Για την κυβέρνηση η υπόθεση Κουφοντίνα εξελίσσεται σε πεδίο άσκησης του δόγματος νόμος και τάξη στην πιο ακραία του εκδοχή. Χωρίς φόβο πολιτικού κόστους, αντιθέτως με στόχευση για πολιτικά κέρδη εκ δεξιών – αλλά με ρίσκο σκληρού κοινωνικού κόστους.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν εξ αρχής μια υπόθεση δύσκολη. Και εξελίχθηκε, μετά και το «ατύχημα» Δρίτσα σε άσκηση ισορροπίας επί πολιτικού ναρκοπεδίου.
Για αμφότερους έχει στοιχεία που, αναλόγως των εξελίξεων, μπορούν να οδηγήσουν σε απρόβλεπτο πολιτικό ντόμινο – το σύνθημα, όμως, το δίνει απολύτως συνειδητά η κυβέρνηση.

Για τους ψηφοφόρους του «μεσαίου χώρου» και για το κέντρο δεν φοβούνται, θεωρούν ότι το έχουν κατοχυρώσει. Και επίσης δεν εκτίθενται – τουλάχιστον όσοι δεν πρέπει να εκτεθούν. Εχουν αφήσει το επικοινωνιακό βάρος στην, νεόκοπη και φιλόδοξη, γραμματέα Αντιεγκληματικής Πολιτικής Σοφία Νικολάου, και το παιχνίδι των κοινοβουλευτικών εντυπώσεων στον Αδωνι Γεωργιάδη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέχει, ο (καθ΄ύλιν αρμόδιος υπουργός) Μιχάλης Χρυσοχοίδης μένει τεχνηέντως πίσω και οι αύρες παρελαύνουν στους δρόμους της Αθήνας. Χωρίς κόστος μέχρι στιγμής – όπως έδειξε και η δημοσκόπηση της MRB που κατέγραψε συντριπτική αποδοχή των χειρισμών της κυβέρνησης στο θέμα:

Το 60,5% απάντησε ότι αξιολογεί θετικά τους χειρισμούς της κυβέρνησης στο ζήτημα Κουφοντίνα και το  60,4% ότι αξιολογεί αρνητικά τους χειρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο ερώτημα εάν η κυβέρνηση πρέπει να κάνει δεκτό το αίτημα του απεργού πείνας για μεταφορά στον Κορυδαλλό, το 69,8% απάντησε «να μην το κάνει δεκτό ανεξάρτητα με τις συνέπειες που θα έχει στην υγεία του» και μόνον το 15,5% απάντησε «να το κάνει δεκτό ώστε να μην υπάρξουν αρνητικές συνέπειες στην υγεία του».

«Η δημοκρατία», πρόσθεσε. «στη χώρα μας στηρίζεται σε γερά θεμέλια και στους θεσμούς της. Περιμένουμε από τον επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης μια σαφή θέση χωρίς προσχήματα και υπεκφυγές. Η πολιτική του αφωνία γεννά ερωτήματα», καταλήγει η κυβερνητική εκπρόσωπος.

Το δια ταύτα είναι πως, πλην των άλλων, αρκετοί στην κυβέρνηση βλέπουν στην υπόθεση Κουφοντίνα την ευκαιρία να χρεώσουν στον ΣΥΡΙΖΑ την παλιά, όσο και επικίνδυνη – από εποχής ΠΑΣΟΚ και Ανδρέα Παπανδρέου – θεωρία ταύτισης με την τρομοκρατία.

Στην Κουμουνδούρου οι περισσότεροι βλέπουν «στημένο» παιχνίδι. Θεωρούν πως η ΝΔ μαζί με τα φιλικά της μέσα στήνουν αντιπερισπασμούς κι αναζητούν χρήσιμους εχθρούς – όπως τον, επικοινωνιακά ανύποπτο, Θοδωρή Δρίτσα. Υπενθυμίζουν ακόμη ότι από την πρώτη στιγμή και με την προσωπική παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα, και με τις επίσημες κομματικές ανακοινώσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέστησε σαφές ότι υπερασπίζεται το Κράτος Δικαίου και όχι την δράση του καταδικασμένου τρομοκράτη. Και καταλογίζουν «χυδαιότητα, στα όρια της προβοκάτσιας» στην δημόσια ΕΡΤ που χρέωσε στην Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ το πανό με το σύνθημα «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη».

Κάποιοι άλλοι, πιστεύουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε από την αρχή να έχει καλύψει περισσότερο τα νώτα του. Να καταδίκαζε ακόμη πιο έντονα την δράση Κουφοντίνα και, παράλληλα με την πίεση προς την κυβέρνηση, να ζητούσε και από τον ίδιο να σταματήσει την απεργία πείνας.

Και οι μεν και οι δε όμως απεύχονται το ακραίο σενάριο, όπως το απεύχονται και οι νουνεχείς της ΝΔ. Διότι τότε τα διλήμματα μπορεί να αποδειχθούν πολύ βαριά για όλους...