Αν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε πίσω στο Παρίσι της δεκαετίας του 1860, και συγκεκριμένα στη λεωφόρο 9 Avenue de Clichy, η οποία ονομαζόταν Grande Rue des Batignolles, θα συναντούσαμε ένα πολυσύχναστο καφέ με την ονομασία Café Guerbois.

Σε σύγκριση με άλλα πλούσια παρισινά καφέ, δεν υπήρχε πραγματικά τίποτα το ιδιαίτερο που έκανε το Café Guerbois να ξεχωρίζει εξωτερικά. Με απλά λόγια, έμοιαζε με μια ελαφρώς πιο λαμπερή εκδοχή μιας βρετανικής παμπ. Αλλά αυτό το καφέ ήταν τόσο εξαιρετικό όσο και συνηθισμένο ταυτόχρονα- άλλωστε, γνωρίζουμε ότι τα στέκια είναι οι άνθρωποι που τα αγαπούν και συχνάζουν εκεί.

Πολιτική και φιλοσοφία

Σαν μάγοι, ήταν τυλιγμένοι με σκούρους μανδύες λόγω του κρύου και, χειρονομώντας έντονα, συζητούσαν για πολιτική και φιλοσοφία.

Στο πίσω μέρος του σαλονιού, στις σκοτεινές σκιές, άλλοι έκαναν ένα διάλειμμα από τις υπαρξιακές κρίσεις για να παίξουν μπιλιάρδο ή να πιάσουν ψιλή κουβέντα με μια cocotte.

Café Guerbois / Wikimedia Commons

«Bohèmes» και «Bourgeois»

Η περιοχή είχε μετατραπεί σε χωνευτήρι πεινασμένων καλλιτεχνών που είχαν εκδιωχθεί από τον Ναπολέοντα Γ’, ο οποίος πραγματοποιούσε μια εκτεταμένη κατεδάφιση των φτωχογειτονιών της πόλης.

Εκείνη την εποχή, αυτή η ομάδα έγινε γνωστή ως «L’École des Batignolles» λόγω της εβδομαδιαίας επίσκεψης στο στέκι τους σε αυτή ακριβώς τη λεωφόρο. Ενσάρκωναν κάθε τρόπαιο των «Bohèmes», τον ακριβή αντίποδα των εχθρών τους, των «Bourgeois», αναπόσπαστοι οι μεν από τους δε, όπως το λάδι και το νερό.

Μερικοί ήταν μάλλον ιδιόρρυθμοι χαρακτήρες. Όπως ο φουντωτός Γάλλος μυθιστοριογράφος Εμίλ Ζολά, ο οποίος είχε στραφεί όλο και περισσότερο προς την «Rive Droite». Ήταν ένας «αδέξιος άντρας με ένα πρόσωπο σαν ξεκούραστου σκύλου», που σαφώς δεν του ταίριαζε και συχνά καθόταν μόνος του και έκρινε το πλήθος.

Τις περισσότερες φορές, η αποχώρησή του ακολουθούσε την άφιξή του. «Είναι ένα μάτσο μπάσταρδοι- ντύνονται τόσο κομψά όσο οι δικηγόροι», περιέγραψε κάποτε ξινισμένα τους συνομηλίκους του.

Ο Εντουάρ Μανέ στο Café Guerbois 

 

«Έχει περάσει μία εβδομάδα από τότε που έκανα μπάνιο»

Ένας άλλος τύπος ήταν ο Πολ Σεζάν, γνωστός για τα ζωηρά αναποδογυρισμένα μπολ με φρούτα, τα οποία ωστόσο δεν φαίνεται να προκαλούν όσο χάος θα έπρεπε.

Κατά την είσοδό του στο Café Guerbois αυτός ο λιπόσαρκος άνδρας αρνήθηκε να σφίξει το χέρι του Εντουάρ Μανέ επειδή όπως δήλωσε «έχει περάσει μία εβδομάδα από τότε που έκανα μπάνιο». Ήταν ένας πραγματικός οικολόγος.

Αλλά μεταξύ αυτής της φλύαρης παρέας των παιδιών του «école», οι διαφωνίες ήταν πάντα παρούσες, και αυτό το ίδιο το Café Guerbois έγινε η παιδική χαρά τους, όπου μάλωναν μέχρι τέλους.

«Έφευγες πάντα από το καφενείο με την αίσθηση ότι σκληραγωγείσαι για τον αγώνα, με ισχυρότερη θέληση, ακονισμένο σκοπό και καθαρότερο μυαλό»

Ο Εντουάρ Μανέ περιέγραψε κάποτε την έξαψη αυτών των λεκτικών πολέμων, λέγοντας: «Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο ενδιαφέρον από αυτές τις συζητήσεις, με τις αέναες συγκρούσεις απόψεων.

»Έφευγες πάντα από το καφενείο με την αίσθηση ότι σκληραγωγείσαι για τον αγώνα, με ισχυρότερη θέληση, ακονισμένο σκοπό και καθαρότερο μυαλό».

Ο Μανέ, ως το μαύρο πρόβατο της ομάδας και άρα μάλλον ανυπότακτος εκ των πραγμάτων, ήταν συχνά ο πρωταγωνιστής αυτών των θεατρικών διαφωνιών.

Ένα βράδυ του χειμώνα του 1870, το Café Guerbois μετατράπηκε σε ένα είδος Madison Square Garden. Ο γερο-Μανέ, εμφανώς εκνευρισμένος από μια χλιαρή κριτική που είχε γράψει ο κριτικός τέχνης Έντμοντ Ντουραντί, χαστούκισε ευθέως τον συγγραφέα στο πρόσωπο.

Στη συνέχεια, ο Ντουραντί, με σαιξπηρικό τρόπο, προκάλεσε τον Μανέ σε ξιφομαχία ευθύς αμέσως. Ήταν μια πολύ επίσημη υπόθεση, με τη συμμετοχή μαρτύρων. Ο Μανέ έφερε τον φίλο του Ζολά, ο οποίος συνέταξε χειρόγραφη αναφορά της μονομαχίας. Αυτή πωλήθηκε για 6.000 λίρες σε διαδικτυακή πώληση του Christie’s μόλις πριν από τρία χρόνια.

Ευτυχώς, οι αντίπαλοι κατάφεραν να διευθετήσουν τα πράγματα γρήγορα και το καφέ επανήλθε στην κύρια λειτουργία του.

*Με στοιχεία από faroutmagazine.co.uk | Αρχική Φωτό: Café Guerbois / Wikimedia Commons

Τα κόμματα οφείλουν να επικοινωνούν με την κοινωνία και να την ακούν. Όχι το αντίθετο. Και εάν σήμερα δεν εκπροσωπηθεί το αίτημα για αλλαγή, απλώς η κρίση στη χώρα θα βαθύνει

Δύο κόμματα βρίσκονται – σε διαφορετικό βαθμό – σε δύσκολη θέση μέσα σε ένα πολιτικό σκηνικό που αλλάζει.

Το ένα, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται αντιμέτωπο με το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή έχει ήδη αποδιαρθρωθεί και τα στελέχη του προσπαθούν να βρουν τρόπο να το παραδεχτούν και δημοσίως.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάψει από καιρό να είναι «ιστορικό» κόμμα. Για την ακρίβεια ήδη από το 2019 έπρεπε να είχε δρομολογήσει τη μετεξέλιξή του και την οικοδόμηση βαθύτερων δεσμών με την κοινωνία. Δεν το έκανε, επένδυσε στη λογική του «ώριμου φρούτου», και οδηγήθηκε στη συντριβή του 2023, στην οποία η απάντηση πάλι δεν ήταν η ανασυγκρότηση αλλά η ακόμη μεγαλύτερη αποσάθρωση των όποιων εκπροσωπήσεών του. Και τώρα απλώς όλα αυτά επικυρώνονται.

Και εδώ το κόμμα πληρώνει το γεγονός ότι παρότι του δόθηκε μια μεγάλη ευκαιρία μετά την αποδιάρθρωση του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ είχε πολιτικό χώρο και έναν αρχηγό που δεν κουβαλούσε ληγμένα γραμμάτια από το παρελθόν, δεν κατάφερε να υπερβεί τα όριά του. Δεν έπεισε ότι είναι η εναλλακτική διακυβέρνηση και αντιμετωπίστηκε με αυστηρότητα από την «κοινή γνώμη». Βεβαίως και όσοι αμφισβήτησαν και αμφισβητούν την ηγεσία, στην πραγματικότητα ούτε και αυτοί προσέθεσαν κάτι στο να μπορέσει να ξεφύγει από τα όριά του το ΠΑΣΟΚ.  Ούτε έθεσε το κόμμα, έγκαιρα και με τους δικούς του όρους, το τι σημαίνει σήμερα δημοκρατική και προοδευτική παράταξη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ούτως ή άλλως γράφει σε διάφορες παραλλαγές τους «τίτλους τέλους». Με το ΠΑΣΟΚ, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Καταρχάς γιατί διατηρεί έναν πυρήνα πολιτικής επιρροής που προκύπτει από την ιστορική του διαδρομή, από το ότι διατηρεί μηχανισμό, το ότι έχει ισχυρή παρουσία στην αυτοδιοίκηση και στον συνδικαλισμό.

Και βέβαια συνεργασία σημαίνει ότι πολύ δύσκολα θα μπορούσε να πάει η ΝΔ με τη σημερινή ηγεσία. Γιατί το πρώτο πράγμα που θα διεκδικούσε οποιαδήποτε «συμμαχική» δύναμη, θα ήταν άλλο πρόσωπο για τη θέση του πρωθυπουργού.

Όμως, το πιο βασικό είναι ότι στις συνεργασίες το κόμμα που είναι πρώτο δεν κοιτάζει ποτέ στο κόμμα που είναι δεύτερο. Γιατί το τελευταίο δεν έχει κανέναν λόγο να συναινέσει σε συγκυβέρνηση. Ιδίως εάν δικαιωθούν οι δημοσκοπήσεις που αυτή τη στιγμή σε αυτή τη θέση φέρνουν την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα. Πιο πολύ το βολεύει να παραμένει εκτός κυβερνητικών συμφωνιών και είτε γίνουν δεύτερες εκλογές είτε όχι, να ισχυροποιήσει τη θέση του.

Η «καυτή πατάτα» πάει στα κόμματα που είναι στην τρίτη θέση και κάτω. Και εδώ αρχίζει η πίεση στο ΠΑΣΟΚ. Είτε για να έρθει εν συνόλω, κάτι πολύ δύσκολο γιατί ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν υπάρχει περίπτωση να δώσει στήριξη στον Κυριάκο Μητσοτάκη, είτε να διασπαστεί και κάποιοι βουλευτές να δηλώσουν υποστήριξη σε μια κυβέρνηση με συμμετοχή της ΝΔ.

Βεβαίως και εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Είναι πιθανό ακόμη και έτσι τα… κουκιά να μην φτάνουν σε κυβερνητική πλειοψηφία. Και με δεδομένου ότι «αριστερά του Κέντρου» κανένα κόμμα δεν είναι διατεθειμένο να δώσει πολιτική χείρα βοηθείας στη ΝΔ, απομένουν οι σχηματισμοί της Ακροδεξιάς.

Εάν το 2012 μπόρεσε να φτιαχτεί κυβερνητική συνεργασία ήταν γιατί η ΝΔ πήγε όχι μόνο με το ΠΑΣΟΚ αλλά και με τη ΔΗΜΑΡ. Το 2027 δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί το ΠΑΣΟΚ να συνεργάζεται όχι μόνο με τη ΝΔ, αλλά και την Ακροδεξιά. Κάτι βεβαίως που όσοι επιδιώκουν το ΠΑΣΟΚ να μετατραπεί σε ένα στήριγμα για τη ΝΔ παραβλέπουν να αναφέρουν.

Σε όλα αυτά προσθέστε και μία ακόμη παράμετρο απροσδιοριστίας στο πολιτικό σκηνικό. Τόσο η παρουσία της Ελπίδας για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού όσο και ενδεχόμενη πολιτική πρωτοβουλία του Αντώνη Σαμαρά, σημαίνουν ότι δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα είναι πρωτίστως η Ακροδεξιά αυτή που θα υποδεχτεί την κεντροδεξιά και δεξιά αποδοκιμασία του ύφους και ήθους διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μόνο που και εδώ μιλάμε για σχηματισμούς που δεν έχουν καμία διάθεση να υποστηρίξουν τη Νέα Δημοκρατία ή να συγκυβερνήσουν μαζί της, ιδίως στη σημερινή εκδοχή της.

Όλα αυτά, σε μεγάλο βαθμό έχουν να κάνουν με τη μεγάλη αντίφαση σήμερα στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Αυτή είναι ότι την ώρα που η ελληνική κοινωνία αποδοκιμάζει την κυβερνητική πολιτική που εφαρμόζεται σήμερα και διατυπώνει την ανάγκη για μια κυβερνητική εναλλακτική πρόταση που να μπορεί να ανακόψει το κύμα ακρίβειας, να αποκαταστήσει τους θεσμούς και να δώσει αίσθημα ασφάλειας απέναντι στους γεωπολιτικούς κινδύνους, ο πιο συμπαγής πολιτικός χώρος είναι η ΝΔ που αντιπροσωπεύει τα κοινωνικά στρώματα που ευνοήθηκαν από τις πολιτικές των τελευταίων ετών και ιδεολογικά μοιράζονται την οπτική της κυβέρνησης.

Αντιθέτως, εάν εξαιρέσει κανείς τα πρώτα σημαντικά σημάδια δυναμικής που έχει η ΕΛΑΣ, το τοπίο της αντιπολίτευσης δεν προσέφερε μέχρι τώρα μια πρόταση που να αντιστοιχεί σε αυτή την απαίτηση που έρχεται από την κοινωνία.

Και για να είμαι σαφής: το ζήτημα δεν είναι απλώς κάποιος να κάνει αποτελεσματική αντιπολίτευση. Ο Νίκος Ανδρουλάκης και ορισμένα από τα στελέχη που είναι κοντά του έχουν κάνει συχνά υποδειγματικές παρεμβάσεις. Το ζήτημα είναι να πείθει ότι ως όραμα, πρόγραμμα και κυβερνητική ομάδα είναι η εναλλακτική λύση, είναι η έξοδος από την κρίση, είναι η επόμενη μέρα για τη χώρα.

Και αυτή είναι η πρόκληση σήμερα. Με αυτήν αναμετρήθηκαν οι σχηματισμοί που είναι σήμερα στη Βουλή και έδειξαν όρια πραγματικά. Σε αυτή δεν μπορεί να ανταποκριθεί η Μαρία Καρυστιανού, ακριβώς γιατί πέραν ιδεολογικών ταλαντεύσεων, συγκροτήθηκε ως κόμμα διαμαρτυρίας και όχι διακυβέρνησης. Αυτή αποτελεί το μεγάλο στοίχημα για τον Αλέξη Τσίπρα.

Μια πρόκληση μεγάλη, όχι μόνο γιατί χρειάζεται η χώρα να ξαναβρεί την αυτοπεποίθησή της, αλλά και γιατί εάν δεν μπορέσει να απαντηθεί, είναι σαφές ότι η πίεση για μεθοδεύσεις και κάθε λογής «συγκολλήσεις», με βασικό σκοπό να συνεχιστεί λίγο πολύ η σημερινή πολιτική κα να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα που και σήμερα έχουν ειδική μεταχείριση, θα είναι μεγάλη και θα παρουσιάζεται μάλιστα και ως «αποφυγή αδιεξόδων».

Πηγή: in

Ο Έλον Μασκ πλησιάζει το 1 τρισ. δολάρια σε περιουσία. Τι σημαίνει όμως αυτό το ποσό;

Η περιουσία του Έλον Μασκ έχει φτάσει σε επίπεδα που μέχρι πρόσφατα έμοιαζαν να ανήκουν αποκλειστικά στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Ο επικεφαλής της Tesla και της SpaceX βρίσκεται πλέον κοντά στο να γίνει ο πρώτος άνθρωπος στην ιστορία που θα αποκτήσει προσωπική περιουσία άνω του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων.

Πρόκειται για ένα ποσό τόσο μεγάλο που δύσκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό στην πράξη – ένα ποσό με δώδεκα μηδενικά. Σύμφωνα με το CNN, ακόμη και αν κάποιος ξόδευε ένα εκατομμύριο δολάρια κάθε ώρα, χωρίς διακοπή, κάθε μέρα του χρόνου, θα χρειαζόταν περισσότερο από έναν αιώνα για να ξοδέψει ένα τρισεκατομμύριο.

Η περιουσία του Μασκ προέρχεται κυρίως από τις συμμετοχές του στις εταιρείες που ίδρυσε ή διοικεί. Το CNN αναφέρει ότι διαθέτει ήδη μετοχές και δικαιώματα προαίρεσης αξίας περίπου 273 δισεκατομμυρίων δολαρίων μέσω της Tesla. Αν η δημόσια εγγραφή της SpaceX πραγματοποιηθεί με την αποτίμηση που αναμένεται, η συμμετοχή του στην εταιρεία θα μπορούσε να προσθέσει ακόμη 841 δισεκατομμύρια δολάρια.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος αυτού του πλούτου, το CNN επισημαίνει ότι μόλις περίπου 20 χώρες παγκοσμίως διαθέτουν οικονομίες μεγαλύτερες από την εκτιμώμενη περιουσία του Έλον Μασκ. Αν οι προβλέψεις επαληθευτούν, η προσωπική του περιουσία θα ξεπερνά το οικονομικό μέγεθος κρατών όπως η Ταϊβάν, η Ιρλανδία, η Σουηδία, η Σιγκαπούρη, αλλά και η γενέτειρά του, η Νότια Αφρική.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι η συνολική αξία όλων των ακινήτων στο Χιούστον του Τέξας εκτιμάται σε περίπου 879 δισεκατομμύρια δολάρια, λιγότερα δηλαδή από όσα θα μπορούσε να αξίζει ο Μασκ.

Το CNN επισημαίνει επίσης ότι όλες οι νέες αγορές αυτοκινήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσα στο 2025 ανήλθαν σε περίπου 789 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ ακόμη και οι συνδυασμένες περιουσίες των τεχνολογικών δισεκατομμυριούχων Τζεφ Μπέζος, Λάρι Έλισον, Λάρι Πέιτζ και Σεργκέι Μπριν υπολείπονται ελαφρώς του ποσού που θα μπορούσε να διαθέτει μόνος του ο Μασκ.

Σύμφωνα με το CNN, ακόμη και οι 50 πιο ακριβές επαγγελματικές αθλητικές ομάδες στον κόσμο έχουν συνολική αξία μόλις 353 δισεκατομμυρίων δολαρίων, δηλαδή λιγότερο από το ένα τρίτο της εκτιμώμενης περιουσίας του.

Κι όμως, παρά τον σχεδόν αδιανόητο πλούτο του, ο Έλον Μασκ έχει κάνει κάτι που κάνουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο: έχει πάρει στεγαστικά δάνεια.

Γιατί ένας άνθρωπος με τέτοια περιουσία δανείζεται;

Σύμφωνα με το Fortune, ο Μασκ έχει λάβει στο παρελθόν στεγαστικά δάνεια δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων για ακίνητα στην Καλιφόρνια, μεταξύ των οποίων και χρηματοδότηση ύψους 61 εκατομμυρίων δολαρίων από τη Morgan Stanley.

Με την πρώτη ματιά αυτό μοιάζει παράλογο. Γιατί να δανειστεί κάποιος που θεωρητικά θα μπορούσε να αγοράσει σχεδόν οτιδήποτε;

Η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ο πλούτος των υπερδισεκατομμυριούχων. Σύμφωνα με το Fortune, το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας τους δεν βρίσκεται σε μετρητά αλλά σε μετοχές, επενδυτικά χαρτοφυλάκια και επιχειρηματικές συμμετοχές.

Αντί να πουλήσουν μετοχές για να αγοράσουν ένα σπίτι, προτιμούν να δανειστούν, διατηρώντας τις επενδύσεις τους ανέπαφες και επιτρέποντάς τους να συνεχίσουν να αυξάνουν την αξία τους.

Όταν ο δανεισμός συμφέρει περισσότερο

Όπως εξηγούν ειδικοί που μίλησαν στο Fortune, οι άνθρωποι με εξαιρετικά υψηλή περιουσία προτιμούν να κρατούν τα χρήματά τους τοποθετημένα σε επενδύσεις που ενδέχεται να αποφέρουν μεγαλύτερες αποδόσεις από το κόστος ενός δανείου.

Αν μια επένδυση μπορεί να αποφέρει περισσότερο κέρδος από το επιτόκιο ενός στεγαστικού, τότε οικονομικά είναι πιο συμφέρον να συνεχίσει να επενδύεται το κεφάλαιο και να χρηματοδοτηθεί η αγορά μέσω δανεισμού.

Παρόμοια στρατηγική έχει ακολουθήσει και ο επικεφαλής της Meta, Μαρκ Ζούκερμπεργκ, ο οποίος είχε αναχρηματοδοτήσει το σπίτι του με στεγαστικό δάνειο εξαιρετικά χαμηλού επιτοκίου την εποχή που τα επιτόκια στις ΗΠΑ βρίσκονταν σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.

Το Fortune αναφέρει ότι πολλοί υπερπλούσιοι χρησιμοποιούν επίσης δάνεια με εγγύηση τις ίδιες τους τις επενδύσεις.

Με αυτόν τον τρόπο αποκτούν ρευστότητα χωρίς να πουλήσουν μετοχές και χωρίς να ενεργοποιήσουν φόρους υπεραξίας. Η στρατηγική αυτή έχει γίνει γνωστή στις ΗΠΑ με τον όρο «buy, borrow, die» – δηλαδή αγοράζεις περιουσιακά στοιχεία, δανείζεσαι με εγγύηση αυτά τα περιουσιακά στοιχεία και αποφεύγεις να τα ρευστοποιήσεις.

Για τον μέσο άνθρωπο η λογική αυτή μπορεί να ακούγεται μακρινή. Ωστόσο, το βασικό δίδαγμα είναι ότι η οικονομική δύναμη δεν εξαρτάται μόνο από το πόσα χρήματα διαθέτει κάποιος, αλλά και από το πώς τα αξιοποιεί. Και στην περίπτωση του Έλον Μασκ, ακόμη και ένα πιθανό τρισεκατομμύριο δολάρια δεν σημαίνει ότι σταματά να δανείζεται.