Γυμνή πάνω στα ανακατεμένα σεντόνια, η Μπριζίτ Μπαρντό-Ντομινίκ αποπλανά τον Σάμι Φρέι-Ζιλμπέρ, σπουδαστή στο ωδείο και αρραβωνιαστικό της αδελφής της: είναι η σκηνή-σύμβολο της «Αλήθειας», ταινίας που γύρισε ο Ανρί Ζορζ Κλουζό το 1960. Η ταινία ήταν βασισμένη στην αληθινή ιστορία μιας γυναίκας, η οποία είχε καταδικαστεί σε ισόβια για τη δολοφονία του πρώην αρραβωνιαστικού της.

Αισθησιακή, αναίσχυντη, χωρίς όρια και ενδοιασμούς, η Ντομινίκ της Μπριζίτ Μπαρντό ήταν το πρότυπο του κακού κοριτσιού που τιμωρείται από την κοινωνία. Μόνο που η αληθινή Ντομινίκ –ή Πολίν Ντιμπισόν– δεν ήταν αυτό. Τι ακριβώς ήταν το εξηγεί η Corriere della Sera με αφορμή την έκδοση στην Ιταλία του βιβλίου του γάλλου συγγραφέα Ζαν Λικ Σεγκλ «Σας γράφω από το σκοτάδι» (στη Γαλλία κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες από τις εκδόσεις Flammarion με τον τίτλο «Je vous écris dans le noir»). Γιατί ο συγγραφέας περιγράφει την πορεία όχι μιας μέγαιρας, αλλά μιας γυναίκας σε μια κοινωνία ανδρών, οι οποίοι σημαδεύουν, βιάζουν και καταστρέφουν την ύπαρξή της.

Η Πολίν γεννιέται σε μια αστική οικογένεια της Δουνκέρκης, κόρη ενός απόστρατου συνταγματάρχη που είχε επιζήσει από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και αδελφή τριών αγοριών. Oταν το 1939 ξεσπάει ο B’ Παγκόσμιος Πόλεμος, τα δυο από τρία της αδέλφια κατατάσσονται στον στρατό και χάνουν τη ζωή τους από τις πρώτες ημέρες. Είναι ένα τεράστιο πλήγμα για τον πατέρα της, τον οποίο η Πολίν λατρεύει, αλλά και για την ίδια που αντιδρά με τον δικό της τρόπο: γίνεται η «εύκολη», το κορίτσι που κάνει σεξ με όλους τους άνδρες της γειτονιάς, χωρίς να αντλεί καμία ευχαρίστηση αλλά μόνο για τη χαρά της πρόκλησης. Ετσι αποκτά τη φήμη της «ξεδιάντροπης».

Το όνειρο της Πολίν είναι να σπουδάσει Ιατρική. Και για να την επαναφέρει στον σωστό δρόμο, αλλά και για ακόμη έναν λόγο, ο πατέρας της καταφέρνει να την κάνει νοσοκόμα του στρατιωτικού γιατρού των ναζί. Εκείνη γίνεται ερωμένη του και σε αντάλλαγμα φέρνει στο σπίτι κρέας, αλεύρι, ζάχαρη και βούτυρο.

Αλλά έρχεται η ημέρα της απελευθέρωσης και μια ομάδα ανταρτών συλλαμβάνει την Πολίν, της κόβει τα μαλλιά και ζωγραφίζει πάνω στο κορμί της σβάστικες. Ο κόσμος την βρίζει, την φτύνει, την θέλει νεκρή. Εν αναμονή της συνοπτικής δίκης, καμιά δεκαριά άνδρες την βιάζουν. Την σώζει ο πατέρας της χάρις στη στρατιωτική στολή που φοράει. Και οι δυο τους φεύγουν από την πόλη.

Επειτα από έναν χρόνο η Πολίν γράφεται στην Ιατρική της Λιλ. Εκεί γνωρίζει τον Φελίξ, ερωτεύονται, ζει όμορφα. Ωσπου μια μέρα αποφασίζει να του διηγηθεί την αλήθεια. Εκείνος εξοργίζεται και την διώχνει: η οικογένειά του δεν θα μπορούσε να ανεχθεί ποτέ ένα παλιοθήλυκο σαν εκείνη. Αλλά η Πολίν δεν μπορεί να τον ξεχάσει.

Πηγαίνει και τον βρίσκει στο Παρίσι, έχει ένα όπλο μαζί της. Σκοπεύει να αυτοκτονήσει μπροστά του, καταλήγουν στο κρεβάτι. Το επόμενο πρωί όμως εκείνος της λέει ότι έχουν όλα τελειώσει, έχει άλλο κορίτσι, δεν θέλει να ξέρει τίποτε για κάποια που ήταν ερωμένη των Γερμανών. Τότε εκείνη τον πυροβολεί και τον σκοτώνει. Επειτα προσπαθεί να αυτοκτονήσει με αέριο αλλά σώζεται και οδηγείται στη φυλακή. Οταν ο πατέρας της μαθαίνει την είδηση, αυτοκτονεί.

Στη δίκη δεν ακούγεται τίποτε από όλα αυτά. Οι μάρτυρες θυμούνται την άσωτη ζωή της κοπέλας. Αλλά το παρελθόν της σχέσης με τον ναζί πρέπει να σβηστεί όχι μόνο για την ίδια αλλά και για ολόκληρη τη Γαλλία που είχε συνεργαστεί με τους κατακτητές – ο ίδιος ο Κλουζό είχε γυρίσει ταινίες για λογαριασμό τους κι αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που δεν κάνει την παραμικρή αναφορά στην ταινία του σε αυτήν την «λεπτομέρεια».

Ο συγγραφέας του «Σας γράφω από το σκοτάδι» δεν επισημαίνει μόνο αυτή την παράλειψη. Επιχειρεί να αποδείξει επίσης ότι η Πολίν θεωρήθηκε ένοχη επειδή ήταν σεξουαλικά ελεύθερη αδιαφορώντας για τους υποκριτικούς κανόνες της τρέχουσας ηθικής. Κάνει εντύπωση το γεγονός –σχολιάζει ο ίδιος– ότι ενώ όλες οι εφημερίδες που κάλυπταν τη δίκη την μεταχειρίζονταν ως «αισχρή», κανένας, ούτε καν η Σιμόν ντε Μποβουάρ του «δεύτερου φύλλου», σκέφτηκε να την υπερασπιστεί.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 η Πολίν αφήνεται ελεύθερη χάρις στην καλή διαγωγή που επέδειξε στη φυλακή. Αλλά το 1960 βγαίνει η ταινία του Κλουζό κι εκείνη, για να μην ζήσει ένα δεύτερο λιντσάρισμα από τον Τύπο και την κοινή γνώμη, αλλάζει όνομα και πηγαίνει στο Μαρόκο. Εκεί η ζωή της δείχνει να αλλάζει: δουλεύει σε ένα νοσοκομείο, συναντά έναν γάλλο μηχανικό που της ζητά να τον παντρευτεί. Αλλά να πάλι το δίλημμα: να του πει την αλήθεια ή όχι; Αρχίζει να γράφει ένα ημερολόγιο με σκοπό να του παραδώσει. Αλλά πλέον βασανίζεται πολύ. Ωσπου μια μέρα αποφασίζει να θέσει τέλος στη ζωή της. Ο,τι σχεδόν προφητικά είχε κάνει και η κινηματογραφική ηρωίδα της Μπριζίτ Μπαρντό μετά την καταδίκη της.