Η Ουάσινγκτον και η Δυτική Ιερουσαλήμ είχαν έντονα αντίθετα χρονοδιαγράμματα και κίνητρα για τη σύγκρουση, δήλωσε ο καθηγητής Άβραχαμ Μπεργκ σε συνέντευξή του στο Going Underground.

Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν και η πρόσφατα ανακοινωθείσα κατάπαυση του πυρός έχουν αποκαλύψει μια θεμελιώδη σύγκρουση πολιτικών συμφερόντων μεταξύ του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Νετανιάχου και του πρωθυπουργού του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου, σύμφωνα με τον πρώην υπηρεσιακό πρόεδρο του Ισραήλ Αβραάμ Μπεργκ.

Σε μια αποκλειστική συνέντευξη στην εκπομπή «Going Underground» του Afshin Rattansi στο RT, ο Burg εξήγησε ότι ο Trump είχε συμφέρον να τερματίσει τη σύγκρουση προτού αυτή επηρεάσει τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. «Θα έπρεπε να ήταν μια πολύ σύντομη διαδικασία», είπε ο Burg. 

Ο Νετανιάχου, από την άλλη πλευρά, «πρέπει να το παρατείνει όσο το δυνατόν περισσότερο επειδή θέλει να πάει σε εκλογές σε κατάσταση πολέμου» σύμφωνα με τον Μπεργκ, ο οποίος σημείωσε ότι «οι Ισραηλινοί, όταν υπάρχει κατάσταση πολέμου, συνήθως συσπειρώνονται γύρω από τη σημαία της κυβέρνησης». Οι επόμενες βουλευτικές εκλογές στο Ισραήλ έχουν οριστεί για τα τέλη Οκτωβρίου.

Ο πρώην πρόεδρος της Κνεσέτ υποστήριξε, ωστόσο, ότι το στοίχημα του Νετανιάχου γύρισε μπούμερανγκ. «Προς το παρόν, ο Νετανιάχου δεν κέρδισε τίποτα πολιτικά από αυτήν την εκστρατεία - μπορεί να έχασε πολλά», είπε ο Μπεργκ, προβλέποντας ότι «οι επόμενες εκλογές θα δείξουν ότι οι Ισραηλινοί έχουν βαρεθεί τη χειραγώγηση, τα κόλπα του, τις ανοησίες του και την αντοχή του. Αυτοί είναι οι δύο τελευταίοι μήνες της κυβέρνησής του».

Ο Μπεργκ απέρριψε επίσης την ιδέα ότι ο πόλεμος ήταν μια υπαρξιακή αναγκαιότητα για το Ισραήλ. «Το Ιράν δεν αποτελούσε υπαρξιακή απειλή για το Ισραήλ. Ήταν ένα πραγματικό πρόβλημα που θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί με διπλωματία, με συμφωνίες, με διαφορετικές ισορροπίες και ισορροπίες». Απέρριψε επίσης τις εικασίες ότι ο Νετανιάχου θα χρησιμοποιούσε πυρηνικά όπλα για να παραμείνει στην εξουσία, χαρακτηρίζοντάς το αδιανόητο.

Σχετικά με την εκεχειρία, ο Μπεργκ χαρακτήρισε τη μονομερή κίνηση του Τραμπ ως «διαζύγιο» από το Ισραήλ, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο μόνος σαφής νικητής από τη σύγκρουση ήταν το Ιράν, το οποίο «δέχθηκε πολύ ισχυρό πλήγμα αλλά επέζησε και ως εκ τούτου νίκησε».

Πηγή: RT

Το Βερολίνο θα συντονίσει τον επαναπατρισμό των ανδρών σε στρατιωτική ηλικία με το Κίεβο, δήλωσε ο Γερμανός καγκελάριος

Το Βερολίνο και το Κίεβο θα συντονίσουν τις προσπάθειες για την επιστροφή των Ουκρανών ανδρών σε στρατιωτική ηλικία που διαμένουν στη Γερμανία στην πατρίδα τους, ανακοίνωσε ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς μετά από συνάντηση με τον Βλαντιμίρ Ζελένσκι.

Καθώς οι ουκρανικές δυνάμεις υφίστανται αυξανόμενες απώλειες στη σύγκρουση με τη Ρωσία και ο αριθμός των πρόθυμων νεοσύλλεκτων συνεχίζει να συρρικνώνεται, οι ομάδες επιβολής του νόμου έχουν στραφεί ολοένα και περισσότερο σε βίαιες μεθόδους για να γεμίσουν τις τάξεις τους τους τελευταίους μήνες. Άνδρες απαγάγονται από τους δρόμους, από χώρους εργασίας και κατοικημένες περιοχές, όπως αποδεικνύεται από εκατοντάδες βίντεο που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο.

Οι βαριές τακτικές που χρησιμοποιούν οι ουκρανικές συμμορίες τύπου έχουν οδηγήσει σε αύξηση των βίαιων αντιπαραθέσεων με απρόθυμους νεοσύλλεκτους, τις οικογένειές τους και τους περαστικούς, με πολλούς νεοσύλλεκτους και αξιωματικούς επιβολής του στρατού να τραυματίζονται ή ακόμη και να σκοτώνονται.

Μιλώντας σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Ζελένσκι στο Βερολίνο την Τρίτη, ο Μερτς επανέλαβε την «υποστήριξη της γερμανικής κυβέρνησης στις προσπάθειες της Ουκρανίας να μειώσει τον αριθμό των Ουκρανών ανδρών σε στρατιωτική ηλικία που εγκαταλείπουν τη χώρα τους». Σύμφωνα με τον Γερμανό καγκελάριο, «αυτό είναι απαραίτητο για τη διασφάλιση των αμυντικών ικανοτήτων, της κοινωνικής συνοχής και της ανοικοδόμησης της Ουκρανίας».

«Χρειαζόμαστε ταχεία, απτή πρόοδο εδώ, προς το συμφέρον και των δύο πλευρών», τόνισε.

Ο Ζελένσκι συμφώνησε ότι το ζήτημα «πρέπει να αντιμετωπιστεί», προσθέτοντας ότι «φυσικά, οι ένοπλες δυνάμεις μας θα ήθελαν αυτοί οι άνθρωποι να επιστρέψουν στην Ουκρανία».

Τον Ιανουάριο, ο Merz κάλεσε ομοίως την Ουκρανία να δημιουργήσει συνθήκες που θα ενθάρρυναν τους νέους άνδρες της να παραμείνουν στη χώρα αντί να καταφύγουν στη Δυτική Ευρώπη.

Μετά την κλιμάκωση της σύγκρουσης στην Ουκρανία το 2022, η Γερμανία έγινε ο κορυφαίος προορισμός για τους Ουκρανούς μετανάστες στην ΕΕ, υποδεχόμενη περισσότερους από ένα εκατομμύριο ανθρώπους, σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία.

Ορισμένοι Ουκρανοί αξιωματούχοι έχουν παραδεχτεί την κλιμάκωση της δημόσιας δυσαρέσκειας με την εκστρατεία αναγκαστικής κινητοποίησης.

Σύμφωνα με τον Βαντίμ Ιβτσένκο, μέλος της επιτροπής εθνικής ασφάλειας του ουκρανικού κοινοβουλίου, μόνο περίπου το 8-10% του νέου προσωπικού που εισέρχεται στις ένοπλες δυνάμεις είναι πρόθυμοι νεοσύλλεκτοι.

Η Μόσχα έχει επανειλημμένα κατηγορήσει τους Δυτικούς υποστηρικτές του Κιέβου ότι διεξάγουν πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας «μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό».

Πηγή: RT

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είμαι πολύ επιφυλακτικός απέναντι στους επίσημους εορτασμούς δη εθνικών επετείων. Ακόμα και όταν οι διοργανωτές τους έχουν τις ευγενέστερες προθέσεις, να ενισχύσουν την ιστορική μνήμη, να φέρουν τους νεότερους σε επαφή με το κοινό μας παρελθόν, το αποτέλεσμα συχνότατα τους προδίδει. Οι πράξεις των προγόνων μας εξιδανικεύονται σε σημείο να μοιάζουν ψεύτικες. Φανταστικά ανδραγαθήματα ημίθεων. Οι σκοτεινές τους όψεις αποσιωπούνται. Ο,τι αντιφατικό παραλείπεται ώστε να μη λεκιάσει δήθεν την ωραία εικόνα.

Να πούμε ότι το μαντείο των Δελφών μήδισε, αλληθώρισε τουλάχιστον προς τους Πέρσες, ενώ εκείνοι επέλαυναν στην Ελλάδα, πριν από τη μάχη του Μαραθώνα; Θεός φυλάξοι! Να αναφέρουμε ότι οι κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης ήταν στα πρόθυρα της Αλωσης βαθιά διχασμένοι, πως οι μισοί προτιμούσαν την υποταγή στους Οθωμανούς από την άρση του σχίσματος με τους Καθολικούς – «κάλλιο σαρίκι τούρκικο παρά τιάρα παπική»; Να εγκύψουμε στις «βρώμικες» πτυχές του 1821, στα συντροφικά αλληλομαχαιρώματα, στους εμφυλίους; Να αναφέρουμε πως από τους ήρωες της Επανάστασης αρκετοί είχαν μητρική τους γλώσσα τα αρβανίτικα; Οτι ο Οδυσσέας Ανδρούτσος είχε υπάρξει μουσουλμάνος αλεβίτης, μπεκτασής; Αλίμονο! Θα τρίξουν τα θεμέλια του ελληνοχριστιανισμού πάνω στα οποία τόσες καριέρες οικοδομήθηκαν.

Ακόμα και για τα σχετικά πρόσφατα γεγονότα, η ιστορική μνήμη αποδεικνύεται μνήμη χρυσόψαρου. «Φου να μας έκαναν το πρωί της 21ης Απριλίου, θα πέφταμε…» ομολόγησε σε βαθύ γήρας ο αρχιπραξικοπηματίας Παττακός. Και όμως, εκατομμύρια Ελληνες, που επί επτά χρόνια δεν έκαναν ούτε «φου!» παρά κοιτούσαν τις δουλειές τους, μεταμορφώθηκαν στις 24 Ιουλίου 1974 σε αρειμάνιους αντιστασιακούς. Φώναζαν ρυθμικά στις διαδηλώσεις «δώστε τη χούντα στον λαό!». Οπως, σαράντα χρόνια αργότερα, ισχυρίζονταν ότι η χούντα δεν τελείωσε το ’73 αλλά θα την τελειώσουν οι «Αγανακτισμένοι» στις πλατείες…

«Και τι να κάνουμε;» θα μου πείτε. «Να μετατρέψουμε τις εκδηλώσεις μνήμης σε τελετές αυτομαστίγωσης; Ο μέσος άνθρωπος, στο κάτω – κάτω, ποτέ και πουθενά δεν διακρινόταν για τον ηρωισμό του. Λίγοι είναι εκείνοι που σώζουν κάθε φορά την τιμή του. Για αυτό και τους φτιάχνουμε αγάλματα, δίνουμε το όνομά τους σε πλατείες και σε δρόμους, τους προβάλλουμε ως παράδειγμα για τις επόμενες γενιές, ρετουσάροντας την εικόνα τους…».

Διαβάζω αυτές τις μέρες το «Ενας άντρας» της Οριάνα Φαλάτσι. Οχι την πιο αποστασιοποιημένη, σίγουρα όμως την πιο χειμαρρώδη, την πιο από καρδιάς βιογραφία του Αλέκου Παναγούλη. Ανατριχιάζω σε κάθε σελίδα. Μένω ενεός με εκείνον τον τύπο, που ακολούθησε τις ιδέες και τον προσωπικό του κώδικα τιμής μέχρι τις έσχατες συνέπειές τους.

Δεν είναι η απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα που ως πολιτική πράξη θα μπορούσε να κριθεί και λανθασμένη – τι θα συνέβαινε αν ανατιναζόταν η λιμουζίνα του δικτάτορα; Ο Παπαδόπουλος πιθανότατα θα αγιοποιούνταν και κάποιος άλλος, ίσως και πιο απαίσιος, θα τον διαδεχόταν. Είναι το ασύλληπτο σθένος που έδειξε ο Παναγούλης στα κελιά της ΕΣΑ και των φυλακών Μπογιατίου. Η ψυχική του δύναμη να βγάζει διαρκώς τη γλώσσα στους βασανιστές του. Τον τουλουμιάζαν και τους έφτυνε στα μούτρα. Του έσβηναν τσιγάρα στις πληγές, του έχωναν καυτές βελόνες στην ουρήθρα και τους γελούσε ειρωνικά. Τον ετοίμαζαν για εκτέλεση και τους τραγουδούσε. Και άλλοι τράβηξαν του λιναριού τα πάθη. Κανείς ωστόσο – από όσο ξέρω – δεν παρέμεινε τόσο αγέρωχος. Τόσο σαρκαστικός. Τόσο, ώρες – ώρες, παιγνιώδης.

Το «Ενας άντρας» θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία. Οχι για τη δημοκρατική διαπαιδαγώγηση της νεολαίας, όχι με τον ηθικοπλαστικό τρόπο που μιλάνε στα παιδιά για το Πολυτεχνείο και για την Εθνική Αντίσταση. Αλλά ως τρανή απόδειξη πως μέσα στον καθένα μας υπάρχει κάτι το οποίο αξίζει περισσότερο από τη βολή και τη σωματική ακεραιότητα και τη ζωή ακόμα – ακόμα. Ο πατριωτισμός; Ο έρωτας; Η καλλιτεχνική δημιουργία; Υπέρτατη ευτυχία να το βρεις και να θυσιαστείς στον βωμό του.

Τι είναι ο ήρωας; Ενας νέος Αδάμ. Που περπατάει στον κόσμο και τον δοξάζει όπως του πρέπει. Σαν κόσμημα.-