Το νέο ηλεκτρικό hatchback μπαίνει σε μια από τις πιο απαιτητικές κατηγορίες της αγοράς.

Η AION ξεκινά τις προπαραγγελίες για το νέο της μοντέλο, το UT. Το νέο ηλεκτρικό hatchback μπαίνει σε μια από τις πιο απαιτητικές κατηγορίες της αγοράς, εκεί όπου η τιμή, η αυτονομία και η πρακτικότητα πρέπει να συνυπάρχουν χωρίς εκπτώσεις.

Το UT τοποθετείται στην καρδιά της αστικής μετακίνησης, χωρίς όμως να περιορίζεται σε αυτή. Με αυτονομία που φτάνει έως τα 430 χιλιόμετρα, επιχειρεί να καλύψει και πιο απαιτητικά σενάρια χρήσης, κάτι που μέχρι πρόσφατα δεν ήταν δεδομένο για μοντέλα αυτής της κατηγορίας.

Παρά το μήκος των 4,27 μέτρων, το μεταξόνιο των 2.750 χιλιοστών αποκαλύπτει τη βασική φιλοσοφία του μοντέλου που δίνει έμφαση στους χώρους.

Η νέα Magazine Battery 2.0 έχει δυνατότητα ταχείας φόρτισης έως 87,0 kW που επιτρέπει ανάκτηση ενέργειας από 30% σε 80% σε περίπου 24 λεπτά. Σε ένα περιβάλλον όπου η καθημερινή χρήση παραμένει το βασικό ζητούμενο, τέτοια νούμερα έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα θεωρητικά μέγιστα.

Ο ηλεκτροκινητήρας αποδίδει 204 ίππους και 210 Nm, με επιτάχυνση 0-100 χλμ./ώρα σε 7,3 δευτερόλεπτα. Στην Ελλάδα, το νέο μοντέλο θα διατίθεται σε δύο εκδόσεις εξοπλισμού, Premium και Luxury, με την τιμή εκκίνησης να διαμορφώνεται από 22.400 ευρώ με επιδότηση και να φτάνει τις 24.400 ευρώ για την πλουσιότερη έκδοση.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε, κατά τη διάρκεια μιας Συνόδου στην Αττάλεια της Τουρκίας, πως έχει φθάσει η ώρα για μια συζήτηση με τις ΗΠΑ σχετικά με το πώς η Ουάσιγκτον βλέπει τις μελλοντικές οικονομικές σχέσεις της με τη Ρωσία, όμως οι διαφορές παραμένουν μεταξύ των δύο χωρών.

Ο Λαβρόφ είπε επίσης ότι το ΝΑΤΟ «δεν βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση», ωστόσο η Ρωσία δεν θα αναμειχθεί στις εσωτερικές υποθέσεις της Συμμαχίας.

Από τη χαρτογράφηση του βυθού των ωκεανών έως την καινοτομία στην Τεχνητή Νοημοσύνη, το Πεκίνο με σταθερά βήματα και «αθόρυβο» τρόπο επιταχύνει ακόμη και έναντι της Αμερικής, που εσχάτως έχει κηρύξει πόλεμο στην επιστήμη

To Dong Fang Hong 3 είναι το μεγαλύτερο «αθόρυβο» ερευνητικό πλοίο στον κόσμο, το οποίο υποτίθεται ότι μπορεί να γλιστρά στο νερό χωρίς να διαταράσσει τα ψάρια που κολυμπούν μόλις 20 μέτρα κάτω από αυτό. Εξοπλισμένο με εργαστήρια και με δυνατότητα τοποθέτησης αισθητήρων, το πλοίο μήκους 103 μέτρων ανήκει στο Ocean University of China και τα τελευταία δύο χρόνια χαρτογραφεί τον πυθμένα των ωκεανών. Ωστόσο, σύμφωνα με ανάλυση του Reuters τον περασμένο μήνα, το πλοίο – μαζί με άλλα – συλλέγει υπόγεια δεδομένα που θα μπορούσαν να προσφέρουν στρατιωτικό πλεονέκτημα σε περίπτωση υποθαλάσσιου πολέμου. Η χαρτογράφηση του βυθού θα μπορούσε να αποκαλύψει πιθανά κρησφύγετα για υποβρύχια, αλλά και να εντοπίσει υποβρύχια σκάφη των αντιπάλων, όπως σημειώνουν σε άρθρο τους οι Financial Times.

Η έρευνα του Reuters δείχνει ότι, όπως συμβαίνει με τις περισσότερες πρωτοποριακές επιστήμες, η ωκεανογραφική έρευνα έχει διπλή χρήση – τόσο πολιτική όσο και στρατιωτική αξία – και ότι ευαίσθητες εφαρμογές μπορεί να κρύβονται σε κοινή θέα, μέσα σε άρθρα γραμμένα για επιστημονικά περιοδικά. Η ανάλυση, εκτιμούν οι FT, αναδεικνύει και μια ευρύτερη εικόνα: Η Κίνα αποκτά σιωπηρά γεωπολιτική ισχύ και στρατηγικό πλεονέκτημα μέσω της επιστήμης και της τεχνολογίας, σε βαθμό που λίγοι πραγματικά αντιλαμβάνονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το φθηνό κινεζικό μοντέλο τεχνητής νοημοσύνης DeepSeek, το οποίο εμφανίστηκε ξαφνικά τον Ιανουάριο του 2025. Προκάλεσε έκπληξη στους παρατηρητές, αμφισβήτησε την αμερικανική κυριαρχία στην Τεχνητή Νοημοσύνη και αφαίρεσε δισεκατομμύρια από την αξία της κατασκευάστριας τσιπ Nvidia.

Καθώς η Κίνα δίνει προτεραιότητα στην εγχώρια καινοτομία, η φήμη της ως χώρας που απλώς υιοθετεί ιδέες άλλων —και όχι ως δημιουργού— ίσως χρειάζεται αναθεώρηση. Το Reuters εξέτασε άρθρα σε κινεζικά κρατικά μέσα ενημέρωσης, επιστημονικά περιοδικά και κυβερνητικά δελτία Τύπου, καθώς και δεδομένα παρακολούθησης πλοίων, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το πυκνό μοτίβο κινήσεων πολλών πλοίων με κινεζική σημαία στον Αρκτικό, τον Ειρηνικό και τον Ινδικό ωκεανό αποτελεί πιθανή ένδειξη χαρτογράφησης. Ειδικοί στη ναυτιλία δήλωσαν στο Reuters ότι, παρόλο που η χαρτογράφηση θα μπορούσε να είναι χρήσιμη για αλιευτικά συμφέροντα και για την αναζήτηση ορυκτών πόρων, θα αποτελούσε επίσης πολύτιμη στρατιωτική πληροφορία. 

H πολιτική της Κίνας για «σύντηξη πολιτικού και στρατιωτικού τομέα» σημαίνει ότι οι πολιτικές και επιστημονικές δραστηριότητες είναι αναπόφευκτα συνδεδεμένες με τους πολιτικούς και αμυντικούς στόχους της χώρας. Η κινεζική κυβέρνηση δεν έχει σχολιάσει δημόσια το ζήτημα. Ο Γουίλιαμ Μάθιους, ειδικός σε θέματα άμυνας στο King’s College London, υποστήριξε, μιλώντας στους FT, ότι η θαλάσσια δραστηριότητα του Πεκίνου αποτελούν παράδειγμα ενός «ευρύτερου προτύπου στη χρήση της τεχνολογίας από την Κίνα ως βασικού εργαλείου για την επίτευξη γεωπολιτικών στόχων», αν και σημείωσε ότι αυτό δεν είναι μόνο η Κίνα η οποία εφαρμόζει αυτήν τη μέθοδο. 

Η χώρα, επιδιώκοντας μεγαλύτερη αυτάρκεια καθώς οι σχέσεις με τις ΗΠΑ επιδεινώνονται, έχει ήδη αναδιαμορφώσει τις αλυσίδες εφοδιασμού κρίσιμων ορυκτών προς όφελός της. Εκτός από το αμυντικό πλεονέκτημα, οι δραστηριότητες στη θάλασσα θα μπορούσαν επίσης να αποτελούν μια προσπάθεια εξασφάλισης πλεονεκτήματος κορυφαίου παίκτη στην εξόρυξη του θαλάσσιου πυθμένα, η οποία θεωρείται από ορισμένους ως η εξορυκτική βιομηχανία του μέλλοντος. Τον Νοέμβριο, ο Κέρι Μπράουν, διευθυντής του Lau China Institute στο King’s College London, σε άρθρο του στο περιοδικό Nature προέτρεψε τον κόσμο να «ξυπνήσει απέναντι στην επιστημονική ηγεσία της Κίνας» (το LCI έχει δεχθεί κριτική επειδή έλαβε χρηματοδότηση από πλούσιο δωρητή με δεσμούς με το ΚΚΚ).

Το άρθρο επισημαίνει ότι οι δαπάνες της Κίνας για έρευνα και ανάπτυξη αυξήθηκαν έξι φορές μεταξύ 2007 και 2023, ξεπερνώντας την Ευρωπαϊκή Ενωση. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, η Κίνα ξεπέρασε τις ΗΠΑ σε αυτόν τον δείκτη το 2024, δαπανώντας 1,03 τρισ. δολάρια έναντι 1,01 τρισ. ΗΠΑ. Ο Μπράουν τόνισε στους Financial Times ότι η επιστημονική άνοδος της Κίνας – η οποία στηρίζεται από μια εθνική βιομηχανική πολιτική η οποία συνδέει ακαδημαϊκούς με επιχειρηματίες – εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να περνά απαρατήρητη. Το 2020 οι απόφοιτοι θετικών επιστημών από τα κινεζικά πανεπιστήμια έφθασαν στα 3,6 εκατ., με τους αντίστοιχους στην Ινδία να είναι 2,6 εκατ., ενώ στις ΗΠΑ ήταν λιγότεροι από ένα εκατ.

Οι δημιουργοί του DeepSeek δεν εκπαιδεύτηκαν στο Stanford ή στο MIT αλλά σε κινεζικά πανεπιστήμια όπως το Zhejiang και το Tsinghua, τα οποία ανεβαίνουν γρήγορα στις παγκόσμιες κατατάξεις. «Οι άνθρωποι στη Βρετανία απλώς δεν αντιλαμβάνονται την κλίμακα, την ταχύτητα και τη βούληση αυτού του κινήματος», επιμένει ο Μπράουν και προσθέτει «ακόμη έχουμε πολιτικούς εδώ που μιλούν για Κινέζους που θέλουν να κλέψουν τις ιδέες μας. Εκείνες οι μέρες έχουν τελειώσει. Δεν θέλουν τα δικά μας πράγματα. Τα δικά μας είναι αναλογικά». Ο ίδιος αναμένει ότι οι ρόλοι μπορεί να αντιστραφούν: ενώ ζητήματα όπως η κυβερνοκατασκοπεία θα παραμείνουν προβληματικά, το Ηνωμένο Βασίλειο ενδέχεται σύντομα να επιθυμεί κινεζική τεχνολογία σε λιγότερο ευαίσθητους τομείς, όπως η βιοτεχνολογία, η πράσινη τεχνολογία και τα υλικά.

Η Κίνα παρείχε το ένα τρίτο των νέων φαρμάκων που αδειοδοτήθηκαν από μεγάλες αμερικανικές εταιρείες το πρώτο τρίμηνο του 2025. Ο μεγαλύτερος αντίπαλός της, εν τω μεταξύ, κάνει συνεχή λάθη μειώνοντας τους προϋπολογισμούς και πιέζοντας επιστήμονες να εγκαταλείψουν τη χώρα. Οι ΗΠΑ απομακρύνονται από την επιστήμη και την τεχνολογία ως μέσα αντιμετώπισης παγκόσμιων προκλήσεων, ανησυχώντας φίλους και συμμάχους. Στην πραγματικότητα, πρόκειται λιγότερο για μια στροφή και περισσότερο για μια θεαματική εγκατάλειψη της παγκόσμιας επιστημονικής ηγεσίας — ενώ η Κίνα πλέει αθόρυβα προς την κορυφή. 

Στο νέο του πορτρέτο στο Fantastic Man, ο Πέδρο Πασκάλ δεν εμφανίζεται απλώς ως ο πιο αγαπητός άντρας της ποπ κουλτούρας, αλλά σαν κάποιος που ξέρει πολύ καλά τι σημαίνει να γίνεσαι φαντασίωση στα 50.

Τι κάνει ένας πενηντάρης άντρας στη La Casita του Μπαντ Μπάνι; Ο Πέδρο Πασκάλ το λέει σχεδόν μόνος του, σαν να τον προλαβαίνει το ίδιο το αστείο. Νόμιζε πως θα δει το ημίχρονο του Super Bowl από μια σουίτα. Αντ’ αυτού, κάποιος τον τράβηξε από τη θέση του, τον πέρασε από τα παρασκήνια, του είπαν ότι το dress code είναι μπεζ και λίγο μετά βρέθηκε μέσα στη La Casita, να χορεύει με εκείνο το λίγο χαμένο, λίγο φωτισμένο βλέμμα που ο ίδιος περιγράφει σαν ελάφι στα φώτα.

Είναι μια από τις καλύτερες στιγμές του νέου του πορτρέτου στο Fantastic Man, όχι μόνο επειδή είναι αστεία, αλλά επειδή εκεί φαίνεται κάτι πιο ακριβές για τον σημερινό Πασκάλ: δεν είναι απλώς ένας άντρας που τον θέλουν πια όλοι. Είναι ένας άντρας που ξέρει ότι αυτό είναι και λίγο παράλογο, και λίγο απολαυστικό, και δεν το παίζει ούτε αθώος ούτε υπεράνω.

Πριν από τα γυαλιά, πριν από τα πάρα πολύ καυτά σορτς, πριν από τη Chanel και τη γνώριμη δημόσια γοητεία του, ο Πασκάλ μιλά στον σκύλο ενός φίλου. Βρίσκεται σε έναν ηλιόλουστο κήπο στο Λος Αντζελες, με τρίχες από το κούρεμα ακόμη στον γιακά, και η πρώτη αίσθηση δεν είναι είσοδος κινηματογραφικού σταρ. Είναι κάτι πιο ελαφρύ, πιο φιλικό, πιο παράξενα καθημερινό. Κι ύστερα οι φωτογραφίες αρχίζουν να τον μετακινούν.

Σε μία λήψη είναι σχεδόν κλασικός κινηματογραφικός άντρας, με λευκό πουκάμισο και γυαλιά. Σε άλλη φορά σορτς, κάλτσες, μπότες και ένα πουλόβερ που τον τραβά ταυτόχρονα προς τον gentleman, τον daddy, το pin-up boy, το αστείο, το camp. Αλλού κρατά τριαντάφυλλα, αλλού απλώνεται στον καναπέ, αλλού χαμογελά σαν να έχει καταλάβει ότι το παιχνίδι της εικόνας αυτή τη φορά τον περιλαμβάνει πλήρως. Οχι σαν μάρτυρα. Σαν συνεργό.

Τίποτα εδώ δεν δίνει την αίσθηση πανικού ή καθυστερημένου επανασχεδιασμού. Ο Πασκάλ δεν ποζάρει σαν άντρας που ανακάλυψε αργά ότι μπορεί να γίνει φαντασίωση και τώρα προσπαθεί να προλάβει το χαμένο έδαφος. Μοιάζει περισσότερο με άνθρωπο που έφτασε σ’ αυτή τη φάση αρκετά μεγάλος ώστε να μη χρειάζεται να παραδοθεί ολοκληρωτικά σε καμία από τις εκδοχές του. Ούτε αιώνιο αγόρι. Ούτε βαρύ αρσενικό. Ούτε ευπρεπής κύριος. Το πορτρέτο τον αφήνει να γλιστρά ανάμεσα σ’ όλα αυτά χωρίς να κλειδώνει πουθενά, κι ίσως εκεί ακριβώς βρίσκεται η γοητεία του τώρα.

Η ζωή του μέχρι πριν μερικά χρόνια δεν έμοιαζε καθόλου με εκείνη των ηθοποιών που φτιάχτηκαν νωρίς για να σηκώσουν πάνω τους τη φαντασίωση του κοινού. Ο Πασκάλ έγινε γνωστός αργά, όταν ήταν ήδη 38, με τον ρόλο του Ομπέριν Μαρτέλ στο Game of Thrones. Πριν από αυτό υπήρχαν μικροί ρόλοι, χρόνια θεάτρου, βάρδιες σε μπαρ και εστιατόρια της Νέας Υόρκης, λεφτά που δεν έφταναν, οι φίλοι και η τρανς αδελφή που τον ξελάσπωναν. Στη συνέντευξη δεν τα ντύνει όλα αυτά με μύθο. Τα θυμάται όπως θυμάται κανείς παλιά μαγαζιά και παλιές δουλειές: με ονόματα, βάρδιες, απολύσεις, επιβίωση. Οταν λοιπόν λέει ότι η μεγάλη έκθεση τον βρήκε ήδη ψημένο, δεν το ακούς σαν σλόγκαν αυτοπεποίθησης. Το ακούς σαν άνθρωπο που ξέρει ότι η φήμη ήρθε αργά, αλλά ήρθε σε κάποιον που είχε ήδη αποκτήσει σχήμα.

Αυτό φαίνεται ακόμη και στον τρόπο που μιλά για την εικόνα του. Το μουστάκι του, για παράδειγμα, δεν εμφανίζεται σαν λογότυπο αρρενωπότητας αλλά σχεδόν σαν κάτι που βρήκε πάνω στη δουλειά, όταν ρόλοι όπως ο Ομπέριν και αργότερα το Narcos του έδωσαν επιτέλους το περίγραμμα της μορφής που δεν είχε τολμήσει νωρίτερα. Τα ρούχα επίσης δεν τα αντιμετωπίζει σαν υποχρεωτική γλώσσα του σταρ.

Παραδέχεται ότι στην καθημερινότητά του ζει σχεδόν με τα ίδια λίγα T-shirts, αλλά πια του αρέσει να κοιτάζει μια κρεμάστρα, να συνεργάζεται, να σκέφτεται πώς θέλει να εκφραστεί όταν ξέρει ότι θα εκτεθεί. Δεν μιλά σαν άνθρωπος που καταναλώνει παθητικά τη νέα του επιθυμητότητα. Μιλά σαν ηθοποιός που καταλαβαίνει ότι η εικόνα είναι κι αυτή ένας ρόλος, μόνο που εδώ τον παίζει λίγο λοξά, λίγο με χιούμορ, λίγο κρατώντας μια απόσταση ασφαλείας από την ίδια του τη φαντασίωση.

Οταν η κουβέντα φεύγει από τα ρούχα, το Super Bowl και το παιχνίδι της εικόνας, ο Πέδρο Πασκάλ δεν μιλάει αφηρημένα. Θυμίζει ότι γεννήθηκε στο Σαντιάγο, στις πρώτες μέρες της δικτατορίας του Πινοσέτ, και ότι η οικογένειά του έφυγε από τη Χιλή όταν ήταν ακόμη μωρό, επειδή οι γονείς του είχαν καταγραφεί ως εχθροί του κράτους. Μιλά για τη μητέρα του, που πέθανε όταν εκείνος ήταν 24, και της οποίας την υπογραφή έχει κάνει τατουάζ στον καρπό του. Μιλά και για τα αδέλφια του, ανάμεσά τους και η Lux Pascal, που έκανε coming out ως τρανς το 2021.

Οταν η συζήτηση πάει στα trans δικαιώματα, στην Παλαιστίνη, στην ICE ή γενικότερα στη βία απέναντι στους πιο ευάλωτους, δεν το παρουσιάζει σαν celebrity άποψη που μπήκε υποχρεωτικά στο προφίλ. Το λέει πιο απλά: ότι το να μένει σιωπηλός θα ήταν γι’ αυτόν δυσκολότερο, και ότι έτσι μεγάλωσε, με την ιδέα της ευπρέπειας και της συμπόνιας. Εκεί το πορτρέτο πατά για λίγο αλλού. Οχι μόνο στον άντρα που ξέρει να κινείται μέσα στο θέαμα, αλλά και σε κάποιον που κουβαλά οικογενειακή και πολιτική μνήμη μέσα στη δημόσια εικόνα του.

Γι’ αυτό λειτουργεί τόσο καλά και η ιστορία της La Casita και του Bad Bunny. Σε άλλον ηθοποιό θα ήταν απλώς μια viral ποπ λεπτομέρεια. Εδώ γίνεται σχεδόν μικρή αλληγορία για το πώς κατοικεί ο Πασκάλ τη φήμη του τώρα. Δεν στήνεται σαν αλάνθαστα cool σταρ που ξέρει πάντα τι να κάνει με το σώμα του. Ούτε γελοιοποιείται για να αποδείξει ότι είναι one of us. Αφήνει την αμηχανία να φανεί, αλλά δεν την αφήνει να τον καταπιεί.

Την ενσωματώνει. Τη φορά. Την κάνει μέρος της γοητείας του. Κι αυτό είναι κάτι πολύ διαφορετικό από την απλή συμπάθεια. Είναι αυτοσυνείδηση. Είναι η εμπειρία ενός ανθρώπου που έφτασε αργά στο κέντρο του θεάματος και ακριβώς γι’ αυτό δεν χρειάζεται να συμπεριφερθεί ούτε σαν νεοσύλλεκτος ούτε σαν αυτοκράτορας.

Το Fantastic Man, τελικά, δεν τον παρουσιάζει ούτε σαν μυστήριο ούτε σαν μνημείο. Τον παρουσιάζει σε μια πολύ συγκεκριμένη στιγμή: όταν η καριέρα του απλώνεται από τα μεγάλα franchises μέχρι το De Noche του Τοντ Χέινς, όταν ο κόσμος τον διαβάζει ταυτόχρονα ως ηθοποιό, σώμα της μόδας, daddy φιγούρα και άνθρωπο με πολιτικό νεύρο, κι όταν ο ίδιος μοιάζει αρκετά έξυπνος ώστε να μην προσποιείται πως αυτά δεν συνυπάρχουν.

Ο Πέδρο Πασκάλ δεν είναι ενδιαφέρων μόνο επειδή άργησε να γίνει σταρ. Είναι ενδιαφέρων επειδή άργησε αρκετά ώστε να ξέρει πως η επιθυμητότητα είναι πάντα και λίγο θέατρο, και αρκετά ώστε να μην παραδίνεται ολόκληρος σε αυτό.

Τι κάνει λοιπόν ένας πενηντάρης άντρας στη La Casita του Μπαντ Μπάνι;

με στοιχεία από το Fantastic Man