Η Τεχεράνη επιμένει στην άρση του ναυτικού αποκλεισμού για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.

Η κρατική τηλεόραση του Ιράν ανέφερε ότι η Τεχεράνη είχε λάβει ένα προσχέδιο ενός αρχικού, ανεπίσημου πλαισίου για μνημόνιο κατανόησης με τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με τον τερματισμό του πολέμου.

Σύμφωνα με το πλαίσιο αυτό, το Ιράν θα επαναφέρει την εμπορική ναυτιλία μέσω των Στενών του Ορμούζ στα προπολεμικά επίπεδα εντός ενός μήνα, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αποσύρουν τις στρατιωτικές δυνάμεις από την περιοχή γύρω από το Ιράν και θα άρουν τον ναυτικό αποκλεισμό.

Η κρατική τηλεόραση ανέφερε ότι το πλαίσιο, το οποίο εξαιρεί τα στρατιωτικά πλοία και προβλέπει τη διαχείριση της ναυτιλιακής κίνησης στο στενό από το Ιράν σε συνεργασία με το Ομάν, δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και ότι η Τεχεράνη δεν θα προβεί σε καμία ενέργεια χωρίς «απτές αποδείξεις».

Πρόσθεσε ότι, εάν επιτευχθεί τελική συμφωνία εντός 60 ημερών, αυτή θα μπορούσε να εγκριθεί ως δεσμευτικό ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Ο πρωθυπουργός επιμένει ότι το διακύβευμα των εκλογών αφορά το πώς θα είναι η χώρα το 2030. Αποφεύγει, όμως, να πει την αλήθεια για το που θα είναι με τη δική του πολιτική

Το 2030 είναι όντως ένα ορόσημο. Δεν είναι μακριά από το σήμερα, αλλά ταυτόχρονα αφήνει και εύλογο περιθώριο, ώστε να προετοιμαστούμε για αυτό. Με αυτή την έννοια, ορθά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει προτείνει αυτό να είναι το ορόσημο για τη χώρα.

Αυτό, όμως, που δεν έχει κάνει ο Πρωθυπουργός είναι να πει όλη την αλήθεια για το πώς θα είναι η χώρα σε τέσσερα χρόνια, εάν συνεχιστούν οι σημερινές πολιτικές.

Γιατί σε αυτή την περίπτωση ήδη μπορούμε να προβλέψουμε πώς θα είναι η χώρα το 2030 σε σημαντικές πλευρές.

Έπειτα ξέρουμε ότι ακριβώς για αυτόν τον λόγο η χώρα, μετά την ολοκλήρωση του Ταμείου Ανάκαμψης φέτος, θα βρεθεί αντιμέτωπη με υφεσιακές δυναμικές. Να σημειώσουμε εδώ ότι αυτό που η κυβέρνηση ονομάζει ανάκαμψη και υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, στην πραγματικότητα είναι απλώς το αποτέλεσμα του γεγονότος ότι μια χώρα που υφίσταται τόσο μεγάλη καταστροφή κεφαλαίου, όπως συνέβη στη χώρα μας εξαιτίας των μνημονίων, για αρκετά χρόνια μετά ούτως ή άλλως θα εμφανίζει μια ανάκαμψη ονομαστική, καθώς θα «ξαναπαίρνει μπρος» χωρίς αυτό να σημαίνει αναπτυξιακή δυναμική.

Την ίδια ώρα ξέρουμε ότι η χώρα αντιμετωπίζει εδώ και καιρό σοβαρό πρόβλημα με την αύξηση του κόστους ζωής, που επιτείνεται από τις γεωπολιτικές εξελίξεις, αλλά δεν οφείλεται αποκλειστικά σε αυτές, καθώς στον πυρήνα του έχει την άρνηση της κυβέρνησης να πάρει μέτρα συγκράτησης των τιμών και των ενοικίων. Αυτό σημαίνει ότι το 2030 η χώρα θα είναι ακόμη πιο ακριβή, πιο άνιση και με όρους πραγματικής αγοραστικής δύναμης πιο φτωχή.

Και το θέμα δεν είναι εάν θα έχουν φτιαχτεί κάποια data centers ή θα έχουν χτιστεί μερικές ξενοδοχειακές μονάδες ακόμη. Ούτε καν εάν θα υπάρχει σε συγκεκριμένους κλάδους και συγκεκριμένες επιχειρήσεις υψηλή κερδοφορία, ιδίως όσες θα φροντίζουν να δείχνουν την «ευγνωμοσύνη» τους στην κυβερνητική παράταξη. Είναι ότι συνολικά οι πολίτες της χώρας θα βλέπουν το μέλλον να λιγοστεύει. Την ίδια ώρα η διαρκής πρόκριση του ιδιωτικού έναντι του δημοσίου θα αποδεκατίζει και τη δημόσια υγεία και τη δημόσια παιδεία.

Την ίδια στιγμή οι εξελίξεις δείχνουν ότι μέχρι το 2030 η σημερινή κυβερνητική παράταξη θα προσπαθήσει να εμπεδώσει τη δική της αντίληψη για τους θεσμούς. Αυτή της πλήρους χειραγώγησης και εργαλειοποίησης. Της αντίληψης που θέλει τη δικαιοσύνη να προσφέρει ασυλία στην κυβερνητική παράταξη, που επί της ουσίας δεν θέλει να υπάρχουν ανεξάρτητες αρχές, που θέλει να αλλάξει όχι απλώς τον εκλογικό νόμο, αλλά τον πυρήνα της μεταπολιτευτικής αντίληψης για τη δημοκρατία με σκοπό να παρατείνει εσαεί την παραμονή της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία. Είναι η αντίληψη που τελικά οδηγεί στο να μην έχουμε απλώς κυβέρνηση, αλλά «καθεστώς» γραπωμένο από την εξουσία και νομιμοποιημένο μόνο από τη μειοψηφία της κοινωνίας και στηριζόμενο ολοένα και περισσότερο στην πολιτική απάθεια και στην αποχή από τις εκλογές όσων πλήττονται περισσότερο από τις κυβερνητικές πολιτικές.

Και βέβαια η Ελλάδα του 2030 που οραματίζεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως συνέχεια της σημερινής κατάστασης θα είναι μια χώρα όπου η ενδημική διαφθορά που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια όχι μόνο θα εμπεδωθεί, αλλά θα θεωρηθεί και τμήμα μιας «νέας κανονικότητας», αποθαρρύνοντας όσους δεν θα θέλουν να καταβάλουν τον απαραίτητο «φόρο υποτέλειας» και κάνοντας τους νέους να πιστέψουν ότι ελπίδα αξιοκρατίας δεν υπάρχει πια. Κάτι που σημαίνει ότι θα είναι μια χώρα που βρίσκεται διαρκώς και στο στόχαστρο των Ευρωπαϊκών θεσμών που ούτε την υπονόμευση του κράτους δικαίου θα ανεχτούν για πολύ, ούτε τις πλάτες στη διαφθορά.

Την ίδια ώρα η Ελλάδα του 2030 δεν θα είναι πιο ασφαλής, όπως ακριβώς δεν είναι πιο ασφαλής η Ελλάδα του 2026. Γιατί σε ένα τοπίο που αλλάζει, όπου οι κίνδυνοι αυξάνονται, όπου ο τουρκικός αναθεωρητισμός παραμένει ενεργός, την ώρα που αυτό που ορίστηκε ως «Συλλογική Δύση» διαπερνιέται από μεγάλες αντιθέσεις, αυτή η κυβέρνηση έχει αποτύχει να κάνει κάτι που θα αναβαθμίζει τη θέση και την εικόνα της χώρας. Γιατί είναι προφανές ότι η «εξοπλιστική διπλωματία» δεν αρκεί, αυτό που χρειάζεται είναι πραγματική αποφασιστικότητα, αλλά και ικανότητα για μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που να επιτρέπει πρωτοβουλίες και να μην καθιστά τη χώρα απλώς ουραγό των εξελίξεων.

Η Ελλάδα του 2030 θα είναι μια χώρα μικρότερη, με πολύ λιγότερη αισιοδοξία για το μέλλον, πολύ πιο άνιση, πολύ πιο άδικη, στο περιθώριο της Ευρώπης αλλά και των ευρύτερων γεωπολιτικών εξελίξεων. Μια χώρα που θα διώχνει τα παιδιά της και θα σπρώχνει τους πολίτες στον κυνισμό.

Εάν είναι να μιλήσουμε όντως για μια Ελλάδα του 2030 που θα φέρνει ξανά την ελπίδα, θα εμπνέει και θα κινητοποιεί τους πολίτες και θα δίνει προοπτική, είναι σαφές ότι πρέπει να μιλήσουμε για εντελώς άλλη αφετηρία και σίγουρα όχι τη συνέχεια της σημερινής κατάστασης που εγγυάται μια καθοδική πορεία.

Πηγή: in

Μια διαφορετική ερμηνεία σήμερα δεν υπαγορεύεται από τη βαθιά νομική εμβρίθεια των εμπνευστών της, αλλά από την ανάγκη υποταγής στα κελεύσματα μιας αιμοβόρας εκτελεστικής εξουσίας

Μιλώντας ο «υπουργός Δικαιοσύνης» στην πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ με τους δημοσιογράφους Δ. Οικονόμου και Ακη Παυλόπουλο, που επί μέρες εκτόξευαν χολή και ψέματα για την απόλυση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου («να σαπίσουν στη φυλακή!» κ.ά.), επιχειρηματολόγησε υπέρ της αναίρεσης του βουλεύματος, ισχυριζόμενος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «έκανε τα ισόβια 20 χρόνια, ενώ αυτός άλλαξε τον νόμο στα 25»!

Η διάταξη του Ποινικού Κώδικα που εισήγαγε για πρώτη φορά τα 25 χρόνια ως ελάχιστη πραγματική έκτιση ποινής για τους πολυϊσοβίτες ήταν διάταξη του Νέου Π.Κ. του ΣΥΡΙΖΑ, που μπήκε σε εφαρμογή λίγο πριν από τις εκλογές του 2019. Ωστόσο με ρητή διάταξη του Νέου Κώδικα, στο άρθρο 465, για τις πράξεις που τελέστηκαν πριν από τη θέση σε ισχύ του νέου θα εφαρμόζονταν οι διατάξεις του προϊσχύσαντος. Η αναδρομική εφαρμογή της επιβαρυντικής διάταξης, που υποστήριξε ο κ. Φλωρίδης, δεν είναι δυνατή.

Και αυτό θα ήταν αυτονόητο για κάθε δίκαιο και όχι χειραγωγούμενο δικαστικό σύστημα, καθώς μια αντίθετη άποψη θα αντέβαινε στις βασικές Αρχές του Ποινικού Δικαίου και την πάγια νομολογιακή ερμηνεία τους και παραβιάζει το Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα (άρθρο 15), την ΕΣΔΑ (άρθρο 7), τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. (άρθρο 45) και τη νομολογία του ΕΔΔΑ που θεωρεί παραβίαση του άρθρου 3 (βασανιστήριο) ισόβιες ποινές που δεν επιδέχονται αναθεώρηση.

Η εκδοχή της «αρρύθμιστης περίπτωσης» που υιοθετήθηκε για να στηρίξει την αναδρομική εφαρμογή και την αναίρεση του βουλεύματος είναι δικονομικό τέχνασμα που προσβάλλει αυτούς που το επινόησαν και ταΐζει τα παπαγαλάκια της γραμμής «να σαπίσουν στη φυλακή». Οπως διαχρονικά επισημαίνεται από τους μεγάλους ακαδημαϊκούς, η μακρόχρονη διατύπωση της διάταξης για την «ισόβια ποινή», όπως είχε μέχρι πριν από την τροποποίησή της, αποκαλύπτει ότι ο νομοθέτης συνειδητά επέλεξε την ίδια μεταχείριση στη μία και στις πολλές ποινές ισοβίων και «δεν αποτέλεσε μία ακούσια παράβλεψη, αλλά μια συνειδητή και ηθελημένη δικαιοπολιτική επιλογή», καθώς «η ποινή της ισόβιας κάθειρξης, είτε μία φορά επιβληθεί είτε πολλές, με έναν τρόπο και μία φορά εκτελείται». Ο άνθρωπος μία ζωή έχει, όχι 17.

Ετσι ο Ιωάννης Ε. Μανωλεδάκης σημειώνει ότι μια άλλη ερμηνεία μπορεί να είναι επιτρεπτή μόνο «στο μέτρο που περιορίζει τις δυσμενείς συνέπειες των ποινικών κανόνων. […] Η αναλογία μόνο in bonam partem είναι δυνατή». Αντίστοιχα, κατά τον Ν. Χωραφά, «αληθή κενά του ποινικού δικαίου προς θεμελίωσιν ή επαύξησιν του αξιοποίνου δεν υπάρχουν […]». Κατά τον ίδιο τρόπο και ο Ν. Ανδρουλάκης μιλά για «δικαστική αυθαιρεσία».

Αιφνίδια, το 2018, η άποψη ενός πρώην εισαγγελέα σ’ ένα υπαγορευμένο άρθρο σκοπιμότητας, που προβλήθηκε εκτεταμένα, εισήγαγε για πρώτη φορά (και μόνη) στη θεωρία την έννοια της «αρρύθμιστης περίπτωσης», υποστηρίζοντας στη βάση αυτής τον αποκλεισμό των πολυϊσοβιτών από κάθε δικαίωμα. Αιτία και στόχος ήταν τότε ο Δημήτρης Κουφοντίνας και το δικαίωμά του σε άδεια. Ο Αρειος Πάγος, τότε, κατέρριψε αυτήν την εκδοχή με το βούλευμα 1001/2019 δικαιώνοντας τον Δ. Κουφοντίνα.

Η διαφορετική ερμηνεία του νόμου που επιδιώχθηκε τότε με στόχο τον συγκεκριμένο κρατούμενο υιοθετήθηκε 3 χρόνια αργότερα από μόνα τα δικαστικά συμβούλια μιας μόνης περιοχής της χώρας, της Λαμίας, που αποφάσισαν αυθαίρετα το 2023 ότι η διάταξη των 25 χρόνων θα εφαρμόζεται αναδρομικά στους κρατουμένους της φυλακής του Δομοκού. Γιατί; Γιατί εκεί κρατείτο από το 2021 ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Ολα τα δικαστικά συμβούλια σε όλη την υπόλοιπη χώρα συνέχισαν να εφαρμόζουν το άρθρο 465ΠΚ.

Με συνεχείς προτάσεις εισαγγελείς σε σωρεία άλλων περιπτώσεων έκριναν με τον ίδιο τρόπο. Αρεοπαγιτικές εισαγγελικές γνωμοδοτήσεις επισήμαιναν τη δεσμευτικότητά τους (ιδτ 5/2019 και 6/2020). Με εκτεταμένη αρθρογραφία άξιων εισαγγελέων και δικαστών (Παν. Μπρακουμάτσου, Μιχ. Μαργαρίτη, Νικολάου Μύτη κ.ά.) υποστηρίχτηκε η ίδια άποψη. Με σειρά από βουλεύματα αποφυλακίστηκαν καταδικασμένοι σε πολλές φορές ισόβια μετά 19 ή 20 χρόνια πραγματικής έκτισης. Με σωρεία βουλευμάτων των δικαστικών συμβουλίων του Πειραιά, που απέρριπταν για ιδεολογικούς και άλλους λόγους τις αιτήσεις των καταδικασμένων για την υπόθεση της 17Ν, γινόταν δεκτό ότι η τυπική προϋπόθεση της έκτισης είναι τα 19 έτη.

Μια διαφορετική ερμηνεία σήμερα δεν υπαγορεύεται από τη βαθιά νομική εμβρίθεια των εμπνευστών της, αλλά από την ανάγκη υποταγής στα κελεύσματα μιας αιμοβόρας εκτελεστικής εξουσίας που αγκαλιάζεται με τους γενοκτόνους ναζί που δολοφονούν χιλιάδες αμάχων στη Γάζα, τον Λίβανο και το Ιράν, που για να ικανοποιηθεί το εκδικητικό μένος απέναντι στους κρατούμενους της 17Ν δεν διστάζει να καταπατά το δίκαιο, να διαστρεβλώνει τους νόμους και να ταπεινώνει τους δικαστές, όταν δεν ταυτίζονται με τις χολερικές της επιθυμίες.

Πηγή: efsyn

Μια τέλεια συνταγή για κλασικό τζατζίκι και δύο πιο… γκουρμέ: με καρότο και γαλομυζήθρα η μία, με παντζάρι και καρύδια η άλλη. Διαλέξτε!

Υλικά