«Κανονικότητα» στα σκάνδαλα και τη διαφθορά, «σταθερότητα» στην ακρίβεια και το βόλεμα για «τα δικά μας παιδιά», το χάος μπροστά στον Μητσοτάκη ωχριά.

Πόσοι ακόμη;

Ενας, δύο, τρεις πολλοί … γενικοί γραμματείς! Λές κι έπεσε … πυρηνόσπορος, «φαγώνονται» οι γενικοί γραμματείς, οι οποίοι – τι θυμήθηκα τώρα… – είχαν τοποθετηθεί από το 2019, από την … «καρδιά» τότε του «επιτελικού κράτους» – ναι σωστά καταλάβατε – τον πρώην γενικό γραμματέα του pρωθυπουργού και ανιψιό κ. Γρηγόρη Δημητριάδη! Ηταν το σύστημα των γενικών γραμματέων – με αυξημένες τις αρμοδιότητες τους, που λογοδοτούσαν στον ίδιο – που είχε δημιουργήσει ο κ. Δημητριάδης και ήλεγχε την κυβέρνηση για λογαριασμό του θείου του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη! Το σκάνδαλο της πολεοδομίας, που βρίσκεται στο προσκήνιο – «έφαγε» ήδη δύο γενικούς γραμματείς και έβαλε στο «μικροσκόπιο» και έναν ακόμη που είχε όμως παραιτηθεί από το 2025 – είναι και … «εκτατικό», αλλά και βαθύ. Μου έλεγαν μάλιστα χαρακτηριστικά ότι κάποιος «επιφανής» που είχε ήδη παρανομήσει, αλλά δεν τον πείραζε ουδείς, έστελνε τις μίζες μέσα σε … μαξιλάρια! Και να είστε βέβαιοι ότι έχει ακόμη δρόμο η πλήρης αποκάλυψη του και ακουμπάει διάφορους χώρους, ου μην αλλά και … επιστημονικούς!

Οι κερδισμένοι…

Σας έχω ενημερώσει εγκαίρως πως μία απός τις παραμέτρους θα κρίνουν αυτές τις εκλογές είναι η … μείωση της αποχής! Τα τρία νέα κόμματα – δύο συν ένα… – άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο «επικοινωνούν» και συγκινούν πολιτικά τμήματα των ψηφοφόρων που κατά καιρούς έχουν αποσυρθεί κι έχουν … «αράξει» στην αποχή. Αυτός ο κίνδυνος είναι και ο μεγαλύτερος που αντιμετωπίζει η Νέα Δημοκρατία του κ. Μητσοτάκη. Γι΄ αυτό κι προσέξατε στην ομιλία του στην Πολιτική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας, απευθύνθηκε σ΄ αυτή την κατηγορία των πολιτών που την είχαν ψηφίσει το 2019 και απομακρύνθηκαν το 2023. Αυτή η κατηγορία των ψηφοφόρων είναι σφόδρα δυσαρεστημένη και με τον πρωθυπουργό και με τη Νέα Δημοκρατία.

… κι ο χαμένος

Με βάση, λοιπόν, τα υπάρχοντα δεδομένα το μόνο κόμμα που απ΄ ότι φαίνεται δεν έχει … λαμβάνειν, είναι το κυβερνητικό. Αν τελικά αυτή η διαπίστωση επιβεβαιωθεί τότε η Νέα Δημοκρατία θα βρεθεί σε δραματικό κατήφορο. Από την άλλη πλευρά, όσον αφορά την περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού κ. Αντώνη Σαμαρά, το έχει κατ΄επανάληψη δηλώσει ότι απευθύνεται κυρίως σ΄ αυτή την κατηγορία των απογοητευμένων ψηφοφόρων του 2019….

Νέος δελφίνος;

Μου λέγανε άνθρωποι που γνωρίζουν τον νέο γραμματέα της Νέας Δημοκρατία κ. Κώστα Κυρανάκη, ότι πρόκειται για ιδιαίτερα φιλόδοξο στέλεχος και μου τόνισαν συγκεκριμένα ότι «μέχρι το Δεκέμβριο θα έχει δημιουργηθεί ένας ακόμη δελφίνος» του κ. Μητσοτάκη. Το είπε μία, το είπε δύο, τώρα πρέπει να το κάνει – ο κ. Κυρανάκης να επικοινωνήσει με τους δύο πρώην πρωθυπουργούς, του κκ Κώστα Καραμανλή και Σαμαρά και να ζητήσει συνάντηση μαζί τους. Πόσο βαθμό επιτυχίας του βάζετε; Προσωπικά κάτω από την βάση!

Τα ίδια

Κατά τα άλλα ο πρωθυπουργός στη συνέντευξη που έδωσε στον ΑΝΤ1 και στον κ. Νίκο Χατζηνικολάου, έκανε «ταληράκια» όσα είπε προχθές στην Πολιτική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας. Και για την μετεκλογική «μοναξιά» του μίλησε και τόνισε πως στις εκλογές οι πολίτες ψηφίζουν και πρωθυπουργό, πράγμα που σημαίνει ότι δεν πρόκειται να παραιτηθεί, αλλά και ότι δεν πρόκειται να δώσει τον 13ο μισθό στους δημοσίους υπαλλήλους, κάνοντας λόγο για δημοσιονομικό εκτροχιασμό – προφανώς τα λεφτά δεν φτάνουν για να δώσει και τον 13ο αλλά και να αγοράσει και όπλα και προτιμά φυσικά το δεύτερο. Κι όσον αφορά και τον κ. Σαμαρά αφού του επιδαψίλευσε τιμές του την «έριξε» στο τέλος, υπονοώντας προφανώς τα προσωπικά κίνητρα του πρώην πρωθυπουργού. Στο τέλος όμως ξυρίζουν τον γαμπρό….

Εχει μείνει με την απορία…

Ρωτήθηκε βέβαια και για τις υποκλοπές, που βεβαίως επανέλαβε ότι το θέμα είναι στη δικαιοσύνη σε πρώτο και δεύτερο βαθμό και αρνήθηκε να πει οτιδήποτε, προσπαθώντας να φανεί ψύχραιμος. Μάλιστα. Λίγες ώρες νωρίτερα από την εκπομπή της συνέντευξης, στη δίκη για την δολοφονία του Σήφη Βαλυράκη, ο κ. Σαμαράς ήταν μάρτυρας κατηγορίας, το ρωτά, λοιπόν, η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου για την παρακολούθηση του και ο πρώην πρωθυπουργός απαντά πως τον παρακολουθούσε η ΕΥΠ και μέχρι σήμερα προσπαθεί να καταλάβει για ποιον λόγο – και συμπλήρωσε η κυρία Κωνσταντοπούλου πως η ΕΥΠ παρακολουθούσε και τον μακαρίτη τον Βαλυράκη! Ο κ. Σαμαράς παρότι κατά καιρούς έχει διαρρεύσει από το περιβάλλον του το ενδεχόμενο να υποβάλει μήνυση, μέχρι τώρα το έχει αποφύγει. Αυτό θα μπορούσε να «διαβαστεί» και ως εξής: αν παίξετε το παιχνίδι «άτσαλα» και με «χτυπήματα κάτω από την ζώνη» θα απαντήσει. Είναι τουλάχιστον μία ανάγνωση….

Limit up

Εχω την εντύπωση πως αυτή την περίοδο όποιου στελέχους της Νέας Δημοκρατίας η «σκούφια» κρατάει από τον κ. Σαμαρά ή από τον κ. Καραμανλή, είναι περιζήτητος. Οι μετοχές του είναι ανεβασμένες και η πλειοδοσία βέβαιη. Αν παρατηρήσετε προσεκτικά τα όσα διακινούνται εντός και εκτός της κυβέρνησης θα το προσέξετε…

Η διαφθορά στη χώρα μας δεν είναι ενδημική. Υποκινούμενη είναι από την κυβέρνηση Μητσοτάκη που την προωθεί συστηματικά. Και οι πολίτες αυτό το αντιλαμβάνονται

Ήδη η κυβέρνηση προσπαθεί να αποσείσει τις όποιες ευθύνες της για το σκάνδαλο που σταδιακά αποκαλύπτεται σε σχέση με τις πολεοδομίες και το οποίο αφορούσε την απόσπαση σημαντικών ποσών για να διευκολύνεται η έκδοση αδειών κ.λπ. Μπορεί να παραιτήθηκαν ήδη γενικοί γραμματείς υπουργείων για έμμεση εμπλοκή στο σκάνδαλο, ωστόσο η κυβέρνηση επιμένει ότι σε τελική ανάλυση το ίδιο το γεγονός ότι αυτές οι αποκαλύψεις έγιναν επί των ημερών της, αποκαλύπτει την διάθεσή της να αντιμετωπίζει το πρόβλημα και όχι εμπλοκή της. Ακόμη περισσότερο, επιμένει ότι όλα αυτά απλώς αποκαλύπτουν το «διαχρονικό» πρόβλημα με το «βαθύ κράτος» και το πώς η γραφειοκρατία επιτρέπει σε ανθρώπους να εκμεταλλεύονται τη θέση που έχουν και να εκβιάζουν τον πολίτη.

Μόνο που τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Καταρχάς, αφήνοντας έξω το συγκεκριμένο σκάνδαλο, η κυβέρνηση αυτή ήδη χρεώνεται το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ που αφορά τη διασπάθιση ευρωπαϊκών αγροτικών ενισχύσεων, με σαφείς ενδείξεις κεντρικού κυβερνητικού συντονισμού της όλης υπόθεσης, την τραγωδία στα Τέμπη και όλη την προσπάθεια συγκάλυψης των πραγματικών κυβερνητικών ευθυνών, αλλά και ένα εντυπωσιακό φάσμα αναθέσεων, συχνά απευθείας, ιδίως σε σχέση με το Ταμείο Ανάκαμψης και τα κονδύλια του, που συχνά περνούν «κάτω από το ραντάρ» μέχρι που ξαφνικά π.χ. βλέπεις μια επιχείρηση, που μέχρι πολύ πρόσφατα ουσιαστικά δεν υπήρχε, να εξελίσσεται στο απόλυτο οικονομικό success story, να ετοιμάζεται να μπει στο Χρηματιστήριο και να σχεδιάζει την αγορά μηντιακού ομίλου για να τον στρέψει σε φιλοκυβερνητική κατεύθυνση. Μόνο τον αριθμό των στελεχών της κυβέρνησης που έχουν ερευνηθεί από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία να κοιτάξει κανείς, αντιλαμβάνεται την έκταση του προβλήματος.

Έπειτα, υπάρχει και μια ακόμη παράμετρος. Η κυβέρνηση αυτή έχει συγκεκριμένη ιδεολογία που αφορά τη διευκόλυνση με κάθε τρόπο των επενδύσεων. Μάλιστα, πολύ συχνά έχει μια ρητορική που υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα ορισμένες θεσμικές προβλέψεις για την προστασία του περιβάλλοντος ή της πολιτιστικής κληρονομιάς είναι εμπόδια στην «ανάπτυξη». Όμως, την ίδια στιγμή ξέρει ότι μόνο ως ένα βαθμό μπορεί να παρέμβει θεσμικά στο πλαίσιο που ισχύει, γιατί θα υπάρξει γενική κατακραυγή. Δεν μπορεί για παράδειγμα να βγει και να πει ότι θα καταργήσει τη νομοθεσία για ορισμένες κατηγορίες διατηρητέων – ή δυνάμει διατηρητέων – κτιρίων.

Μέχρι εδώ, θα μπορούσε κάποιος από την κυβέρνηση να υποστηρίξει ότι «έκαναν τη δουλειά τους». Δηλαδή, διευκόλυναν επενδύσεις, αύξησαν την απορροφητικότητα, στήριξαν επιχειρήσεις και ότι τέλος πάντων αυτό θα πει διακυβέρνηση.

Μόνο που βεβαίως αυτό που δεν λένε από την κυβέρνηση είναι ότι εάν π.χ. έχει στηθεί ένας ολόκληρος μηχανισμός, με κυβερνητική επίγνωση -αν όχι και συντονισμό- που αναλάμβανε π.χ. την κατανομή των επιδοτήσεων με κριτήριο τις κομματικές επιδόσεις σε συγκεκριμένες περιοχές, δεν είναι ακριβώς προσπάθεια για παραγωγή αποτελεσματικότερου κυβερνητικού έργου, έστω και παρακάμπτοντας μερικούς κανόνες. Όμως, ξέρω ότι και εδώ η κυβερνητική απάντηση είναι «κεντρικά δεν είχαμε ευθύνη, και σε τελική ανάλυση πήγαμε τον ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ και η υπόθεση τελείωσε, άρα δεν θα έχουμε ξανά τέτοια φαινόμενα».

Προσθέστε σε αυτό και κάτι πιο δομικό τα τελευταία χρόνια στα συστημικά κόμματα. Και αυτό είναι ότι πια θεωρείται παρωχημένη η λογική ότι «από την πολιτική πρέπει να φεύγεις πιο φτωχός σε σχέση με όταν μπήκες». Αντιθέτως, θεωρείται αυτονόητο ότι η προσφορά στην παράταξη ή την πατρίδα πρέπει να ανταμείβεται. Και προφανώς τα κόμματα περιμένουν από όσους ευνοήθηκαν από τις πολιτικές τους να εκφράσουν ανάλογα και την «ευγνωμοσύνη τους», ιδίως εάν αναλογιστούμε και το κόστος των εκλογών. Προφανώς ποτέ δεν θα βγει ένας μηχανισμός να πει «πλουτίστε παράνομα». Όμως, αυτό γεννά τον υπαρκτό πειρασμό να σκεφτεί ο άλλος «κάνω που κάνω καλά τη δουλειά μου και διευκολύνω επενδύσεις, όπως με πιέζει η πολιτική ηγεσία. Έχω και απέναντί μου τον άλλο που για να κάνει τη δουλειά του έχει προϋπολογίσει και γρηγορόσημο. Γιατί να μην πάρω το κάτι τις μου;»

Και αυτό μας φέρνει στην ουσία του προβλήματος. Μια κυβέρνηση που είδε το κράτος ως τρόπαιο, που είχε εξαρχής σαφή ατζέντα να διευκολύνει όχι την επιχειρηματικότητα γενικά, αλλά συγκεκριμένες επενδύσεις και επιχειρήσεις, που με τη σειρά τους θα την στήριζαν, μια κυβέρνηση που προσπάθησε να φτιάξει δικά της επιχειρηματικά «οικοσυστήματα» σε διάφορους κλάδους, που χρεώνεται μεγάλα και πραγματικά σκάνδαλα για τα οποία είναι αντιμέτωπη και με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, αντικειμενικά στο τέλος θα συμβάλει στο να γίνει η διαφθορά ενδημική. Γιατί θα έχει ήδη δώσει τον κεντρικό τόνο σε αυτή την κατεύθυνση.

Θα μου πείτε: και σε τελική ανάλυση όλα αυτά τι αφορούν τον πολίτη που αυτό που τον νοιάζει είναι να μπορεί να τα βγάλει πέρα κάθε μήνα αντιμέτωπος με την έκρηξη ακρίβειας, που τον απασχολεί εάν το παιδί του θα περάσει σε πανεπιστημιακή σχολή στην πόλη όπου κατοικεί, γιατί χρήματα για δεύτερο σπίτι δεν υπάρχουν, που αγωνιά για το εάν η επιχείρηση που με τα χίλια ζόρια έφτιαξε θα μπορέσει να αντέξει;

Τον αφορούν για πάρα πολλούς λόγους. Καταρχάς, γιατί όταν ευνοείται κάποιος επειδή απλώς έχει κομματικές διασυνδέσεις ή – ακόμη χειρότερα – ήταν διατεθειμένος να δείξει την ευγνωμοσύνη του εκεί που πρέπει, αυτό σημαίνει ότι δεν ευνοείται κάποιος άλλος που μπορεί να προσέφερε καλύτερες υπηρεσίες ή ότι προχωρούν έργα ή παρεμβάσεις που δεν έχουν καλό σχεδιασμό. Έπειτα, γιατί αυτό σημαίνει αντικειμενικά διασπάθιση πόρων που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν πολύ καλύτερα. Και βέβαια γιατί όταν γενικεύεται ένα τέτοιο κλίμα παύει το κράτος να λειτουργεί υπέρ των πολιτών, γιατί δεν το αισθάνονται πλέον ως αρωγό σε δύσκολες στιγμές.

Γι’ αυτόν τον λόγο και σε αντίθεση με την επένδυση της κυβέρνησης στο ότι οι πολίτες έχουν γίνει πια κυνικοί, ολοένα και περισσότερο βλέπει κανείς τη διαφθορά να είναι ένα πρόβλημα που οι πολίτες ολοένα και περισσότερο αναφέρουν στις δημοσκοπήσεις.

Γιατί οι πολίτες καταλαβαίνουν ότι από ένα σημείο και μετά η διαφθορά γίνεται καθοριστική παράμετρος μιας βαθιάς κοινωνικής αδικίας και επιτείνει τις κοινωνικές ανισότητες. Γιατί όταν ο πολίτης διαπιστώνει ότι ως προς την κρατική διαχείριση πάντα θα ευνοείται αυτός που έχει καλή σχέση με την κυβερνητική παράταξη, ή αυτός που είναι διατεθειμένος να πληρώσει και το όποιο «γρηγορόσημο», τότε προφανώς και αισθάνεται αδικημένος. Ακόμη χειρότερα αισθάνεται μια βαθιά, ταξική σχεδόν, διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε όσους έχουν και σε όσους δεν έχουν «άκρες».

Και βεβαίως δεν ισχύει ότι αυτά είναι φαινόμενα που συμβαίνουν διαχρονικά. Γιατί όποια γνώμη και εάν έχει κανείς για τη διακυβέρνηση ανάμεσα στο 2015 και το 2019, το σίγουρο είναι ότι κανείς δεν την κατηγόρησε για διαφθορά. Και η εντιμότητα μπορεί να μην μπορεί από μόνη της να πληρώσει το νοίκι, όμως μπορεί να εξασφαλίσει ότι οι πόροι που μπορεί να υπάρχουν για να  βρεθεί σε καλύτερη μοίρα αυτός που δυσκολεύεται να πληρώσει το νοίκι δεν θα πάνε χαμένοι.

Αυτό είναι κάτι που οι πολίτες το αντιλαμβάνονται ολοένα και περισσότερο και γι’ αυτό, σε πείσμα των κυβερνητικών προσδοκιών, θα ψηφίσουν και με βάση το ποιος είναι πιο έντιμος.

Πηγή: in

Τον Απρίλιο του 2023, η ρωσική κυβέρνηση ενέκρινε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης του Ντονμπάς και της Νοβορωσίας, δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος.

ΜΟΣΧΑ, 13 Ιουνίου. /TASS/. Οι περιοχές Ντονμπάς και Νοβοροσία αναμένεται να φτάσουν τα γενικά ρωσικά πρότυπα όσον αφορά όλους τους βασικούς δείκτες, συμπεριλαμβανομένης της ποιότητας ζωής έως το 2030, δήλωσε ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν σε συνάντηση για την ανάπτυξη του Ντονμπάς και της Νοβοροσίας.

«Σύμφωνα με τα σχέδια, οι Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ, οι Περιφέρειες Χερσώνας και Ζαπορόζιε πρόκειται να φτάσουν τα γενικά ρωσικά πρότυπα όσον αφορά όλους τους βασικούς δείκτες, όσον αφορά την ποιότητα ζωής έως το 2030», δήλωσε ο Ρώσος ηγέτης.

Τον Απρίλιο του 2023, η ρωσική κυβέρνηση ενέκρινε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης του Ντονμπάς και της Νοβορωσίας, διατυπώνοντας μεγάλης κλίμακας καθήκοντα για την στενή ενσωμάτωση των ιστορικών εδαφών στον ενιαίο νομικό, οικονομικό, εκπαιδευτικό, πολιτιστικό και πληροφοριακό χώρο της Ρωσίας, δήλωσε ο αρχηγός του κράτους.

Προκειμένου να διασφαλιστεί ότι το Ντονμπάς και η Νοβορωσία θα φτάσουν τα γενικά ρωσικά πρότυπα έως το 2030, το πρόγραμμα προβλέπει περίπου 300 διάφορα μέτρα για την ανάπτυξη κοινωνικών, στεγαστικών, μεταφορικών και κοινοτικών υποδομών και την υλοποίηση έργων που αποσκοπούν στην έναρξη νέων βιομηχανικών και αγροτικών επιχειρήσεων και στη δημιουργία πρόσθετων σύγχρονων χώρων εργασίας, δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος.

Οι τίτλοι για την εμφάνιση και την «ασταθή» συμπεριφορά του Ρώσου προέδρου είναι σύμπτωμα της τεταμένης Ρωσοφρένειας.

Δεν μπορείς να διαφωνήσεις με έναν άνθρωπο που παρατηρεί το προφανές: Ζούμε σε ασυνήθιστα επικίνδυνες εποχές. Στη Μέση Ανατολή, για παράδειγμα, το ισραηλινο-αμερικανικό κολασμένο δίδυμο μαίνεται σε μια έξαρση πολέμου, κρατικής τρομοκρατίας, καταστροφών και γενοκτονίας, που, επιπλέον, έχει φέρει την παγκόσμια οικονομία στα πρόθυρα καρδιακής ανακοπής, φράζοντας μία από τις ζωτικές αρτηρίες ορυκτών καυσίμων. Πράγματι, αυτός ο συγκεκριμένος κίνδυνος είναι τόσο προφανής που ακόμη και ο λιγότερο λαμπρός Φρίντριχ Μερτς της Γερμανίας τον έχει εντοπίσει εδώ και καιρό .

Στην Άπω Ανατολή, η Ταϊβάν κυβερνάται επί του παρόντος από μια κυβέρνηση τόσο αποφασισμένη να ανταγωνιστεί τους συμπατριώτες της Κινέζους στην ηπειρωτική χώρα, που τα πολιτικά αντανακλαστικά της Ταϊπέι φαίνονται σχεδόν εξίσου διεστραμμένα με αυτά του Βερολίνου. Στη Δύση, υπάρχει η γερμανική ελίτ που δεν μπορεί να βρει αρκετά δισεκατομμύρια για να διαθέσει στην Ουκρανία, όταν το Κίεβο και οι φίλοι της ανατινάζουν τους ζωτικούς αγωγούς της Γερμανίας και παραλύουν θανάσιμα την ήδη προβληματική οικονομία της. Στην Ανατολή, υπάρχει η Ταϊπέι, που θυμώνει πολύ, πολύ όταν οι Φιλιππίνες και η Ιαπωνία αρχίζουν να διαπραγματεύονται την αποχώρηση της θαλάσσιας Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Ταϊβάν. Θυμωμένη, δηλαδή, με το Πεκίνο.

Και στην ΕΕ, σε αυτόν τον «κήπο» των «αξιών» που στην πραγματικότητα είναι μια βαλτώδης ζούγκλα αιώνιας σύγχυσης και διαφθοράς, η καταστροφή στην εξωτερική της πολιτική είναι πλέον αρκετά προφανής ώστε αρκετοί Ευρωπαίοι μεγαλομανείς να συσπειρωθούν εναντίον της άθλιας, εξοργιστικά ανίκανης Κάγια Κάλλας. Η θητεία της ως de facto υπουργού Εξωτερικών της ΕΕ ήταν τόσο απίστευτα αδέξια που οι εργοδότες της δεν απλώς θέλουν να την διώξουν, αλλά σκέφτονται, στην ουσία, να καταργήσουν τη δουλειά της.

Το να είσαι τόσο απαίσιος σε κάτι που όχι απλώς θα απολυθείς, αλλά θα το κατατροπώσεις κι εσύ - ίσως μόνο το κορίτσι-θαύμα της Βαλτικής θα μπορούσε να το κάνει αυτό. Αλλά τότε, ίσως είναι απλώς μια ακόμη αρπαγή εξουσίας από τη Γερμανίδα βασίλισσα της ΕΕ (του απόλυτου είδους) και την αντιβασιλέα των ΗΠΑ (του υποτακτικού είδους) Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Όπως και να 'χει, η τρομακτική τρέλα επικρατεί.

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε περισσότερα τρομακτικά και γκροτέσκα στοιχεία, αλλά τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα: Η εικόνα είναι ζοφερή από κάθε άποψη. Οπότε, δεν υπάρχει αμφιβολία αν νιώθετε ότι θέλετε να γίνετε ένας μεγάλος λυπημένος και καταστροφολόγος. Το θέμα γίνεται περίεργο όταν ανατρέπετε τις προτεραιότητές σας στον φόβο.

Ομολογουμένως, από μια άτυχη ευρωπαϊκή οπτική γωνία ΝΑΤΟ-ΕΕ, η Ρωσία μπορεί να φαίνεται λίγο ανησυχητική: άλλωστε, αφού έχετε διεξάγει χρόνια πολέμου δι' αντιπροσώπων , κυρώσεων και προπαγάνδας εναντίον της, ποιος ξέρει πώς είναι στην πραγματικότητα η ατμόσφαιρα στη Μόσχα; Ως καλός απαράτσικ ΝΑΤΟ-ΕΕ, σίγουρα δεν θα το κάνατε , επειδή έχετε επιδείξει την προνοητικότητα ενός κουνουπιού μη μιλώντας - ή ακούγοντας - με υπερηφάνεια τους Ρώσους. Έτσι, όταν νιώθετε λίγο ανασφαλείς, αυτό μπορεί πραγματικά να είναι το κάλεσμα της κακής σας συνείδησης (με μια καθαρά επαγγελματική, όχι ηθική έννοια, την οποία πιθανότατα δεν έχετε).

Αλλά, γενικά, όσο χειρότερες είναι οι ανοησίες και τα λάθη που έχεις δημιουργήσει αλλά συνεχίζεις να τα καταπιέζεις, τόσο υψηλότερο είναι το τίμημα. Ο παλιός Σίγκμουντ Φρόιντ το ονόμαζε «συναισθηματική αδυναμία». Στην ουσία, σημαίνει ότι το να λες ψέματα στον εαυτό σου σε κάνει να νιώθεις άτονος. Και μόλις κοροϊδεύεις τον εαυτό σου για χρόνια σαν να μην υπάρχει αύριο, θα γίνεις εντελώς ηλίθιος.

Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξηγηθεί ένα νέο κύμα προφανώς υστερικής κινδυνολογίας για τη Ρωσία στη Δύση, και ιδιαίτερα, αυτή τη φορά, στη Βρετανία. Έτσι, με την ευκαιρία του πρόσφατου Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης (SPIEF), η κεντρώα κυρίαρχη εφημερίδα The Independent δημοσίευσε ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα που μεταμφιέζεται σε ανάλυση. Υπό τον τίτλο "Ο ' Φουσκωμένος' Πούτιν συμπεριφέρεται πιο περίεργα από ποτέ - και αυτό θα πρέπει να μας παγώσει μέχρι το κόκκαλο ", οι αναγνώστες απολάμβαναν μια εξαιρετικά ευφάνταστη ιστορία τρόμου για, στην ουσία, ένα τρομερό χαλαρό κανόνι στο Κρεμλίνο που σκέφτεται στημένα περιστατικά και πυρηνική τρομοκρατία και είναι έτοιμο να ανατινάξει τον κόσμο ή τουλάχιστον την Ευρώπη ή ίσως μόνο τη Βρετανία επειδή η Ρωσία χάνει τον πόλεμο. Επίσης, φαίνεται "φουσκωμένος" !

Όλα αυτά υποστηρίζονται (όχι ακριβώς) από μια ακόμη δήλωση ενός υψηλόβαθμου Βρετανού στρατιωτικού αξιωματικού ότι τα πράγματα είναι πιο άσχημα από ποτέ στη ζωντανή του μνήμη. Αυτός και οι σύντροφοί του στα όπλα - καθώς και μερικοί τουίντι κατάσκοποι κύριοι και κυρίες - παράγουν αυτές τις κραυγές Κασσάνδρας τουλάχιστον δύο φορές το μήνα. Φαίνεται να είναι μια πάγια εντολή.

Πράγματι, υπάρχει μια τόσο πληθωριστική υπερπαραγωγή ανδρών και γυναικών σε χακί και με σφιγμένα άνω χείλη που φωνάζουν «μεγάλος κακός Ρώσος λύκος», που ακόμη και το Politico έχει ήδη δημιουργήσει τουλάχιστον μία συλλογή με τα «καλύτερα», συγκεντρώνοντας « Οι 5 πιο καταστροφικές προειδοποιήσεις για τη Ρωσία από τους στρατιωτικούς αρχηγούς της Βρετανίας ». Χάσε τη σκέψη ότι οτιδήποτε από αυτά μπορεί να έχει να κάνει με την αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών και την αύξηση των αισχρών κερδών του στρατιωτικού βιομηχανικού συγκροτήματος της Αυτού Μεγαλειότητας!

Γενικά, η Δύση έχει μια πλούσια παράδοση να ανακηρύσσει τη Ρωσία ηττημένη, τον πρόεδρό της Βλαντιμίρ Πούτιν στα πρόθυρα του θανάτου ή στα πρόθυρα της αλλαγής καθεστώτος, και, φυσικά, την Ουκρανία (και, στην πραγματικότητα, τη Δύση) στα πρόθυρα της νίκης στον πόλεμο. Και, ταυτόχρονα, να προβλέπει ότι η Ρωσία θα επιτεθεί σε όλη την Ευρώπη, πιθανότατα αύριο. Παρά τις περιστασιακές και ενδιαφέρουσες ανωμαλίες, όταν ένας διοικητής του ΝΑΤΟ (από τις ΗΠΑ του Τραμπ, φυσικά) αφήνει να διαφύγει ένα κομμάτι αλήθειας, όπως ότι στην πραγματικότητα η Μόσχα δεν επιδιώκει σύγκρουση .

Εν ολίγοις, μιλάμε για τη σοβαρή και πολύ θλιβερή αλλά και αστεία ψυχική κατάσταση που είναι ήδη γνωστή ως Ρωσοφρένεια: οι πάσχοντες ζουν με μια φανταστική Ρωσία του Σρέντινγκερ να καταλαμβάνει το παθόν μυαλό τους, μια Ρωσία που είναι πάντα ταυτόχρονα μισοπεθαμένη και όμως τόσο ζωντανή και δυναμική, που είναι έτοιμη να κυλήσει στο σαλόνι τους πάνω σε ένα τανκ.

Υπό αυτή την έννοια, το ανόητο άρθρο του Independent είναι απλώς ένα σχεδόν κωμικά τέλειο δείγμα ενός παράλογου είδους: ολόκληρο το επιχείρημά του καταλήγει στο «Η Ρωσία έχει τελειώσει και γι' αυτό έρχεται για όλους μας όπως ποτέ άλλοτε». Ωστόσο, υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο σε αυτή τη συγκεκριμένη απόρροια της Ρωσοφρένειας: είναι τόσο εύκολο να την καταρρίψεις που αναρωτιέσαι αν ο συγγραφέας της έχει απομείνει κάποια σχέση ή σεβασμό για την εμπειρική πραγματικότητα.

Δεν το πιστεύετε; Δείτε το μόνοι σας. Η ομιλία και οι ερωτήσεις και απαντήσεις του Πούτιν στο SPIEF είναι εύκολα διαθέσιμες στο διαδίκτυο, επειδή αυτό κάνει συνήθως το Γραφείο της Ρωσικής Προεδρίας: δημοσιεύει πλήρη βιντεοσκοπημένα αρχεία σημαντικών εκδηλώσεων στα οποία συμμετέχει ο Πούτιν, με καλή αγγλική μεταγλώττιση (το ξέρω επειδή γνωρίζω και ρωσικά και αγγλικά).

Μόλις κάνετε αυτόν τον ελάχιστο στοιχειώδη έλεγχο γεγονότων, θα δείτε ότι ο όρος «puffy» πρέπει να είναι πολύ ελαστικός στα σύγχρονα βρετανικά αγγλικά. Ας υποθέσουμε ότι ο Σερ Κιρ Στάρμερ είναι πολύ πιο εμφανώς κόκκινος σαν αστακός τις περισσότερες μέρες, όταν δεν φαίνεται χλωμός και κολλώδης από φόβο για το τελευταίο σκάνδαλο ή ήττα που προσπαθεί απεγνωσμένα να επιβιώσει.

Το πιο σημαντικό είναι ότι θα ακούσετε επίσης τον Πούτιν να εκφωνεί μια ομιλία που, αν μη τι άλλο, είναι αποφασιστικά τεκμηριωμένη, έστω και ελάχιστα στεγνή, γεμάτη στατιστικά στοιχεία και σαφώς προσεκτικά επεξεργασμένη, ισορροπημένη γλώσσα. Είτε αγαπάτε είτε μισείτε, είτε συμπαθείτε είτε όχι τον άνθρωπο, το χαλαρό κανόνι που η Independent ισχυρίζεται ότι έχει εντοπίσει είναι καθαρή, αναίσχυντη μυθοπλασία.

Ομοίως, η απάντηση του Πούτιν σε μια ανειλικρινή δημόσια επιστολή του ηγέτη της Ουκρανίας Βλαντιμίρ Ζελένσκι σίγουρα δεν ήταν φιλική ( κάτι που , πράγματι, θα ήταν ανησυχητικά ανεπαρκές) και, εν μέρει, δικαιολογημένα καυστική. Αλλά ήταν επίσης ήρεμη και σοβαρή, επισημαίνοντας τους πρωτόγονους παρασκηνιακούς ελιγμούς του καθεστώτος του Κιέβου (που ποτέ δεν αναφέρθηκαν στη Δύση, φυσικά) και την κραυγαλέα ανεντιμότητά του, καθώς και την αποδυναμωτική τους επίδραση σε οποιεσδήποτε προοπτικές πραγματικά αξιόλογων διαπραγματεύσεων.

Αυτό που πραγματικά θα έπρεπε να φοβόμαστε στη Δύση σε σχέση με τη Ρωσία είναι ότι οι δικές μας λεγόμενες ελίτ, στην πολιτική, τα μέσα ενημέρωσης και τον κόσμο της ακαδημαϊκής κοινότητας και της εμπειρογνωμοσύνης, υποφέρουν από μια φαινομενικά ανίατη επιδημία Ρωσοφρένειας. Είναι κυνικοί προπαγανδιστές που προσπαθούν συνεχώς να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου, κάτι που είναι αρκετά κακό. Αλλά το ακόμη χειρότερο είναι ότι πάρα πολλοί από αυτούς φαίνεται να μην μπορούν να σταματήσουν να πιστεύουν τις δικές τους ανοησίες, ακόμη και όταν είναι προφανώς παράλογες. Αυτή είναι η μόνη πιθανή εξήγηση για το γεγονός ότι μια μεγάλη εφημερίδα όχι μόνο τυπώνει μια φαντασίωση, αλλά και μια τόσο εύκολα κατανοητή. Η Δύση διεξάγει πόλεμο πληροφοριών για τόσο καιρό και τόσο άγρια ​​που κατάφερε να νικήσει τον εαυτό της.

Πηγή: RT