Η ελληνική αστυνομία στρατολογεί μετανάστες για να επαναπροωθήσει βίαια άλλους μετανάστες πίσω στα χερσαία σύνορα της Ελλάδας με την Τουρκία, σύμφωνα με ρεπορτάζ του BBC, το οποίο επικαλείται εσωτερικά αστυνομικά έγγραφα που δείχνουν ότι η στρατολόγηση μισθοφόρων διατασσόταν και επιβλεπόταν από ανώτερους αξιωματικούς.
Η έρευνα του BBC, που διεξήχθη σε συνεργασία με την Consolidated Rescue Group (CRG), αποκάλυψε καταγγελίες για τη χρήση μεταναστών ως «μισθοφόρων» από την ελληνική αστυνομία, με σκοπό την αναγκαστική επαναπροώθηση (pushback) άλλων μεταναστών στην Τουρκία.
Η έρευνα ξεκίνησε το περασμένο φθινόπωρο, όταν το BBC έλαβε ένα βίντεο από λαθρέμπορο, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είχε δυσαρεστηθεί με τους συνεργάτες του. Το βίντεο φέρεται να δείχνει μετανάστες να κακομεταχειρίζονται από μισθοφόρους. Αν και το περιεχόμενο του συγκεκριμένου βίντεο δεν επαληθεύτηκε ανεξάρτητα, οι εικόνες «καθρεφτίζουν» μαρτυρίες που συγκεντρώθηκαν από άλλες πηγές, αναφέρει το BBC.
Συγκεκριμένα, μάρτυρες ανέφεραν περιστατικά βαρβαρότητας: μετανάστες έχουν απογυμνωθεί, ληστευτεί, ξυλοκοπηθεί και έχουν υποστεί σεξουαλικές επιθέσεις από μισθοφόρους που φέρεται να απασχολούνται ανεπίσημα στα σύνορα τουλάχιστον από το 2020.
Η έρευνα συγκέντρωσε πληροφορίες από μετανάστες, πρώην μισθοφόρους, αστυνομικές πηγές, επίσημα έγγραφα και διαρροές απομαγνητοφωνήσεων.
Μια Σύρα γυναίκα, η Αμάλ (ψευδώνυμο), αφηγείται στο BBC ότι η οικογένειά της συνελήφθη από την αστυνομία στην Ορεστιάδα το 2025. Παραδόθηκαν σε δύο μασκοφόρους που τους πήραν τα τηλέφωνα και τις ταυτότητες και τους οδήγησαν στα σύνορα με λευκό βαν. Κατά την έρευνα στο ποτάμι, όπως λέει, της έβγαλαν την πάνα της κόρης της. «Ούρλιαζε από φόβο». Τους οδήγησαν μαζί με άλλους 20 σε ένα μονοπάτι, χτυπώντας τους με ξύλα. Είδε έναν νεαρό να χτυπιέται μέχρι λιποθυμίας.
Ένας άλλος Σύρος, ο Αχμάντ, λέει ότι ξυλοκοπήθηκε από την ελληνική αστυνομία και στη συνέχεια φορτώθηκε μαζί με δεκάδες άλλους σε φορτηγό. «Λόγω συνωστισμού και μυρωδιάς, οι άνθρωποι ασφυκτιούσαν. Δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε». Τους παρέδωσαν σε πέντε ή έξι μισθοφόρους, που τους έγδυσαν, τους έψαξαν και τους χτύπησαν με ξύλα. Τους φόρτωσαν σε φουσκωτές βάρκες και τους ανάγκασαν να πηδήξουν στο νερό. «Δεν τους ένοιαζε αν το νερό παρασύρει τους ανθρώπους».
Ο Μαρουάν (ψευδώνυμο), Μαροκινός, λέει ότι το 2020, ενώ βρισκόταν υπό κράτηση, ένας Έλληνας αξιωματικός του πρότεινε να «συνεργαστεί». Φοβούμενος ξυλοδαρμό, δέχτηκε. Πέρασε περίπου 10 εβδομάδες μεταφέροντας ανθρώπους πίσω στην Τουρκία, ελέγχοντας βάρκες και καίγοντας αντικείμενα μεταναστών για να καταστρέψει αποδεικτικά στοιχεία. Ο αξιωματικός περνούσε τακτικά για να παραλάβει κλεμμένα τηλέφωνα και ευρώ. Ο Μαρουάν λέει ότι υπήρξε μάρτυρας συχνής βίας από Έλληνες αξιωματικούς και μισθοφόρους. «Λυπάμαι βαθιά… Δέχτηκα απειλές» αναφέρει.
Φωτογραφία που κοινοποιήθηκε από λαθρέμπορο δείχνει μια ομάδα μασκοφόρων ανδρών με πολιτικά μέσα σε βαν. Τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου δίνει μέση αντιστοίχηση 90% μεταξύ ενός από τους άνδρες και τεσσάρων εικόνων ενός Σύριου γνωστού ως «Μάικ», ο οποίος σύμφωνα με πηγές υπήρξε επικεφαλής μισθοφόρος. Πέντε άτομα επιβεβαίωσαν την ταυτότητά του. Ο Μάικ δεν απάντησε, αλλά δικηγόρος του απέστειλε επιστολή προειδοποιώντας να μην δημοσιευτούν η εικόνα του και οι «αναπόδεικτοι» ισχυρισμοί.
Αστυνομική πηγή στην περιοχή ανέφερε ότι μισθοφόροι χρησιμοποιούνται για απωθήσεις έως και εκατοντάδων ανθρώπων την εβδομάδα. «Δεν υπάρχει στρατιώτης, αστυνομικός ή αξιωματικός της Frontex που υπηρετεί εδώ και δεν γνωρίζει ότι γίνονται επαναπροωθήσεις» προσέθεσε. Οι μισθοφόροι είναι οι ίδιοι μετανάστες από Πακιστάν, Συρία και Αφγανιστάν, που ανταμείβονται με μετρητά, κινητά τηλέφωνα που έχουν ληστευτεί από άλλους μετανάστες, καθώς και με έγγραφα που τους επιτρέπουν τη διέλευση από την Ελλάδα.
Ο Έλληνας Πρωθυπουργός δήλωσε στο BBC ότι ήταν «εντελώς ανενημέρωτος» για τις καταγγελίες, ενώ οι ελληνικές αρχές δεν απάντησαν στα αναλυτικά αιτήματα για σχολιασμό, σύμφωνα με το δημοσίευμα.
Η Simone de Beauvoir, που έφυγε από τη ζωή στις 14 Απριλίου του 1986, και ο Jean Paul Sartre, μοιράστηκαν μια σχέση μισού αιώνα που αψήφησε εξ ολοκλήρου τις συμβάσεις της εποχής τους.
Ο Ζαν-Πολ Σαρτρ προτιμούσε πασιφανώς τη συντροφιά των γυναικών. Όπως θα περίμενε κανείς από τον μεγάλο υπέρμαχο της διαφάνειας, συζήτησε τους λόγους του με ειλικρίνεια. «Πρώτα απ' όλα, υπάρχει το φυσικό στοιχείο. Υπάρχουν βέβαια άσχημες γυναίκες, αλλά προτιμώ εκείνες που είναι όμορφες», εξήγησε σε συνέντευξή του για το ντοκιμαντέρ «Sartre by Himself».
«Μου αρέσει να είμαι με μια γυναίκα, γιατί βαριέμαι μέχρι θανάτου όταν πρέπει να συνομιλώ στο βασίλειο των ιδεών». Η ταινία «Sartre by Himself» γυρίστηκε το 1972, όταν ο Σαρτρ ήταν εξήντα έξι ετών- οι συνεντευξιαζόμενοι ήταν πιστοί συνεργάτες του από το περιοδικό που ίδρυσε μετά τον πόλεμο, το Les Temps Modernes.
Κανείς από αυτούς δεν τον ενθάρρυνε να επεκταθεί στο θέμα, αφού η Σιμόν ντε Μποβουάρ, η οποία πέθανε σαν σήμερα στις 14 Απριλίου του 1986, ήταν παρούσα και όλοι στην αίθουσα καταλάβαιναν ότι ο θρύλος της σχέσης τους ήταν στην κατοχή της. Αλλά όλοι στην αίθουσα γνώριζαν επίσης ότι στον Σαρτρ άρεσε η συντροφιά των γυναικών, επειδή αφιέρωνε μεγάλο μέρος του χρόνου του στην τέχνη της σαγήνης.Ένα είδος γάμου ψυχής
Η φύση της σχέσης του Σαρτρ και της Μποβουάρ δεν ήταν ποτέ μυστικό για τους φίλους τους και δεν ήταν μυστικό ούτε για το κοινό, μετά την απότομη εκτόξευσή τους στη διασημότητα, το 1945.
Ήταν ξακουστοί ως ένα ζευγάρι με ανεξάρτητη ζωή, που συναντιόταν στα καφέ, όπου έγραφαν τα βιβλία τους, έβλεπαν τους φίλους τους σε ξεχωριστά δείπνα και ήταν ελεύθεροι να απολαμβάνουν άλλες σχέσεις, αλλά που διατηρούσαν ένα είδος γάμου ψυχής.
Ο δεσμός τους αποτέλεσε μέρος της μυσταγωγίας του υπαρξισμού, καταγράφηκε εκτενώς και υπερασπίστηκε με ψυχραιμία στους τέσσερις τόμους των απομνημονευμάτων της Μποβουάρ, που ήταν όλοι τους εξαιρετικά δημοφιλείς στη Γαλλία: «Οι αναμνήσεις μιας καθωσπρέπει κόρης» (1958), «Η ακμή της ζωής» (1960), «Η δύναμη των περιστάσεων» (1963) και «Όλα ειπώθηκαν και έγιναν» (1972).
Ήταν ξακουστοί ως ένα ζευγάρι με ανεξάρτητη ζωή, που συναντιόταν στα καφέ, όπου έγραφαν τα βιβλία τους, έβλεπαν τους φίλους τους σε ξεχωριστά δείπνα και ήταν ελεύθεροι να απολαμβάνουν άλλες σχέσεις, αλλά που διατηρούσαν ένα είδος γάμου ψυχής.
Η Μποβουάρ και ο Σαρτρ δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον να βερνικώσουν τα γεγονότα με σεβασμό στις αστικές αντιλήψεις περί αξιοπρέπειας. Η έλλειψη εκτίμησης προς τις αστικές αντιλήψεις περί αξιοπρέπειας ήταν ακριβώς το ζητούμενο.
Είχε το είδος της επιθετικής ανδρικής ασχήμιας που μπορεί να γίνει χαρισματική
Ο Σαρτρ και η Μποβουάρ είχαν γνωριστεί στο Παρίσι το 1929, όταν εκείνος ήταν είκοσι τεσσάρων ετών και εκείνη είκοσι ενός, και οι δύο σπούδαζαν για την agrégation, τις διαγωνιστικές εξετάσεις για μια καριέρα στο γαλλικό σχολικό σύστημα.
Η Μποβουάρ ήταν μια όμορφη και κομψή γυναίκα και είχε έναν φίλο, τον René Maheu. (Ο Maheu ήταν εκείνος που της έδωσε το μόνιμο παρατσούκλι της, le Castor - ο Κάστορας.) Αλλά ερωτεύτηκε τον Σαρτρ, μόλις ξεπέρασε τη σωματική εντύπωση που της έκανε. Ο Σαρτρ είχε ύψος περίπου ένα μέτρο και είχε χάσει σχεδόν όλη την όραση από το δεξί του μάτι όταν ήταν τριών ετών- ντυνόταν με υπερμεγέθη ρούχα, χωρίς καμία αίσθηση της μόδας- το δέρμα και τα δόντια του υποδήλωναν αδιαφορία για την υγιεινή. Είχε το είδος της επιθετικής ανδρικής ασχήμιας που μπορεί να γίνει χαρισματική, και σοφά απέφυγε να τη μεταμφιέσει. Απλώς αγνοούσε το σώμα του.
Ήταν επίσης έξυπνος, γενναιόδωρος, ευχάριστος, φιλόδοξος, φλογερός και πολύ αστείος. Του άρεσε να πίνει και να μιλάει όλη νύχτα, όπως και σ' εκείνη.
«Η συντροφικότητα που ένωσε τις ζωές μας έκανε περιττή την κοροϊδία»
Ο Σαρτρ είχε αρραβωνιαστεί, αν και ο αρραβώνας διεκόπη αφού απέτυχε στην πρώτη του προσπάθεια για την agrégation- αλλά αυτός και η Μποβουάρ αποφάσισαν ότι η αγάπη τους δεν απαιτούσε γάμο για την ολοκλήρωσή της.
«Η συντροφικότητα που ένωσε τις ζωές μας έκανε περιττή την κοροϊδία οποιουδήποτε άλλου δεσμού που θα μπορούσαμε να είχαμε σφυρηλατήσει για τον εαυτό μας», εξήγησε η Μποβουάρ στην «Ακμή της ζωής»:
«Ένας και μοναδικός στόχος μας πυροδοτούσε, η παρόρμηση να αγκαλιάσουμε όλη την εμπειρία και να καταθέσουμε μαρτυρία γι' αυτήν. Κατά καιρούς αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να ακολουθήσουμε διαφορετικά μονοπάτια - χωρίς όμως να αποκρύπτουμε ο ένας από τον άλλον ούτε το ελάχιστο από τις ανακαλύψεις μας.
Η συντροφικότητα που ένωσε τις ζωές μας έκανε περιττή την κοροϊδία οποιουδήποτε άλλου δεσμού που θα μπορούσαμε να είχαμε σφυρηλατήσει για τον εαυτό μας», εξήγησε η Μποβουάρ στην Ακμή της ζωής.
»Όταν ήμασταν μαζί, σκύβαμε τη θέλησή μας τόσο σταθερά στις απαιτήσεις αυτού του κοινού στόχου, ώστε ακόμη και τη στιγμή του χωρισμού εξακολουθούσαμε να σκεφτόμαστε ως ένα. Αυτό που μας έδενε μας απελευθέρωνε- και μέσα σε αυτή την ελευθερία βρεθήκαμε δεμένοι όσο το δυνατόν στενότερα».
Η προσβολή των συμβατικών προτύπων νοικοκυροσύνης
Ο Σαρτρ πρότεινε ένα «σύμφωνο»: μπορούσαν να έχουν σχέσεις, αλλά ήταν υποχρεωμένοι να λένε ο ένας στον άλλον τα πάντα.
Όπως το έθεσε στην Μποβουάρ: «Αυτό που έχουμε είναι ένας ουσιαστικός έρωτας- αλλά είναι καλή ιδέα να βιώνουμε και ενδεχόμενες ερωτικές σχέσεις».
Όλη η ζωή της Μποβουάρ μέχρι τότε ήταν μια προσπάθεια να ξεφύγει από την κουλτούρα της οικογένειάς της. Η μητέρα της είχε σπουδάσει σε μοναστήρι- ο πατέρας της ήταν ένας συντηρητικός παρισινός δικηγόρος με μειωμένα οικονομικά μέσα, ο οποίος, αν και ήταν υπερήφανος για το μυαλό της κόρης του, αποθάρρυνε το ενδιαφέρον της για τη φιλοσοφία και πιθανώς θα την αποθάρρυνε από την επιδίωξη οποιασδήποτε καριέρας, αν μπορούσε να της προσφέρει προίκα. Έτσι, την ενθουσίασε η προσβολή των συμβατικών προτύπων νοικοκυροσύνης που αποτελούσε η ρύθμιση του Σαρτρ.
Είχε επίσης μεγάλη εκτίμηση για την ευφυΐα του Σαρτρ ως φιλοσόφου. Ένα επιχείρημα που βασιζόταν σε όρους όπως «ουσία» και «απρόβλεπτο» λειτουργούσε πάνω της τόσο καλά όσο και ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι.
Το γαϊτανάκι των εναλλασσόμενων συντρόφων
Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, το σύμφωνο σήμαινε ότι η Μποβουάρ όχι μόνο συζητούσε με τον Σαρτρ το ενδιαφέρον του για άλλες γυναίκες, αλλά συχνά δημιουργούσε στενές φιλίες με τις ίδιες τις γυναίκες. Στην αρχή, στενοχωρήθηκε όταν ανακάλυψε ότι μερικές φορές ένιωθε ζήλια.
Παράδειγμα, τη 16χρονη Bianca Bienenfeld, μαθήτρια της Μποβουάρ, η οποία ήταν 14 χρόνια νεότερή της. Αμέσως μετά την έναρξη της σχέσης των δύο γυναικών, η Μποβουάρ σύστησε την ερωμένη της στον Σαρτρ. Εκείνος ανέλαβε αμέσως την αποστολή του να αποπλανήσει την Bienenfeld.
Ο Σαρτρ συμβούλεψε τη Μποβουάρ ότι η ζήλια, όπως όλα τα πάθη, είναι εχθρός της ελευθερίας: σας ελέγχει, και εσείς θα έπρεπε να την ελέγχετε.
Μετά από ένα ρομαντικό μπλέξιμο μεταξύ των τριών τους, η Μποβουάρ είπε στον Σαρτρ να το τερματίσει, πράγμα που έκανε απότομα με μια επιστολή. Η Bienenfeld, η οποία ήταν Εβραία, διέφυγε αργότερα με δυσκολία από τη ναζιστική κατοχή της Γαλλίας. Ούτε η Μποβουάρ ούτε ο Σαρτρ προσπάθησαν να τη βρουν.
Ο Σαρτρ συμβούλεψε τη Μποβουάρ ότι η ζήλια, όπως όλα τα πάθη, είναι εχθρός της ελευθερίας: σας ελέγχει, και εσείς θα έπρεπε να την ελέγχετε. Σύντομα ο Σαρτρ σταμάτησε να κοιμάται μαζί της και εκείνη είχε τις δικές της σοβαρές σχέσεις, κυρίως με τον Νέλσον Άλγκρεν, μια υπερατλαντική σχέση που διήρκεσε από το 1947 έως το 1951, και τον Κλοντ Λάνζμαν, με τον οποίο έζησε από το 1952 έως το 1959- έγραψε ανοιχτά για τις σχέσεις της και με τους δύο άνδρες στη «Δύναμη των Περιστάσεων».
Όμως παρέμεινε προσηλωμένη στον Σαρτρ και στο σύμφωνο- και η σχέση, με το γαϊτανάκι των εναλλασσόμενων συντρόφων και των τραπεζιών των καφέ, διήρκεσε πενήντα ένα χρόνια.
«Σε τράβηξε ποτέ μια άσχημη γυναίκα;»
Η Μποβουάρ δεν προσποιήθηκε ποτέ ότι τα απομνημονεύματά της έλεγαν όλη την αλήθεια. «Υπάρχουν πολλά πράγματα τα οποία σκοπεύω σταθερά να αφήσω στην αφάνεια», προειδοποίησε.
Ο Σαρτρ πέθανε, μετά από παρατεταμένη εξασθένιση, το 1980. Ένα χρόνο αργότερα, σε ένα βιβλίο με τίτλο «Η Τελετή του Αποχαιρετισμού», η Μποβουάρ δημοσίευσε μια σειρά από «συζητήσεις» με τον Σαρτρ που είχε πραγματοποιήσει το 1974, στις οποίες τον καθοδηγούσε μέσα από φιλοσοφικά χρωματισμένους στοχασμούς για τις υποθέσεις του. Ακόμα και για τους υπαρξιστές, ήταν μια οδυνηρή ανάγνωση:
Μποβουάρ: Σε τράβηξε ποτέ μια άσχημη γυναίκα;
Σαρτρ: Πραγματικά, εντελώς άσχημη, όχι, ποτέ.
Μποβουάρ: Θα μπορούσε μάλιστα να ειπωθεί ότι όλες οι γυναίκες που σου άρεσαν ήταν είτε ξεκάθαρα όμορφες είτε τουλάχιστον πολύ ελκυστικές και γεμάτες γοητεία.
Σαρτρ: Ναι, στις σχέσεις μας μου άρεσε μια γυναίκα να είναι όμορφη, γιατί ήταν ένας τρόπος να αναπτύξω την ευαισθησία μου. Αυτές ήταν παράλογες αξίες -η ομορφιά, η γοητεία και ούτω καθεξής. Ή ορθολογικές, αν θέλεις, αφού μπορείς να δώσετε μια ερμηνεία, μια ορθολογική εξήγηση. Αλλά όταν αγαπάς τη γοητεία ενός ατόμου αγαπάς κάτι που είναι ανορθολογικό, παρόλο που οι ιδέες και οι έννοιες εξηγούν τη γοητεία σε πιο έντονο βαθμό.
Μποβουάρ : Δεν υπήρχαν γυναίκες που τις έβρισκες ελκυστικές για λόγους άλλους από τα αυστηρά θηλυκά χαρακτηριστικά - δύναμη χαρακτήρα, κάτι διανοητικό και ψυχικό, αντί για κάτι που έχει να κάνει εξ ολοκλήρου με τη γοητεία και τη θηλυκότητα; Υπάρχουν δύο που σκέφτομαι.
Και ούτω καθεξής
Δύσκολο να πει κανείς αν η συζήτηση ήταν πιο ταπεινωτική για εκείνη ή για εκείνον, με την αγένειά του να είναι τόσο ξεκάθαρα εμφανής. Παρόλα αυτά, μπορούμε να επιμείνουμε στην άποψη του μηδενικού σφάλματος: επρόκειτο για ενήλικες που συναινούσαν. Οι ερωτικές τους ζωές δεν αφορούσαν κανέναν άλλον παρά μόνο τους ίδιους.
Τρία χρόνια μετά τον θάνατο του Σαρτρ, η Μποβουάρ δημοσίευσε μια συλλογή από τις επιστολές του προς εκείνη, στις οποίες περιέγραφε λεπτομερώς τις δραστηριότητές του στο κρεβάτι, αλλά εκείνη τις επεξεργάστηκε για να αποκρύψει τις ταυτότητες. Η Μποβουάρ πέθανε το 1986, ενώ το 1990, η διαχειρίστρια της κληρονομιάς της, η Sylvie Le Bon de Beauvoir, δημοσίευσε τα «Γράμματα στον Κάστορα».
Ένα απόσπασμα από μια επιστολή του Σαρτ προς την Μποβουάρ:
«Προσπάθησε να με καταλάβεις: Σε αγαπώ ενώ δίνω προσοχή στα εξωτερικά πράγματα. Στην Τουλούζη απλώς σε αγάπησα. Απόψε σ' αγαπώ ένα ανοιξιάτικο βράδυ. Σε αγαπώ με το παράθυρο ανοιχτό. Είσαι δικιά μου, και τα πράγματα είναι δικά μου, και η αγάπη μου αλλάζει τα πράγματα γύρω μου και τα πράγματα γύρω μου αλλάζουν την αγάπη μου».
Η λήψη μάς ταξιδεύει πίσω στο χρόνο όταν το ζευγάρι είχε δανείσει περισσότερα απο 60 έργα τέχνης από την πολύτιμη συλλογή της οικογένειας για να εκτεθούν στη γκαλερί Knoedler της Νέας Υόρκης.
Μια σπάνια φωτογραφία του Σταύρου και της Ευγενίας Νιάρχου μάς ταξιδεύει πίσω στο 1957 όταν το ζευγάρι είχε δανείσει περισσότερα απο 60 έργα τέχνης από την πολύτιμη συλλογή της οικογένειας για να εκτεθούν στη γκαλερί Knoedler της Νέας Υόρκης.
Πολύ πριν οι τιμές έργων τέχνης εκτοξευτούν, είχε υπολογιστεί η αξία της συλλογής στα 5 εκατομμύρια δολάρια ενώ συμπεριελάμβανε έργα των Renoir, Gaugin, Manet, και Degas μεταξύ άλλων εμβληματικών ζωγράφων.
Η έκθεση στη γκαλερί Knoedler είχε φιλανθρωπικό σκοπό και ενίσχυσε κοινωνικές δράσεις στην Ελλάδα πολύ πριν την δημιουργία και την πολυσχιδή δραστηριότητα του Ιδρύματος Νιάρχου.
Η Charlotte Casiraghi φαίνεται να έχει γυρίσει σελίδα στην προσωπική της ζωή, κάνοντας την πρώτη δημόσια εμφάνιση με τον νέο της σύντροφο. Η κόρη της πριγκίπισσας Καρολίνας εθεάθη στο πλευρό του Nicolas Mathieu σε αγώνα της ATP στο Μονακό.
Η Charlotte Casiraghi, κόρη της πριγκίπισσας Καρολίνας του Μονακό, φαίνεται πως είναι ξανά ερωτευμένη, κάνοντας την πρώτη της δημόσια εμφάνιση με τον νέο της σύντροφο.
Η 39χρονη εθεάθη σε τρυφερά στιγμιότυπα με τον 47χρονο Nicolas Mathieu σε αγώνα της ATP στο Μονακό, ανάμεσα στον Ιταλό Jannik Sinner και τον Τσέχο Tomas Machac. Η εμφάνιση αυτή επιβεβαίωσε ουσιαστικά τις φήμες που κυκλοφορούσαν εδώ και καιρό για τη σχέση τους, η οποία δεν είναι εντελώς πρόσφατη, καθώς οι πρώτες κοινές φωτογραφίες είχαν δημοσιευτεί τον Μάρτιο του 2024 από το περιοδικό Paris Match, μετά από περίοδο έντονων φημών ότι η Charlotte Casiraghi είχε χωρίσει από τον σύζυγό της Dimitri Rassam, με τον οποίο ήταν παντρεμένη για τέσσερα χρόνια. Τότε, το περιοδικό είχε απαθανατίσει το ζευγάρι σε χαλαρή στιγμή στη βεράντα του εστιατορίου A la ville d'Espinal στο Παρίσι.
Ο Nicolas Mathieu έγινε γνωστός το 2018 όταν τιμήθηκε με το βραβείο Goncourt, το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Γαλλίας, για το μυθιστόρημά του «Τα παιδιά τους μετά από αυτούς», το οποίο αντλεί έμπνευση από την εφηβεία του στη γαλλική περιοχή Grand Est τη δεκαετία του ’90 και μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2024.
Σύμφωνα με το Point de Vue, ο 47χρονος συγγραφέας μεγάλωσε στα προάστια της Epinal, με μητέρα λογίστρια και πατέρα ηλεκτρολόγο μηχανικό, ενώ μέσα από τα έργα και τις δημόσιες τοποθετήσεις του επιστρέφει συχνά θεματικά στον έρωτα, στις σχέσεις και στο πέρασμα του χρόνου, στοιχεία που εμφανίζονται και στα κείμενά του στα social media, τα οποία λειτουργούν σαν προσωπικό ημερολόγιο.
Σε προσωπικό επίπεδο, υπήρξε παντρεμένος και έχει αποκτήσει έναν γιο, τον 12χρονο Oscar, ενώ σε συνέντευξή του στο Lou Media είχε αναφέρει τη σχέση του με το παιδί του και την κοινή τους αγάπη για το διάβασμα, λέγοντας: «Τουλάχιστον αυτό ήξερα να το κάνω και το έκανα καλά».
Η κοινή αγάπη για τη λογοτεχνία φαίνεται να αποτελεί και ένα πιθανό σημείο σύνδεσης του ζευγαριού, καθώς και η Charlotte Casiraghi, εγγονή της Grace Kelly, έχει σπουδάσει φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι, δηλώνοντας χαρακτηριστικά: «Πιστεύω στη δύναμη της λογοτεχνίας. Η δύναμη των λέξεων αλλάζει την οπτική μας για τον κόσμο».
Για την ιστορία, η Charlotte Casiragi παρακολούθησε την έκτη και την έβδομη ημέρα του τουρνουά τένις μαζί με τον σύντροφό της, ενώ την όγδοη ημέρα παρευρέθηκε μαζί με την οικογένειά της, μεταξύ των οποίων, με τον πρίγκιπα Αλβέρτο και την πριγκίπισσα Charlene.
