Πλέουμε σε έναν ποταμό δημοσκοπήσεων τις τελευταίες μέρες. Οι εταιρείες παρουσιάζουν τα ευρήματά τους, τα ποσοστά στροβιλίζονται, οι πολύχρωμες στήλες πολιορκούν τους ενδιαφερόμενους και τα κόμματα προσπαθούν να προσαρμοστούν στα δεδομένα
Πλέουμε σε έναν ποταμό δημοσκοπήσεων τις τελευταίες μέρες. Οι εταιρείες παρουσιάζουν τα ευρήματά τους, τα ποσοστά στροβιλίζονται, οι πολύχρωμες στήλες πολιορκούν τους ενδιαφερόμενους και τα κόμματα προσπαθούν να προσαρμοστούν στα δεδομένα. Με ποσοστά και εκτιμήσεις, δηλώσεις και αντιρρήσεις, καταγγελίες και εξορμήσεις, κάπως δείχνει να έχει αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον για την πολιτική, τους συσχετισμούς, τις θέσεις και τις προθέσεις αρχηγών και επιτελείων. Ενα παγωμένο πολιτικό τοπίο κάπως ζεσταίνεται και η αγωνία του Μητσοτάκη για το ποιος θα σηκώσει το τηλέφωνο, αν αυτό χτυπήσει στις 3 το πρωί, παίρνει απροσδόκητη απάντηση: Ο φίλος διευθυντής της δημοσκοπικής εταιρείας, που του ανακοινώνει κακά μαντάτα για τον ίδιο και την κυβέρνησή του.
Γιατί συμβαίνει αυτό δεν είναι μυστικό. Γύρω γύρω όλοι και στη μέση η νεογέννητη ΕΛΑΣ, που δείχνει να ανατρέπει βεβαιότητες και να αμφισβητεί λατιφούντια. Και η Καρυστιανού, βεβαίως, που απασχολεί όμως λιγότερο, καθώς δεν φαίνεται να συγκινεί τα προοδευτικά ακροατήρια, ενώ προεξοφλείται η καθοδική της δημοσκοπική πορεία όσο «εκτίθεται» στη δημόσια σφαίρα. Θα δούμε… Σε κάθε περίπτωση, κάποια δεδομένα έχουν ήδη προκύψει. Η πρώτη θέση της Ν.Δ., αλλά σε χαμηλές πτήσεις και μακριά από το όνειρο της αυτοδυναμίας. Η παγιωμένη σε όλες τις μετρήσεις δεύτερη θέση της ΕΛΑΣ. Και ο ανταγωνισμός του ΠΑΣΟΚ με την Ελπίδα για την τρίτη και τέταρτη θέση. Που έχει κάνει άνω-κάτω το αφήγημα του Ανδρουλάκη για νίκη έστω με μία ψήφο.
Στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και των καταβολάδων του, τα γνωστά τραυματικά. Δημοσκοπική καθίζηση, αμηχανία, αναζητήσεις, αποχωρήσεις, απειλές. Και ες σήμερον τα σπουδαία, στην Κεντρική Επιτροπή. Αν όμως εκεί όλα εξελίσσονται από καιρό σε αργή κίνηση, ο χώρος που ξαφνικά πιέζεται δραματικά είναι ο χώρος του ΠΑΣΟΚ. Οταν διεκδικείς την πρώτη θέση, η δεύτερη είναι αποτυχία. Η τρίτη ήττα. Και η τέταρτη συντριβή. Και η δυσοίωνη αυτή προοπτική είναι λογικό να παράγει εσωτερικούς κραδασμούς. Οι δύο φυλές του ΠΑΣΟΚ, μια που βλέπει προς τα αριστερά, και μια που αλληθωρίζει προς τα δεξιά, επιδίδονται ήδη σε αψιμαχίες. Η δήλωση Δούκα, περί συνεργασίας σε δεύτερες εκλογές, και οι αντιδράσεις σ’ αυτήν είναι ενδείξεις ότι η συγκατοίκηση δοκιμάζεται.
Ο Ανδρουλάκης επιλέγει τη φυγή προς τα πίσω. Επιστροφή στο ’15 και διμέτωπος! Προχτές στη Νέα Ιωνία μίλησε για «δώδεκα χρόνια οπισθοδρόμησης», ήτοι πέντε του Τσίπρα και εφτά του Μητσοτάκη. Ωραία η πρόσθεση, μόνο που αφήνει έξω τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ, χέρι χέρι με τον Καρατζαφέρη, τον Σαμαρά και τον Μητσοτάκη. Στο ανήσυχο αυτό τοπίο, η ΕΛΑΣ, νέος «παίκτης», έχει τη δημοσκοπική ώθηση να οργανωθεί, να απλωθεί, να αποδείξει. Οι επιθέσεις απ’ όλες τις πλευρές εναντίον της εκλαμβάνονται από το επιτελείο της ως δώρο. Και είναι δώρο. Αν ένα φθαρμένο σύστημα επιτίθεται ομοθυμαδόν σε μια νέα πολιτική δύναμη, τότε, θέλει δεν θέλει, προσελκύει την προσοχή σ’ αυτήν. Στη διαφορετικότητά της. Συμπέρασμα: Η μετά ΕΛΑΣ εποχή δεν προβλέπεται καθόλου βαρετή…
Πηγή: efsyn
