικά και ποιοι θα επικρατούσαν σε μια μέχρις εσχάτων σύγκρουση. Ένα ξέρω. Πως κοινωνία τόσο πολωμένη, λαός κομμένος στα δύο όπως ο δικός μας σήμερα, δεν μπορεί να προχωρήσει μακριά.-