Μετά το προηγούμενο ποστ με τις 11 εισαγωγικές φράσεις βιβλίων ("Πώς να ξεκινήσεις το μυθιστόρημά σου") συνεχίζω με το πώς να κλείσεις την ιστορία σου.   

Η τελευταία παράγραφος ενός βιβλίου, λέει πολλά (αλλά όχι τα πάντα) για το ίδιο το βιβλίο. Άλλα βιβλία κλείνουν μελοδραματικά, άλλα με επίτηδες αφηρημένο τρόπο. Άλλα λύνουν όλα τα προβλήματα κι άλλα δημιουργούν περισσότερα. Μερικά δίνουν την αίσθηση ότι με την τελευταία τους λέξη όλα τελειώνουν κι άλλα ότι μόνο τότε όλα αρχίζουν - κι ας μην τα μάθουμε ποτέ...   Ακολουθούν έντεκα που διάλεξα σχεδόν τυχαία, απ' τα διαβασμένα της βιβλιοθήκης μου.    

1) Ντοστογέφσκι - Έγκλημα και Τιμωρία

Αλλά εδώ αρχίζει μια νέα ιστορία, η ιστορία της προοδευτικής ανανέωσης ενός ανθρώπου, η ιστορία της βαθμιαίας του αναγέννησης, της διάβασής του βήμα με βήμα από ένα κόσμο σε ένα άλλο, της μύησής του σε μια νέα, ως τότε απόλυτα άγνωστη πραγματικότητα. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει το θέμα ενός άλλου αφηγήματος∙ αυτό εδώ έχει τελειώσει.   

2) Αγκάθα Κρίστι - Το Πέτρινο Φέρετρο

«Σας ευχαριστώ, μεσιέ Πουαρό, που μπήκατε στον κόπο να έρθετε να μου τα πείτε όλα αυτά. Μπορείτε, παρακαλώ, να φύγετε τώρα; Υπάρχουν μερικά πράγματα που πρέπει κανείς να τα αντιμετωπίζει μονάχος…»    

3) Σώτη Τριανταφύλλου - Σάββατο Βράδυ στην Άκρη της Πόλης

Παραμέρισα να περάσει και, σαν να τον περίμενα, είπα, Δεν έχεις βαλίτσα – το είπα κάπως ερωτηματικά αλλά όχι εντελώς, κι εκείνος απάντησε, Μα, δεν ήρθα για να μείνω, ήρθα μόνο για να σε πάρω.    

4) Μαρκ Τουέιν - Οι Περιπέτειες του Τομ Σόγερ

Τα περισσότερα από τα πρόσωπα που εμφανίζονται σ’ αυτό το βιβλίο, ζούνε ακόμα, ευημερούν και είναι ευτυχισμένα. Μπορεί και μια μέρα να φανεί ότι αξίζει τον κόπο να ξαναπιάσουμε την ιστορία των πιο μικρών απ’ αυτά και να δούμε τι είδους άντρες και γυναίκες κατέληξαν να γίνουν∙ θα είναι λοιπόν πολύ γνωστικό να μην αποκαλύψουμε τίποτα προς το παρόν, από εκείνο το κομμάτι της ζωής τους.   

5) Βιρτζίνια Γουλφ - Στοιχειωμένο Σπίτι.

Εκείνη τη στιγμή, από κάποιο φτωχικό σοκάκι ή ταβερνείο, αντηχούσε η συνηθισμένη, ανυπόφορη , αρσενικοθήλυκη φωνή∙ ένα στρίγκλισμα, μια κραυγή. Και το εξωτικό πουλί τρόμαξε και πέταξε μακριά, διαγράφοντας όλο και μεγαλύτερους κύκλους, ώσπου (αυτό που το 'χει ονομάσει ψυχή) έγινε απόμακρο, σαν την κουρούνα που χιμάει στον αέρα τρομαγμένη από μια πετριά που της ρίξανε ξαφνικά.    

6) Θάνος Αλεξανδρής - Αυτή η Νύχτα Μένει

Αγαπητοί πελάτες, γεια χαρά. Απόψε δε θα σας κάνω κονσομασιόν. Λέω να την κάνω μια φορά κι εγώ για πάρτη μου. Προς τα πού; Μυστικό… Ψάξτε με αμα γουστάρετε. Μπορεί στο τέλος κάπου να με βρείτε…    

7) Τζόναθαν Κόου - Τι Ωραίο Πλιάτσικο!  

Όνειρο είναι η ζωή μας και περνάει  Δεν φοβάμαι πια Όνειρο είναι η ζωή μας και περνάει  …γιατί έρχεται μια στιγμή όπου απληστία και παραφροσύνη γίνονται ένα και το αυτό και δεν μπορείς πια να τις ξεχωρίσεις. Αυτή η διαχωριστική γραμμή είναι πολύ λεπτή, σαν διάφανη μεμβράνη που περιβάλλει την υδρόγειο. Είναι αχνογάλαζη και η μετάβαση απ’ το γαλάζιο στο μαύρο είναι βαθμιαία και υπέροχη. Ο κόσμος δεν μπορούσε να περιμένει πια...    

8) Τόβε Γιάνσον - Τρελό Καλοκαίρι στη Χώρα των Μούμιν.

Ο βραδινός αέρας ήταν δροσερός και γλυκός, και τα λουλούδια , μουσκεμένα από δροσιά, είχαν πιο πλούσιο άρωμα από κάθε άλλη φορά. Η μητέρα του καθόταν στα σκαλοπάτια. Τον περίμενε. Κρατούσε κάτι στα μπροστινά της πόδια και χαμογελούσε. -Ξέρεις τι έχω; -Τη βαρκούλα! απάντησε ο Μούμιν-Τρολ και έβαλε τα γέλια. Όχι γιατί ήταν κάτι ιδιαίτερα αστείο παρά μονάχα γιατί αισθανόταν τόσο, τόσο ευτυχισμένος.   

9) Μίλαν Κούντερα – Η Ζωή είναι Αλλού

Κοιτούσε το πρόσωπό του στην επιφάνεια του νερού. Και ξαφνικά είδε αυτό το πρόσωπο να το παραμορφώνει κάποιος μεγάλος τρόμος. Και αυτό ήταν το τελευταίο που είδε.   

10) Σου Τάουνσεντ - Άντριαν Μολ: Στα Χρόνια του Καπουτσίνο

Πιστεύω ότι μέχρι αύριο θα έχω ωραιοποιήσει την ιστορία θα έχω προσδώσει στον εαυτό μου μια ηρωική ιδιότητα που δεν μου αξίζει, αλλά παρ’ όλα αυτά, αυτή τη νύχτα, αυτή τη στιγμή, χαίρομαι που καταγράφω ότι φέρθηκα σαν αληθινός άντρας.   

11) Douglas Adams - Γυρίστε το Γαλαξία με Ωτοστόπ

Προτού προχωρήσει παρακάτω, άκουσε το σύστημα ενδοεπικοινωνίας του σκάφους. «Έι γήινε! Πεινάς;» είπε η φωνή του Ζάφοντ. «Ε, ναι, θα ήθελα να τσιμπήσω κάτι», είπε ο Άρθουρ. «Όκεϊ φίλε, κρατήσου», είπε ο Ζάφοντ. «Θα πάμε να τσιμπήσουμε κάτι στο Ρεστοράν στο Τέλος του Σύμπαντος.»       [Πείτε κι εσείς!]      

Πριν από αρκετά χρόνια, προτού όλα τα περιοδικά αποκτήσουν αφιερώματα στο φαγητό, πολύ πριν το διαδίκτυο μας κάνει όλους μαγείρους και μας μυήσει στη χαρά της ποδιάς, το καθημερινό φαγητό ήταν αντικείμενο διαπραγμάτευσης και αποτέλεσμα συμβιβασμών χωρίς να εισάγονται στις αποφάσεις στοιχεία διατροφικής «καλοσύνης», παρά μονάχα σκέψεις μικροαστικές που αφορούσαν κυρίως τους μουσαφίρηδες και το Κυριακάτικο τραπέζι.

Χαρακτηριστικό αυτής της διαδικασίας, και μιλάμε για τον αστικό χώρο, ήταν η πρακτική του να πηγαίνουμε το φαγητό να ψηθεί στο φούρνο κάτι που με τα σημερινά δεδομένα ακούγεται αδιανόητο και επιλήψιμο απέναντι στις μαγειρικές «επιταγές» της εποχής μας. Αλήθεια έχει αναρωτηθεί κανείς πόσα μυστικά γνώριζε ο φούρναρης της γειτονιάς μέσα από αυτή την διαδικασία; Ίσως περισσότερα και πιο ουσιαστικά από τον περιπτερά που στο τέλος-τέλος αν και ο επίσημος χαφιές της γειτονιάς το μάξιμουμ που μπορούσε να γνωρίζει ήταν η εφημερίδα που διάβαζε κάποιος και τα τσιγάρα που προτιμούσε.

Όμως, ο φούρναρης, γνώριζε λεπτομέρειες που πραγματικά μπορούσαν να καταγράψουν την καθημερινότητα μιας οικογένειας. Πρώτα-πρώτα γνώριζε την οικονομική δύναμη του σπιτιού. Αν το κρέας εμφανίζονταν στο ταψί πολύ περισσότερο από τα γεμιστά, τότε το σπίτι είχε οικονομική δύναμη. Μπορούσε επίσης να γνωρίζει τις μαγειρικές ικανότητες της μαγείρισσας του σπιτιού με κάθε λεπτομέρεια, όπως επίσης και κάθε πότε εμφανίζονταν καλεσμένοι στο σπίτι, -από την ποσότητα του φαγητού,- την ώρα που οι καλεσμένοι θα έρχονταν και τον αριθμό τους. Επίσης μπορούσε να γνωρίζει τις διατροφικές ιδιαιτερότητες της οικογένειας και μάλιστα, για να το τραβήξουμε και λίγο παραπάνω, αν συνεργαζόταν με την τοπική ΕΒΓΑ και τα υπόλοιπα μαγαζιά της γειτονιάς, θα μπορούσε να έχει το πλήρες προφίλ ενός σπιτιού. Ας βάλουμε λοιπόν την ιστορία σε σωστή βάση. Ο πραγματικός χαφιές της γειτονιάς ήταν ο φούρναρης και όχι ο περιπτεράς.

Στις μέρες μας ο ιστορικός και κοινωνιολογικός «ξεπεσμός» του φούρναρη από την καθημερινή μαγειρική διαδικασία, είναι σύμπτωμα και σύμβολο, όπως και το ίδιο το φαγητό για το πώς οι άνθρωποι που μεγάλωσαν στην ίδια οικογένεια και την ίδια γειτονιά διαφοροποιούνται δραματικά καθώς αυτός ο «ενοριακός» ιστός σιγά-σιγά μεταλλάσσεται και σπάει.

Η «οικογένεια» έβαζε το φαγητό στο τραπέζι για να «φάμε» και όχι για να μάθουμε τη θερμιδοφορία ενός πιάτου ή την καταγωγή ενός συστατικού. Ήταν μια λογική και παράδοση βγαλμένη απευθείας από την καρδιά της Χριστιανικής παράδοσης και το Μυστικό Δείπνο. Κανείς δεν συζητά για την μαγειρική πλευρά του Μυστικού Δείπνου και πιθανά κανείς δεν έγραψε κριτική για τα πιάτα που σερβιρίστηκαν εκείνο το βράδυ.

Η οικογένεια πια δεν έχει σαν βασικό της χαρακτηριστικό την συγκατοίκηση αλλά εκφράζεται μέσα από την ελεγχόμενη απόσταση, δηλαδή από μια πολύπλοκη θέσμιση σχέσεων και εννοιών. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς ότι συμβαίνει και με το οικογενειακό τραπέζι το οποίο έχει πάρει σχεδόν αποκλειστικά συμβολικό χαρακτήρα, γιατί η απουσία της «συγκατοίκησης» και της «κοινότητας», τόσο συμβατικά όσο και ιδεολογικά, το έχει κάνει να είναι σπάνιο.

Βρισκόμαστε σχεδόν πάντα σε λάθος χώρο και σε μεγάλη απόσταση από το «μεγάλο» οικογενειακό τραπέζι, όχι τόσο γιατί μας λείπει ο χρόνος ,αλλά κυρίως γιατί ο χρόνος μας οργανώνεται με βάση άλλες προτεραιότητες.

Το καθημερινό οικογενειακό τραπέζι έχει μετατραπεί σε Κυριακάτικο τραπέζι και αυτό με τη σειρά του στο τραπέζι του εύκολου γεύματος. Μόνο τις ημέρες των γιορτών η συνειδητή και ασυνείδητη ενοχικότητά μας απέναντι στην οικογένεια μάς εξαναγκάζει να παρουσιαστούμε σε ένα έντονα σκηνοθετημένο οικογενειακό-γιορτινό τραπέζι το οποίο ενώ αντικειμενικά στην καθημερινότητά μας αποτελεί μια ρομαντικοποίηση του παρελθόντος, την ίδια στιγμή μοιάζει με τον χαμένο και μακρινό παράδεισό μας.

Ενώ χαιρόμαστε την δομημένη αναρχία της καθημερινότητάς μας, μας λείπουν έντονα οι κανόνες και οι όροι παρουσίας στο οικογενειακό τραπέζι, όπως ακριβώς μας λείπουν και οι απλές γονικές φωνές, «το φαγητό είναι έτοιμο», που έλυναν μυστηριωδώς κάθε πρόβλημα που περιτριγύριζε τη ζωή μας. Παρά τις «παρεμβάσεις» των ειδικών περί της σπουδαιότητας του οικογενειακού τραπεζιού, η παρουσία του γίνεται όλο και μικρότερη στη ζωή μας και αυτό που μένει δυστυχώς είναι μια σειρά από μνήμες που αποτελούν και βασικό στοιχείο αυτού που αποκαλούμε οικογενειακή ταυτότητα.

Ο Tzvetan Todorov στο βιβλίο του για την «κατάκτηση της Αμερικής» γράφει πώς η πολιτισμικότητα μπορεί να διαβαστεί μόνο μέσα από τα μάτια του «άλλου» και ιδιαίτερα από τα μάτια των αισθήσεων του άλλου. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα έντονο και συγκινησιακά φορτισμένο, όταν ο «άλλος» είναι η ίδια σου η οικογένεια, ο αδελφός, η αδελφή, ή η μητέρα και μέσα από την απόκλιση, έστω και στο φαγητό, μπορείς να δεις την διαφορετικότητά σου.

Ναι, πιθανά η παιδική μας ηλικία είχε βάση τις γεύσεις που στην πραγματικότητα βασίζονταν στις δυνατότητες και τα κέφια του φούρναρη, αλλά ποιος νοιάζεται γι αυτό όταν μπορεί να προσκαλέσει την οικογένεια για φαγητό στο αγαπημένο του κινέζικο εστιατόριο ή στο νέο σουσάδικο που μόλις άνοιξε στη γειτονιά;

To φαγητό μας ενώνει...ή μας χωρίζει ανάλογα με το πόσο θα αντιδράσει «αυτή η καταπληκτική μαγείρισσα», η μαμά.

Πηγή : Athens voice

Η Aston Martin αναβάθμισε -με καλύτερες επιδόσεις, οικονομία και με το νέο προηγμένο κιβώτιο ταχυτήτων Touchtronic III- δύο από τα σημαντικότερα, και πιο εμπορικά της μοντέλα: το «απόλυτο GT» Vanquish και την τετράθυρη, τετραθέσια Rapide S.

Υφίσταται, εξάλλου, η συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών ότι η Daimler θα παρέχει κινητήρες -κυρίως V8 και V12- και ηλεκτρονικές τεχνολογίες για τις μελλοντικές Aston. Με την αγορά των επιπλέον μετοχών η βρετανική εταιρεία απέκτησε τους πόρους για την εξέλιξη των αυτοκινήτων της, καθώς η Daimler δεν φέρεται -ακόμα, τουλάχιστον- αποφασισμένη για την πλήρη αγορά της ΑΜ.

Πίσω στις Vanquish και Rapide S. Με την εισαγωγή, για πρώτη φορά, του υπερσύγχρονου αυτόματου κιβωτίου Touchtronic III οκτώ ταχυτήτων, που εξέλιξε η Aston σε συνεργασία με τη ZF κάνοντάς το 30% ελαφρύτερο και πολύ πιο συμπαγές, βελτιώνεται κάθε πτυχή των επιδόσεων και της οικονομίας των δύο αυτοκινήτων.

Στη Vanquish των 576 ίππων, η επιτάχυνση 0-100 χλμ./ώρα πέφτει από τα 4,1 στα 3,8 δευτερόλεπτα και την καθιστά το αυτοκίνητο με την ταχύτερη επιτάχυνση στην ιστορία της Aston Martin, ενώ στη Rapide S των 560 ίππων ο χρόνος πέφτει στα 4,4 δευτ. Η τελική ταχύτητα και στις δύο περιπτώσεις ξεπερνά τα 320 χλμ./ώρα.

Παράλληλα, η εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα μειώνεται κατά 10% και στα δύο αυτοκίνητα, στα 298 και στα 300 γραμ./χιλιόμετρο αντίστοιχα, ενώ η κατανάλωση μειώνεται κατά 11% - στα 12,8 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα στην περίπτωση της Vanquish και στα 12,9 της Rapide S.

Το νέο κιβώτιο προσφέρει τις ρυθμίσεις «Drive» και «Drive Sport», και παράλληλα τις «Paddle Shift» και «Paddle Shift Sport» όταν ο οδηγός χρειάζεται πιο δυναμικές αλλαγές ταχυτήτων, που μπορούν να πραγματοποιηθούν σε 130 χιλιοστά του δευτερολέπτου. Αν ο οδηγός, δε, κρατήσει τραβηγμένο κάτω το μοχλοδιακόπτη, τότε αυτόματα το κιβώτιο επιλέγει τη χαμηλότερη δυνατή ταχύτητα που απαιτείται για την εν λόγω οδηγική συνθήκη κατά το φρενάρισμα.

Το σύστημα Adaptive Drive Recognition (ADR) ανιχνεύει το οδηγικό στιλ κάθε οδηγού και προσαρμόζει ανάλογα τις στιγμές αλλαγής ταχύτητας και ετοιμάζει μια εξειδικευμένη χαρτογράφηση για κάθε οδηγό, η οποία μηδενίζει ξανά όταν το αυτοκίνητο κλειδώνει και ξεκλειδώνει.

Πλην του κιβωτίου, οι αναβαθμισμένες Vanquish και Rapide S έχουν νέα κεντρική μονάδα ηλεκτρονικού ελέγχου της Bosch, που συνδυάζει για πρώτη φορά τον εξάλιτρο V12 κινητήρα με το νέο κιβώτιο και με το τροποποιημένο σύστημα ευστάθειας DSC και το εξελιγμένο σύστημα διεύθυνσης.

Η αναβαθμισμένη Vanquish έχει, στο μεταξύ, κατά 15% πιο σκληρή εμπρός και κατά 35% πιο σκληρή πίσω ανάρτηση, μεγαλύτερης διαμέτρου δισκόφρενα, καθώς και ορισμένες αισθητικές βελτιώσεις: νέας σχεδίασης ζάντες αλουμινίου 10 ακτινών (κατά περίπου 7 κιλά ελαφρύτερες), νέα χρώματα εξωτερικά και εσωτερικά και νέες δερμάτινες επενδύσεις.

Ενθουσιασμό έχει προκαλέσει στους Έλληνες η είδηση πως οι εφοριακοί θα μπορούν να κάνουν επισκέψεις στα σπίτια των πολιτών και να κάνουν ελέγχους. Επιτέλους, θα ξεκινήσουν πάλι οι επισκέψεις στα σπίτια και οι Έλληνες θα αρχίσουν να επικοινωνούν ξανά και να έχουν ζεστή προσωπική επαφή.

Δεν είναι λίγοι οι Έλληνες που δεν κλειδώνουν πια τις εξώπορτες των σπιτιών τους γιατί φοβούνται μην έρθουν οι εφοριακοί και φύγουν.

Καλό θα ήταν οι επισκέψεις των εφοριακών στα σπίτια να ξεκινήσουν αμέσως, γιατί κάποιοι Έλληνες κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους, οπότε μπορεί να μην προλάβουν να τους επισκεφτούν οι εφοριακοί και να μείνουν και άστεγοι και παραπονεμένοι.

Οι εφοριακοί δεν θα επισκέπτονται όλα τα σπίτια, αφού δεν θα πηγαίνουν στα σπίτια των Ελλήνων ολιγαρχών, γιατί, αν κάνουν κάτι τέτοιο, θα τους τσιμεντώσουν.

Είναι πολύ θετικό που οι εφοριακοί θα μπορούν να κάνουν ξαφνικές εφόδους στα σπίτια, αφού δεν θα ξέρεις πότε θα έρθουν, οπότε θα έχεις πάντα το σπίτι σου καθαρό και θα έχεις αλλάξει και σώβρακο.

Δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα αν θα μπορούν και οι πολίτες να επισκεφτούν τα σπίτια των εφοριακών, αφενός για να ανταποδώσουν την επίσκεψη και αφετέρου για να μάθουν επιτέλους πώς δημόσιοι υπάλληλοι με μισθό -όπως οι εφοριακοί- κατάφεραν και έγιναν ζάπλουτοι.

Πισιρίκος