Πριν λίγες μέρες η HarperAudio (Ηarper Collins Publishers) δημιούργησε το παρακάτω animation βίντεο όπου βλέπουμε (κι ακούμε) τον – εικονογραφημένο- Μπουκόφσκι σε μία ανέκδοτη κουβέντα με την σύζυγό του και τον παραγωγό του, John Runnette.

Πρόκειται για ένα σύντομο απόσπασμα μιας ειλικρινούς και χαλαρής κουβέντας που είχαν οι τρεις τους στο σπίτι του ζευγαριού το 1993, στα πλαίσια της ηχογράφησης της συλλογής 'Run With The Hunted'. Αν και πρόκειται για ένα μικρό μόνο απόσπασμα της συνομιλίας τους έχει ενδιαφέρον μιας που αποτελεί μία τέλεια στιγμή όπου ο συγγραφέας αποκαλύπτει μια πτυχή του εαυτού του, παρόμοια με αυτήν που περιγράφει και στα αυτοβιογραφικά μυθιστορήματά του.

Πάρτε μια ιδέα:    

Μπουκόφσκι: "Δεν λατρεύω και τόσο πολύ τα γραπτά μου. Ξέρεις τι είναι αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο; Το τι θα γράψω την επόμενη μέρα. Αυτό είναι το μόνο που με ενδιαφέρει. Το επόμενο ποίημα, η επόμενη γαμημένη γραμμή. Ό,τι έγινε στο παρελθόν ανήκει στο παρελθόν, δεν θέλω να στέκομαι και πολύ πάνω σε ό,τι έγραψα ως τώρα και να το ξαναδιαβάζω, να το επεξεργάζομαι, και να αναλώνομαι σ' αυτό.

Πάει αυτό, τελείωσε. Αν δεν μπορείς να γράψεις την επόμενη γραμμή είσαι νεκρός. Το παρελθόν δεν έχει καμία σημασία." Και παρακάτω, μία προφητική, σοφή, διαπίστωση.   Μπουκόφσκι: "Νομίζω ότι το γράψιμό μου είναι πραγματικά γαμημένα δυνατό, αλλά πιστεύω ότι αφού είμαι νεκρός και... ασφαλής πια θα με "ανασύρουνε" , θα με ανακαλύψουν πραγματικά.

"Μπουκόφσκι, Μπουκόφσκι", θα είναι αηδιαστικό."   

Το οίκημα στο οποίο μετακόμισε σε ηλικία τριών ετών ο δημοφιλής τραγουδοποιός Τζόνι Κας εν έτει 1935, στο Ντάιες του Αρκάνσας, άνοιξε τις πόρτες του για το κοινό. Η κίνηση αυτή συνδέεται με την προσπάθεια των τοπικών αρχών για την τόνωση της τουριστικής κίνησης της περιοχής.

Τα αδέρφια του Τόμι και Τζοάν, ανέλαβαν την επίβλεψη της ανακαίνισης του σπιτιού, στο οποίο θα μπορεί κανείς να δει το πιάνο της οικογένειας και αντικείμενα εκείνης της περιόδου.

Όταν ο Τζόνι Κας βρέθηκε στη συγκεκριμένη κατοικία ξ πόλη είχε συμπεριληφθεί στο «New Deal», το πειραματικό πρόγραμμα που είχε εκπονήσει ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Φράνκλιν Ρούσβελτ και στόχευε στην έξοδο από τη Μεγάλη Ύφεση. Η οικογένεια Κας ήταν ανάμεσα στις 500 περίπου οικογένειες στις οποίες δόθηκε ένα μικρό σπίτι, ένα κομμάτι γης, λεφτά και ένα μουλάρι, με σκοπό να φτιάξουν τη ζωή τους από την αρχή.

«Συνηθίζαμε να μαζευόμαστε γύρω από αυτό το πιάνο και να τραγουδάμε γκόσπελ για μια ώρα. Αυτή ήταν η διασκέδασή μας», θυμάται η 76χρονη, σήμερα, αδερφή του μεγάλου τραγουδοποιού .

Γράφει ο Νίκος Δήμου

Πάλι ολομόναχος στο κόκκινο. Μιλάμε για φανάρι μεγάλης λεωφόρου που έχει συνήθως δεκάδες αυτοκίνητα. Άδεια θα την βρεις μόνο τον Δεκαπενταύγουστο. Ούτε το Πάσχα. Θυμήθηκα ένα παλιό μου κείμενο: «Μόνος στην Αθήνα». Ίδια εποχή πριν έξη χρόνια.

Επαναλαμβάνομαι, λοιπόν. Αλλά αυτό κάνει και η ζωή. (Ευτυχώς: είναι μια σιγουριά).

Ούτε ένα μαίηλ επί τρεις μέρες. Ούτε καν σπαμ. Δεν είναι μόνο η πόλη έρημη: είναι και το Διαδίκτυο. Τώρα λίγα σκόρπια και ανάλατα τιτιβίσματα γιατί ξαναμπήκα στο Twitter. Απορώ πώς υπάρχουν σχόλια στο Protagon. Μάλλον από παραλίες θα τα στέλνουν, με το αντηλιακό να θαμπώνει την οθόνη.

Αχ, αυτά τα σχόλια! Μόνιμη επωδός: «γιατί συνεχώς κρίνω τους Έλληνες;». Μα στην Ελλάδα ζω, γράφω, δημοσιεύω και διαβάζομαι – ποιους να κρίνω; Τους Γερμανούς; (Αν και το έκανα: Το τελευταίο γερμανικό μου βιβλίο έχει τίτλο: «Για όλα φταίνε οι Γερμανοί». Αλλά αυτό κυκλοφορεί εκεί. Δεν μου αρέσει η συζήτηση καφενείου: να βρίζουμε αυτούς που δεν μας ακούνε).

Οι Γερμανοί (και οι Ελβετοί) μου είναι αδιάφοροι. Αλλά έχουμε πράγματα να μάθουμε από αυτούς. Τους Έλληνες τους πονάω. Γι αυτό τους κρίνω. Όποιος αγαπάει, παιδεύει.

Εδώ και δεκαετίες περνάω τον Αύγουστο στην πόλη. Είναι η κορύφωση των διακοπών μου. Η πόλη είναι ονειρικά άδεια και ήσυχη. Οι γειτονιές κυρίως. Θυμίζει την Αθήνα στην οποία γεννήθηκα και μεγάλωσα. Που πνίγηκε μετά τον πόλεμο από την αστυφιλία και τις πολυκατοικίες.

Στα ραδιόφωνα είναι το φεστιβάλ του «πάγκου». Όλοι οι αναπληρωματικοί, οι δευτερότριτοι ξεφαντώνουν. Η ευκαιρία τους. Αν τους προσέξει κανείς, μπορεί να παίξουν και σε ομάδα σούπερ ληγκ.

Ευκαιρία για να διαβάσει κανείς χοντρά βιβλία που στοιβάζονται περιμένοντας – τι άλλο; – τον Αύγουστο. Αυτά που άλλες εποχές ούτε τα κοιτάς. Όγκος=άγχος.

Θα ήταν ευκαιρία να τακτοποιήσεις και τα χαρτιά σου αλλά… άσε καλύτερα. Αυτό σίγουρα θα σου χαλάσει την διάθεση. Είπαμε: ραστώνη, χαλαρότητα, ηρεμία.

Όσο σκέπτομαι όλους αυτούς που συνωστίζονται στα νησιά και τις παραλίες, χαλαρώνω ακόμα περισσότερο. Κι όσο συλλογίζομαι την ταλαιπωρία της επιστροφής, ανατριχιάζω από ηδονή.
Καλή δύναμη, συμπολίτες!

Πηγή : protagon