Με βάση τις επιδόσεις της κυβέρνησης Τραμπ οι σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν μπορούν να τους εμπιστεύονται δίνοντας τρομερή ώθηση στην Κίνα.

Μέχρι πριν λίγο καιρό πίστευε ότι οι φόβοι περί κινεζικής περιφερειακής ηγεμονίας ήταν υπερβολικοί και ότι ένας ισχυρός συνασπισμός κρατών στην Ασία -με μπροστάρη τις ΗΠΑ- θα λειτουργούσε ανασχετικά στην Κίνα. Πλέον αναρωτιέται και ανησυχεί μήπως ήταν υπερβολικά αισιόδοξος.

Με ανάλυσή του στο περιοδικό Foreign Policy ο διακεκριμένος Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, Στήβεν Γουόλτ, παρατηρεί πως η προεδρία Ντόναλντ Τραμπ στην πραγματικότητα ενίσχυσε την Κίνα.

«Από το 2025 και μετά, ο Τραμπ έκανε σχεδόν όλα όσα θα έκανε κάποιος αν επιδίωκε συνειδητά να εκτοπίσει η Κίνα τις ΗΠΑ και να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στην άμεση περιφέρειά της» αναφέρει.

Ο Τραμπ κάνει ό,τι μπορεί ώστε αυτό το μέλλον να ανήκει στην Κίνα, όχι στις ΗΠΑ

Σε μια εποχή όπου η επιστημονική υπεροχή αποτελεί το κλειδί για την οικονομική παραγωγικότητα και τη στρατιωτική ισχύ, ο Τραμπ μείωσε τη χρηματοδότηση του National Science Foundation, εκκαθάρισε το συμβουλευτικό του συμβούλιο, απέλυσε έμπειρους επιστήμονες σε δεκάδες κυβερνητικές υπηρεσίες.

«Πρόκειται για πράξη μονομερούς αφοπλισμού, τη στιγμή που η Κίνα κάνει ακριβώς το αντίθετο» σημειώνει ο Γουόλτ, τονίζοντας πως έτσι ο Τραμπ «παραχώρησε στην Κίνα τα ηγετικά πλεονεκτήματα στις αναδυόμενες πράσινες τεχνολογίες -ηλιακή και αιολική ενέργεια, προηγμένες μπαταρίες, ηλεκτρικά οχήματα κ.λπ.- ενώ διπλασίασε την επένδυση σε τεχνολογίες του 20ού αιώνα: τα ορυκτά καύσιμα και τον κινητήρα εσωτερικής καύσης».

Εκφόβισε συμμάχους

Επίσης, οι δασμοί που επέβαλε στη Κίνα ήταν πολύ κακοσχεδιασμένοι από τους οποίους αναγκάστηκε στη συνέχεια να υποχωρήσει όταν η Κίνα διέκοψε τις εξαγωγές επεξεργασμένων σπάνιων γαιών από τις οποίες εξαρτώνται πολλές προηγμένες τεχνολογίες.

Ακόμη χειρότερα, συνεχίζει ο Γουόλτ, ο Τραμπ χρησιμοποίησε το όπλο των δασμών για να εκφοβίσει ορισμένους από τους σημαντικότερους εταίρους των ΗΠΑ στην Ασία, αναγκάζοντάς τους να δεσμευτούν ότι θα επενδύσουν στην αμερικανική οικονομία είτε το επιθυμούσαν είτε όχι.

«Πέρα από το ότι δημιούργησε δυσαρέσκεια, η ζημία στις οικονομίες των συμμάχων δυσκολεύει την αύξηση των αμυντικών τους δαπανών» λέει.

Στη συνέχεια ο Αμερικανός ειδικός υπογραμμίζει το γεγονός ότι ο Λευκός Οίκος έκανε ελάχιστα για να καλλιεργήσει θερμότερες σχέσεις με τις ασιατικές χώρες.

«Ο Τραμπ επιδόθηκε πέρυσι σε μια άσκοπη αντιπαράθεση με τον Ινδό πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι, ενώ σήμερα δεν υπάρχουν εν ενεργεία Αμερικανοί πρέσβεις στην Αυστραλία, τη Μιανμάρ, την Καμπότζη, τα Φίτζι, την Ινδονησία, το Λάος, τη Μαλαισία, τα Νησιά Μάρσαλ, την Παπούα Νέα Γουινέα, τη Σαμόα, τα Νησιά Σολομώντα ή το Βιετνάμ. Για τις περισσότερες από αυτές τις θέσεις δεν έχει καν προταθεί κάποιος υποψήφιος» σημειώνει ο Γουόλτ.

Μας έβγαλε από παντού

Ο Γουόλτ δεν ξεχνά να αναφέρει ότι η Ουάσιγκτον αποσύρθηκε από δεκάδες διεθνείς οργανισμούς -έναν ακόμη χώρο όπου η Κίνα δρα ολοένα και πιο ενεργά και αποτελεσματικά- πράγμα που σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν θα βρίσκονται στην αίθουσα όταν θα γράφονται οι κανόνες και οι θεσμοί που διαμορφώνουν διάφορες πτυχές των διεθνών σχέσεων.

Αυτό σημαίνει ότι «τα επόμενα χρόνια οι αμερικανικές επιχειρήσεις θα πρέπει να κινηθούν σε ένα παγκόσμιο ρυθμιστικό περιβάλλον του οποίου οι κανόνες θα έχουν γραφτεί από άλλους. Ακόμη και μια χώρα τόσο ισχυρή όσο οι ΗΠΑ μπορεί να βρει αυτή την κατάσταση άβολη και αναποτελεσματική».

Ένας κακοσχεδιασμένος πόλεμος

«Καταρχάς, η σύγκρουση αποτελεί έναν τεράστιο αντιπερισπασμό, καταναλώνοντας το περιορισμένο εύρος προσοχής του Τραμπ, καθώς και τον χρόνο και την ενέργεια των συμβούλων του».

«Ο πόλεμος έχει επίσης υπονομεύσει τη στρατιωτική στάση των ΗΠΑ στην Ασία, εγείροντας εύλογα ερωτήματα για το πόσο αποτελεσματικά θα μπορούσαν να αντιδράσουν οι ΗΠΑ αν ξεσπούσε κρίση εκεί».

Επιπλέον, ολόκληρος ο τρόπος με τον οποίο «σχεδιάστηκε» ο πόλεμος και εκτελέστηκε πρέπει να προκαλεί σοβαρό προβληματισμό στους μακροχρόνιους συμμάχους των ΗΠΑ.

«Κανείς τους δεν ενημερώθηκε εκ των προτέρων και κανείς στην κυβέρνηση δεν φαίνεται να σκέφτηκε έστω και ελάχιστα πώς μια νέα επίθεση κατά του Ιράν θα επηρέαζε τους εταίρους των ΗΠΑ ανά τον κόσμο». Οι συνέπειες υπήρξαν σοβαρές: οι τιμές των καυσίμων αυξήθηκαν απότομα στις Φιλιππίνες, την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα και αλλού, ενώ οι προβλέψεις ανάπτυξης αναθεωρήθηκαν προς τα κάτω.

Τέλος, ο ο Στήβεν Γουόλτ παραδέχεται ότι διστάζει που τα λέει όλα αυτά, γιατί η ηττοπάθεια μπορεί να λειτουργήσει αυτοεκπληρούμενα, και δεν θέλει να υπονοήσει ότι όλα έχουν τελειώσει.

Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι σκληρή για τη χώρα του.

«Όλα αυτά με κάνουν να αναρωτιέμαι μήπως ήμουν υπερβολικά αισιόδοξος σχετικά με τη σταθερότητα των αμερικανικών συμμαχιών στην Ασία και τις προοπτικές αποτροπής της κινεζικής κυριαρχίας εκεί» σημειώνει, κλείνοντας.

«Παρότι υπάρχουν ισχυροί διαρθρωτικοί λόγοι για τους οποίους ένας συνασπισμός εξισορρόπησης απέναντι στην Κίνα θα έπρεπε να είναι αρκετά ανθεκτικός, θα μπορούσε παρ’ όλα αυτά να αποτύχει αν βασικά μέλη της συμμαχίας -και ιδιαίτερα ο υποτιθέμενος ηγέτης της- αποδειχθούν επαρκώς ανίκανα. Παρόλο που οι περισσότερες ασιατικές χώρες δεν επιθυμούν να απομακρυνθούν από τις ΗΠΑ και να προσαρμοστούν στην Κίνα, το ενδεχόμενο αυτό ίσως να μην είναι τόσο μακρινό όσο πίστευα κάποτε. Και ο βασικός λόγος είναι τα πρόσφατα λάθη των ΗΠΑ».

Η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης συμπεριφέρονται σαν να είναι κυρίαρχοι του πολιτικού παιχνιδιού. Στην πραγματικότητα μπροστά τους έχουν την προοπτική της ήττας. Είτε θέλουν να το παραδεχτούν, είτε όχι

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μιλώντας στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας προσπάθησε να δώσει την εικόνα ότι έχει τον έλεγχο των εξελίξεων, ότι έχει αέρα νίκης, και ότι αυτός είναι που μπορεί να θέσει τα διλήμματα για τους πολίτες, επιμένοντας μάλιστα ότι το δίλημμα δεν είναι «Μητσοτάκης ή χάος», παρότι ήταν η κυβερνητική παράταξη που λάνσαρε αυτή τη «γραμμή», αλλά «Μητσοτάκης ή κάποιο άλλο πολιτικό πρόσωπο», εννοώντας, προφανώς, ότι οι πολίτες θα τον προτιμήσουν απέναντι σε οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική.

Μόνο που εδώ ακριβώς είναι το ζήτημα που ο Κυριάκος Μητσοτάκη αρνείται να παραδεχτεί στις δημόσιες τοποθετήσεις του. Καταρχάς, όντως οι πολίτες δεν σκέφτονται με όρους «Μητσοτάκης ή χάος». Όμως, σκέφτονται με όρους «Μητσοτάκης ίσον έκρηξη ακρίβειας, στεγαστική κρίση, υπονόμευση θεσμών και σκάνδαλα». Πράγμα που σημαίνει ότι το δίλημμα για τους πολίτες δεν είναι εάν θα προτιμήσουν τη σημερινή κυβέρνηση ή κάποια άλλη. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιον να εμπιστευτούν για να φέρει την πολιτική αλλαγή που θεωρούν αναγκαία, γιατί πολύ απλά δεν θέλουν να συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση.

Και έχει δίκιο ο πρωθυπουργός, ότι οι πολίτες σήμερα αναζητούν «σταθερότητα, συνοχή, συνέπεια». Όντως, θέλουν σταθερότητα, δηλαδή να σταματήσει η ανασφάλεια που φέρνει η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης που αρνείται να πάρει μέτρα για να στηρίξει την κοινωνική πλειοψηφία, θέλουν συνοχή, δηλαδή να σταματήσει η τωρινή έκρηξη των ανισοτήτων και η υποχώρηση του κράτους από τα πεδία ευθύνης, και βέβαια θέλουν συνέπεια, δηλαδή μια κυβέρνηση που να έχει πρόγραμμα, να το τηρεί, και οι δεσμεύσεις για το κράτος δικαίου και τους θεσμούς να είναι πραγματικές και όχι εικονικές.

Στην πραγματικότητα, πολιτική αλλαγή, με την έννοια όχι της αλλαγής κόμματος εξουσίας, αλλά την αλλαγή μοντέλου διακυβέρνησης θέλουν και αρκετοί από τους ψηφοφόρους της ίδιας της Νέας Δημοκρατίας, που ολοένα και περισσότερο ασφυκτιούν στο «επιτελικό κράτος» της παραβατικότητας και της νέας διαπλοκής.

Όλες αυτές οι διαπιστώσεις, όμως, δεν έχουν αποτρέψει τον πρωθυπουργό και τη σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας από το να κάνουν κινήσεις που προσπαθούν να χειραγωγήσουν κατά το δυνατό τις εξελίξεις ή ακόμη και να τις εκβιάσουν. Η αναθεώρηση του Συντάγματος, που αποτέλεσε και κεντρική αιχμή του συνεδρίου της ΝΔ, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, του πώς μια κυβέρνηση που ολοένα και περισσότερο χάνει την εμπιστοσύνη των πολιτών, αναζητά τρόπους να αφήσει το δικό της στίγμα στους θεσμούς σε μια προσπάθεια να γαντζωθεί από την εξουσία. Και βέβαια αναπόφευκτα σκέφτεται κανείς ότι όλη αυτή η υπερπροβολή της «παράστασης νίκης» – βάζουν το χεράκι τους εδώ και τα «ταϊσμένα» ΜΜΕ του φιλοκυβερνητικού μιντιακού οικοσυστήματος – έχει να κάνει και με μια προσπάθεια αποθάρρυνσης όσων ψηφοφόρων δεν συμφωνούν με την κυβέρνηση να συμμετέχουν στις εκλογές, θεωρώντας ότι το αποτέλεσμα είναι δεδομένο.

Όλα αυτά αναδεικνύουν την έντονη ρευστότητα που καταγράφεται στο πολιτικό τοπίο στη χώρα μας, παρά την όποια επικοινωνιακή προσπάθεια της κυβέρνησης να μας πείσει για το αντίθετο. Αναδεικνύουν, όμως, και μια πρόκληση, αλλά και μια ευθύνη.

Γιατί μπορεί όντως στην πραγματικότητα οι πολίτες στο δίλημμα «Μητσοτάκης ή κάτι άλλο» με σαφήνεια να λένε «κάτι άλλο», όμως αυτό δεν σημαίνει ότι λένε «οτιδήποτε άλλο». Με την ίδια αυστηρότητα με την οποία σήμερα κρίνουν την κυβέρνηση, θα κρίνουν και όποια πολιτική πρόταση προσπαθήσει να εκπροσωπήσει τις ανάγκες και τα αιτήματά τους. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν αναζητούν απλώς ένα όνομα, ή ένα ψηφοδέλτιο, για να διοχετεύσουν την οργή και την αγανάκτησή τους. Αναζητούν πολιτικό πρόγραμμα που να μην είναι «ωραία λόγια» αλλά πραγματικές συγκεκριμένες προτάσεις διακυβέρνησης, κοστολογημένες και εφικτές, ανθρώπους που να δίνουν εχέγγυα ότι αυτές τις προτάσεις διακυβέρνησης θα τις κάνουν πράξη, και ένα νέο ήθος και ύφος εξουσίας που να επουλώσει τα τραύματα στους θεσμούς  και στην εμπιστοσύνη της κοινωνίας σε αυτούς, που επέφερε η διακυβέρνηση των αρίστων του «επιτελικού κράτους».

Πηγή: in

«Ο Μπαρδέμ στη νέα ταινία The Beloved υποδύεται τον Εστεμπάν, έναν σκηνοθέτη ταινιών και διάσημο νικητή Όσκαρ και Χρυσού Φοίνικα: έναν γοητευτικό και κοσμικό άνδρα σε μια ασαφή κρίση μέσης ηλικίας» γράφει ο Peter Bradshaw στον Guardian.

«To The Beloved, που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών είναι ένα εξαιρετικά ανύσυχο δράμα του Ροντρίγκο Σορογκόγιεν κι αποτελεί μια ανάλυση των ανδρών δημιουργών, εντελώς απαλλαγμένη από συναισθηματισμούς» σχολιάζει ο Peter Bradshaw στον Guardian συνεχίζοντας:

«Ο Χαβιέ Μπαρδέμ προσφέρει την πιο τρομακτική ερμηνεία του από την εποχή του Καμία Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους σε αυτή την ανησυχητική νέα ταινία για την συναισθηματική κακοποίηση, από τον Ισπανό σκηνοθέτη Ροντρίγκο Σορογκόγιεν, ο οποίος σκηνοθέτησε το σοκαριστικό, αγροτικό νουάρ του 2023, The Beasts».

The Beloved – Το στόρι

Πρόκειται για μια ταινία που αφορά τα γυρίσματα μιας ταινίας, κάτι που συχνά αποτελεί αφορμή για φαντασιώσεις, συναισθηματισμούς ή μεθυστική έκσταση για τη μαγεία του κινηματογράφου. Όχι όμως εδώ.

Και δεδομένου αυτού και της ταινίας Fatherland του Πάβελ Παβλικόφσκι φέτος θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι Κάννες εστιάζουν στη δυσλειτουργία μεταξύ πατέρα και κόρης.

Ο Μπαρδέμ υποδύεται τον Εστεμπάν, έναν σκηνοθέτη ταινιών και διάσημο νικητή Όσκαρ και Χρυσού Φοίνικα: έναν γοητευτικό και κοσμικό άνδρα ο οποίος, στην όλο και πιο ανησυχητική εξέλιξη της ταινίας, αποκαλύπτεται ότι βρίσκεται σε μια ασαφή κρίση μέσης ηλικίας.

Είναι παντρεμένος και έχει δύο παιδιά, αλλά αποφάσισε να επικοινωνήσει με την ενήλικη κόρη του από μια προηγούμενη σχέση, με την οποία είχε χάσει κάθε επαφή εδώ και πολλά χρόνια: πρόκειται για το παιδί της συμπρωταγωνίστριας της πρώτης του ταινίας, η οποία (ενδεικτικά) εγκατέλειψε την υποκριτική αμέσως μετά.

Ένα γεύμα

Αυτή είναι η Εμίλια, την οποία υποδύεται με πονηριά και ευφυΐα η Βικτόρια Λουένγκο, η οποία είναι και η ίδια ηθοποιός.

Ο Εστεμπάν κανονίζει ένα γεύμα για να προσφέρει στην Εμίλια τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα του ταινία, η οποία διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1930 και αφορά την αποικιακή εκμετάλλευση της Δυτικής Σαχάρας από την Ισπανία.

Ο Σορογκόγιεν, ο Μπαρδέμ και η Λουένγκο μας δείχνουν πόσο τεταμένη είναι αυτή η συνάντηση: ο Εστεμπάν δεν πίνει αυτές τις μέρες, αλλά η Εμίλια παραγγέλνει μια μπύρα και ένα κόκκινο κρασί.

Πρόκειται για μια σφοδρή απόρριψη κάθε ρομαντικής αντίληψης για τον κινηματογράφο και μια διακριτικά συναρπαστική ψυχολογική μελέτη μιας οδυνηρής αντιπαράθεσης μεταξύ πατέρα και κόρης

Ο Εστεμπάν την διαβεβαιώνει αδιάφορα ότι δεν υπάρχει καμία νεποτιστική διάθεση στην προσφορά εργασίας και αναρωτιέται χαμογελαστά αν θα μπορούσαν να πάνε μαζί σινεμά, όπως έκαναν όταν ήταν νεότερη.

Η Εμίλια σκοτώνει αμέσως την καλή του διάθεση, υπενθυμίζοντας οργισμένα στον πατέρα της το ταξίδι τους για να δουν το Kill Bill: Volume 2 όταν ήταν 12 ετών και εκείνος εμφανίστηκε μεθυσμένος και μαστουρωμένος και έκανε μια σκηνή που την σημάδεψε συναισθηματικά για όλη της τη ζωή.

Καταχρηστική σκληρότητα

Με οργή, ο Εστεμπάν ισχυρίζεται ότι εκείνη έχει θυμηθεί και ερμηνεύσει λάθος αυτό το περιστατικό -η ψυχολογική του εκφοβιστική τακτική δεν ακυρώνει την προσφορά εργασίας, αν και την προειδοποιεί ότι ίσως να είναι «σκληρός» μαζί της κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Το σκηνικό είναι έτοιμο για γυρίσματα μιας ταινίας καθαρά καταχρηστικής σκληρότητας, σε ειρωνική αντίθεση με την υποτιθέμενη υψηλού επιπέδου κριτική του έργου του απέναντι στις αποικιακές πατριαρχικές σχέσεις εξουσίας.

Σιωπηλά εξοργισμένος

Ο Εστεμπάν είναι καταπιεστικός και ελεγκτικός, χαρακτηριστικά που γίνονται ακόμα πιο τρομακτικά καθώς συνυπάρχουν με την εκλεπτυσμένη επαγγελματική του γοητεία: είναι σιωπηλά εξοργισμένος και δυσαρεστημένος με τον τρόπο που η Εμίλια επιλέγει να κάνει παρέα με άλλα μέλη του συνεργείου (αλλά όχι με αυτόν) μετά από μια μέρα γυρισμάτων.

Της δίνει συγκαταβατικά προσωπικές συμβουλές, συμπεριλαμβανομένης μιας επιπλήξεως να σταματήσει το ποτό, την οποία η Εμίλια απορρίπτει οργισμένα ως ανυπόφορη υποκριτική στάση, προκαλώντας τον Εστεμπάν να της φερθεί παγωμένα σαν ένα αχάριστο παλιόπαιδο.

Πατέρας-κόρη

Και αυτή η τοξική κατάσταση κορυφώνεται σε μια σχεδόν αδύνατη να παρακολουθηθεί ακολουθία, στην οποία ο Εστεμπάν έχει μια βίαιη κρίση λόγω της αποτυχίας του καστ να κάνει σωστά μια συγκεκριμένη σκηνή, παρά τις αλλεπάλληλες λήψεις κάτω από τον καυτό ήλιο.

Πρόκειται για μια σφοδρή απόρριψη κάθε ρομαντικής αντίληψης για τον κινηματογράφο και μια διακριτικά συναρπαστική ψυχολογική μελέτη μιας οδυνηρής αντιπαράθεσης μεταξύ πατέρα και κόρης.

Τελικά, τι ισχύει;

Μήπως η Εμίλια δέχτηκε αυτόν τον ρόλο, παρά τις προφανείς επιφυλάξεις της, απλώς για να αντιμετωπίσει τον πατέρα της μια για πάντα, για να τον οδηγήσει σε μια ψυχολογική κρίση κατά την οποία θα αποδεχτεί την ευθύνη του για τη συμπεριφορά του;

«Ίσως» συνεχίζει ο Peter Bradshaw στον Guardian «αλλά η ταινία σας καλεί να εξετάσετε μια περαιτέρω πιθανότητα: ότι ο Εστεμπάν έχει σκαρφιστεί ολόκληρη αυτή την ταινία για να υποτάξει την κόρη του, να την κάνει να του είναι ευγνώμων, να υποταχθεί σε αυτόν, να την κάνει να συγχωρήσει και μάλιστα να ξεχάσει τον τρόπο με τον οποίο φέρθηκε στην Εμίλια και τη μητέρα της.

»Είναι μια τρομακτική ιδέα, που μεταφέρεται με πάθος από τον Μπαρδέμ και τη Λουένγκο: δύο εξαιρετικές ερμηνείες».

*Με στοιχεία από theguradian.com

Η τροπολογία του Γιώργου Φλωρίδη για επιτάχυνση εκδίκασης ποινικών υποθέσεων βουλευτών προκαλεί ανησυχία στην ΕΕ, καθώς ενδέχεται να αποκλείσει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία από τη διερεύνηση σκανδάλων.

Αντιδράσεις από τις Βρυξέλλες στην τροπολογία που κατέθεσε χθες αργά το βράδυ στην ελληνική Βουλή ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, και αφορά την επιτάχυνση της εκδίκασης ποινικών υποθέσεων που αφορούν βουλευτές, όπως π.χ. ο ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ωστόσο, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι αυτό θα οδηγήσει στον αποκλεισμό της ευρωπαϊκής Εισαγγελίας από τη διερεύνηση σκανδάλων που εμπλέκουν αιρετούς.

Μάλιστα, σήμερα, αναμένεται να σταλεί επιστολή από την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι στον ίδιο τον Υπουργό Φλωρίδη.

Σύμφωνα με πηγές που μίλησαν στην «Εφ.Συν.», το γεγονός ότι η τροπολογία κατατέθηκε χθες το βράδυ στις 11 και ψηφίζεται σήμερα «μαρτυρά» ότι η κυβέρνηση δεν ήθελε να αφήσει χρόνο και χώρο στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και τους μηχανισμούς προστασίας και λογοδοσίας της ΕΕ να αντιδράσουν.

Ωστόσο, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι αυτό θα οδηγήσει στον αποκλεισμό της ευρωπαϊκής Εισαγγελίας από τη διερεύνηση σκανδάλων που εμπλέκουν αιρετούς.

Μάλιστα, σήμερα, αναμένεται να σταλεί επιστολή από την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι στον ίδιο τον Υπουργό Φλωρίδη.

Σύμφωνα με πηγές που μίλησαν στην «Εφ.Συν.», το γεγονός ότι η τροπολογία κατατέθηκε χθες το βράδυ στις 11 και ψηφίζεται σήμερα «μαρτυρά» ότι η κυβέρνηση δεν ήθελε να αφήσει χρόνο και χώρο στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και τους μηχανισμούς προστασίας και λογοδοσίας της ΕΕ να αντιδράσουν.

Πηγή: efsyn