Χάνεις τα λόγια σου όταν βλέπεις και ακούς όσα έγιναν στη συνεδρίαση η οποία κόστισε το άδειο υπουργικό κεφάλι του Λιβανού. Διότι ένα πράγμα είναι τι λένε. Ακόμα πιο σοβαρό όμως είναι πώς τα λένε. Πώς χασκογελάνε με του 49 νεκρούς της Ηλείας στην πλάτη. Πώς κοκορεύονται ότι «γύρισαν το παιχνίδι» όταν μοίραζαν λεφτά -ξένα εννοείται, δικά μας- με τις τσάντες. Πώς ο «λόρδος» του Μητσοτάκη εκδηλώνει τον θαυμασμό του για την «εποποιία» του Δούκα. «Υπολειπόμεθα» λέει ο ανεκδιήγητος και αναρωτιέται αν μπορούν να φτάσουν το μεγαλείο της, ενώ οι αγρότες βρίσκονται επί ποδός πολέμου. Και το διασκεδάζουν.  Όλοι τους.

Να σιχαίνεσαι το σύμπαν της δεξιάς αριστείας και του κυνισμού που τη συνοδεύει. Και τον Μητσοτάκη, που έκανε, λέει, δεκτή την παραίτηση του Λιβανού! Δεν τον ξεπλένει όμως αυτό το θέατρο. Διότι ο Λιβανός είναι ένα από τα λιβανιστήρια του. Την κουλτούρα του αναπαράγουν και στο κλίμα της δικής του αντίληψης για το «παιχνίδι» κινούνται οι άνθρωποι. Ο  Άδωνις με την Κεραμέως. Η Νικολάου με τον Πέτσα. Ο Μηταράκης με τη Μενδώνη. Και ο ίδιος ο Μητσοτάκης, που καλύπτει αυτό το χάλι με φοβέρες και ψέματα.  Ένας καθολικός διασυρμός της ηθικής κι ένας απόλυτος ξεπεσμός της πολιτικής, που παραπέμπουν σε συμμορία και όχι σε κυβέρνηση.

Μιλάμε για το τελευταίο σκαλοπάτι της πολιτικής σήψης. Γελάνε οι δράστες με την τέχνη τους να ξεγελάνε τα θύματα. Κι αυτή είναι μια πρόκληση για όλους μας: να ξεμπερδέψουμε με τις «εποποιίες» τους πριν γεννήσουν κι άλλες τραγωδίες...

ΥΓ. Ο νέος υπουργός ονόματι Γεωργαντάς απέδειξε με όσα λέει στο βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα, ότι η αθλιότητα δεν είναι προνόμιο του Λιβανού. Είναι κανόνας της αριστείας του Μητσοτάκη. Ντρέπεται και η ντροπή….