Εργασιακό νομοσχέδιο. Και να, αδελφέ μου, που έχουμε απέναντι -σε κουβέντα να βρισκόμαστε- τον γελωτοποιό Χατζηδάκη και τον θαυματοποιό Μητσοτάκη. Ροζ φούσκες, και σομόν μπούρδες. Τι καλά που θα είμαστε με το νέο καθεστώς στην εργασία, πώς θα δουλεύουμε όποτε θέλουμε, θα μαζεύουμε ελιές όποτε ωριμάζουν, θα έχουμε πατρική άδεια όταν αποκτήσουμε παιδί και παιδί μόλις αποκτήσουμε πατρική άδεια. Ως μπόνους προόδου και ανάπτυξης θα απαλλαγούμε από τους εργατοπατέρες, από τις συντεχνίες και από τις απεργίες, προστατεύοντας πλήρως, μεταξύ άλλων, το δικαίωμα στην εργασία.  Όχι των ανέργων, του απεργοσπάστη.

Ουδέν κακόν... Η μπούρδα ως κατάπλασμα για κάθε αντιδραστική νεοπλασία δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Γελωτοποιούς και θαυματοποιούς του είδους είδε πολλούς η εργατική τάξη να περνούν από πάνω της. Στο τέλος πήγαν στον αγύριστο παρέα με τους νόμους τους. Και μπόνους μια ξεγυρισμένη μούντζα από την ταξική πάλη που φαντάστηκαν ότι μπορούν να τελειώσουν με χαρτιά και παραμύθια. Μητσοτάκια ‘μ, Χατζηδάκια ‘μ, έρχεται...