ho chi minh με έδρα στην πόλη, οι αρχιτέκτονες μουάν έχουν σχεδιάσει ένα σύμπλεγμα γεωμετρικών καμπίνωνπου βρίσκεται στο κεντρικό ορεινό τοπίο του Βιετνάμ . που βρίσκεται στην κοιλάδα Ta nung, 18 χιλιόμετρα δυτικά του κεντρικού Dalat, οι εργαζόμενοι στο σπίτι των καμπίνων που βοηθούν στο να λειτουργήσουν το σύστημα διοίκησης της οικογένειας.

η κατασκευή των 5.400 τετραγωνικών ποδιών προσφέρει φιλικά προς το περιβάλλον καταλύματα για έως και δέκα άτομα. ανυψωμένα στα ξυλοπόδαρα, για να μειώσουν τις επιπτώσεις στο περιβάλλον, οι αρχιτέκτονες του myan χρησιμοποιούν τοπικά πεύκα, σύμφωνα με την τοπική γλώσσα. Εν τω μεταξύ, τα παράθυρα από το δάπεδο μέχρι την οροφή πλαισιώνουν το τοπίο, κατακλύζοντας τους εσωτερικούς χώρους με φυσικό φως.

« οι απόψεις και το άφθονο φως της ημέρας γιορτάζονται και εκδημοκρατίζονται » εξηγούν οι αρχιτέκτονες του myan. οι μεγάλες πλάκες από γυαλί "από κάτω προς τα πάνω" ευθυγραμμίζονται και συνδυάζονται με ένα τέτοιο λαϊκό, πλούσιο, υφής υλικό όπως ξύλο πεύκων για τη ρυθμική σκεπή, διάχυτο ισχυρό νότιο και βόρειο ηλιακό φως, διατηρώντας ταυτόχρονα τις απόψεις και δημιουργώντας αδιαίρετα όρια μεταξύ εσωτερικών και εξωτερικών χώρου ».

ο χώρος σχεδιάστηκε με ανοιχτό πνεύμα και συνεργασία στο μυαλό, που περιλαμβάνει μια ποικιλία από οικεία χώρους εργασίας που περιβάλλουν μια μεγάλη βεράντα της κοινότητας. η ανοιχτή περιοχή λειτουργεί ως μια φιλόξενη ζώνη ασφαλείας, χτισμένη γύρω από ένα υπάρχον πεύκο το οποίο διατηρήθηκε φυσικά ως τμήμα της βεράντας.

ο ανοιχτός χώρος λειτουργεί επίσης ως γέφυρα που συνδέει τις διάφορες λειτουργίες του ιστότοπου. Στα δυτικά υπάρχει μια κύρια σουίτα με ένα υπνοδωμάτιο, καθιστικό και άλλες χρήσιμες ανέσεις. Εν τω μεταξύ, χτισμένο σε μια γωνία προς τα ανατολικά του χώρου, ένας επιμήκης όγκος περιλαμβάνει ένα κεντρικό γραφείο, δύο υπνοδωμάτια και ένα δεύτερο καθιστικό όπου οι άνθρωποι μπορούν να συναντηθούν, να εργαστούν ή να κοινωνικοποιηθούν.

« μια κρίσιμη πρόκληση ήταν η ικανότητα να παρακολουθεί κανείς το εκτελεστικό γραφείο τη νύχτα, στη μέση του άγριου, ανυπεράσπιστου δάσους της Taung, χωρίς να εφαρμόζει πάρα πολλές πινελιές στη φύση », εξηγεί το στούντιο. « η λύση ήταν να μετατραπεί ο χώρος σε φανάρι, που λάμπει τη νύχτα χρησιμοποιώντας πολλαπλά φώτα χαμηλής κλασματικής βαθμολογίας με ζεστό χρώμα να αντανακλάται προς τα έξω ».