Του  Glenn Diesen , Καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Νοτιοανατολικής Νορβηγίας και συντάκτη στο περιοδικό Russia in Global Affairs. Ακολουθήστε τον στο Twitter  @glenn_diesen .

Η Κίνα και η Ρωσία έχουν προχωρήσει σταδιακά προς μια τέτοια συμφωνία από τότε που η Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Κρίση του 2008 αποκάλυψε τους κινδύνους της υπερβολικής εξάρτησης από τις ΗΠΑ. Ωστόσο, οι αμερικανικές οικονομικές κυρώσεις τόσο κατά της Μόσχας όσο και του Πεκίνου φαίνεται να έχουν εντείνει την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων.

Η οικονομική αρχιτεκτονική με επίκεντρο τις ΗΠΑ δεν είναι πλέον βιώσιμη. Ο Λευκός Οίκος έχει χάσει τον έλεγχο της αρνητικής εμπορικής του ανισορροπίας, το χρέος ξεφεύγει από τον έλεγχο και ο ανεξέλεγκτος πληθωρισμός καταστρέφει το νόμισμα. Κάνοντας τα πράγματα χειρότερα, η Ουάσιγκτον χρησιμοποιεί την οικονομική της αρχιτεκτονική ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής επιβάλλοντας κυρώσεις στους αντιπάλους της. Η στρατηγική ασφαλείας των ΗΠΑ επιβεβαιώνει ότι η Κίνα και η Ρωσία είναι τα δύο κύρια κράτη στο στόχαστρο της Ουάσιγκτον, γεγονός που καθιστά επιτακτική τη Μόσχα και το Πεκίνο να δημιουργήσουν μια εναλλακτική οικονομική αρχιτεκτονική αποσυνδεδεμένη από τις ΗΠΑ. 

Μια οικονομική συνεργασία μεταξύ της Κίνας και της Ρωσίας, του μεγαλύτερου εισαγωγέα ενέργειας στον κόσμο και του μεγαλύτερου εξαγωγέα ενέργειας στον κόσμο, είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για την εκθρόνιση του πετροδολαρίου. Το 2015, περίπου το 90% του εμπορίου μεταξύ Ρωσίας και Κίνας διακανονιζόταν σε δολάρια και μέχρι το 2020, το εμπόριο σε δολάρια μεταξύ των δύο ευρασιατικών κολοσσών είχε σχεδόν μειωθεί στο μισό, με μόνο το 46% του εμπορίου σε δολάρια. Η Ρωσία πρωτοστατεί επίσης στη μείωση του μεριδίου των δολαρίων ΗΠΑ στα συναλλαγματικά της αποθέματα. Οι μηχανισμοί για την αποδολαριοποίηση του εμπορίου Κίνας-Ρωσίας χρησιμοποιούνται επίσης για τον τερματισμό της χρήσης του δολαρίου με τρίτα μέρη – με προόδους που παρατηρούνται σε μέρη όπως η Λατινική Αμερική, η Τουρκία, το Ιράν, η Ινδία κ.λπ. Οι ΗΠΑ αντλούν δολάρια σε ολόκληρο τον κόσμο για δεκαετίες, και κάποια στιγμή,

Το σύστημα SWIFT για χρηματοοικονομικές συναλλαγές μεταξύ τραπεζών παγκοσμίως ήταν προηγουμένως το μοναδικό σύστημα διεθνών πληρωμών. Αυτός ο κεντρικός ρόλος του SWIFT άρχισε να διαβρώνεται όταν οι ΗΠΑ το χρησιμοποίησαν ως πολιτικό όπλο. Οι Αμερικανοί έδιωξαν πρώτα το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα και το 2014 η Ουάσιγκτον άρχισε να απειλεί ότι θα εκδιώξει και τη Ρωσία από το σύστημα. Τις τελευταίες εβδομάδες, η απειλή χρήσης του SWIFT ως όπλο κατά της Ρωσίας έχει ενταθεί.

Η Κίνα ανταποκρίθηκε δημιουργώντας το CIPS και η Ρωσία ανέπτυξε το SPFS, που είναι και οι δύο εναλλακτικές στο SWIFT. Ακόμη και αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν συνενωθεί με μια εναλλακτική λύση στο SWIFT για να περιορίσουν την εξωεδαφική δικαιοδοσία της Ουάσιγκτον και να συνεχίσουν έτσι τις συναλλαγές με το Ιράν. Μια νέα οικονομική αρχιτεκτονική Κίνας-Ρωσίας θα πρέπει να ενσωματώσει τα CIPS και SPFS και να τα καταστήσει πιο διαθέσιμα σε τρίτους. Εάν οι ΗΠΑ εκδιώξουν τη Ρωσία, τότε η αποσύνδεση από το SWIFT θα ενταθεί περαιτέρω. 

Το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα και η Ασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ είναι διάσημα όργανα του οικονομικού κράτους των ΗΠΑ. Η έναρξη λειτουργίας της Ασιατικής Τράπεζας Επενδύσεων Υποδομής (AIIB) υπό την ηγεσία της Κίνας το 2015 έγινε ορόσημο στην παγκόσμια οικονομική αρχιτεκτονική, καθώς όλοι οι μεγάλοι σύμμαχοι των ΗΠΑ (εκτός από την Ιαπωνία) υπέγραψαν αψηφώντας τις αμερικανικές προειδοποιήσεις. Η Νέα Αναπτυξιακή Τράπεζα, παλαιότερα αναφερόμενη ως Τράπεζα Ανάπτυξης BRICS, ήταν ένα περαιτέρω βήμα προς την αποσύνδεση από τις αναπτυξιακές τράπεζες υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Η Ευρασιατική Τράπεζα Ανάπτυξης και η μελλοντική Τράπεζα Ανάπτυξης SCO είναι περισσότερα καρφιά στο φέρετρο των τραπεζών ανάπτυξης που ελέγχονται από τις ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ μπορούν να χρησιμοποιήσουν περισσότερες κυρώσεις για να αντιταχθούν στην ανάπτυξη μιας πολυπολικής διεθνούς χρηματοοικονομικής αρχιτεκτονικής, αν και ο συνεχιζόμενος οικονομικός καταναγκασμός θα αυξήσει μόνο τη ζήτηση για αποσύνδεση από την Αμερική. Ο πρώτος κανόνας των κυρώσεων είναι ότι όταν αντέχουν, οι στόχοι των κυρώσεων θα μάθουν να ζουν χωρίς την εμπόλεμη δύναμη. Αυτό που ξεκίνησε ως μια προσπάθεια αποδυνάμωσης και απομόνωσης των αντιπάλων της Ουάσιγκτον καταλήγει τελικά στην απομόνωση των ΗΠΑ.

Πηγή:RT