Καζάνι που βράζει η Μέση Ανατολή - Κίνδυνος ανάφλεξης παρά τη φαινομενική ακινησία - Η προέλαση των Χούθι στην Υεμένη αλλάζει το παιχνίδι και ξαναμοιράζει την τράπουλα

Με τις λιγότερες αυταπάτες για τον ρόλο του οργανισμού στην προώθηση της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών, ξεκινά αύριο η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, καθώς οι συγκρούσεις και οι εστίες έντασης πολλαπλασιάζονται επικίνδυνα τα τελευταία χρόνια.

Ακόμα και η «τήρηση των τύπων» έχει πάει περίπατο, με τις ΗΠΑ να απαγορεύουν για δεύτερη χρονιά την έκδοση βίζας για την παλαιστινιακή αντιπροσωπεία, συμπεριλαμβανομένου του εξαιρετικά μετριοπαθή Μαχμούντ Αμπάς, ενώ την ίδια στιγμή ετοιμάζονται να επιβάλουν κυρώσεις στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο επειδή τόλμησε να εκδώσει ένταλμα σύλληψης κατά του Μπενιαμίν Νετανιάχου. 

Τόσο το μέτωπο της Ουκρανίας αλλά ακόμα περισσότερο οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή θα βρεθούν στο επίκεντρο των επαφών των ηγετών που ήδη οργανώνουν συναντήσεις – επίσημες ή παρασκηνιακές.

Με τις τιμές καυσίμων να καλπάζουν παγκόσμια, καθώς τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν κλειστά, και με την αναζωπύρωση εστιών έντασης όπως στην περίπτωση της Υεμένης, ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράν μοιάζει να έχει ανοίξει το κουτί της Πανδώρας όχι μόνο για την περιοχή αλλά για όλο τον κόσμο.

Η ιρανική ηγεσία στον ΟΗΕ

Η είδηση ότι ο πρόεδρος του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν, θα παρευρεθεί στη συνέλευση του ΟΗΕ και η φημολογία ότι ίσως υπάρξει συνάντηση με τον Ντόναλντ Τραμπ έριξε ελαφρώς τις τιμές του πετρελαίου, που κινούνται εδώ και καιρό πάνω από το ψυχολογικό όριο των 100 δολαρίων το βαρέλι.

Ο Μασούντ Πεζεσκιάν παρακολουθεί στρατιωτική παρέλαση στην Τεχεράνη

Έστειλε μάλιστα σαφές μήνυμα στα κράτη του Κόλπου ότι θα θεωρηθούν συνυπεύθυνα εάν διευκολύνουν με οποιονδήποτε τρόπο τις ΗΠΑ σε εχθρικές επιθέσεις.

Ταυτόχρονα βέβαια η Τεχεράνη κρατά ανοιχτό το «παράθυρο» της διπλωματίας, και έκανε γνωστό ότι έστειλε τους όρους της μέσω μεσολαβητών στην Ουάσιγκτον.

Στην ουσία ζητά να γίνει σεβαστό το Μνημόνιο Κατανόησης που οι δύο πλευρές υπέγραψαν τον Ιούνιο του 2026.

Σε αντίθετη περίπτωση, διαμηνύει, τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν κλειστά.

Αναποφάσιστες οι ΗΠΑ

Οι ΗΠΑ από την άλλη δυσκολεύονται να σχεδιάσουν την αντίδρασή τους. Έχοντας περιέλθει σε αδιέξοδο στο Ιράν, η κυβέρνηση Τραμπ αποφάσισε να διατηρήσει ένα καθεστώς «ούτε πολέμου, ούτε ειρήνης» τουλάχιστον μέχρι τις αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου.

Η δύσκολη αυτή ισορροπία κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα ανά πάσα στιγμή, όπως απέδειξαν οι στρατιωτικές επιτυχίες των Ανσάρ Αλλάχ (γνωστών στη Δύση ως Χούθι) εναντίον των δυνάμεων που στηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία στην Υεμένη.

Η προέλαση των Χούθι εναντίον των στηριγμάτων της Σαουδικής Αραβίας που αποτελούν τη «διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση», είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη από τους αντάρτες σημαντικών λιμανιών στις ακτές της Ερυθράς και τον έλεγχο του στρατηγικού Στενού Μπαμπ Αλ Μαντέμπ προς τον Κόλπο του Άντεν, την Αραβική Θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό.

Η Σαουδική Αραβία που εξαπέλυσε έναν εξαιρετικό αιματηρό πόλεμο στην Υεμένη το 2015 με 150.000 θύματα και επέβαλε έναν ασφυκτικό αποκλεισμό με αποτέλεσμα έναν από τους χειρότερους λιμούς στην πρόσφατη ιστορία με πάνω από 200.000 ανθρώπους να χάνουν τη ζωή τους από τις έμμεσες επιπτώσεις της σύγκρουσης, βρέθηκε για δεύτερη φορά να χάνει από τους αντάρτες Χούθι που είχαν οργανώσει την αντίσταση στις επιθέσεις όλα αυτά τα χρόνια.

Τώρα οι Χούθι φαίνεται πως θέλουν να μετουσιώσουν τις στρατιωτικές τους επιτυχίες σε επέκταση της κυριαρχίας τους σε όλη την Υεμένη και στη νομιμοποίησή τους ως ηγεσία της χώρας.

O διάδοχος του βασιλείου, Μαχάμεντ Μπιν Σαλμάν, ζήτησε από τον Τραμπ οι ΗΠΑ να επιτεθούν στους Χουθι. Αρχικά ο αμερικανός πρόεδρος ήταν αρνητικός, στη συνέχεια όμως άλλαξε γνώμη και έδωσε εντολή για επίθεση πριν την ακυρώσει και επανέλθει στην αρχική του εκτίμηση.

Ακύρωσαν επίθεση στην Υεμένη

Σε άρθρο τους οι New York Times περιγράφουν, επικαλούμενοι αμερικανούς αξιωματούχους, τα μπρος – πίσω στις αποφάσεις του Τραμπ αναφέροντας μάλιστα ότι μία επίθεση είχε προγραμματιστεί για την Κυριακή πριν ο Τραμπ την ακυρώσει τελευταία στιγμή.

«Εν ενεργεία και πρώην αμερικανοί διπλωμάτες και διοικητές που υπηρέτησαν στη Μέση Ανατολή εξέφρασαν σκεπτικισμό ως προς το αν μια περιορισμένης κλίμακας αμερικανική εκστρατεία βομβαρδισμών θα ανάγκαζε τους Χούθι —οι οποίοι άντεξαν σχεδόν οκτώ εβδομάδες αμερικανικών βομβαρδισμών πέρυσι— να διαπραγματευτούν και να εγκαταλείψουν τα πιο αδιάλλακτα αιτήματά τους», αναφέρουν οι NYT.

Οι αμερικανικές επιθέσεις το 2025 στην Υεμένη κόστισαν 1 δισ. δολάρια μόνο για τον πρώτο μήνα, ενώ οι επιθέσεις των Χούθι συνεχίζονταν σε αμερικανικά πλοία στην Ερυθρά. Ο Τραμπ αιφνιδιαστικά όπως ξεκίνησε τις επιθέσεις, τις σταμάτησε και ξεκίνησε διαπραγαμτεύσεις με τους Χούθι που λίγο πριν είχε χαρακτηρίσει εκ νέου ως «τρομοκράτες».

Με αυτό το ιστορικό και με την αμερικανική αποτυχία στον πόλεμο του Ιράν, ο Τραμπ δηλώνει λίγο πολύ ότι εφόσον οι Χούθι δεν χτυπούν αμερικανικά πλοία δεν είναι πρόβλημα των ΗΠΑ, ακόμα κι αν έτσι κινδυνεύει να απογοητεύσει ακόμα περισσότερο τη Σαουδική Αραβία, τον σημαντικότερο σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή μετά το Ισραήλ.

Οι Χούθι ανακατεύουν την τράπουλα

Η περίπτωση των ανταρτών Ανσάρ Αλλάχ, που ονομάστηκαν Χούθι από τα δυτικά μέσα εξαιτίας του ονόματος του ηγέτη τους, αποδεικνύει πόσο διαστρεβλωμένη είναι η εικόνα που καλλιεργείται στη Δύση για το τι πραγματικά συμβαίνει στη Μέση Ανατολή.

Οι εικόνες «αντρών με σανδάλια» και «φορέματα», με «πετσέτες» στα κεφάλια που «κραδαίνουν σπαθιά» και που παρουσιάζονται στην καλύτερη περίπτωση σαν πρωτόγονοι που δρουν ως «ενεργούμενα του Ιράν» ήταν και είναι οι συνήθεις περιγραφές στα δυτικά ΜΜΕ.

Οι τελευταίες μέρες όμως, επισημαίνει σε ανάλυσή του ο Zvi Bar’el της ισραηλινής Haaretz, απέδειξαν πως αυτές οι εικόνες – βασισμένες σε μία οριενταλιστική λογική – γίνονται συντρίμμια καθώς για ακόμα μία φορά κάποιοι που εμφανίζονται ως «άνθρωποι των σπηλαίων» καταφέρνουν να αιφνιδιάσουν τις καλύτερες μυστικές υπηρεσίες και να νικήσουν τους πιο ισχυρούς εχθρούς.

Ανάλογη ήταν η εμπειρία αρχικά των Σοβιετικών και στη συνέχεια των Αμερικανών εναντίον των Ταλιμπάν, αναφέρει ο Bar’el, αλλά και του Ισραήλ όταν μαχητές της Χαμάς που φορούσαν λαστιχένιες παντόφλες και με μηδαμινό εξοπλισμό προκάλεσαν τη μεγαλύτερη επίθεση που είχε δεχτεί ποτέ το Τελ Αβίβ.

Επίθεση των Χούθι στο Ριάντ

«Εκ πρώτης όψεως, πρόκειται για ένα σύστημα συγκοινωνούντων δοχείων, όπου το Ιράν και οι Χούθι συντονίζονται και επωφελούνται αμοιβαία από τον έλεγχο που ασκούν στις «στρόφιγγες» του παγκόσμιου εφοδιασμού με πετρέλαιο. Ωστόσο, η αντίληψη ότι οι Χούθι αποτελούν προέκταση του Ιράν —υποτελείς και υποταγμένοι στις εντολές της Τεχεράνης— εξακολουθεί να παραπλανά τους δυτικούς υπεύθυνους χάραξης πολιτικής και μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης», σημειώνει ο Bar’el και προσθέτει:

«Θα ήταν ακριβέστερο να χαρακτηριστούν εταίροι του Ιράν· εταίροι, ωστόσο, των οποίων τα συμφέροντα όχι μόνο δεν ταυτίζονται πάντα με εκείνα του Ιράν, αλλά ενίοτε έρχονται σε σύγκρουση με αυτά. Το Ιράν, για παράδειγμα, επιδιώκει να διατηρεί το μονοπώλιο στον καθορισμό του επιπέδου κλιμάκωσης, τόσο στις επιθέσεις του κατά δεξαμενόπλοιων στα στενά του Ορμούζ όσο και σε εκείνες που στρέφονται εναντίον των Αράβων γειτόνων του.

Όταν όμως οι Χούθι επιτίθενται στη Σαουδική Αραβία, της επιβάλλουν ναυτικό αποκλεισμό και ορίζουν τον πόλεμό τους ως αποκλειστικά στραμμένο κατά του Ριάντ —και όχι ως μέρος ενός αγώνα «ενιαίων μετώπων»—, τότε χαράσσουν τα όρια ανάμεσα στη σφαίρα επιρροής του Ιράν και τη δική τους».

Η προγραμματισμένη συνάντηση του Ιράν με το Ομάν και τα κράτη του Κόλπου για τη διαχείριση των Στενών του Ορμούζ την περασμένη εβδομάδα αναβλήθηκε επ’ αόριστον μετά τις επιθέσεις των Χούθι. Εξάλλου οι αντάρτες της Υεμένης δεν ζήτησαν ποτέ την άδεια του Ιράν για να διαπραγματευτούν με τις ΗΠΑ, ούτε πριν από την προηγούμενη εκεχειρία, ούτε τώρα.

Ποιος μιλάει με ποιον και γιατί

Σε αυτό το πλαίσιο αποδεικνύεται για ακόμα μία φορά ότι πέρα από τα σχέδια που επεξεργάζονται τα διάφορα επιτελεία, η φωτιά που έχει ανάψει στη Μέση Ανατολή μπορεί να γίνει ανεξέλεγκτη και να αρχίσει να καίει προς πάσα κατεύθυνση.

Ίσως έτσι να εξηγούνται και οι πολυδαίδαλες επαφές που αναμένεται να πραγματοποιηθούν στη ΓΣ του ΟΗΕ.

Ο Μαρκ Πφάιφλε, αμερικανός στρατηγικός αναλυτής του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και πρώην στέλεχος του Λευκού Οίκου και του τομέα εθνικής ασφάλειας, είπε στο Al Jazeera ότι υπάρχει η προσδοκία για μεσολάβηση της Κίνας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν.

Ταυτόχρονα «οι Σαουδάραβες ζήτησαν από τους Κινέζους να παρέμβουν στους Ιρανούς και να συγκρατήσουν τους Χούθι».

Λίστα με τα 25 μεγαλύτερα επιτεύγματά του ανάρτησε ο Αμερικανός πρόεδρος, επιβεβαιώνοντας τους New York Times που αναρωτιούνται αν βρίσκεται σε διάσταση με την αλήθεια

Πριν από λίγες μέρες, ένα ενδιαφέρον άρθρο γνώμης στους New York Times εξηγούσε πώς ο Ντόναλντ Τραμπ έχει πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα, αγνοώντας ή εξωραΐζοντας τα λάθη του και υπερβάλλοντας για τα υπαρκτά ή φανταστικά κατορθώματά του. Λίγο μετά, ο Αμερικανός πρόεδρος ανάρτησε στο Truth Social μια λίστα με τα 25 μεγαλύτερα επιτεύγματα της σχεδόν διετούς θητείας του, στα οποία συμπεριλαμβάνει, για παράδειγμα, την ανάδειξη της αγγλικής σε επίσημη γλώσσα του κράτους ή την «απαγόρευση στους άντρες να συμμετέχουν σε γυναικεία αθλήματα».

Η ανάρτηση έγινε λίγο βιαστικά και δεν πρόλαβε να συμπεριλάβει τη συμφωνία με τη Δανία για τη Γριλανδία που, σύμφωνα με τα όσα έχουν γίνει ώς τώρα γνωστά, εξασφαλίζει «μόνιμο έλεγχο» των ΗΠΑ επί του νησιού της Αρκτικής, αλλά σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές δεν συνιστά καμία «πανηγυρική» νίκη για τον Τραμπ. Συγκριτικά τουλάχιστον με τις προηγούμενες μαξιμαλιστικές απαιτήσεις του για προσάρτηση ή εξαγορά της Γριλανδίας.

Κάποιοι διερωτώνται μήπως ο πρόεδρος των ΗΠΑ στην αυριανή του ομιλία στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, η οποία ξεκινά σήμερα στη Νέα Υόρκη, επιχειρήσει μάλιστα να εμφανιστεί ως θεματοφύλακας της παγκόσμιας ειρήνης παρά τον πόλεμο που εξαπέλυσε κατά του Ιράν στο πλαίσιο της σταθερής τάσης του να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα. Και όταν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί του, τόσο το χειρότερο για αυτήν. Ετσι, επιτίθεται για πολλοστή φορά στον Τύπο, αποκλείοντας από τον Λευκό Οίκο τα CNN, MS NOW και Politico.

Ισως όμως πίσω από τις κλειστές πόρτες, ο Ντόναλντ Τραμπ να μην είναι τελικά τόσο αιθεροβάμων όσο δείχνει. Ολες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τη δημοτικότητά του σε ιστορικό χαμηλό, γεγονός που συνδέεται άμεσα με τον αντιδημοφιλή πόλεμο στο Ιράν και τις επιπτώσεις του στην αμερικανική οικονομία. Τα προγνωστικά δεν είναι ευνοϊκά για τους Ρεπουμπλικανούς στις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο στις 3 Νοεμβρίου και η πρόσφατη ψηφοθηρική υπόσχεση του προέδρου για ανταμοιβή με επιταγή 5.000 δολαρίων σε όσους ψηφίσουν τους υποψηφίους του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος ερμηνεύεται μάλλον ως κίνηση πολιτικού πανικού.

«Σε ιδιωτικές συνομιλίες με συμβούλους του, ο Τραμπ έχει αφήσει να εννοηθεί ότι κατανοεί το γεγονός πως οι αποφάσεις του σχετικά με τον πόλεμο έχουν συμβάλει στο ιδιαίτερα αρνητικό πολιτικό τοπίο με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπο το κόμμα του – κάτι που αυξάνει την προθυμία του προέδρου να βοηθήσει τους Ρεπουμπλικανούς να μειώσουν τις αναμενόμενες απώλειες», ανέφερε άρθρο της Washington Post που επικαλείται πηγές προσκείμενες στον Λευκό Οίκο.

Οι μαρτυρίες, ωστόσο, διίστανται. «Αλλο άτομο που επικοινωνεί συχνά με τον Τραμπ σχετικά με τις ενδιάμεσες εκλογές, αντικρούει την άποψη ότι αποδέχεται την όποια ευθύνη, λέγοντας πως πιστεύει ένθερμα ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είναι που δεν βρίσκεται ο ίδιος στο ψηφοδέλτιο», έγραφε η Post. Σύμφωνα με άλλη πηγή, ο Τραμπ επιμένει ότι θέλει «να παλέψει σαν τον διάολο ώς την ημέρα των εκλογών», παίρνοντας ενεργά μέρος στην προεκλογική εκστρατεία. Πράγμα που ίσως αποδειχθεί πρόβλημα για κάποιους Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους.

Αλλο ρεπορτάζ της Washington Post πριν από λίγες μέρες έγραφε ότι οι Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι σε μεγάλο βαθμό αγνοούν τη συμβουλή του Τραμπ «να φέρονται σαν να είναι ο ίδιος υποψήφιος και να τάζουν 5.000 δολάρια σε κάθε ψηφοφόρο». Παράλληλα, ρεπορτάζ του CNN σημείωνε ότι από τις 500 και πλέον τηλεοπτικές διαφημίσεις του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που προβλήθηκαν μέσα στο πρώτο δεκαπενθήμερο του Σεπτεμβρίου, το όνομα του Τραμπ αναφερόταν μόνο σε 12! Αυτό μάλλον θα αλλάξει προσεχώς καθώς ο πρόεδρος υποσχέθηκε μια ισχυρή προεκλογική παρουσία. Οχι απαραίτητα για το καλό του κόμματός του…

Πιάνουν δουλειά με αντικείμενο την περιφερειακή συγκρότηση 596 στελέχη, μέσα από 59 συντονιστικές επιτροπές (όσες και οι εκλογικές περιφέρειες)

Η ΕΛΑΣ επενδύει σε νέα πρόσωπα».

Η είδηση αυτή ακούγεται… μπαγιάτικη, καθώς πολλά πρόσωπα που ώς εκείνη τη στιγμή, τον περασμένο Μάιο, δεν είχαν ανάμιξη στην πολιτική προσχώρησαν στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα από την πρώτη μέρα ίδρυσής του. Ακούγεται (μπαγιάτικη), αλλά δεν είναι γιατί, σύμφωνα με πληροφορίες μας, στη λεωφόρο Αμαλίας δραστηριοποιείται το δεύτερο κύμα νέων προσώπων. Αρκετά από αυτά ήλθαν μετά τη συγκρότηση των οργάνων και συμβάλλουν και αυτά στο έργο που υλοποιεί το πρώτο κύμα. Ως… ταχυδρόμοι του μηνύματος της Συμπαράταξης στην κοινωνία θα την εκπροσωπούν τόσο σε τοπικό όσο και σε κεντρικό επίπεδο, αναφέρουν στελέχη της ΕΛΑΣ.

Την ίδια ώρα από σήμερα η Συμπαράταξη αποκτά τον οργανωτικό κορμό της σε όλη τη χώρα. 596 στελέχη, μέσα από 59 συντονιστικές επιτροπές (όσες και οι εκλογικές περιφέρειες) πιάνουν δουλειά με αντικείμενο την περιφερειακή συγκρότηση. Στόχος, η συγκρότηση ομάδων σε κάθε δήμο και δημοτική ενότητα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα στελέχη αυτά δεν θα είναι υποψήφιοι στις επόμενες εκλογές. Αντιθέτως, θα εκπληρώνουν ορόσημα για να πάνε στη συνέχεια στα επόμενα, πάντα υπό τον συντονισμό του γραμματέα του κόμματος, Μίλτου Χατζηγιαννάκη. Θα έχουν έτσι την ευθύνη της εγγραφής νέων μελών, της προώθησης της οικονομικής καμπάνιας και της στήριξης δράσεων στην περιοχή τους.

Θέμα ωρών εξάλλου είναι η τυπική ανακοίνωση προσχώρησης στη Συμπαράταξη της Ρόζας Βρεττού, μάχιμης γιατρού και πρώην στελέχους του ΠΑΣΟΚ. Η κ. Βρεττού μιλά σήμερα στην «Εφ.Συν.» για την πολιτική αλλά και την Υγεία.

Συνέντευξη Τσίπρα στην εφημερίδα Le Soir

Θετικά ταυτοχρόνως τα μηνύματα και από την ΕΛΑΣ… εξωτερικού: διεθνή μέσα ενημέρωσης βλέπουν «κάτι» στον Αλέξη Τσίπρα (και πάλι). Τη φορά αυτή ήταν η σειρά της εφημερίδας Le Soir: σε ολοσέλιδη συνέντευξη και με «χτύπημα» στην πρώτη σελίδα του εντύπου ο πρώην πρωθυπουργός δίνει δύο τίτλους: έναν για το σήμερα, «Με Μητσοτάκη έχουμε τιμές Γαλλίας και μισθούς Βουλγαρίας», και έναν για το αύριο: «Πώς θα φέρουμε την ανάπτυξη».

του Αρνό Μπερτράν

Μπορεί να πει κανείς ό,τι θέλει για το Ιράν, αλλά σίγουρα έχει έναν αρκετά ιδιαίτερο τρόπο επικοινωνίας: δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί χώρα να απειλεί μια άλλη με… μαθηματική εξίσωση.

Για όσους δεν έπιασαν το νόημα: υπάρχει ένας γνωστός κανόνας νομισματικής πολιτικής, ο «κανόνας Taylor», σύμφωνα με τον οποίο το επιτόκιο πολιτικής μιας κεντρικής τράπεζας (i) θα πρέπει να ισούται με το ουδέτερο πραγματικό επιτόκιο (r*) συν τον στόχο για τον πληθωρισμό (π*), συν 1,5 φορές την απόκλιση του πληθωρισμού από τον στόχο και 0,5 φορές το παραγωγικό κενό. Αυτό είναι το κομμάτι «i = r* + π* + 1.5(π−π*) + 0.5(y−y*)» στην εξίσωση του Γκαλιμπάφ (πρόεδρος του ιρανικού Κοινοβουλίου).

Ο Γκαλιμπάφ, όμως, προσθέτει δύο ακόμη όρους: α(SOH−SOH*) και β(BEM−BEM*).

Το SOH αναφέρεται στα Στενά του Ορμούζ (Strait of Hormuz) και το BEM στο Bab el-Mandeb.

Και οι δύο μεταβλητές έχουν θετικό συντελεστή. Με απλά λόγια, όσο περισσότερο «στραγγαλίζεται» η ροή μέσα από αυτά τα δύο στρατηγικά θαλάσσια περάσματα, τόσο μεγαλύτερες μπορεί να γίνουν οι πληθωριστικές πιέσεις και τόσο υψηλότερα θα πρέπει, σύμφωνα με τη λογική της εξίσωσης, να κινηθούν τα επιτόκια της Fed για να τις αντιμετωπίσουν.

Με δυο λόγια, ο Γκαλιμπάφ τρολάρει τη Fed, λέγοντάς της ουσιαστικά ότι το Ιράν, με έναν πολύ πραγματικό τρόπο, μπορεί να επηρεάζει την αμερικανική νομισματική πολιτική.