Ο Antonio Schubert είναι φωτογράφος. Παιδί του Ρίο ντε Τζανέιρο, ζει ακόμα κάτω από το άγαλμα του μεγάλου Χριστού Σωτήρος. Μια πόλη που παρουσιάζει ένα μοναδικό ανάγλυφο, ιστορικά εκτεινόμενο μεταξύ της θάλασσας και αρκετών βουνών όπως το Corcovado και το Pão Açucar. Αυτά φανταστικό τοπίο γεμάτο φαντασία του από την παιδική ηλικία, όταν μετέβη στη χώρα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου με τους γονείς της για να επισκεφθεί τους παππούδες της. Εκδρομές που ήταν απότομοι βράχοι που ήταν, κατά τη γνώμη του, πολύ επικίνδυνες. "  Στη φαντασία μου, το βουνό που είδα στο Ρίο, στο δρόμο για το σχολείο, ήταν το ίδιο με αυτό που έβλεπα 100 χιλιόμετρα από την πόλη. [...] Όλα για μένα ήταν ένα όνειρο για βουνά και δάση  ", λέει. 

Η δύσκολη προσβασιμότητα των θέσεων που φωτογραφήθηκε από τον Antonio Schubert δίνει στη σειρά του μια ακόμα πιο μαγευτική διάσταση. Μια ανακάλυψη του αινιγματικού και μυστηριώδους θησαυρού που είναι τα δάση της Βραζιλίας, μέσα από τα μάτια του. Αυτές οι δύο παράμετροι προσθέτουν στο έργο του, τη μαγική του όψη και προκαλούν αναμνήσεις παιδικής ηλικίας. Ενηλίκων, η επιθυμία, η κλήση του «άγρια» παραμένει ανυποχώρητη: "  Την πρώτη φορά που πήγα στο Parque Nacional de Itatiaia το 1981, είδα μια καλύβα στη μέση ενός καταπράσινου ωκεανό, σχεδόν απρόσιτη για 1300 μέτρα υψόμετρο. Αναρωτιόμουν ποιος θα ζούσε εκεί και τι είδους ζωή θα είχε αυτός ο άνθρωπος. [...] Υποσχέθηκα ότι μια μέρα θα βρω έναν τρόπο να πάω εκεί  ". Μια υπόσχεση διατηρήθηκε (34 χρόνια αργότερα).