Γιατί ένα πολιτικό σούργελο όπως ο Μπογδάνος έφτασε να απασχολεί τόσο τα καφενεία, την κυβέρνηση, τη Βουλή, τη δημοσιότητα; Κι από κοντά όλους μας; Πώς διάολο φτάσαμε ένας ακροδεξιός αγύρτης, γλωσσοκοπάνας, φιγουρατζής της κακιάς ώρας, νάρκισσος, με πολιτικό διαμέτρημα φον Δημητράκη και ιδεολογικό φον Μιχαλολιάκου να είναι για μήνες πρώτο θέμα με όσα λέει και όσα κάνει; Να θεωρείται, και από κάποιες απόψεις να είναι, ασύμμετρη απειλή για τις μειονότητες, τα βρέφη, τη στοιχειώδη δημοκρατική ομαλότητα; Για να φτάσει το πράγμα με τη διαγραφή του από την Κ.Ο. της Ν.Δ. -σιγά τον αγκυλωτό!- να κατακλύσει την επικαιρότητα;

Ανέκδοτο ή άντε γελωτοποιός του Κασιδιάρη θα ήταν ο Μπογδάνος αν αντισύριζα βαρόνοι, πετσωμένοι φανφαρόνοι και πολιτικά κέντρα -κεντροδεξιά, τρομάρα τους- δεν είχαν καλλιεργήσει τα τελευταία χρόνια τη μπογδανιά. Το δέντρο με τους τοξικούς καρπούς που φύτεψε πρώτος ο Σαμαράς στο κέντρο της Ν.Δ. Και ύστερα ανέλαβε το πότισμα, το ξεψείρισμα, τη λίπανσή του με χημικά ξεπλύματος, ζιζανιοκτόνα υπουργεία και «απ’ όπου κι αν προέρχεται» ο επίμονος γεωπόνος της  Άκρας Δεξιάς. Ο Μητσοτάκης. Ξέπεσε η Χρυσή Αυγή, πείνασε το φαιό ακροατήριο, έβαλε ο φρουτέμπορος του κακού σε προσφορά τα δικά του φρούτα.

Όταν ο Μπογδάνος παραωρίμασε τοξικά, τον έκοψε ο Δένδιας.  Έκανε την ανάγκη φιλοτιμία κι ο Μητσοτάκης και τον διέγραψε. Και ο μεν Δένδιας αναδείχτηκε ηγετικό κλαδευτήρι, και μπράβο του. Αλλά μην γελιέστε, ο Μητσοτάκης έχει ακόμα το δέντρο του. Η μπογδανιά να ’ναι καλά, κι από Μπογδάνους ουουου...

Πηγή: Αυγή