Ήρθε η μέρα που περίμενε όλος ο καλός κόσμος. Ο Μητσοτάκης, με τη συνδρομή των αρίστων, ξεστοκάρει ό,τι στοκάριζε εξ απαλών ονύχων στο κεφάλι του. Κι ό,τι στοκάρεται χρόνια τώρα στις αποθήκες του ΣΕΒ, στους οδικούς χάρτες της τρόικας, στα υπόγεια της φλεγόμενης από πόθους και μηδέποτε καιόμενης νεοελληνικής ελίτ, στις πιο σκοτεινές γωνίες της δήθεν εξευγενισμένης  Άκρας Δεξιάς.

Εργατική τάξη, μικρομεσαίοι, επαγγελματίες, και κυρίως νέοι, θα δουν, βλέπουν ήδη, τι θα πει στοκ επί των κεφαλών τους. Τι θα πει συμπαγής και επιθετική ταξική μονομέρεια με απευθείας ανάθεση σε πολιτικούς νάνους. Με σημαίες και με ματσούκια. Με απάτες και ψέματα. Με προπαγάνδα και κατεψυγμένη δημοκρατία. Με Μαρέβα και Peanut.

Ερπύστριες στο σώμα του οκταώρου, στο χτισμένο με αίμα σπίτι, στις συντάξεις, στο ΕΣΥ, στα νοσοκομεία, σε ό,τι αναπνέει αλληλεγγύη, συλλογικότητα, κοινωνικό κράτος. Σε ό,τι μπορεί να παραγάγει ελπίδα, ανάταση, αξιοπρέπεια, πολιτισμό. Η Μενδώνη τσιμεντώνει, η Κεραμέως κλειδώνει, ο Χατζηδάκης καμαρώνει και ο Μητσοτάκης φουσκώνει μπροστά στον κάθε Λασκαρίδη: Εξοχότατοι, ιδού ο στρατός σας. Ιδού κι εγώ που ξεστοκάρω τα όνειρά σας επί της κοινωνίας.

Αντί επιλόγου, λίγο από Μπρεχτ:

Κάποιος περαστικός είδε ένα παιδί να κλαίει και το ρώτησε τι το βασάνιζε. Είχα δυο γρόσια, μα ήρθε ένα αγόρι κι άρπαξε το ένα. Καλά, και δε φώναξες βοήθεια; Πώς, φώναξα, είπε το παιδί. Και δε σ’ άκουσε κανένας; ξαναρώτησε τώρα ο άνθρωπος και το χάιδεψε στοργικά.  Όχι, αποκρίθηκε εκείνο κλαίγοντας μ’ αναφιλητά. Δεν μπορείς να φωνάξεις πιο δυνατά; ρώτησε ο άνθρωπος.  Όχι, αποκρίθηκε το παιδί. Τότε δώσε μου και τ’ άλλο, είπε ο άνθρωπος. Και το πήρε.

Ξεστοκάρουμε, μ’ όλη μας τη φωνή. Καταλάβατε;

Πηγή: αυγή