Δεν υπάρχει ωραιότερος ήχος από του έρωτα, όταν σκίζει τη φόδρα τακτοποιημένου νου. Κι απλώνεται! Και φεύγει! Και πάει όπου θέλει! Ενα κείμενο για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

Ανταπεξέρχομαι μια χαρά. Αρκεί να τον φέρω απέναντί μου αρτιμελή. Ολα τα μέλη του να΄ναι κουμπωμένα όπως του τα τακτοποίησε, εξ αρχής, η φύση. Τα δύσκολα ξεκινούν, όταν εξασκεί επάνω μου η μνήμη, το ταλέντο της στην ανατομία. Τα κομμάτια του με κάνουνε κομμάτια. Τα χέρια του, για παράδειγμα… Οχι, τα χέρια του γενικώς. Τα χέρια του ειδικώς. Οταν τα σκέφτομαι να γράφει, εκείνα τα κολλυβογράμματα, εκείνο το «α»… Τόσο γελοία ευάλωτη σ΄ένα δικό του «α»;

Τα μάτια του γενικώς. Ολα καλά. Τα μάτια του ειδικώς; Οταν γελάει; Και σχηματίζονται εκείνες, οι τρεις γραμμούλες, αυλάκια που ποτίζουν το βλέμμα γλύκα και μετατρέπονται σε ψαράκια, όσο πιο πολύ γελάει. Το μάτι του το δεξί, και μόνο, όταν μου το κλείνει συνωμοτικά. Και ‘γω καταλαβαίνω. Ο λαιμός του, σ΄εκείνο το σημείο. Οχι εκεί. Πιο κει. Εκεί που είναι ζεστά και μυρίζει αλλιώς.