Oi σοβιετικo;i θάνατοi στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι εντυπωσιακo;i, ωστόσο, δυστυχώς, οι τεράστιες θυσίες που έκαναν οι λαοί της ΕΣΣΔ πριν από 75 χρόνια απομακρύνονται από την ιστορία από πολλούς με μια τρέχουσα γεωπολιτική ατζέντα.

Στη Βρετανία, έχουμε την Ημέρα της ΕΕ, στη Ρωσία υπάρχει η Ημέρα της Νίκης. Οι σύμμαχοι του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου γιορτάζουν τα ιστορικά γεγονότα πριν από 75 χρόνια, τα οποία είδαν την ήττα των ναζιστικών δυνάμεων στην Ευρώπη. Την Παρασκευή, ο Μπόρις Τζόνσον και ο Πρόεδρος Πούτιν είχαν τηλεφωνική συνομιλία, αλλά πραγματικά θα έπρεπε να υπάρχει περισσότερη σχέση μεταξύ των βρετανικών και των ρωσικών εορτασμών.

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια η σοβιετική συμβολή στην ήττα του Χίτλερ υποτιμήθηκε στη Δύση ή, ακόμη χειρότερα, αγνοήθηκε εντελώς. Όλοι –ή σχεδόν όλοι– γνωρίζουν τον αριθμό των θανάτων στο Ναζιστικό Ολοκαύτωμα (Έξι εκατομμύρια). Αλλά πόσοι γνωρίζουν τον αριθμό των σοβιετικών πολιτών –αμάχων και στρατιωτών– που σκοτώθηκαν στο «The Great Patriotic War»; Θα μπορούσα να υποθέσω ότι λιγότερο από πέντε τοις εκατό στη Βρετανία θα έλεγε «27 εκατομμύρια».

Αυτό είναι σωστό, 27 εκατομμύρια. 

Για να το δούμε αυτό, οι απώλειες της Βρετανίας (πολίτες και στρατιώτες) ήταν περίπου 450.000, οι ΗΠΑ, 420.000, δηλαδή περίπου το ήμισυ του αριθμού που εκτιμάται ότι σκοτώθηκαν μόνο στην πολιορκία του Λένινγκραντ. Περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού της Σοβιετικής Ένωσης σκοτώθηκε ή τραυματίστηκε στον πόλεμο. Είναι δίκαιο να πούμε ότι καμία οικογένεια δεν έμεινε ανεπηρέαστη.  

Αυτοί οι αριθμοί είναι σημαντικοί - πολύ σημαντικοί - καθώς βοηθούν στην εξήγηση της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής μετά τον πόλεμο. Η επιθυμία να εγκατασταθούν φιλικές κυβερνήσεις σε «κράτη μέλη» στα δυτικά σύνορα της χώρας μπορεί εύκολα να απεικονιστεί ως «σοβιετική επιθετικότητα» - αν αφήσετε τους 27 εκατομμύρια νεκρούς και ότι το Κρεμλίνο έπρεπε επίσης να αντιμετωπίσει ξένη παρέμβαση από τη Δύση επιδιώκοντας να ανατρέψτε τους Μπολσεβίκους από το 1918 έως το 1922. 

Δεν πρόκειται για «υπεράσπιση» του Στάλιν, απλώς επισημαίνοντας το ιστορικό πλαίσιο. Αλλά αυτό το πλαίσιο αγνοείται σε μεγάλο βαθμό σήμερα από πολλούς που ασχολούνται με την επανεγγραφή της ιστορίας. 

Η Σοβιετική Ένωση, η χώρα που έκανε μακράν τις μεγαλύτερες θυσίες για να νικήσει τους Ναζί, θεωρείται από τους Ροσοφοβικούς νεοσσούς να είναι εξίσου υπεύθυνοι με τους Ναζί για την έναρξη του πολέμου. Το επίκεντρο είναι το σύμφωνο Molotov-Ribbentrop, αλλά όχι στις προσπάθειες της Σοβιετικής Ένωσης να συνάψει αντι-ναζιστικό αμυντικό σύμφωνο με τη Βρετανία και τη Γαλλία, προσπάθειες που απορρίφθηκαν.

Ήταν η αποτυχία των δυτικών δυνάμεων να συνεργαστούν με τη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1930 για να συγκρατήσουν τον Αδόλφο Χίτλερ που έκανε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αναπόφευκτο.

Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι η κολοσσιαία συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην ήττα του Wehrmacht αναγνωρίστηκε με μεγαλύτερη ειλικρίνεια στις μέρες του παλαιού Ψυχρού Πολέμου από ό, τι είναι σήμερα. 

Η κλασική σειρά ντοκιμαντέρ ITV The World at War, που κατασκευάστηκε το 1973 και εξακολουθεί να εμφανίζεται στα κανάλια νοσταλγίας σήμερα, έδωσε πλήρη δικαιοσύνη στον ρόλο που διαδραματίζει η Σοβιετική Ένωση και τον απίστευτο στωισμό των ανθρώπων της. Στο τέλος της σειράς, ο ιστορικός Noble Frankland απέρριψε τον ισχυρισμό (που παρουσιάζεται ευρέως σήμερα), ότι μετά τον πόλεμο, οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης απλώς ανταλλάσσουν μια τυραννία για μια άλλη που ήταν εξίσου κακή. 

Ναι, οι κομμουνιστικές κυβερνήσεις που εγκαταστάθηκαν στην Ανατολική Ευρώπη ήταν σκληρές, αλλά αυτό που ξεχνάμε είναι πώς έγιναν λιγότερο σκληρές με την πάροδο του χρόνου. Οι ιστορικοί της εποχής –ακόμα και οι δεξιές– κάλυψαν τη σοβιετική πολεμική προσπάθεια πολύ δίκαια. Αλλά σήμερα, είναι διαφορετικό. 

Η αναγνώριση των 27 εκατομμυρίων νεκρών δεν ταιριάζει στο σενάριο, καθώς πρόκειται για δαιμονοποίηση της Ρωσίας και του προέδρου της. Η «ρωσική επιθετικότητα» είναι η ρομποτική κραυγή από εκείνους που δεν θέλουν οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι οι φόβοι της Ρωσίας να απειληθούν στα δυτικά σύνορά της από τα στρατεύματα του ΝΑΤΟ δεν προέρχονται από παράνοια, αλλά είναι πολύ πραγματικοί. 

Κοιτάξτε τι συνέβη από το τέλος του παλιού Ψυχρού Πολέμου. Το Σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε, αλλά το ΝΑΤΟ ξεκίνησε ένα Drang nach Osten. Φανταστείτε εάν η κατάσταση είχε αντιστραφεί. Φανταστείτε εάν το ΝΑΤΟ διαλύθηκε και στη συνέχεια η Ρωσία προσπάθησε να δελεάσει το Μεξικό και τον Καναδά σε ένα πολύ διευρυμένο Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Δεν θα το αποκαλούσαμε «επιθετικότητα»; 

Μια σειρά από πολέμους που προωθούνταν από νεοκονικά καθεστώτα και αλλαγή καθεστώτος έχουν δει τις κυβερνήσεις φιλικές προς τη Μόσχα να ανατρέπονται, από τα Βαλκάνια έως τη Βαγδάτη. Και πάλι, φανταστείτε αν η Ρωσία είχε κάνει το ίδιο με τη Δύση. 

Η επίθεση ήταν μονόδρομη, ωστόσο η Ρωσία είναι η αμαρτωλή και υπόκειται σε κυρώσεις. 

Σήμερα, καθώς σηματοδοτούμε την Ημέρα της Νίκης, υπάρχουν 27 εκατομμύρια λόγοι για τους οποίους πρέπει να απορρίψουμε τον ολέθριο ρεβιζιονισμό που κάνει τους γύρους, και αντίθετα να αποτίσουμε φόρο τιμής σε όλους εκείνους που έχασαν τη ζωή τους - και που μερικοί, αρκετά ντροπιαστικά, θέλουν να ξεχάσουμε. Ας θυμηθούμε –και αναλογιστούμε– τα λόγια του Προέδρου των ΗΠΑ Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ, από τον Ιούλιο του 1943:

« Ο κόσμος δεν έχει δει ποτέ μεγαλύτερη αφοσίωση, αποφασιστικότητα και αυτοθυσία από ό, τι έχουν επιδείξει ο ρωσικός λαός και οι στρατοί τους…. Με ένα έθνος που βοηθά στη σωτηρία του να σώσει όλο τον κόσμο από τη ναζιστική απειλή, αυτή η χώρα μας πρέπει πάντα να είναι ευτυχής που είμαστε καλός γείτονας και ειλικρινής φίλος στον κόσμο του μέλλοντος

Πηγή: RT