Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Θα τους χαμογελάς. Θα λες “μπονζούρ” – ξέρεις και τίποτε άλλο στα γαλλικά; Αν έχουν απορίες, θα μεταφράζω εγώ. Στην Ελλάδα δεν το συνηθίζετε;».

«Βεβαίως! Κρατάει όμως δύο ώρες. Στην Αμερική, στο βιβλιοπωλείο που το έκανα, μία με το ζόρι…».

«Εδώ δεν βιαζόμαστε. Νερό, καφέ, θα σου φέρνουμε όποτε θες».

Υπογραφές σε υπαίθρια έκθεση. Κάθεται παναπεί ο συγγραφέας σε καρεκλάκι, πίσω από το τραπέζι που είναι τοποθετημένα τα βιβλία του. Και επιδιώκει, με τη δύναμη της σκέψης βασικά, να μεταμορφώσει τους περαστικούς σε αναγνώστες του. «Τη σάρκα, το αίμα θα βάλω σε σχήμα βιβλίου μεγάλο» σαρκάζει ο Καρυωτάκης. «Οχι μόνο τα έβαλες, εκδόθηκες και στο εξωτερικό, τυχεράκια! Βοήθα τώρα να σε πουλήσουμε!».

Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, από τις εννέα το πρωί μέχρι τις έξι το απόγευμα, με διακοπή για κολατσιό. Είκοσι τέσσερις συνολικά ώρες να είσαι – ή να πασχίζεις να γίνεις – η ζωντανή ρεκλάμα του έργου σου.

«Εγώ το κάνω από Αύγουστο μέχρι Μάιο. Κάθε Σαββατοκύριακο έχει κάπου στη Γαλλία φεστιβάλ βιβλίου. Με στέλνει ο εκδότης μου. Αποτελεί κομμάτι της δουλειάς μου» μου εξηγεί ο φίλος που γράφει θρίλερ στα γαλλικά. «Και αποδίδει;» τον ρωτάω. «Αμ πώς; Το ένα τέταρτο των βιβλίων μου έτσι φεύγουν. Με ιδιόχειρες αφιερώσεις»! «Το συνηθίζουν όλοι;». «Αμα δεν είσαι τερατωδώς ευπώλητος κι ελπίζεις παραταύτα να βιοπορίζεσαι γράφοντας, δεν έχεις άλλη επιλογή…». «Κι αν δεν αρέσει η φάτσα σου;». «Φτιάξ’την! Εγώ ίσιωσα τα δόντια μου, ένα ελκυστικό χαμόγελο πάντα πιάνει». «Ετσι κι αλλιώς, κούκλος είσαι!» λέω και δεν πρόκειται για κοπλιμέντο. «Υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης».

Θυμάμαι τον Λευτέρη Πανταζή, ο οποίος και στο ζενίθ ακόμα της καριέρας του, στεκόταν στην πόρτα του μαγαζιού και υποδεχόταν τους πελάτες. Εδώ δεν είναι όμως μπουζούκια. Η πλατεία του Φιβό είναι, ενός ωραιότατου χωριού στην Προβηγκία. Κόσμος συρρέει κι από τη Μασσαλία κι από την Αιξ – νιώθουν το φεστιβάλ γεγονός – βοηθούν και οι πολιτιστικοί φορείς, πληρώνουν αεροπορικά, φιλοξενούν συγγραφείς… «Κάποτε αντί για βιβλία, πουλούσαν ζώα, άλογα, γελάδια…». Ως φόρος τιμής σε εκείνη την παράδοση, περνούν από μπροστά μας παιδάκια καβάλα σε πόνι ενώ χορευτές τοπικών συλλόγων, ντυμένοι σαν τον Αστερίξ, ορχούνται με υπόκρουση τύμπανου και φλογέρας.

Η πώληση απαιτεί ταλέντο. Και κέφι. Η διπλανή μου, η πιο ενδιαφέρουσα κατά τη γνώμη μου πεζογράφος μας, δεν το έχει ντιπ. Τους κοιτάζει σκωπτικά, τους σχολιάζει στα ελληνικά, «δες έναν πισινό που έχει αυτός! Σαν να έχει φάει φτυαριά! Αμ, το ζεύγος; Ετσι, χεράκι – χεράκι, περπατούν και μες στο σπίτι τους;». Εγώ το προσπαθώ φιλότιμα. Ξεφυλλίζουν τα βιβλία μου, περιεργάζονται έπειτα εμένα. «Για τι θέματα γράφετε;» με ρωτούν. «Στην Ελλάδα συμβαίνουν οι ιστορίες σας;». «Μάλιστα…». «Πού ακριβώς;». «Τι εννοείτε;». «Κυκλάδες; Κρήτη; Αθήνα;».

Στη γιορτή προς τιμήν μας, καταλαβαίνουμε πόσο οικτρά έχει αποτύχει η προσπάθεια της δικής μας γενιάς να ανανεώσει το διεθνές πρόσωπο της χώρας. Να ξεκολλήσουμε από τα 60’ς. Γύψινοι κίονες, κούροι από φελιζόλ, αφίσες με τη Σαντορίνη και την Πάρο, ρετσίνα, ούζο, μεζέδες ταβέρνας, όσο πιο αρχετυπικοί – τσατζίκι, ταραμοσαλάτα, ντολμαδάκι –, τόσο πιο ανάρπαστοι. Από τα μεγάφωνα η «Μαργαρίτα Μαργαρώ» και «Τα Παιδιά του Πειραιά» σε άκρως τουριστικές εκτελέσεις. Μια παρέα εβδομηντάρηδων έρχονται στο κέφι και ζητούν να σπάσουν πιάτα – «έχει καταργηθεί αυτό, δεκαετίες τώρα» – «μα γιατί;» απογοητεύονται.

Στο στρογγυλό τραπέζι υποστηρίζω πως υπάρχει μια Ελλάδα σημερινή, εξίσου ενδιαφέρουσα, με διαφορετικές σχέσεις και αντιθέσεις, μια Ελλάδα που αξίζει να ανακαλύψουν στη λογοτεχνία της. «Ματαιοπονείς. Και να υπάρχει, δεν τους αφορά. Εκτός αν πουλήσεις κρίση, χρεοκοπία… Αν γίνεις γραφικός από την ανάποδη…». «Και ο Μάρκαρης; Και ο Λάνθιμος;». «Ο Μάρκαρης γράφει αστυνομικά, άλλος πλανήτης. Οσο για τον Λάνθιμο, έχει ακουμπήσει μακριά του το μαρμάρινο κεφάλι που του εξαντλούσε τους αγκώνες…». «Ποιους αγκώνες;». «Αυτούς που λέει ο Γιώργος». «Ποιος Γιώργος;». «Ο Σεφέρης, ντε!».

Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζ. Ντ. Βανς δήλωσε σήμερα ότι ορισμένα μέλη της ισραηλινής κυβέρνησης προσπάθησαν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη των ΗΠΑ, ώστε να αντιταχθεί σε μια συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Τα παραπάνω σχόλια έγιναν κατά τη διάρκεια ενός podcast με τον παρουσιαστή Τζο Ρόγκαν, με τον Βανς (τον οποίο πολλοί θεωρούν ως πιθανό μελλοντικό υποψήφιο για την προεδρία των ΗΠΑ) να επαναλαμβάνει παλαιότερη κρτική που έχει ασκήσει για την πολιτική της ισραηλινής κυβέρνησης, οξύνοντας τη συνεχώς διευρυνόμενη δημόσια ρήξη μεταξύ των δύο χωρών.

Ο Βανς υπερασπίστηκε το μνημόνιο κατανόησης, δηλαδή τη συμφωνία που επιτεύχθηκε τον περασμένο μήνα για τον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν, την οποία οι επικριτές στις ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν καταδικάσει για την αποτυχία του να περιορίσει το πυραυλικό πρόγραμμα του Ιράν και για την έλλειψη σαφούς οδού για τα πυρηνικά της Τεχεράνης.

«Γνωρίζω πέραν πάσης αμφιβολίας ότι υπάρχουν άτομα εντός της ισραηλινής κυβέρνησης που προσπαθούν, ας πούμε, να μας απομακρύνουν από αυτήν την πολιτική, επειδή θέλουν να συνεχίσουν την στρατιωτική εκστρατεία», δήλωσε ξεκάθαρα ο Βανς.

Ο αντιπρόεδρος είπε ότι, ενώ έχει «καλές σχέσεις» με ορισμένα μέλη της ισραηλινής κυβέρνησης, «υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι εντός του συστήματός τους που γνωρίζουμε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι χειραγωγούν και προσπαθούν να αλλάξουν την αμερικανική κοινή γνώμη για να συνεχιστεί ο πόλεμος επ’ αόριστον».

Ο Βανς είπε ότι πολλές χώρες, σύμμαχοι και αντίπαλοι προσπαθούν να επηρεάσουν την αμερικανική πολιτική και ότι «δεν με ενοχλεί που το Ισραήλ προσπαθεί να το κάνει αυτό, ειλικρινά δεν με ενοχλεί καν που η Ρωσία ή κάποιες από αυτές τις άλλες χώρες το κάνουν». Είπε ότι ήταν «απλώς η φύση του να είσαι πολιτικός ηγέτης το 2026». Τόνισε ότι «αυτό που με ενοχλεί είναι όταν αυτές οι επιχειρήσεις, αυτές οι εκστρατείες επιρροής, επηρεάζουν στην πραγματικότητα την αμερικανική πολιτική κρίση».

Ο Βανς επιτέθηκε στους Ισραηλινούς επικριτές της συμφωνίας με το Ιράν τον Ιούνιο, λέγοντας ότι ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είναι ο μόνος σύμμαχος του Ισραήλ, σε μια έντονη επίπληξη που αναφερόταν στα δισεκατομμύρια σε αμυντική βοήθεια των ΗΠΑ που λαμβάνει η χώρα.

Θα μπορέσει η Ουκρανία να κρατήσει τον έλεγχο της μοναδικής της πρόσβασης στη Μαύρη Θάλασσα, της Οδησσού;

Πρόθυμοι και απρόθυμοι για τη στήριξη της Ουκρανίας γνωρίζουν πολύ καλά ότι στις σκληρές συγκρούσεις στο Ντονμπάς διακυβεύεται η τύχη της «ζώνης των οχυρών» πίσω από την οποία δεν υπάρχει κανένα φυσικό ή τεχνητό εμπόδιο μέχρι τον ποταμό Δνείπερο.

Η «ζώνη των οχυρών» άρχισε να κατασκευάζεται το 2014 μετά την προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία και την εξέγερση των ρωσόφωνων στις επαρχίες του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ.

Από τη «ζώνη των οχυρών» και προς δυσμάς το επόμενο φυσικό εμπόδιο είναι ο ποταμός Δνείπερος.

Με άλλα λόγια, η μάχη για τον έλεγχο της «ζώνης» θα κρίνει την περαιτέρω αντοχή του μετώπου στο σφυροκόπημα των ρωσικών δυνάμεων.

Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσον οι ουκρανικές δυνάμεις θα συμπτυχθούν συντεταγμένα ή όχι.

Επί τέσσερα και πλέον χρόνια οι ρωσικές δυνάμεις προχωρούν σημειωτόν σε έναν μακράς διάρκειας πόλεμο φθοράς.

Οι προσκεκλημένοι πρόθυμοι του Μακρόν γνωρίζουν πολύ καλά ότι σε περίπτωση διάσπασης και, πολύ περισσότερο, κατάρρευσης του μετώπου, βρισκόμαστε πολύ κοντά στο σημείο όπου το Κίεβο θα υποχρεωθεί να αποδεχθεί όρους και απαιτήσεις της Μόσχας που απέρριπτε μέχρι στιγμής.

Αν τα παραπάνω επιβεβαιωθούν από τις εξελίξεις, τότε το πάγωμα της σύγκρουσης με μια κατάπαυση του πυρός μακράς διάρκειας θα είναι η θέση του Κιέβου την οποία δεν θα έχει κανέναν λόγο να αποδεχθεί η Μόσχα.

Η ενδεχόμενη, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, διάσπαση της «ζώνης των οχυρών» θα ανοίξει ένα νέο μέτωπο μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, με τον Τραμπ να κατηγορεί τους συμμάχους του ότι εμπόδισαν τον τερματισμό του πολέμου με καλύτερους όρους.

Θα μπορέσει η Ουκρανία να κρατήσει τον έλεγχο της Οδησσού, η οποία είναι η μοναδική της πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα;

Αν η Ρωσία καταλάβει την Οδησσό, θα αποκτήσει απευθείας χερσαία πρόσβαση στην αποσχισθείσα από τη Μολδαβία ρωσόφωνη Υπερδνειστερία.

Η επιλογή των τριών μεγάλων της Ευρώπης να συγκρουστούν με τον Τραμπ με πεδίο μάχης την Ουκρανία οδήγησε σε αδιέξοδο καθώς, από ό,τι φάνηκε, ο χρόνος ευνοεί τις στοχεύσεις του Πούτιν.

Σχεδόν έναν χρόνο μετά τη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα, η Ευρώπη δεν ξέρει τι να κάνει την καθυστέρηση στην επίλυση της σύγκρουσης.

Πηγή: efsyn

Ο Βιτάλι Ζίκοβιτς, ο οποίος εξουδετέρωσε την υπόπτο για την αποτυχημένη βομβιστική επίθεση στο Μονακό όταν αυτή διέφυγε στο Κίεβο, είπε ότι αγαπάει τη δουλειά του.

Αυτό που κάνουν συνήθως οι υπηρεσίες πληροφοριών του Κιέβου στο εξωτερικό είναι «τρομοκρατία», παραδέχτηκε σε αποκλειστικό ηχητικό που εξασφάλισε το RT ο Βιτάλι «Πάστορας» Ζίκοβιτς, υπηρεσιακός Συνταγματάρχης της ουκρανικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών (HUR).

Ο Ζίκοβιτς ήταν ένας από τους δύο πράκτορες της HUR που ομολόγησαν ότι σκότωσαν την Αναστασία Μπερεζόφσκαγια, την κύρια ύποπτη για την βομβιστική επίθεση του περασμένου μήνα εναντίον του εξόριστου Ουκρανού εκατομμυριούχου Βαντίμ Ερμολάγιεφ στο Μονακό.

«Σε διεθνές επίπεδο, αυτό που κάνουμε ονομάζεται τρομοκρατία. Γι' αυτό σας το λέω όπως είναι. Λέγεται τρομοκρατία», λέει ο Ζίκοβιτς για το έργο της υπηρεσίας του σε μία από τις ηχογραφήσεις.

Κατά τη διάρκεια έρευνας στο σπίτι του μετά τη σύλληψή του, η ουκρανική αστυνομία ανακάλυψε έναν θάλαμο βασανιστηρίων στο υπόγειο. Σε μια ηχητική ηχογράφηση που εξασφάλισε το RT, καυχιόταν ανοιχτά για τη σαδιστική του φύση και την ετοιμότητά του για μαζικές δολοφονίες.

«Όταν σχεδιάζω επιχειρήσεις, τις σκέφτομαι συνεχώς. Είναι όλη μου η ζωή. Ζω και αναπνέω για τις επιχειρήσεις που σχεδιάζω. Το απολαμβάνω. Είναι συναρπαστικό», λέει, προσθέτοντας ότι έχει ταξιδέψει πολλές φορές στο εξωτερικό, στη Ρωσία και τη Λευκορωσία, για αναγνώριση σχεδιαζόμενων δολοφονιών και τρομοκρατικών επιθέσεων.

«Έχω ταξιδέψει πολλές φορές στο εξωτερικό. Έχω κάνει πολλή δουλειά στην Κριμαία, τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Όπως κι εσύ, έφευγα συνεχώς κάπου για να κάνω κάτι, ακόμα και δολοφονίες. Ζω γι' αυτό. Υπήρχαν φορές που άλειφα τον εαυτό μου με περιττώματα και έβγαζα τα δόντια μου για να δείχνω σαν άστεγος. Το έχω κάνει κι εγώ αυτό!», καυχιέται.

Ο Ζίκοβιτς επιχείρησε, αλλά απέτυχε, να διαπράξει πάνω από δώδεκα τρομοκρατικές ενέργειες στη Ρωσία τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με ρωσικές πηγές ασφαλείας. Ωστόσο, το λάθος του με την Μπερεζόφσκαγια, η οποία απέτυχε να δολοφονήσει τον εχθρό του Βλαντιμίρ Ζελένσκι στο Μονακό και τον οποίο στη συνέχεια εκτέλεσε, τον οδήγησε στη φυλακή στο Κίεβο.

Πηγή: RT