Στο υπέροχο θεατρικό  έργο των Α. Σακελλάριου και Χ. Γιαννακόπουλου,  «Θανασάκης ο πολιτευόμενος»,  στις αρχές της δεκαετίας του ΄50 άρτι αφιχθείς εξ Ελβετίας  όπου σπούδασε , ο Θανασάκης, εγκαθίσταται  στην ψωροκώσταινα για να πολιτευθεί. Φιλοδοξεί κι αυτός να κατασκευάσει ένα success  story  της εποχής, για μια Ελλάδα που μόλις έχει βγει από έναν παγκόσμιο κι έναν εμφύλιο πόλεμο.

Ο  Γ. Θωμάκος ανήκει σ εκείνη την κατηγορία των Ελλήνων που έφθαναν εξ εσπερίας αρματωμένοι με γνώσεις και απόψεις, βερνικωμένοι  με μπόλικο λούστρο και περισσό αυτοθαυμασμό, για να προσφέρουν με το αζημίωτο. Συναντούμε αυτήν την κατηγορία «σωτήρων - πιράνχας»  με την ίδρυση του νεώτερου ελληνικού κράτους. Τότε που πλήθος άκαπνων φραγκοντυμένων  συμπατριωτών μας ήρθαν από το εξωτερικό, κατέλαβαν υψηλές θέσεις στο δημόσιο και το κατάκλεψαν.

Όχι όλοι βέβαια, αλλά αρκετοί. Πολλοί για την ακρίβεια. Τόσοι, ώστε να  εμπνεύσουν τον πιο σπουδαίο θεατρικό συγγραφέα της εποχής, τον Μιλτιάδη Χουρμούζη να γράψει διορατικά το «Υπάλληλο». Μια  πικρή κωμωδία που αναδεικνύει  όλη την ατμόσφαιρα της μίζας  της συναλλαγής και της αρπαχτής που βασίλευαν από τότε, την ίδια  ώρα που οι ήρωες του ΄21 επένοντο, και πέθαιναν στην ψάθα. Τα σχολικά βιβλία δεν αναφέρουν  βέβαια  πως ο ήρωας Νικηταράς, (ο «τουρκοφάγος»), ζητιάνευε  έχοντας απ το γκουβέρνο επίσημη  άδεια ζητιάνου.

Πόσες και πόσες δεν είναι οι οικογένειες των κατ επάγγελμα πολιτικών  που αφού βόλεψαν  παιδιά και εγγόνια ώστε να ζουν απ τον δημόσιο κορβανά, κακίζουν το κακό και οκνηρό δημόσιο με τους κηφήνες υπαλλήλους. Είναι οι πάππου προς πάππον μετά- Γιωργάκηδες. Αλλά είναι και οι άλλοι Γιωργάκηδες, αυτόνομοι και με «σόλο καριέρα». Αγαπημένες ιδιότητες: δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, μέλη συμβουλίων. Τους  γνωρίζουμε. Μεγαλώσαμε μαζί τους. Παρακολουθήσαμε την εξέλιξή τους πάντα μέσα από την εκάστοτε κρατούσα κατάσταση.

Οι οπαδοί Βάρσου, που έγιναν οπαδοί Χιωτάκη, για να περάσουν στην υπηρεσία της παράταξης Θωμάκου αργότερα, και να επανέλθουν μέσω της παράταξης του τίποτα, ελέω απληστίας Χιωτάκη, ξανά στα πράγματα. Μέχρι πριν από λίγο, έκρυβαν όσο μπορούσαν το αμαρτωλό παρελθόν τους. Τώρα όμως το προβάλλουν ανερυθρίαστα, μιας και η προέλευσή τους είναι το πιο ασφαλές διαβατήριο για να πάρουν πρώτη θέση στο τραίνο της εποχής Θωμάκου.

Είχαμε βέβαια κι έχουμε, τους λαμόγιο – Γιωργάκηδες. Αυτούς που ήρθαν να μας σώσουν από τους Χιωτάκηδες. Δημιούργησε και η «θεοκρατούσα παράταξη», τους δικούς της κηφήνες. Είναι εκείνοι που είδαν εξουσία και μπήκαν. Κάποιοι από αυτούς είναι ήδη καθ’ οδό για τη φυλακή. Κάποιοι άλλοι δεν λένε να ξεγαντζωθούν από το άρμα της εξουσίας.

Προσοχή λοιπόν. Οι Γιωργάκηδες είτε κλέβουν το δημόσιο χρήμα είτε απλώς περιφέρουν την σαχλαμάρα τους, είναι επικίνδυνοι. Όλοι μας τους ξέρουμε. Στη γειτονιά, στη πόλη μας. Προσοχή.

Δεν υπάρχουν πια  περιθώρια μεγαλοψυχίας μας απέναντί τους. Μας απέδειξαν πως δεν είναι απλώς ανόητοι ή μπουνταλάδες, είναι προγραμματισμένα επικίνδυνοι.

Στην κωμωδία «Θανασάκης ο πολιτευόμενος» ο  ήρωας  μας, αφού απέτυχε να εκλεγεί, συζητώντας με τον μπακάλη  κουνιάδο  και χρηματοδότη του Μελέτη, του λέει πως πήρε εξακόσιους ψήφους. «Εδώ τους έχω!» κοκορεύεται  δείχνοντας την σφιχτοκλεισμένη  χούφτα του. Ο Μελέτης παρατηρεί τη χούφτα με τους εξακόσιους ψηφοφόρους εντός της και ρωτά: «Βουλευτής βγήκες;» «Όχι» απαντά ο πολιτευόμενος. «Ε, τότε αμόλα τους να πάνε στο καλό ρε Θανασάκη!».

Άντε στο καλό Γιωργάκη.-