Μυστήριο, τρένα, πολιτικές σκιές και άρωμα σινεμά της χρυσής εποχής στο Miss Lambert Steps Aboard Danger, το πρώτο μυθιστόρημα του Ισιγκούρο μετά το Klara and the Sun.

Ο Καζούο Ισιγκούρο επιστρέφει με νέο μυθιστόρημα, το πρώτο του μετά το Klara and the Sun του 2021, αυτή τη φορά με μια κατασκοπική ιστορία που εκτυλίσσεται στη Βρετανία του 1938, λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το Miss Lambert Steps Aboard Danger θα κυκλοφορήσει στις 9 Μαρτίου 2027 από τον Faber στη Βρετανία και από τον Alfred A. Knopf στις ΗΠΑ. Πρόκειται για το ένατο μυθιστόρημα του νομπελίστα συγγραφέα, ο οποίος επιστρέφει σε μια ιστορική περίοδο που θυμίζει, τουλάχιστον ως σκηνικό, το περιβάλλον του The Remains of the Day.

Η ιστορία ακολουθεί τον Ρίτσαρντ Χάντλεϊ, ο οποίος συναντά τη μυστηριώδη Μις Λάμπερτ και την ακολουθεί πρώτα σε ένα συνέδριο σε ξενοδοχείο στο Ντέβον και στη συνέχεια σε ένα τρένο με προορισμό τη Σκωτία. Εκεί θα συναντήσει, ανάμεσα σε άλλους, έναν παλιό συμμαθητή και έναν πρώην υπουργό των Συντηρητικών.

Ο εκδοτικός οίκος Faber περιγράφει το βιβλίο ως μια νέα, απολαυστική στροφή στο έργο του Ισιγκούρο, που αντλεί από την αγάπη του συγγραφέα για τη μουσική, την τέχνη και το σινεμά της χρυσής εποχής. Από την πλευρά του Knopf, το βιβλίο παρουσιάζεται ως μείγμα κατασκοπικής λογοτεχνίας και χιούμορ που θυμίζει Π. Γ. Γούντχαουζ.

Το πιο πρόσφατο μυθιστόρημά του, Klara and the Sun, κυκλοφόρησε το 2021 και μεταφέρεται στον κινηματογράφο από τον Τάικα Γουαϊτίτι, με πρωταγωνίστριες την Έιμι Άνταμς και την Τζένα Ορτέγκα. Η ταινία αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο.

Πιο πρόσφατο βιβλίο του Ισιγκούρο ήταν το The Summer We Crossed Europe in the Rain, μια συλλογή στίχων που έγραψε για την Αμερικανίδα τραγουδίστρια της τζαζ Στέισι Κεντ.

Το Miss Lambert Steps Aboard Danger δείχνει να μετακινεί τον Ισιγκούρο σε έναν πιο παιγνιώδη, κινηματογραφικό χώρο, χωρίς να εγκαταλείπει τις γνωστές του εμμονές με τη μνήμη, την ταυτότητα, την ιστορία και τις ζωές που διαμορφώνονται λίγο πριν από τις μεγάλες καταστροφές.

Η γνωστή ηθοποιός πρωταγωνιστεί στους «Πέρσες» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

Στο επικείμενο ανέβασμα του έργου «Πέρσες» του Αισχύλου – το παλαιότερο σωζόμενο πλήρες κείμενο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας και μια ξεχωριστή τραγωδία που προσεγγίζει τον πόλεμο από τη μεριά του ηττημένου εχθρού – η Μαρία Ναυπλιώτου κρατά τον εμβληματικό ρόλο της Άτοσσας, της βασίλισσας-μάνας που περιμένει την είδηση της καταστροφής.

Η παράσταση του Χρήστου Θεοδωρίδη θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στις 3 και 4 Ιουλίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, με έναν θίασο με εκλεκτούς ηθοποιούς, μεταξύ των οποίων ο Δημήτρης Καταλειφός, ο Αναστάσης Ροϊλός και ο Σταύρος Σβήγκος.

To «Βήμα» μίλησε μαζί της – σε ένα διάλειμμα από την απαιτητική προετοιμασία της παράστασης – για την ηρωίδα την οποία θα υποδυθεί αλλά και για όσα απασχολούν τη σκέψη της αυτό το διάστημα.

Ηταν η Ατοσσα ρόλος που θέλατε από καιρό να συναντήσετε;

Οι ρόλοι για μένα είναι ευκαιρίες συνάντησης με ανθρώπους με τους οποίους θα ήθελα να δουλέψω, είτε σκηνοθέτες είτε συναδέλφους ηθοποιούς. Δεν πιστεύω δηλαδή ότι ένας ρόλος από μόνος του μπορεί να σημαίνει κάτι. Σαφώς υπάρχουν πάρα πολύ μεγάλοι ρόλοι στην αρχαία τραγωδία, στο διεθνές ρεπερτόριο, στον Σαίξπηρ, αλλά χωρίς την κατάλληλη καθοδήγηση, χωρίς μια ανάγνωση που σε εμπνέει, για μένα δεν σημαίνουν τίποτα. Εδώ, σε αυτό το έργο, αυτό που πραγματικά επιθυμούσα ήταν να συναντηθώ και να δουλέψω με τον Χρήστο. Γιατί έχω δει τις δουλειές του και θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή είναι, κατά τη δική μου ταπεινή γνώμη, και το πιστεύω βαθιά, μια από τις πιο ουσιαστικές περιπτώσεις στο ελληνικό θέατρο. Βλέπει τα πράγματα μέσα από μια πολύ ανθρώπινη, πολύ ουσιαστική ματιά, τα βλέπει τοποθετημένος στη σωστή πλευρά της ιστορίας – αυτό που εγώ θεωρώ σωστή – και έχει πάντα μια πολιτική απόχρωση σε αυτό που κάνει, όχι με την έννοια της τρέχουσας επικαιρότητας και των κομμάτων, αλλά ως κάποιος που προσπαθεί να υπερασπιστεί εκείνους που αδικούνται.

Πόσο αλλάζει η εμπειρία της Επιδαύρου με τα χρόνια που περνούν;

Η εμπειρία σού επιτρέπει να διαχειρίζεσαι καλύτερα την όποια αγωνία και σου επιτρέπει, υπό τις κατάλληλες συνθήκες, να πας ένα βήμα λίγο πιο βαθιά στα πράγματα. Αλλά η αλήθεια είναι ότι κάθε φορά που κατεβαίνουμε σε αυτό το θέατρο είναι πολύ μεγάλη η αναστάτωση, η συγκίνηση, η μαγεία. Τα πράγματα γενικώς αλλάζουν. Όταν ξεκίνησα υπήρχε ένα άλλο κλίμα, όμως το ουσιαστικό κομμάτι που αφορά το θέατρο, την παράσταση, έχει αλλάξει ελάχιστα. Μπορεί να έχουν αλλάξει τα στέκια, μπορεί να έχουν αλλάξει οι άνθρωποι, μπορεί να μην υπάρχει ο ίδιος ενθουσιασμός για να κοιμηθούμε το χάραμα, όμως για εμάς τους ηθοποιούς θα αποτελεί πάντα μια μοναδική εμπειρία. Και για τους θεατές όμως νομίζω ότι ισχύει αυτό. Κάποια στιγμή είπα στον αδελφό μου: «Ξέρω ‘γω, μήπως να μην έρθεις, να μην κατέβεις» και μου απάντησε «εμένα με νοιάζει να είμαι εκεί την ώρα που πέφτει ο ήλιος και αρχίζει η παράσταση». Η Επίδαυρος, και για τους θεατές και για τους ηθοποιούς, δεν μπορεί να αντικατασταθεί με κάτι άλλο.

Πείτε μου λίγο κάποια άλλα πράγματα που σας απασχολούν αυτή την περίοδο, ως καλλιτέχνιδα, ως πολίτη. Τι προβληματισμούς έχετε;

Τα πράγματα δεν είναι πάρα πολύ καλά. Υπάρχουν πόλεμοι, υπάρχει μια τρομερή αβεβαιότητα. Προχθές ήμουν σε ένα κατάστημα και οι άνθρωποι συζητούσαν. Και μία κυρία είπε: «Κάποτε, όταν συνέβαινε κάτι κακό, υπήρχε η ελπίδα ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Τώρα πια αυτό δεν υπάρχει· φοβάσαι ότι όλα θα γίνουν χειρότερα». Μου έκανε πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση αυτό, με προβλημάτισε πάρα πολύ. Και συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος έχει χάσει την ελπίδα του. Έχει χάσει την πίστη του στους ανθρώπους που τον κυβερνούν, στους ανθρώπους που ψηφίζει. Και αυτό είναι μια πνευματική ένδεια και ευτέλεια που δεν ξέρω πώς μπορεί να ξεπεραστεί. Κλείνει τους ανθρώπους περισσότερο στο προσωπικό, στο ατομικό, δεν επιτρέπει το άνοιγμα στην κοινωνία, στην αλληλεγγύη, στη συλλογικότητα. Αυτό είναι ανησυχητικό. Και το γεγονός ότι δεν βλέπεις να υπάρχει καμία, έστω, κίνηση ή αντίδραση ή σκέψη για κάτι που πραγματικά θα είναι φωτεινό. Όλες οι κινήσεις είναι κυνικές κινήσεις προς ένα οικονομικό κέρδος, το οποίο δεν ανοίγει στο μέλλον κάποια δυνατότητα.

Παρ’ όλα αυτά, αισθάνομαι ότι εσείς δεν ταυτίζεστε με αυτό που είπε εκείνη η κυρία…

Προσπαθώ να μπορώ να ζω ανάμεσα στους ανθρώπους και συγχρόνως να παίρνω μια απόσταση για να καταφέρω να εκτιμήσω όλα τα θετικά που συμβαίνουν. Και μέσα σε αυτά, το πρώτο που βάζω είναι η υγεία – και το ότι μπορούμε να ανοίγουμε τα μάτια μας κάθε πρωί και να μην πέφτουν βόμβες, ας πούμε, πάνω στο κεφάλι μας. Οσο μπορώ να το δω έτσι, αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να ζω την κάθε μέρα, να είμαι παρούσα στην κάθε μέρα. Ομως η αλήθεια είναι ότι είμαι κι εγώ πάρα πολύ καχύποπτη και επιφυλακτική, και δεν εντοπίζω εύκολα πράγματα που θα ήταν προς το κοινωνικό όφελος, πράγματα που θα μπορούσαν να φέρουν κάτι καλύτερο, να είναι πιο αποτελεσματικά όσον αφορά την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, πιο αποτελεσματικά όσον αφορά τη μείωση της φτώχειας, της ανεργίας. Υπάρχουν νόμοι που αλλάζουν μέσα σε μια νύχτα όταν κάποιον συμφέρει και δεν μετακινούνται με τίποτα όταν, ας πούμε, συμβαίνουν γυναικοκτονίες ή άνθρωποι αδικούνται στον υπέρτατο βαθμό και δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους.

Ένα τελευταίο για τους «Πέρσες»: επειδή είναι ένα έργο όπου βλέπουμε τη σκοπιά των ηττημένων, θεωρείτε ότι καλλιεργεί την ενσυναίσθηση;

Ειδικά εδώ η ματιά του Χρήστου είναι απόλυτα με τη μεριά των ηττημένων, και μπαίνει βαθιά μέσα σε αυτό που λέγεται καταστροφή, σε αυτό που λέγεται οδύνη. Αυτό δηλαδή που το παρακολουθούμε όλοι εμείς, ως απλοί παρατηρητές, από τα τηλέφωνά μας ή στις ειδήσεις – και την επόμενη στιγμή δεν σημαίνει τίποτα. Και θα μου πείτε, θα έπρεπε να συμβαίνει; Δεν ξέρω. Αλλά η αλήθεια είναι ότι έχουμε αρχίσει λίγο να χάνουμε και τη δυνατότητα, την ικανότητά μας να συναισθανόμαστε, να συμπονούμε τους άλλους. Η παράσταση αυτή σε παίρνει αντιμέτωπο με το απάνθρωπο πρόσωπο του πολέμου ο οποίος αφήνει πίσω του καμένη γη και όχι εκτάσεις προς εκμετάλλευση.

Η μέθοδος 3-2-1 μεταμορφώνει το σώμα και η Μπέλα Χαντίντ το ξέρει

Τα τελευταία χρόνια, η έννοια του «cardio» έχει γίνει σχεδόν συνώνυμη με την απώλεια βάρους. Ωστόσο, η επιστήμη της άσκησης αποκαλύπτει ότι η σχέση μεταξύ αερόβιας προπόνησης, καύσης λίπους και διατήρησης μυϊκής μάζας είναι πολύ πιο σύνθετη. Αυτό ακριβώς υποστηρίζει και ο προπονητής της Μπέλα Χαντίντ.

Πολλοί άνθρωποι εγκλωβίζονται σε μια λανθασμένη λογική: είτε κάνουν αποκλειστικά χαμηλής έντασης αερόβια άσκηση είτε καταφεύγουν καθημερινά σε εξαντλητικές προπονήσεις υψηλής έντασης. Και οι δύο προσεγγίσεις μπορεί να αποδειχθούν αναποτελεσματικές όταν ο στόχος είναι η αλλαγή της σύστασης του σώματος, δηλαδή η μείωση του σωματικού λίπους παράλληλα με τη διατήρηση ή ακόμη και την αύξηση της μυϊκής μάζας.

Η φιλοσοφία πίσω από τη μέθοδο 3-2-1 που ακολουθεί η Μπέλα Χαντίντ

Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να ανεβαίνουν οι παλμοί της καρδιάς μας, αλλά να εκπαιδεύουμε το σώμα να ανταποκρίνεται αποτελεσματικά σε διαφορετικές ενεργειακές απαιτήσεις.

• 3 προπονήσεις χαμηλής έντασης
• 2 προπονήσεις μέτριας έντασης
• 1 προπόνηση υψηλής έντασης

Η λογική είναι ότι κάθε ζώνη έντασης ενεργοποιεί διαφορετικούς φυσιολογικούς μηχανισμούς και προσφέρει ξεχωριστά οφέλη.

Οι 3 προπονήσεις χαμηλής έντασης

Στην κατηγορία αυτή ανήκουν το γρήγορο περπάτημα, η ποδηλασία σε χαλαρό ρυθμό, η πεζοπορία και το ήπιο τζόγκινγκ.

• βελτίωση της αερόβιας ικανότητας,
• καλύτερη λειτουργία των μιτοχονδρίων,
• αυξημένη οξείδωση λιπαρών οξέων,
• ενίσχυση της καρδιαγγειακής υγείας,
• ταχύτερη αποκατάσταση μετά την προπόνηση.

Τα μιτοχόνδρια, γνωστά και ως «εργοστάσια παραγωγής ενέργειας» των κυττάρων, παίζουν καθοριστικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο το σώμα χρησιμοποιεί το λίπος ως καύσιμο. Όσο πιο αποτελεσματικά λειτουργούν, τόσο καλύτερα αξιοποιείται η ενέργεια κατά τη διάρκεια της άσκησης αλλά και στην καθημερινότητα.

Ένα ακόμη σημαντικό πλεονέκτημα είναι ότι η χαμηλής έντασης άσκηση δεν προκαλεί μεγάλη κόπωση. Αυτό επιτρέπει τη συχνότερη εφαρμογή της χωρίς να επηρεάζει αρνητικά τις προπονήσεις δύναμης.

Οι 2 προπονήσεις μέτριας έντασης

Στη μέση της πυραμίδας βρίσκονται οι προπονήσεις που απαιτούν προσπάθεια αλλά δεν οδηγούν στην πλήρη εξάντληση.

Παραδείγματα αποτελούν:

• τα διαστήματα τρεξίματος,
• η ποδηλασία με εναλλαγές ρυθμού,
• η κωπηλατική μέτριας δυσκολίας.

Σε αυτή τη ζώνη ο οργανισμός μαθαίνει να διαχειρίζεται αποτελεσματικότερα την παραγωγή ενέργειας κατά τη διάρκεια πιο απαιτητικών δραστηριοτήτων.

Η προσαρμογή αυτή μεταφράζεται σε καλύτερη αντοχή, μεγαλύτερη διάρκεια προσπάθειας και βελτιωμένη μεταβολική ευελιξία.

Η 1 προπόνηση υψηλής έντασης

Η κορυφή της μεθόδου περιλαμβάνει σύντομα αλλά ιδιαίτερα απαιτητικά διαστήματα μέγιστης προσπάθειας.

Στην κατηγορία αυτή ανήκουν:

• τα σπριντ,
• οι αναβάσεις σε ανηφόρα,
• τα διαλειμματικά προγράμματα τύπου HIIT,
• οι εκρηκτικές κυκλικές προπονήσεις.

Η επιστημονική βιβλιογραφία δείχνει ότι οι προπονήσεις αυτές μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά τη μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2 max), την ευαισθησία στην ινσουλίνη, τη δύναμη και την αναερόβια απόδοση.

Ωστόσο, συνοδεύονται και από μεγαλύτερο κόστος αποκατάστασης. Όταν εφαρμόζονται υπερβολικά συχνά, ενδέχεται να αυξήσουν τα επίπεδα κόπωσης και να επηρεάσουν αρνητικά την πρόοδο.

* Πηγή: Vita