Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

 η τελευταία τρύπα της φλογέρας

"... Οι καλόγεροι –φευ– του Θωμάκου αποφάσισαν να διοικήσουν με κάθε ψυχολογικό κόστος. Εφόσον το φωτογενές παιδί;, ο Γιώργος, κερδίζει για χατίρι τους τις εκλογές, εκείνοι θα κρατούν γερά, πεισματικά το πηδάλιο. Η λαϊκή, πιστεύουν, ετυμηγορία θα συγχωρεί την κάθε στραβοτιμονιά τους.

Το ηθικό πλεονέκτημα, που το’χουν αποκτήσει ύστερα από δεκαετίες νηστείας και προσευχής, θα τους αθωώνει για τους συμβιβασμούς, τις παλινωδίες και τις πιο παιδαριώδεις γκάφες τους.

Μέσα τους όμως τούς τρώει... Οι επώδυνοι συμβιβασμοί, οι άτακτες υποχωρήσεις των τελευταίων μηνών τούς δημιουργούν κρίση ταυτότητας. Όσο γλυκό κι αν είναι το μέλι της εξουσίας, πώς θα αντικρίζουν εκείνοι –οι θρησκευτικοί επαναστάτες– μες στον καθρέφτη το προσκυνημένο είδωλό τους; Πώς θα λογοδοτήσουν στην Ιστορία; Ως υπογράψαντες και εφαρμόσαντες –"αφρίζει–ξαφρίζει"- την θρησκόληπτη Διοίκηση;

Η ψυχολογική αντίδραση είναι απολύτως αναμενόμενη. Χάνοντας στην ουσία οι της παράταξης Θωμάκου, προσκολλώνται στον τύπο. Την υποταγή τους στους ευρύτερους συσχετισμούς, στην αντιπολίτευση, στην ίδια την πραγματικότητα εν τέλει, την υπεραναπληρώνουν με επαναστατική φλυαρία και παιδαριώδεις χειρονομίες. Οπισθοχωρούν ψέλνοντας στις παρελάσεις θούρια. Αρνούμενοι να σταθούν προσοχή κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου. Καίγοντας τις γραβάτες, όπως οι φεμινίστριες έκαιγαν τα σουτιέν τους.

Όσο τα πράγματα θα τους ζορίζουν, τόσο περισσότερο θα φαντάζουν σαν μπουφόνοι.

Προετοιμαστείτε να δείτε τον Χρήστο Καλό να αφήνει με τα εναπομείναντα μαλλιά του αλογοουρά."