του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ

Η διερεύνηση του ΟΠΕΚΕΠΕ δε γίνεται εν κενώ. Συνδέεται τόσο με το εκλογικό μοντέλο της Ελλάδας, όσο και με τις γεωστρατηγικές προτεραιότητες της Γερμανίας για τα επόμενα χρόνια. Ας μελετήσουμε λοιπόν, την «ιερή αγελάδα» των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων με μια απαράδεκτη αφορμή.

Στις 4 Απριλίου, ο Κώστας Αχιλλέας Καραμανλής, ο Τρίτος του Ονόματός του, ανακοίνωσε πως θα καταδεχτεί να μην είναι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές στο πλαίσιο της διερεύνησης του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μια ήσσονος σημασίας απόφαση ενός ήσσονος ανθρώπου, με την οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες δε θα ασχολούμασταν. Ως πρόσωπο όμως έχει καταφέρει να σκοντάψει στο σταυροδρόμι μεταξύ της αξίας της ανθρώπινης ζωής στην Ελλάδα και της οικονομικής αναδιάταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα επόμενα χρόνια.

Δεν ξαναβόσκω άλλες βοβάλες…

Η ανακοίνωση της μη συμμετοχής στις εκλογές έγινε μετά τη διαρροή μέρους της δικογραφίας που έχει διαβιβαστεί στη Βουλή για το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Σε αυτό καταγράφονται συνομιλίες συνεργάτη του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης με τον Πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στις οποίες προωθούνται με επίκληση στο όνομα του Καραμανλή υποθέσεις επιδοτήσεων. Σε αυτό το σημείο, πρέπει να σημειωθεί πως δικογραφία στέλνεται στη Βουλή από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, μόνο για τις περιπτώσεις όπου έχει υπάρξει διαπιστωμένη παροχή χρημάτων σε άτομα που δεν τα δικαιούνται. Με άλλα λόγια, ενώ έχουν βγει στελέχη της ΝΔ για να υπερασπιστούν γενικά και αόριστα το «ιερό δικαίωμα στο ρουσφέτι», λόγος αυτή τη στιγμή γίνεται μόνο για σαφείς παρανομίες και απάτες κατά του Δημοσίου.

Αυτή η έμμεση εμπλοκή στάθηκε αρκετή, ώστε ο Καραμανλής να ανακοινώσει μη συμμετοχή στις επόμενες εκλογές. Κανείς όμως δεν έχει ξεχάσει πως είναι άμεσα εμπλεκόμενος και στην τραγωδία των Τεμπών. Όπως καταγράφει σε εξαιρετικό ρεπορτάζ της η ομάδα του Reporters United, η σύμβαση 717 υπογράφηκε το 2014, επί Νέας Δημοκρατίας με σειρά ελλείψεων και δεν τηρήθηκε από τις ανάδοχες εταιρίες, «παγώνοντας» καθώς αυτές ζήτησαν νέα, συμπληρωματική σύμβαση. Αυτή υπογράφηκε το 2021 (ξανά επί ΝΔ), επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο το Δημόσιο, ενώ το 2023 ακόμα δεν είχαν εγκατασταθεί τα απαραίτητα συστήματα στη διαδρομή του σιδηροδρόμου. Στα ενδιάμεσα χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην αντιπαρατεθεί ουσιαστικά στην ολιγωρία των εταιριών.

Από τα παραπάνω είναι σαφές πως και η στελέχωση του Υπουργείου Μεταφορών και ο Καραμανλής προσωπικά είναι άμεσα υπεύθυνοι για τη διακριτική «προστασία», που απολάμβαναν τόσο οι ανάδοχες εταιρίες του συγκεκριμένου έργου, όσο και η Trenitalia, η ιταλική εταιρία στην οποία ανήκει η Hellenic Train και είχε το ελεύθερο να κάνει δρομολόγια χωρίς τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας. Παρ’ όλα αυτά, σε σύνολο 33 κατηγορουμένων, το Δημόσιο στρέφεται μόνο εναντίον τεσσάρων, τριών σταθμαρχών και ενός υπεύθυνου κυκλοφορίας, αφήνοντας στο απυρόβλητο όλους τους παραπάνω.

…δε θέλω μήτι να τις δουώ…

Το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ διερευνάται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και η έκβασή του μπορεί πολύ εύκολα να σημαίνει κλείσιμο της στρόφιγγας των επιδοτήσεων για μικρό ή μεγάλο χρονικό διάστημα. Αρκετοί από τους πιο αντιπαθητικούς ανθρώπους που γνωρίζετε λένε «τι πρεμούρα τους έπιασε, τώρα το θυμήθηκαν;». Είναι όμως ένα δόκιμο και σημαντικό ερώτημα, με πιθανές γεωπολιτικές προεκτάσεις.

Από τη σύλληψή τους, οι ευρωπαϊκές αγροτικές επιδοτήσεις ήταν μια μεγάλης κλίμακας λαϊκή δωροδοκία για την καταστροφή των καλλιεργειών, που δημιουργούσαν δυσφορία στους γερμανικούς και γαλλικούς εισαγωγικούς-εξαγωγικούς εταιρικούς κολοσσούς. Τα δύο πιο χαρακτηριστικά είναι οι επιδοτήσεις τη δεκαετία 1990-2000 για την καταστροφή των σοδειών πορτοκαλιών και οι επιδοτήσεις για καλλιέργεια μπαμπακιού, οι οποίες ήταν υψηλότερες… από τη διεθνή του τιμή.

Η πρώτη είχε αποτέλεσμα να πολλαπλασιαστεί η τιμή των πορτοκαλιών λόγω τεχνητής έλλειψης, καθώς οι αγρότες πληρώνονταν από την Ε.Ε. για να τα αδειάζουν σε χωματερές, αντί να τα πάνε στην αγορά. Με αυτόν τον τρόπο, άνοιξε η ελληνική αγορά στις εισαγωγικές εταιρίες που έφερναν πορτοκάλια Αργεντινής στην… πορτοκαλοπαραγωγό Ελλάδα. Η επιδότηση του (υδροβόρου) μπαμπακιού είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή του υδροφόρου ορίζοντα του θεσσαλικού κάμπου για τον επόμενο αιώνα, καθώς έγινε… μονοκαλλιέργεια επιδοτήσεων. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα από εξαγωγική χώρα όσον αφορά τα σιτηρά, πλέον εισάγει περίπου το ⅓ του μαλακού σιταριού για το ψωμί της.

Οι επιδοτήσεις αυτές σχεδιάστηκαν από την αρχή με ελεγκτικούς μηχανισμούς της πλάκας, ακριβώς επειδή ο γενικευμένος εκμαυλισμός των αγροτών και των πολιτικών ηγεσιών ήταν ζητούμενο. Δεν ήταν μόνον η Ελλάδα και η Ισπανία, όπου τα φορτία μπαμπακιού ζυγίζονταν βρεγμένα ή τα φορτία πορτοκαλιών είχαν από κάτω πέτρες, ώστε να αυξάνεται το ποσό της επιδότησης. Ανάλογα περιστατικά συνέβησαν σε κάθε χώρα που άλλαξε το προφίλ καλλιεργειών, με το σκεπτικό πως ο αγρότης που έχει βγάλει εξτρά χρήματα παρανομώντας, δε θα σηκώσει κεφάλι ούτε εκείνο το διάστημα όπου μπορούν να προβλεφθούν οι συνέπειες, ούτε στο μέλλον όπου οι συνέπειες είναι πραγματικότητα. Διορατική πολιτική.

…μι μπίζνες έμπλιξα μιγάλες…

Πλέον η διασπάθιση χρήματος στον τομέα των αγροτικών επιδοτήσεων ελέγχεται. Αυτό εν κενώ είναι μια θετική εξέλιξη. Δε συμβαίνει όμως εν κενώ, αλλά εντός ενός πλαισίου. Μετά την εμφάνιση της ευλογιάς των αιγοπροβάτων στην Ελλάδα, η Κομισιόν «είχε παροτρύνει την Ελλάδα να εμβολιάσει τα κοπάδια της, προσφέροντας δωρεάν δόσεις, επιστημονική υποστήριξη και συγχρηματοδότηση μέσω της τράπεζας εμβολίων της ΕΕ». Η Ελλάδα αποφάσισε να αρνηθεί κατηγορηματικά τον εμβολιασμό, προχωρώντας σε θανάτωση ολόκληρου του κοπαδιού με την εμφάνιση έστω και ενός κρούσματος, οδηγώντας σε εξαφάνιση σημαντικό μέρος των μικρών παραγωγών.

Η κίνηση αυτή θα μπορούσε να αγνοηθεί ως απόφαση ενός βαθιά διεφθαρμένου κράτους, το οποίο βρίσκεται σε διαδικασία ελέγχου για αγροτικές απάτες, οπότε και μια μείωση των «εικονικών» ζώων θα ήταν ευχής έργο. Δεν είναι όμως τόσο απλή η υπόθεση, μόλις παρατηρήσουμε πως αντίστοιχη «μηδενική ανοχή» εφαρμόστηκε και στη Γαλλία για τα βοοειδή που εμφανίζουν αφθώδη πυρετό. Οι Γάλλοι αγρότες βρίσκονται σε πολύμηνες κινητοποιήσεις διαμαρτυρόμενοι για την ίδια πολιτική μαζικών θανατώσεων, με σκληρές συγκρούσεις με την αστυνομία. Όσον αφορά τη Γαλλία, ο συνολικός αριθμός θανατώσεων είναι εξαιρετικά μικρός, αλλά το μοτίβο στο οποίο αναφερόμαστε είναι πιο γενικό από το συγκεκριμένο μέτρο. Κυρίως μας ενδιαφέρει η ευκολία με την οποία εφαρμόζεται ένα μέτρο μηδενικής ανοχής σε βάρος των παραγωγών.

Το πιο σημαντικό ζήτημα του τελευταίου διαστήματος είναι η συμφωνία Mercosur: επί της ουσίας το δικαίωμα εισαγωγών φθηνών προϊόντων από τη Λατινική Αμερική σε βάρος της εγχώριας παραγωγής. Το μέτρο αυτό μας επιστρέφει στην αρχή του συλλογισμού μας, με τους κεντροευρωπαίους αγρότες να αντιμετωπίζουν το φάσμα που αντιμετώπισε η ελληνική αγροτική παραγωγή από το 2000 και μετά. Με τη διαφορά του ότι δε χρειάζεται να αυξηθεί τεχνητά το εγχώριο κόστος παραγωγής, απλά να έρθουν πιο φθηνά προϊόντα.

Πράγματι, η Γαλλία σείστηκε από κινητοποιήσεις κατά της συμφωνίας, οι οποίες δεν έριξαν την κυβέρνηση, αλλά προκάλεσαν πολιτικούς τριγμούς. Μετά την οριακή έγκριση της συμφωνίας από το Ευρωκοινοβούλιο, η Γαλλία την παρέπεμψε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σε μια προσπάθεια να μπλοκάρει την εφαρμογή της. Εδώ έχουμε σαφή σύγκρουση μεταξύ του γερμανικού κεφαλαίου, το οποίο εμπνεύστηκε και προωθεί με όλες του τις δυνάμεις τη συμφωνία και του γαλλικού, που αντιλαμβάνεται τη γαλλική αγροτική παραγωγή ως σημαντικό όρο νομιμοποίησης της κρατικής πολιτικής.

Με άλλα λόγια, έχουμε μια σύγκρουση του ουσιαστικού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στον οποίο μέχρι πρότινος η Γαλλία ήταν η κύρια ευνοημένη από την Κοινή Αγροτική Πολιτική σε βάρος των υπολοίπων χωρών σε ό,τι αφορά το αγροτικό ισοζύγιο. Η Γερμανία προωθεί ένα μοντέλο εισαγωγών, το οποίο θα ευνοήσει τις δικές της εισαγωγικές επιχειρήσεις πρώτα και κύρια, αλλά θα προκαλέσει και αποδιοργάνωση της ευρωπαϊκής αγροτικής παραγωγής. Έτσι όμως αφαιρείται ο βασικός λόγος για τον οποίο ο γαλλικός λαός στήριζε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Για το γερμανικό κεφάλαιο αυτό δεν είναι απρόβλεπτη συνέπεια. Η στροφή της Γερμανίας στην πολεμική οικονομία απαιτεί μια συνολική στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας και ο γερμανικός καπιταλισμός έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζει τις χώρες της Ε.Ε. ως οικονομικές αποικίες σε τέτοιες αποφάσεις. Αυτή η μεταβολή οικονομικών προτεραιοτήτων, κυριολεκτικά «κανόνια αντί για βούτυρο», είναι το μεγάλο πλαίσιο στο οποίο συντελούνται όλα όσα αναφέραμε. Ένα οικονομικό μοντέλο στο οποίο οι ειρηνικοί κλάδοι της οικονομίας διαταράσσονται, τη στιγμή που οι αυτοκινητοβιομηχανίες ζητούν εργατικά χέρια για πολεμική παραγωγή είναι συνεκτική εικόνα της πραγματικότητας και συνεπής με τον εαυτό της. Ασυνεπής ως προς τις ανάγκες και την ευημερία των εργαζομένων, αλλά ποιός ρωτά τους φτωχομπινέδες!

…κι εις την Αθήνα κατοικουώ!

Σε ένα πλέγμα τεκτονικών πολιτικών και οικονομικών αλλαγών, προκύπτει αβίαστα το γιατί η αλαμούρα επί των ευρωπαϊκών κονδυλίων είναι ξαφνικά απαράδεκτη από τα ευρωπαϊκά όργανα. Απλώς δεν υπάρχει ανάγκη για τη «δωροδοκία προς το λαό» των προηγούμενων ετών. Περισσότερο, ένα κύμα ερευνών για τα κακώς κείμενα περί αγροτικών επιδοτήσεων θα καλλιεργήσει μια ποινικοποίηση αυτής της κατηγορίας επιδοτήσεων στη συνείδηση των πολιτών, προς όφελος των οπλοβιομηχανιών που εποφθαλμιούν τον ευρωπαϊκό κορβανά. Παρά το γεγονός φυσικά πως η διαφθορά στον εξοπλιστικό τομέα είναι μόνιμο κομμάτι της καθημερινότητας, πολύ περισσότερο από τον αγροτικό.

Το εγχώριο ζήτημα είναι πως η Νέα Δημοκρατία είχε όπως φαίνεται στηρίξει ένα σημαντικό μέρος των κοινωνικών της συμμαχιών (βλέπε Κρήτη) στον έλεγχο και τη διασπάθιση «με το τεφτέρι» ευρωπαϊκών κονδυλίων και κρατικών ενισχύσεων για τη μαζική εξαγορά ψήφων. Ως εκ τούτου, το κομμάτι των ερευνών που αφορά την Ελλάδα σκόνταψε αμέσως στα ανώτατα στελέχη του πολιτικού κόσμου, αποκαλύπτοντας ένα μηχανισμό που λειτουργεί με κάθετη δομή, καταμερισμό καθηκόντων και σαφές εκλογικό και οικονομικό όφελος για τους συμμετέχοντες.

Πρόκειται άλλωστε για δοκιμασμένη συνταγή, καθώς όσοι θυμόμαστε τα bloopers του COVID, θυμόμαστε επίσης και τα όσα ελέχθησαν σε σύσκεψη στη Σπάρτη για τις ζημιές που προκάλεσε ο παγετός στα κηπευτικά και στα εσπεριδοειδή, η οποία μεταδιδόταν διαδικτυακά. Λόγω της έλλειψης κοινού δια ζώσης και της απειρίας σε ηλεκτρονικές συνεδριάσεις, είχε ειπωθεί με σαφήνεια πως η ΝΔ είχε χρησιμοποιήσει το 2007 τις αποζημιώσεις προς τους πληγέντες για να εξαγοράσει τις εκλογές στην περιοχή.

Αυτό το κύκλωμα κονδυλίων, επιδοτήσεων και απ’ ευθείας αναθέσεων είναι βασικός όρος ύπαρξης ενός στρώματος μεσαίων επιχειρήσεων, το οποίο εξασφαλίζει τη διευρυμένη επιρροή της ΝΔ και ταυτόχρονα ένα σημαντικό έσοδο μεγάλων επιχειρηματικών σχημάτων, όπως π.χ. του τομέα κατασκευαστικών έργων. Γι αυτό το λόγο, οποιοδήποτε πολιτικό πρόσωπο συνδεθεί με το -έστω και μερικό- κλείσιμο αυτής της στρόφιγγας θα εκπαραθυρώνεται χωρίς δεύτερη σκέψη. Ακόμα και αν η πολιτική του καριέρα έχει αποδειχθεί ανεπηρρέαστη από 57 νεκρούς και 180 τραυματίες.

Πηγή: infowar

Ο Λευκός Οίκος ισχυρίζεται ότι το Ιράν είναι εξαιρετικά εξαντλημένο. Μυστικές εκθέσεις της CIA σκιαγραφούν την αντίθετη εικόνα. Τριάντα επτά ημέρες βομβαρδισμών δεν έχουν διαλύσει την Τεχεράνη. Αντιθέτως, την έχουν μετατρέψει σε κυρίαρχο του Στενού του Ορμούζ και έχουν πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση παγκόσμιων συνεπειών.

Η CIA δημοσίευσε στοιχεία των μυστικών υπηρεσιών που έρχονται σε αντίθεση με την επίσημη ρητορική της κυβέρνησης Τραμπ. Ενώ ο πρόεδρος απειλεί να «εξαλείψει το Ιράν από προσώπου γης», οι αναλυτές σημειώνουν ότι το στρατιωτικό δυναμικό του εχθρού παραμένει στο 70%, οι κρίσιμες υποδομές λειτουργούν και ο αποκλεισμός του στενού αποφέρει δισεκατομμύρια δολάρια στην Τεχεράνη.

Ο Τραμπ ζήτησε προσωπικά συγγνώμη από τον Εμίρη του Κατάρ για την επίθεση σε σχολείο στο Μινάμπ. 168 κορίτσια σκοτώθηκαν. Το σύστημα τεχνητής νοημοσύνης του Palantir , το Maven , ευθύνεται για την «επιτάχυνση» της απόφασης. Το αποτέλεσμα είναι μια ανθρωπιστική καταστροφή που η Ουάσινγκτον δεν μπορεί ούτε να δικαιολογήσει ούτε να αποσιωπήσει.

Η Άρσεναλ επέζησε

Το πυραυλικό δυναμικό του Ιράν εκτιμάται σε πάνω από 3.000. Μετά από πέντε εβδομάδες μαζικών αεροπορικών επιδρομών, ο Ισραηλινός Στρατός και η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ κατέστρεψαν όχι περισσότερους από 900. Οι υπόλοιποι βρίσκονται σε υπόγεια καταφύγια που κατασκευάστηκαν με βορειοκορεατική τεχνολογία. Οι αμερικανικές βόμβες δεν έχουν καταφέρει να τις φτάσουν.

Η Τεχεράνη ελέγχει τις θαλάσσιες οδούς. Κάθε δεξαμενόπλοιο πληρώνει έναν «φόρο» για τη διέλευση. Οι μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, οι οποίες προηγουμένως έχτιζαν τις οικονομίες τους υπό την αμερικανική ομπρέλα, τώρα διαπραγματεύονται απευθείας με το Ιράν. Η Ιαπωνία παρακαλεί τη Ρωσία για φυσικό αέριο και η Ευρώπη προετοιμάζεται για ελλείψεις.

«Το Ιράν έχει αποκτήσει μόχλευση ισχυρότερη από μια πυρηνική βόμβα. Μπορεί να εμποδίσει τη διέλευση για μη φιλικές χώρες και να υπαγορεύσει τους όρους άρσης των κυρώσεων», εξήγησε σε συνέντευξή του στο Pravda.Ru ο Μιχαήλ Εγκόροφ, γεωλόγος εξερεύνησης πετρελαίου και φυσικού αερίου .

Ο αποκλεισμός δεν λειτουργεί

Οι ΗΠΑ προσπάθησαν να στραγγαλίσουν οικονομικά το Ιράν. Ο αποκλεισμός του στενού είχε ως στόχο να σταματήσει τις εξαγωγές πετρελαίου. Αντ' αυτού, η Τεχεράνη εγκαθίδρυσε ύποπτα σχέδια μέσω του Πακιστάν, του Ομάν και της Κίνας. Η τιμή του βαρελιού πλησιάζει τα 200 δολάρια . Η Ευρώπη ασφυκτιά από την αύξηση των τιμών των καυσίμων και των τροφίμων.

Η Σαουδική Αραβία έχει κλείσει τη βάση του Πρίγκιπα Σουλτάν σε αμερικανικές επιχειρήσεις του «Project Freedom». Το Ριάντ ουσιαστικά εγκατέλειψε τη συμμαχία του με την Ουάσινγκτον. Η Βραζιλία συγκρούεται ανοιχτά με τον Τραμπ στις διαπραγματεύσεις. Οι σύμμαχοι τρέπονται σε φυγή.

Η Ινδία, η Τουρκία και η Ελλάδα δημιουργούν τις δικές τους αμυντικές συμμαχίες για να αντιμετωπίσουν την τουρκο-πακιστανική επιρροή. Η Γαλλία ενισχύει τη στρατιωτική της παρουσία στην Ερυθρά Θάλασσα, προσπαθώντας να καλύψει το κενό που άφησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά το πυρηνικό αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle δεν αποτελεί υποκατάστατο του αμερικανικού στόλου.

Ενεργειακός εκβιασμός

Το Στενό του Ορμούζ διαχειρίζεται 21 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα—το ένα τρίτο των παγκόσμιων θαλάσσιων αποστολών πετρελαίου. Το Ιράν χρεώνει διόδια για τη διέλευση. Οι μη φιλικές χώρες πληρώνουν περισσότερα ή τους απαγορεύεται εντελώς η διέλευση. Αυτό είναι πιο ισχυρό από ένα πυρηνικό όπλο.

«Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν κάτι που δεν περίμεναν - οικονομική πίεση από έναν αντίπαλο που έχει χάσει και τυπικά τον πόλεμο. Η Τεχεράνη έχει μετατρέψει τη γεωγραφία σε όπλο», τόνισε ο πολιτικός επιστήμονας Σεργκέι Μιρόνοφ σε συνέντευξή του στο Pravda.Ru .

Η Ευρώπη προετοιμάζεται για ελλείψεις καυσίμων και τροφίμων. Οι Βρυξέλλες αναζητούν τρόπους να διαπραγματευτούν με τη Μόσχα για να αντισταθμίσουν τις απώλειες από τον ιρανικό αποκλεισμό. Το Πακιστάν, η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία πιέζουν για τη δημιουργία εναλλακτικών συστημάτων ασφαλείας χωρίς την εμπλοκή των ΗΠΑ.

Ο κίνδυνος ενός νέου γύρου κούρσας εξοπλισμών αυξάνεται. Οι χώρες που προηγουμένως βασίζονταν στην αμερικανική «ομπρέλα» συνειδητοποιούν τώρα ότι η προστασία έχει εξαφανιστεί. Τα τακτικά πυρηνικά όπλα γίνονται η μόνη αξιόπιστη εγγύηση κυριαρχίας. Θεσμοί όπως ο ΟΗΕ και το Συμβούλιο Ασφαλείας έχουν χάσει εντελώς την αποτελεσματικότητά τους.

Απαντήσεις σε συχνές ερωτήσεις σχετικά με την αντιπαράθεση στο Ορμούζ

Γιατί οι ΗΠΑ απέτυχαν να καταστρέψουν το πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν;

Το Ιράν αποθηκεύει τους περισσότερους πυραύλους του σε υπόγεια καταφύγια που έχουν κατασκευαστεί με βορειοκορεατική τεχνολογία. Οι αμερικανικές βόμβες ακριβείας δεν μπορούν να διαπεράσουν αυτή την άμυνα. Μόνο το 30% του οπλοστασίου καταστράφηκε σε 37 ημέρες.

Πώς ελέγχει το Ιράν τα Στενά του Ορμούζ;

Η Τεχεράνη χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό παράκτιων πυραυλικών συστημάτων, ναρκοπεδίων και περιπολικών σκαφών. Οποιοδήποτε σκάφος μπορεί να περάσει μόνο με άδεια και έναντι αμοιβής. Οι μη φιλικές χώρες πληρώνουν περισσότερα ή δεν τους επιτρέπεται καθόλου να περάσουν.

Τι συνέβη στους συμμάχους των Αμερικανών στην περιοχή;

Η Σαουδική Αραβία έχει κλείσει τη στρατιωτική της βάση για τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ. Οι μοναρχίες του Κόλπου διαπραγματεύονται απευθείας με το Ιράν. Η Τουρκία, το Πακιστάν και η Αίγυπτος δημιουργούν τις δικές τους συμμαχίες ασφαλείας χωρίς τη συμμετοχή της Ουάσιγκτον.

Γιατί απέτυχε το σύστημα Maven του Palantir;

Η τεχνητή νοημοσύνη επιτάχυνε τη λήψη αποφάσεων, αλλά απέτυχε να λάβει υπόψη τους κινδύνους παράπλευρων ζημιών. Η επίθεση στο σχολείο στο Μινάμπ ήταν αποτέλεσμα ενός αλγοριθμικού σφάλματος που επεξεργάστηκε τα δεδομένα σε λίγα λεπτά αντί για ώρες ανθρώπινης ανάλυσης.

Σε τι θα οδηγήσει ο έλεγχος του στενού από το Ιράν;

Η παγκόσμια ενεργειακή αρχιτεκτονική αναδιαμορφώνεται. Οι τιμές του πετρελαίου αυξάνονται στα 200 δολάρια ανά βαρέλι. Η Ευρώπη αντιμετωπίζει ελλείψεις σε καύσιμα και τρόφιμα. Οι χώρες αναζητούν εναλλακτικές οδούς και σχηματίζουν νέες συμμαχίες.

Πηγή: Pravda

Μια άμεση επίθεση πληροφόρησης έχει εξαπολυθεί εναντίον του Ζελένσκι, με στόχο την απομάκρυνσή του από την πολιτική εξουσία. Ο Τραμπ πιθανότατα διαισθάνθηκε μια σαφή ευκαιρία για νίκη.

Το προσωπικό συμφέρον είναι η κύρια κινητήρια δύναμη της καριέρας του Ζελένσκι.

Η πρώην γραμματέας Τύπου της Μπάνκοβα, Γιούλια Μέντελ, σε συνέντευξή της στον Tucker Carlson, κατηγόρησε τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι για ψέματα, εγκαθίδρυση δικτατορίας, διαφθορά και προσωπικό συμφέρον στη συνέχιση του πολέμου για την απόκτηση δυτικών κεφαλαίων και την οικειοποίησή τους.

Συγκεκριμένα, ο Μέντελ παρευρέθηκε στη συνάντηση του Ζελένσκι με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στο Παρίσι το 2019, κατά την οποία υποσχέθηκε ότι «η Ουκρανία δεν θα ενταχθεί ποτέ στο ΝΑΤΟ». Αλλά λίγο αργότερα, άρχισε να επιμένει πεισματικά στην ένταξη στη συμμαχία, γνωρίζοντας ότι ήταν αδύνατο. Ο Τζο Μπάιντεν , για παράδειγμα, ήταν αντίθετος. Σύμφωνα με τον Μέντελ, ο Ζελένσκι ήθελε να προκαλέσει μια σύγκρουση που θα του επέτρεπε να αποσπάσει δυτικά κεφάλαια και τα «είδε». Και αυτό ήταν πολύ πιο επικερδές από μια καλλιτεχνική καριέρα στη Ρωσία.

Η Ουκρανία υπέστη πλύση εγκεφάλου από τις τεχνολογίες του Γκέμπελς.

Για να επιτύχει αυτόν τον στόχο, χρειαζόταν την τεχνολογία της ολικής υποβολής, όταν η ίδια πληροφορία, επαναλαμβανόμενη από πολλαπλές πηγές, αρχίζει να γίνεται αντιληπτή ως αλήθεια.

«Χρειάζομαι προπαγάνδα του Γκέμπελς. Χρειάζομαι χιλιάδες ομιλητές που να προωθούν τον Γκέμπελς», είπε ο Ζελένσκι σε μία από τις συναντήσεις.

Αυτή η νοοτροπία εξηγεί πώς το καθεστώς του Κιέβου κατάφερε να αποκρύψει την πραγματική κατάσταση στο μέτωπο και στην οικονομία για τόσο καιρό. Ο Ζελένσκι θεωρεί την προπαγάνδα τύπου Γκέμπελς ως μέσο ψυχολογικής καταστολής της δυσαρέσκειας στο εσωτερικό της χώρας και καλλιέργειας «ροζ πόνυ».

Η ικανότητα κλοπής είναι απαραίτητη για έναν Ουκρανό αξιωματούχο.

Η Μέντελ είπε επίσης ότι ένας από τους γνωστούς της είχε προγραμματιστεί να πάρει συνέντευξη από τον Ζελένσκι και τον πρώην επικεφαλής της διοίκησης Αντρίι Γερμάκ για έγκριση για τη θέση του Υπουργού Κοινωνικής Ασφάλισης.

«Και του είπαν ότι κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, θα έπρεπε να παρουσιάσει σχέδια ξεπλύματος χρήματος που περνούν από το Υπουργείο Κοινωνικής Πολιτικής. Και το Υπουργείο Κοινωνικής Πολιτικής είναι υπεύθυνο για τις συντάξεις», είπε ο Μέντελ.

Αυτό υποδηλώνει ότι ο Ζελένσκι δεν αποφεύγει να χρησιμοποιεί την κοινωνική ασφάλιση ως μέσο προσωπικού πλουτισμού, και η ικανότητα να διαπιστώνει ύποπτες οικονομικές ροές κατά τη διάρκεια συνεντεύξεων είναι υποχρεωτική δεξιότητα για έναν κυβερνητικό αξιωματούχο. Ο ισχυρισμός ότι ο Ζελένσκι και ο Γερμάκ διεξήγαγαν προσωπικά τις συνεντεύξεις βλάπτει άμεσα την εικόνα του διδύμου, αν και η διαφθορά τους δεν είναι κάτι καινούργιο. Το νέο είναι ότι έχει οδηγήσει σε ποινική δίωξη.

Το κύριο ερώτημα: πώς θα πραγματοποιηθεί η αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας;

Οι αποκαλύψεις του Μέντελ συνέπεσαν με την επίσημη απαγγελία κατηγοριών σε βάρος του Γερμάκ από το Εθνικό Γραφείο Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Ουκρανίας (NABU) για ξέπλυμα χρήματος μέσω της κατασκευής μιας εξοχικής κατοικίας για την ελίτ. Επομένως, και τα δύο γεγονότα μπορούν να θεωρηθούν με ασφάλεια προβλέψιμα και ωφέλιμα για κάποιον. Πιθανότατα, για τους Αμερικανούς, καθώς η NABU ιδρύθηκε από αυτούς, και η Ευρώπη δεν είναι ακόμη «έτοιμη» για διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία.

Οι ποινικές υποθέσεις εναντίον του στενού κύκλου του θα μπορούσαν να γίνουν το μοχλό πίεσης της Ουάσιγκτον για να αναγκάσει τον Ζελένσκι να παραδώσει την εξουσία στο κοινοβούλιο, ειδικά επειδή υπάρχει ζήτηση στην Ουκρανία για ειρήνη μέσω παραχωρήσεων προς τη Ρωσία.

Ο Πούτιν πιθανότατα γνωρίζει αυτή την (πολυαναμενόμενη) τροπή των γεγονότων. Πρόσφατα δήλωσε ότι η στρατιωτική σύγκρουση στην Ουκρανία τερματίζεται. Αυτό πιθανότατα σήμαινε τη μετάβαση στο τελικό στάδιο των διαπραγματεύσεων με τους όρους της Μόσχας. Πρόσφατα, ο βοηθός του Πούτιν, Γιούρι Ουσάκοφ, εξήγησε ότι η αποχώρηση των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων από τα εδάφη της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ (ΛΔΔ) και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ (ΛΔΛ) θεωρείται προϋπόθεση για να ξεκινήσει η Μόσχα διαπραγματεύσεις με το Κίεβο. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο εάν ο Ζελένσκι αντικατασταθεί από άλλο πρόσωπο.

Το κύριο ερώτημα είναι πώς θα προχωρήσει η αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας, καθώς καμία από τις προσωπικότητες που θα αντικαταστήσουν τον Ζελένσκι δεν θεωρείται επί του παρόντος ικανή να το πράξει.

Πηγή: Pravda