Το Κεμαλικό Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα είναι πλέον υποχρεωμένο να γυρίσει πίσω τους δείκτες του ρολογιού στο φθινόπωρο του 2023 και να παραδώσει την ηγεσία στον προκάτοχο του καθαιρεθέντος Οζέλ, Κιλιτζάρογλου.

Το μήνυμα είναι σαφές και δεν επιδέχεται παρερμηνείες, καθώς ο Ερντογάν έχει εγκλωβίσει την αξιωματική αντιπολίτευση σε πολιτική ομηρία-αιχμαλωσία.

Αργά αλλά σταθερά, η εκτροπή από τη θεσμική νομιμότητα προβάλλει ως κανονικότητα με τον Ερντογάν να προωθεί τη διαδοχή του με μόνη εκκρεμότητα αν ο διάδοχος θα προέρχεται από το στενό οικογενειακό ή πολιτικό του περιβάλλον.

Κόμμα καθεστωτικό, το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και μόνο νόμιμο κόμμα στην περίοδο 1923-45, λειτουργούσε ως κρατική υπηρεσία ενός μονοκομματικού καθεστώτος με εμφανή τη στρατηγική του αμηχανία στην άσκηση του ρόλου της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο διάδοχος του Κεμάλ, Ινονού, αποφάσισε το 1945 να υιοθετήσει το πολυκομματικό εκλογικό σύστημα με την ίδρυση, υπό την ηγεσία του Μεντερές, του Δημοκρατικού Κόμματος.

Ο Ινονού επέβαλε έναν ελεγχόμενο αυταρχικό πολυκομματισμό και έτσι η Τουρκία προσαρμόστηκε στηνδημοκρατική πολιτική ορθότητα του «Ελεύθερου Κόσμου».

Σήμερα ο Ερντογάν τραβάει το σκοινί προς την αντίθετη κατεύθυνση προωθώντας έναν ντε φάκτο μονοκομματισμό.

Η αυταρχική εκτροπή μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 κατέστησε αδιανόητη την ομαλή εναλλαγή στην εξουσία.

Η πολιτική αντιπαράθεση έχει πάρει τη μορφή εμφυλιοπολεμικής σύγκρουσης με τον Ερντογάν και την ηγεσία της αντιπολίτευσης να επεξεργάζονται σενάρια εκτροπής.

Το δικαστικό ρεσάλτο με το οποίο ακυρώθηκε το συνέδριο του 2023 του Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος προαναγγέλλει ως αδύνατη την προσπάθεια αναζήτησης συμβιβαστικής πολιτικής λύσης για το Κουρδικό.

Ακόμη και η ελάχιστη δυνατή μορφή εδαφικής αυτονομίας είναι ασύμβατη με την ολοένα και πιο αυταρχική εκτροπή του καθεστώτος Ερντογάν.

Τα παραπάνω αθροιστικά δείχνουν μια ανίερη συμμαχία Ερντογάν-Κιλιτζάρογλου η οποία αυξάνει την τοξικότητα που κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή της χώρας.

Αν στα παραπάνω προστεθεί ο κίνδυνος περιφερειακής ανάφλεξης, τότε η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες είναι πολύ πιθανή.

Ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης στη φυλακή, δικαστική επέμβαση στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ταυτόχρονα διπλωματικοί μικρομεγαλισμοί στη Μέση Ανατολή.

Η Τουρκία βρίσκεται σε περιδίνηση με όλα τα μέτωπα ανοιχτά εντός και εκτός συνόρων, μια εστία κρίσης η οποία σε συνδυασμό με τη σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν πριμοδοτεί ανεξέλεγκτες εντάσεις.

Η καθαίρεση της ηγεσίας του κεμαλικού κόμματος, μακράν του να αποτελεί επίδειξη αυταρχισμού και πυγμής, φωτίζει το αδιέξοδο στο οποίο μπορούν να οδηγήσουν οι απανωτές κρίσεις, καθώς ολοένα και πιο συχνά γίνονται ανεξέλεγκτες.

Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, ο Ερντογάν διεκδικεί βαρύνοντα ρόλο στην προοπτική αμυντικής χειραφέτησης της Ευρώπης.

Πηγή: efsyn

Το πλήρωμα πρόκειται να φέρει σε πέρας πολυάριθμα επιστημονικά προγράμματα στις επιστήμες της ζωής, τα υλικά, τη φυσική των υγρών και την ιατρική

«Θερμό επεισόδιο» στα επίσημα του ΟΑΚΑ

Επεισόδιο μεταξύ του ιδιοκτήτη της ΠΑΕ Ολυμπιακός Βαγγέλη Μαρινάκη και του πρώην Γ.Γ. του πρωθυπουργού, Γρηγόρη Δημητριάδη,  έλαβε χώρα στα επίσημα του Telekom Center, όπου διεξάγεται ο τελικός του final four της Euroleugue.

Σύμφωνα με το sport-fm, η ένταση ξεκίνησε όταν ο Κώστας Καραπαπάς πήγε στα επίσημα και πλησίασε τον Γρ. Δημητριάδη, με τους δύο άντρες να έχουν λεκτικό καβγά σε υψηλούς τόνους.

Στην αντιπαράθεση μπήκε στη συνέχεια και ο Βαγγέλης Μαρινάκης, με την κατάσταση να ξεφεύγει και τους δύο άντρες να ανταλλάσσουν ύβρεις και να πιάνονται τελικά στα χέρια. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, προς την πλευρά του Γρ. Δημητριάδη εκτοξεύτηκε ένα  ποτήρι.

Όπως καταγράφεται σε εικόνες και βίντεο, από τη συμπλοκή σκίστηκε η μπλούζα του Β. Μαρινάκη. Σημειώνεται ότι ο Β. Μαρινάκης φορούσε μια άσπρη μπλούζα, αλλά μετά τη συμπλοκή εμφανίστηκε με μαύρη, όπως φαίνεται και σε φωτογραφίες που χαιρετά τους φίλους του Ολυμπιακού.

Τι θέλει ο Τσίπρας; Και τι μπορεί; Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν σήμερα κομματικά επιτελεία και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας, που έχει ανάγκη από οδό διαφυγής

Tρίτη 26 ΜαΪου 2026. Σε λαϊκή συγκέντρωση στο Θησείο, χωρίς προκρατήσεις, εξώστες και ταξιθεσίες, ο Αλέξης Τσίπρας θα παρουσιάσει την ιδρυτική διακήρυξη και το όνομα του νέου φορέα. Επίσης τους λόγους που τον οδήγησαν να αναλάβει αυτή την πρωτοβουλία, τις αξίες και τη στρατηγική που τη θεμελιώνουν. Ενα ωραίο μπαμ, που φιλοδοξεί, αν πιστέψουμε τον πρωτεργάτη του, να τα κάνει όλα γης μαδιάμ σε σχηματισμούς και μηχανισμούς, που αναπαράγουν τον εαυτό τους, αλλά δεν παράγουν τίποτε νέο. Με αποτέλεσμα η Δεξιά του Μητσοτάκη να απολαμβάνει τα προνόμια μιας κυριαρχίας που ουδείς φαίνεται, ούτε είναι, ικανός να απειλήσει.

Εννοείται ότι δεν είναι για όλους το ίδιο. Για κάποιους, από δω, είναι μια ιστορική ή μια σημαντική μέρα, μια μέρα ελπίδας τέλος πάντων. Να γίνει κάτι… Να ανοίξει ένα παράθυρο από το οποίο θα ξαποστείλουν στον αγύριστο την απογοήτευση και όσα συνεπάγεται για την καθημερινότητά τους το «τίποτα δεν γίνεται». Για άλλους, από κει, είναι ένας λόγος ανησυχίας, καθώς ό,τι και να λένε χαλάει το βόλεμά τους. Ως εκ τούτου, όταν λέμε «ό,τι και να λένε» εννοούμε ότι πολλά θα πουν. Πολλά μάλιστα έχουν αρχίσει να λένε, ως ορεκτικά στην κυρίως ανθρωποφαγία. Ο Μαρινάκης του Μητσοτάκη μας έχει δώσει ήδη μια γεύση όσων θα ακολουθήσουν. Θα φάει η μύγα τράπεζες και το κουνούπι Σκόπια.

Τι θέλει ο Τσίπρας; Και τι μπορεί; Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν σήμερα κομματικά επιτελεία και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας, που έχει ανάγκη από οδό διαφυγής. Ο καθένας έχει, ή θα διαμορφώσει κάτω από διασταυρούμενα πυρά, τις απαντήσεις του. Αλλά, μέσα στον καπνό της προπαγάνδας, μπορεί κανείς να ξεχωρίσει μερικές λογικές απαντήσεις. Ο Τσίπρας παραιτήθηκε ενώ ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Να πιστεύει κανείς ότι θέλει να γυρίσει ως αρχηγός του δεύτερου ή τρίτου κόμματος είναι αφέλεια, ή συνειδητή κατασκευή. Η επιμονή του στην Αριστερά ως κυβερνώσα πολιτική δύναμη δεν αφήνει εξάλλου περιθώρια για αμφιβολίες. Τον διακατέχει ένας ρεαλισμός που θεωρεί εφικτό ό,τι φαίνεται ανέφικτο.

Αυτή, εδώ που τα λέμε, είναι η στόφα του. Πριν από κάποια χρόνια, με το κόμμα του μονοψήφιο, έθεσε ως στόχο την ανάδειξη αριστερής κυβέρνησης. Κι αυτό έγινε πράξη, προς μεγάλη έκπληξη όσων τον λοιδορούσαν. Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη, όταν ως πρωθυπουργός των ατάκτων κατάφερε να βγάλει τη χώρα από τον βάλτο όπου την έριξαν οι στρατηγοί των ευτάκτων. Οποιος λοιπόν θεωρεί μη ρεαλιστικό να αμφισβητεί σήμερα ο Τσίπρας την… καθεστηκυία τάξη, ως επικεφαλής μιας νέας αταξίας, καλό είναι να το ξανασκεφτεί. Οι πακτωμένοι συσχετισμοί στην πολιτική είναι καθεστωτικός μύθος. Ο Μητσοτάκης παριστάνει τον αναντικατάστατο, αλλά ο τυφλοπόντικας της κοινωνίας δουλεύει κάτω από τα πόδια του.

Ο Τσίπρας, πλαισιωμένος από νέα πρόσωπα και έμπειρους συνεργάτες, με την εφηβεία της Αριστεράς και την εμπειρία της διακυβέρνησης, την επικοινωνιακή ικανότητα και τις πολιτικές αρετές, ναι, μπορεί. Να νικήσει, να κυβερνήσει, να αλλάξει τη ρότα της χώρας. Στην πραγματικότητα, μάλιστα, είναι ο μόνος που μπορεί…

Πηγή: efsyn