Κάθε φορά που ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Αλέξης Τσίπρας εντοπίζεται σε προσωπικές-οικογενειακές στιγμές γίνεται πρωταγωνιστής σε άρθρα, "ρεπορτάζ" και αναρτήσεις, που σκοπό έχουν τη "δολοφονία χαρακτήρα" και την ηθική του εξόντωση.

Το πρωτοχρονιάτικο ταξίδι του στα Τζουμέρκα έγινε αφορμή για ένα νέο κύμα επιθέσεων λάσπης εναντίον του.

Θα μπορούσε, ενδεχομένως, να τσακωθεί με τους καπνιστές, να ζητήσει το λόγο από τον ιδιοκτήτη ή να καλέσει την αστυνομία.

Αλλοι συνάδελφοί του Ηλ. Κανέλλη, που κάνουν την ίδια δουλειά από άλλο μετερίζι, έδωσαν έμφαση σε μια φωτογραφία στην οποία ο Αλ. Τσίπρας ποζάρει με μια ομάδα ανθρώπων ανάμεσα στους οποίους βρίσκεται υπόδικη αστυνομικός για υπόθεση πλαστών διαβατηρίων. Το συμπέρασμα εξάγεται αβίαστα: Προφανώς και ήξερε, προφανώς και είναι φίλη του και συντρόφισσα στο κόμμα, προφανώς και την καλύπτει.

Τα συμπεράσματα εξάγονται εύκολα:

-Οι ανέμελες στιγμές του Κ. Μητσοτάκη στην Πάρνηθα, στην Ικαρία, στο Ζαγόρι, στο Μαράθι, ακόμη και αν της ζει εν μέσω lockdown ή έξαρσης της πανδημίας είναι ιερές και δεν αγγίζονται. Αλλά κάθε εμφάνιση του Αλ. Τσίπρα σε συνθήκες διακοπών είναι ύποπτη, κατακριτέα και, γιατί όχι;, σκοτεινή. Για παράδειγμα, το σπίτι που νοικιάζει στο Σούνιο είναι βίλα που αποκτήθηκε με αδιαφανή τρόπο, "τοπόσημο" -που θα έλεγε και ο πρωθυπουργός- νεοπλουτισμού και ασυδοσίας.

-Δημοσιογραφία -κατά το Μέγαρο Μαξίμου- είναι να αποκαλύπτεις τα ένοχα μυστικά των πολιτικών αντιπάλων του Κ. Μητσοτάκη και στην περίπτωση του Αλ. Τσίπρα συμβαίνει ακριβώς αυτό: Πάει στη Νεράιδα των Τρικάλων και μέχρι να φύγει έχει επιβαρυνθεί με παραπτώματα που θα δίνουν υλικό σε εκπομπές και σχόλια για πολύ καιρό.

-Η αντιΣΥΡΙΖΑ μέθοδος που εφαρμόστηκε προεκλογικά, η εμπαθής στοχοποίηση με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο του Αλ. Τσίπρα, με χλεύη και συκοφαντίες. παραμένει η προσφιλής επιλογή του Μεγάρου Μαξίμου στο πολιτικό-επικοινωνιακό παιχνίδι. Και όσο χειρότερα πάνε τα πράγματα για την κυβέρνηση, τόσο περισσότερο ευτελίζεται η προσπάθεια απαξίωσης του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και κατρακυλάει στον πάτο της αισθητικής και του πολιτικού πολιτισμού.

Ναι, υπήρξε καλύτερη Νέα Δημοκρατία και καλύτερη δημοσιογραφία. Ζούμε μια ακραία κατάσταση προπαγάνδας και κατασκευής της πραγματικότητας με νοερά παρόντα τον Χάξλεϊ. Γιατί όλο και περισσότεροι γελούν αντί να σκέφτονται, έχοντας ξεχάσει για ποιο λόγο γελούν και γιατί έχουν σταματήσει να σκέφτονται.