Ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών είναι απαραίτητος, δηλώνει το Υπουργείο Εξωτερικών της Ινδίας

ΝΕΟ ΔΕΛΧΙ

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε τις συνομιλίες για να εκφράσει την απογοήτευσή του για την άρνηση της Ευρώπης να συμμετάσχει στον πόλεμο κατά του Ιράν, δήλωσαν αξιωματούχοι της ΕΕ στο πρακτορείο Δημοσιεύτηκε στις 10 Απριλίου 2026, 10:36. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε συναντώνται στο Οβάλ Γραφείο. © Getty Images / Alex Wong

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ εξαπέλυσε «μια σειρά από προσβολές» κατά του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους στον Λευκό Οίκο την Τετάρτη, σύμφωνα με το Politico, επικαλούμενο Ευρωπαίους αξιωματούχους.

Το ταξίδι του Ρούτε στην Ουάσινγκτον ακολούθησε εβδομάδες επικρίσεων του Τραμπ προς το ΝΑΤΟ για την απροθυμία του να συμμετάσχει στον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν και προειδοποιήσεων για πιθανή αμερικανική αποχώρηση από το μπλοκ.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε τις συνομιλίες, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν κεκλεισμένων των θυρών, για να εκφράσει την απογοήτευσή του προς τα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ, ανέφερε το Politico σε άρθρο του την Πέμπτη.

«Πήγε χάλια», δήλωσε ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος στο μέσο ενημέρωσης, προσθέτοντας ότι ο Τραμπ είχε κακολογήσει τον Ρούτε και «προφανώς απείλησε ότι θα κάνει σχεδόν τα πάντα».

Ο αξιωματούχος και ένα άλλο ενημερωμένο άτομο ισχυρίστηκαν ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ άφησε να εννοηθεί ότι εξετάζει επιλογές για αντίποινα κατά των ευρωπαϊκών εθνών, αλλά δεν παρείχε λεπτομέρειες.

 

Σύμφωνα με τις πηγές, ο Τραμπ ξεκαθάρισε επίσης ότι ήθελε το ΝΑΤΟ να λάβει συγκεκριμένα μέτρα το συντομότερο δυνατό για να βοηθήσει στο άνοιγμα του Στενού του Ορμούζ, το οποίο ουσιαστικά παραμένει κλειστό από την επίθεση στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου.

Το Bloomberg ανέφερε νωρίτερα ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ είχε εκδώσει τελεσίγραφο στους Ευρωπαίους κατά τη συνάντησή του με τον Ρούτε, απαιτώντας δέσμευση για την ασφάλεια της πλωτής οδού, η οποία αντιπροσωπεύει περίπου το ένα τέταρτο του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου μέσω θαλάσσης, «εντός ημερών».

Ένας αξιωματούχος του Λευκού Οίκου, τον οποίο επικοινώνησε το Politico για σχολιασμό, διέψευσε αυτούς τους ισχυρισμούς, λέγοντας ότι ο Τραμπ «έχει μηδενικές προσδοκίες από το ΝΑΤΟ σε αυτό το σημείο και δεν τους ζήτησε τίποτα, παρόλο που είναι γεγονός ότι επωφελούνται από το Στενό του Ορμούζ πολύ περισσότερο από τις ΗΠΑ».

Σε συνέντευξή του στο CNN την Πέμπτη, ο Ρούτε περιέγραψε τις συνομιλίες του με τον Τραμπ ως μια «πολύ ειλικρινή, πολύ ανοιχτή» συζήτηση μεταξύ «δύο καλών φίλων», αλλά αναγνώρισε ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν «σαφώς απογοητευμένος» από την Ευρώπη. Ο επικεφαλής του ΝΑΤΟ απέφυγε να απαντήσει άμεσα όταν ρωτήθηκε αν ο Τραμπ είχε μιλήσει για την αποχώρηση της Ουάσινγκτον από το μπλοκ.

Ο Τραμπ έγραψε στην πλατφόρμα του Truth Social την Πέμπτη ότι «κανένας από αυτούς τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου του δικού μας, πολύ απογοητευτικού, ΝΑΤΟ, δεν κατάλαβε τίποτα εκτός αν τους ασκούνταν πίεση».

Την ίδια ημέρα, η Γερμανία και η Γαλλία δήλωσαν ότι ήταν έτοιμες να βοηθήσουν τις ΗΠΑ στην αποκατάσταση της ναυτιλίας μέσω του Πορθμού του Ορμούζ, αλλά μόνο αφού σταματήσουν οι εχθροπραξίες και επιτευχθεί ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των πλευρών.

Πηγή: RT

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Why don’t we do it in the road;»  – «γιατί δεν το κάνουμε στον δρόμο;» – αναρωτιόντουσαν οι Μπιτλς στο αριστουργηματικό τους «λευκό» άλμπουμ. Ο Πολ Μακάρτνεϊ είχε εμπνευστεί, λένε, το συγκεκριμένο τραγούδι όταν αντίκρυσε σε ένα ταξίδι στην Ινδία δυό μαϊμουδάκια να ερωτοτροπούν εν μέση οδώ, αδιαφορώντας παγερά για όποιο ξένο βλέμμα. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, η σεξουαλική επανάσταση βρισκόταν στα φόρτε της. Οι νέοι λαχταρούσαν να αποτινάξουν κάθε ταμπού, να βιώσουν την απόλυτη ελευθερία. Και ο στοιχειώδης ακόμα σεβασμός της δημοσίας αιδούς εκλαμβανόταν ως οπισθοδρόμηση, αν όχι και ως υποκρισία. Το εκκρεμές στις μέρες μας έχει φτάσει στο αντίθετο άκρο. Δεν χρειάζεται ένα ζευγάρι να συνουσιαστεί, αρκεί να φιληθεί σε κοινή θέα και θα βρεθούν κάμποσοι να θιχτούν. Να το θεωρήσουν ασυγχώρητη επίδειξη μιας ευδαιμονίας που οφείλει να παραμένει αυστηρά ιδιωτική ώστε να μη φαλτσάρει όχι με τα χρηστά ήθη, μα με τη μαζική κατάθλιψη, η οποία είναι τόσο του συρμού. «Δεν κοκκινίσατε για την ευτυχία σας; Δεν κρατήσατε ενός λεπτού σιγή για τους απεγνωσμένους;» θα παραφράσουν τους στίχους του Ντίνου Χριστιανόπουλου, του ποιητή που στα άπαντά του δυσκολεύεσαι να βρεις μια αχτίδα φωτός.

Υποτασσόμαστε στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Διαλέγουμε, αν μη τι άλλο, τις μάχες που δίνουμε. Γιατί να υμνήσουμε την έκπαγλη ομορφιά του Αλέν Ντελόν; Για να πεταχτεί κάποιος και να μας υπενθυμίσει πως υπήρξε ακροδεξιός, αν όχι και φασίστας; Οτι κακοφερόταν στις γυναίκες του και στα παιδιά του; Να αρχίσουμε να καβγαδίζουμε με αφορμή τον μακαρίτη, που όλη η ζωή όλων μας ήταν ένα Σαββατοκύριακο δικό του; Ασε καλύτερα, μη μας κολλήσουν κι εμάς καμιά ρετσινιά…

Σπανίως βρίσκεις σήμερα άνθρωπο που να απολαμβάνει τη φάση του αδιαφορώντας για τυχόν αντιδράσεις. Κι αν ψάχνεις για κοινωνικές ομάδες, θα πρέπει να κοιτάξεις προς το λεγόμενο περιθώριο. Τους απόκληρους, τους ανέστιους, εκείνους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Ή τους Ρομά.  Το Παλιό Φρούριο της Κέρκυρας – σήμα κατατεθέν της «πάπιας που κορφολούζεται στου Ιονίου τα νερά» – είναι ένα τεχνητό νησάκι. Για λόγους αμυντικούς, για να αποκρούονται ευκολότερα οι επιδρομείς, σκάφτηκε προ αιώνων μια τάφρος και γέμισε με θαλασσινό νερό. Εκεί ακριβώς, στα χόρτα πλάι στο κύμα, έστρωσαν ένα βράδυ δυο Ρομά σεντόνι. Και ξάπλωσαν να κοιμηθούν. Οπως το ακούτε. Κάτω από τα πόδια των επισκεπτών του φρουρίου. Σε χώρο δημόσιο, ιδιαίτερης μάλιστα ιστορικής σημασίας. Σχεδόν σαν να κατασκηνώνεις μέσα στον Παρθενώνα.

Εκπληκτοι οι φύλακες τους βρήκαν το επόμενο πρωί. Κοιτάζω τις φωτογραφίες που τράβηξαν. Ο άντρας, ημίγυμνος, σε εμβρυακή στάση, ροχαλίζει του καλού καιρού. Η γυναίκα μισοσκεπασμένη, χύνονται τα κοκκινωπά μαλλιά της στο μαξιλάρι, διακρίνεται η τιράντα του σουτιέν. «Τι γυρεύετε εδώ;». «Γιατί; Τι είναι εδώ;» ρώτησαν μαχμουρλήδες, με θράσος αφοπλιστικό. «Μόνο που δεν μας ζήτησαν οι βουρλισμένοι καφέ!». Οι Κερκυραίοι ανέχονται – ή μάλλον σέβονται – τον άλλον εφόσον η ιδιορρυθμία του δεν τους βλάπτει. Σιγά μην έμπαιναν στον κόπο να τους απομακρύνουν διά της βίας.

Την επομένη κόντεψε να συμβεί μεγάλο κακό. Ενας τρίτος Ρομά, για να δροσιστεί προφανώς, βούτηξε στη θάλασσα. Ελα που δεν ήξερε κολύμπι! Και ήταν συν τοις άλλοις και κωφός! Πανικόβλητοι οι φίλοι του φώναξαν ό,τι περισσότερο αποφεύγουν. Την αστυνομία. Σώθηκε ο άνθρωπος την τελευταία στιγμή, πήρε και το μάθημά του… «Ποιο μάθημα, ψυχή μου; Δεν έχουν τον Θεό τους τα ανεσίσταγα, ικανός είναι να το ξανακάνει! Ενας άλλος της φάρας τους κατέβηκε λαθραία στο ξεροπήγαδο, δέκα μέτρα βάθος – πώς δεν γκρεμίστηκε, πώς δεν σκοτώθηκε; Γιατί νομίζεις; Του είχαν γυαλίσει τα κέρματα που πετούν οι τουρίστες και κάνουν ευχές. Τα είχε νομίσει τα πενηνταράκια για χρυσά φλουριά! Κόλλησε στον πάτο, είδαμε και πάθαμε για να τον τραβήξουμε».

«Ζουν όπως λάχει, έξω νου και νόμου…» παρατήρησα. «Ζουν κατά τύχη! Είναι ευτυχώς, συνήθως, πολύ τυχεροί».

Ορίστε που ο Κηλαηδόνης τώρα δικαιώνεται. Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, φταίει κι ο Χατζηπετρής. Οπου Χατζηπετρής σε όλες τις περιπτώσεις για τον Μητσοτάκη, τον επί των τιμών Αδωνι και τους πανταχού παρόντες παπαγάλους είναι οι διαχρονικές παθογένειες, οι διακομματικές ομοιογένειες, ακόμα και η φύση του έθνους βρε αδελφέ, που βρίσκονται πίσω από σκάνδαλα, παραβιάσεις, απευθείας συμβάσεις και εν γένει ηθικές και ποινικές παραβάσεις. Με αποτέλεσμα να παράγουν φιλοσοφικές και ιστορικές παπάντζες για να οικονομήσουν ένα κάποιο ξέπλυμα για το παρόν, διασφαλίζοντας και ένα μέλλον εκτός Κορυδαλλού, όσοι έχουν διακονήσει με επιτυχία τη λεηλασία ψυχών και χρημάτων. Και οι ποικίλοι συνήγοροί τους.

Ο Χατζηπετρής απαντάται ας πούμε στις υποκλοπές. Για τις οποίες ενημερωθήκαμε ότι είναι μια αναπόδραστη πραγματικότητα, κάτι σαν καιρικό φαινόμενο, που η μετεωρολογική υπηρεσία προβλέπει, αλλά δεν μπορεί να αντιμετωπίσει. Κάτι επίσης που όλες οι κυβερνήσεις διέπραξαν ως κανονικότητα. Και δυστυχώς αυτή την αντίληψη ασπάστηκε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, μέχρι τουλάχιστον να τη στραπατσάρει η απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου. Η οποία με τον πιο τεκμηριωμένο τρόπο έδειξε ότι το μόνο φυσικό στις α λα Μητσοτάκη υποκλοπές είναι το φυσικό συμπέρασμα και για τον πιο άσχετο ότι πίσω τους βρίσκεται ένας οργανωμένος μηχανισμός που παραπέμπει σε οργανωμένο έγκλημα.

Εννοείται ότι κύριος αυτουργός αυτής της… φυσικότητας είναι ο Αδωνις. Ο οποίος αποδείχτηκε έξοχος κοπτοράπτης της αδωνιαίας -κατά το αδαμιαίας- περιβολής, που φοριέται για να κρύψει πομπές που δεν κρύβονται. Με τον ΟΠΕΚΕΠΕ μάλιστα ξεπέρασε τον εαυτό του εμφανίζοντας το ρουσφέτι ως ιστορική εθνική μας παθογένεια. Περιβολή που με αστραπιαία ταχύτητα έσπευσαν να αγκαλιάσουν δημοσιογράφοι, σοφοί, δοκησίσοφοι, πολιτικοί του συνοδοιπόροι, μεταπράτες ιδεών και προμηθευτές ανίδεων. Αυτή τη φορά φταίμε κι εμείς, κι εσείς και Χατζηπετρής είναι η εμμονή του έθνους στην εξυπηρέτηση, το βύσμα, το ρουσφέτι. Οπερ έδει δείξαι και αθώοι οι ύποπτοι, για να μην πούμε πόσο ύποπτη είναι αυτή η κυρία Κοβέσι.

Βέβαια να φιλοσοφείς για την εθνική έφεση στο ρουσφέτι όταν χιλιάδες «δικοί σου», με την αμέριστη καθοδήγηση και συνδρομή υπουργών και βουλευτών, ρημάζουν τα Ταμεία μάλλον σε ρουσφέτι παραπέμπει. Κάνεις δηλαδή μια εξυπηρέτηση σε όσους οργάνωσαν και εκτέλεσαν τις εξυπηρετήσεις. Σε τελευταία ανάλυση όμως ο «Φραπές», ο υπουργός που τον προστάτευε, ο πρωθυπουργός που προστάτευε τον υπουργό και ο κομματικός αξιωματούχος που κανόνιζε τα πρακτικά είναι από φιλοσοφικής απόψεως θύματα της ιστορίας. Η θέση τους είναι στη μάχη κατά της διαφθοράς που κήρυξε ο Μητσοτάκης. Διότι μια χαρά πολιτικοί και πολίτες είναι όλοι τους. Ο Χατζηπετρής τούς πήρε στον λαιμό του…

Πηγή: efsyn