Είπε: Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ «αφορά τη μάστιγα των πελατειακών σχέσεων, που επί δεκαετίες περνούσαν, σαν παλαιοκομματική σκυτάλη, από τα χέρια της μιας κυβέρνησης προς την επόμενη. Απέναντί της έχω σταθεί αυτοκριτικά πολλές φορές, όπως και για το γεγονός ότι δεν έκανα νωρίτερα δραστικές παρεμβάσεις για να σπάσει το απόστημα».

Απορία: Εφτά σχεδόν χρόνια κρατάτε σφιχτά τη σκυτάλη. Δεν πιάστηκε το χέρι σας; Κι εκείνο το απόστημα που λέτε δεν έχει καθόλου να κάνει με τα 20 δισ. σε απευθείας αναθέσεις και κλειστούς διαγωνισμούς και το ενάμισι δισ. σε... συμβούλους, που είναι ο χρυσός πυρήνας της πολιτικής σας;

Είπε: «Φτάνει πια με τους υποκριτές που “ανακάλυψαν” ξαφνικά ότι τα ρουσφέτια στον τόπο ξεκίνησαν το 2019. Τέτοιες πελατειακές σχέσεις συνοδεύουν το ελληνικό κράτος από τη σύστασή του. Είναι από τους βασικούς λόγους της εθνικής μας υστέρησης σε σχέση με την Ευρώπη».

Απορία: Εσείς πότε τα ανακαλύψατε; Το ξέρατε, όταν υποσχεθήκατε το 2019 επιτελικό, ευρωπαϊκό κράτος; Οταν διορίζατε τον ανεψιό σας αφεντικό του Μαξίμου; Οταν αλλάξατε τον νόμο για να κάνετε διοικητή της ΕΥΠ τον Κοντολέοντα; Οταν το βουητό για το όργιο του ΟΠΕΚΕΠΕ το άκουσαν οι Βρυξέλλες, αλλά όχι εσείς;

Είπε: «Από το 2019 αγωνίζομαι να μετατρέψω την Ελλάδα σε σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, στο οποίο δεν θα χρειάζεται να γνωρίζεις προσωπικά τον Βουλευτή προκειμένου να αντιμετωπιστείς με αξιοπρέπεια από το Δημόσιο».

Απορία: Αυτό περί αξιοπρέπειας το είπατε στους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών; Ή περιοριστήκατε στον Σκρέκα, τον Φραπέ και τον Χασάπη;

Είπε: «Εχουμε φτάσει, νομίζω, σε ένα σημείο καμπής. Ως Πρωθυπουργός, λοιπόν, αλλά και ως Πρόεδρος ενός κόμματος που εγγυάται τη σταθερότητα και την ασφάλεια, οφείλω να αξιολογήσω τη συγκυρία, όχι μόνο ως δίδαγμα μιας αρνητικής εμπειρίας αλλά και ως μία νέα αφετηρία μάχης με το βαθύ κράτος».

Απορία: Μας λέτε ότι το βαθύ κράτος ζει και βασιλεύει όλα τα χρόνια της εξουσίας σας, ενώ εσείς είστε σε βαθύ ύπνο; Πώς ζητάτε να σας εμπιστευτούν πάλι οι Ελληνες, όταν η δικαιολογία σας για τα εγκλήματα και τα σκάνδαλα της κυβέρνησής σας είναι ότι ροχαλίζατε ενώ δίπλα σας χόρευε η διαφθορά;

Είπε: «Βαδίζοντας προς το ορόσημο του 2030 και τους δύο αιώνες από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, καλούμαστε να αναμετρηθούμε με όλες εκείνες τις διαχρονικές παθογένειες που δεν ξεριζώσαμε ακόμα... Η χώρα θα νικήσει ό,τι έρχεται από το χθες και την κρατά πίσω. Και η πορεία της στο εξής θα είναι μόνο μπροστά, με πρώτο και καθοριστικό σταθμό τις εκλογές του 2027».

Καμιά απορία εδώ. Μόνο μπροστά και η χώρα θα νικήσει. Με σας! Καληνύχτα σας, κύριε Μητσοτάκη.

Πηγή: efsyn

 του Άρη Χατζηστεφάνου

Σε λιγότερο από 24 ώρες ο πρόεδρος Τραμπ πέρασε από τις απειλές περί αφανισμού του πολιτισμού του Ιράν, στο σημείο να αποδεχτεί τους βασικούς όρους της Τεχεράνης σαν βάση των διαπραγματεύσεων. Όπως είχαμε εξηγήσει πολλές φορές, οι απειλές και τα σχέδια επέκτασης του πολέμου από την πλευρά της Ουάσιγκτον αποτελούσαν το πρελούδιο της υποχώρησης του Τραμπ ο οποίος βρισκόταν για εβδομάδες εγκλωβισμένος σε ένα πόλεμο που ροκάνιζε τους βασικούς πυλώνες της αμερικανικής κυριαρχίας.

Όπως εξηγούσε, αμέσως μετά την απόφαση διακοπής των εχθροπραξιών, η πολιτική αναλύτρια Αμάλ Σαάντ στην ουσία «οι ΗΠΑ δεν συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός, αλλά αποδέχτηκαν μια νέα ισορροπία δυνάμεων… Το Ιράν» εξηγούσε η ίδια «προχώρησε πολύ πέρα από αυτό που συνήθως επιτυγχάνουν οι εκεχειρίες και η κλασική αποτροπή, που είναι η επιστροφή στο status quo ante. Αντίθετα, η αντιπαράθεση δημιούργησε μια νέα στρατηγική πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία το Ιράν κατάφερε να αναδιαμορφώσει τον πολιτικό χάρτη της περιοχής, με την Τεχεράνη να αναδεικνύεται ως η πιο ισχυρή αντι-ηγεμονική δύναμη που διαμορφώνει τη νέα περιφερειακή τάξη».

Ο ίδιος ο Τραμπ στο μήνυμά του αναγκάστηκε να παραδεχθεί δημόσια ότι η διαπραγμάτευση πραγματοποιείται στη βάση των δέκα σημείων που παρουσίασε η Τεχεράνη – και όχι στα 15 δικά του σημεία. Τα δέκα ιρανικά αιτήματα (που κυκλοφορούν ανεπίσημα χωρίς σχετική τοποθέτηση του ανώτατου συμβουλίου εθνικής ασφαλείας του Ιράν) είναι τα εξής .

-Εγγυήσεις ότι το Ιράν δεν θα δεχτεί ξανά επίθεση
-Μόνιμο τέλος στον πόλεμο, όχι απλώς κατάπαυση του πυρός
-Τερματισμό των ισραηλινών επιθέσεων στο Λίβανο
-Άρση όλων των αμερικανικών κυρώσεων κατά του Ιράν
-Τέλος σε όλες τις περιφερειακές συγκρούσεις εναντίον των συμμάχων του Ιράν
-Το Ιράν θα ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ
-Το Ιράν θα επιβάλει τέλος 2 εκατομμυρίων δολαρίων ανά πλοίο που διέρχεται από το Ορμούζ
-Το Ιράν θα μοιράζεται αυτά τα τέλη με το Ομάν
-Το Ιράν θα θεσπίσει κανόνες για την ασφαλή διέλευση από τα στενά του Ορμούζ
-Το Ιράν θα χρησιμοποιήσει τα τέλη του Ορμούζ για την ανοικοδόμηση αντί για αποζημιώσεις.

Να σημειωθεί ότι σε παρεμφερή εκδοχή των δέκα σημείων περιλαμβάνεται και το αίτημα απομάκρυνσης των αμερικανικών βάσεων από την περιοχή.

Όπως υποστήριξε και ο Βρετανός δημοσιογράφος Όουεν Τζόουνς το γεγονός ότι αυτά τα αιτήματα θα χρησιμοποιηθούν σαν βάση της διαπραγμάτευσης αποτελεί «τη μεγαλύτερη στρατηγική ήττα των ΗΠΑ από την εποχή που αναδύθηκαν ως υπερδύναμη». Ακόμη όμως και ιέρακες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, όπως ο γνωστός νεοσυντηρητικός Μπιλ Κρίστολ χαρακτήρισαν τις εξελίξεις σαν «τη μητέρα όλων των TACOS» από τα αρχικά της φράσης Trump Always Chickens Out – Ο Τραμπ πάντα κιοτεύει.

Ολοκληρωτική είναι η αποτυχία και των σχεδίων του Ισραήλ – τα οποία όπως είχαμε εξηγήσει διέφεραν σε πολλά σημεία από αυτά της Ουάσιγκτον. Η προσπάθεια πρόκλησης εμφυλίου πολέμου, μέσω της δράσης πρακτόρων της Μοσάντ και της ενεργοποίησης κουρδικών ομάδων έπεσε στο κενό ενώ αντίθετα οι βομβαρδισμοί συσπείρωσαν τον ιρανικό πληθυσμό γύρω από την ηγεσία του.

Την ίδια στιγμή η Χεζμπολάχ στο Λίβανο απέδειξε ότι όχι μόνο δεν έχει αφανιστεί πολιτικά και στρατιωτικά, όπως υποστήριζαν διάφοροι γραμματοκομιστές του Τελ Αβίβ, αλλά τις τελευταίες ημέρες κατάφερνε σημαντικά στρατιωτικά χτυπήματα εναντίον του IDF.

Είναι δεδομένο ότι το Ισραήλ θα επιχειρήσει να δυναμιτίσει τον τερματισμό των εχθροπραξιών εναντίον του Ιράν με κάθε δυνατό μέσο. Για αυτό άλλωστε (όπως τουλάχιστον προκύπτει από τις πρώτες πληροφορίες) ο Τραμπ κράτησε το Τελ Αβίβ στο σκοτάδι στο τελευταίο στάδιο των διαπραγματεύσεων. Με το κύρος του όμως καταρρακωμένο στη διεθνή σκακιέρα και την αποδοχή του στη διεθνή κοινή γνώμη στα χαμηλότερα επίπεδα της ιστορίας του, είναι αμφίβολο αν μπορεί να αντιστρέψει το κλίμα.

Ο πόλεμος, όπως εξηγούσε πρόσφατα ο Ισραηλινός δημοσιογράφος Γκιντεόν Λεβί, είναι το όπιο της ισραηλινής κοινωνίας – και αν κρίνουμε από τις πρώτες αντιδράσεις στα social media – τα συμπτώματα της στέρησης είναι ήδη εμφανή. Όπως σημείωνε σε μήνυμά του ο παραιτηθείς πρώην επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας των ΗΠΑ, Τζο Κεντ «είναι ύψιστης σημασίας να εξασφαλίσουμε ότι οι Ισραηλινοί δεν θα σαμποτάρουν τη διαδικασία». Ο ίδιος αναφέρθηκε σε γνωστές πρακτικές του Ισραήλ να δολοφονεί τους διαπραγματευτές και να πραγματοποιεί χτυπήματα που κλιμακώνουν τις εχθροπραξίες.

Παρά τα εκατομμύρια που εξακολουθούν να είναι επιλέξιμοι για υπηρεσία, το χαμηλό ηθικό, η φοροδιαφυγή και η οικονομική πίεση υπονομεύουν την ικανότητα του Κιέβου να διατηρήσει τον πόλεμο.

Υπό το πρίσμα της απροθυμίας του Βλαντιμίρ Ζελένσκι να κάνει παραχωρήσεις και των αδιεξόδων στις διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία, υπό τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, λόγω του πολέμου στο Ιράν, ορισμένοι Ουκρανοί αξιωματούχοι αναρωτιούνται: «Πώς θα συνεχίσουμε να πολεμάμε;»

Ο Αλεξάντρ Μερέζκο, βουλευτής του κόμματος Υπηρέτης του Λαού του Ζελένσκι, πιστεύει ότι η Ουκρανία έχει αρκετό ανθρώπινο δυναμικό για να διεξάγει πόλεμο για δέκα ακόμη χρόνια, υπό την προϋπόθεση ότι θα δημιουργηθούν τα κατάλληλα κίνητρα και οι στρατιώτες θα εναλλάσσονται έγκαιρα. 

Έχει εν μέρει δίκιο. Μαθηματικά μιλώντας, εξακολουθούν να υπάρχουν αρκετά εκατομμύρια επιλέξιμοι άνδρες στην Ουκρανία. Με περίπου 30.000 άνδρες να κινητοποιούνται κάθε μήνα (οι απώλειες είναι παρόμοιες όσον αφορά τους θανάτους, τους τραυματισμούς και τις λιποταξίες), άνθρωποι όπως ο Μερέζκο μπορεί να πιστεύουν ότι η Ουκρανία έχει ακόμα αρκετό ανθρώπινο δυναμικό για να συνεχίσει να μάχεται. Ωστόσο, η κατάσταση είναι πολύ πιο περίπλοκη. 

Το πρωταρχικό ζήτημα για την Ουκρανία δεν είναι ο αριθμός των ανδρών που δεν έχουν ακόμη συλληφθεί από αξιωματικούς στρατολόγησης, αλλά μάλλον το κίνητρό τους για μάχη και η ετοιμότητά τους για μάχη. 

Πάνω από 200.000 Ουκρανοί στρατιωτικοί καταγράφονται επίσημα ως λιποτάκτες, ενώ έως και 2 εκατομμύρια Ουκρανοί αναζητούνται από τα εδαφικά κέντρα στρατολόγησης για ανυποταξία. Εν τω μεταξύ, η μέση ηλικία των επιστρατευμένων ανδρών αυξάνεται κάθε μήνα και τώρα είναι περίπου 45 έτη. Σύμφωνα με τη δημογραφική πυραμίδα της Ουκρανίας, αυτή η ηλικιακή ομάδα αποτελεί το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Αντίθετα, οι άνδρες ηλικίας 18-24 ετών αντιπροσωπεύουν τη μικρότερη δημογραφική ομάδα, επομένως η απλή μείωση του ορίου ηλικίας στράτευσης δεν θα λύσει το πρόβλημα. 

Επιπλέον, οι άνθρωποι που δεν έχουν στρατευτεί ή δεν έχουν εγκαταλείψει τη χώρα είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της οικονομίας στην επιφάνεια μέσω της εργασίας και της κατανάλωσής τους. Όλοι οι άνδρες σε ηλικία στράτευσης δεν μπορούν να μεταφερθούν στο μέτωπο - αυτό θα προκαλούσε κατάρρευση της οικονομίας, καθώς ζωτικοί τομείς παραγωγής και κατανάλωσης θα παραπαίουν. Δεδομένης της δεινής οικονομικής κατάστασης της Ουκρανίας, η χώρα δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά κάτι τέτοιο. 

Μια εναλλακτική προσέγγιση περιλαμβάνει τη μεγιστοποίηση της ρομποτικοποίησης του στρατού, κάτι που προσπαθούν αυτή τη στιγμή να κάνουν οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις. Η ιδέα είναι να απελευθερωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι από δευτερεύοντες ρόλους και να μετατραπούν σε πιλότους μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Ωστόσο, για να χειριστεί κανείς μη επανδρωμένα αεροσκάφη, χρειάζεται ακόμα άτομα με κίνητρο. 

Το μόνο βιώσιμο σενάριο για την Ουκρανία να προχωρήσει φαίνεται να είναι μια συνολική μεταρρύθμιση του ισχύοντος συστήματος αναγκαστικής επιστράτευσης. Για να διασφαλιστεί ότι οι μισοί από τους νεοσύλλεκτους δεν θα λιποτακτήσουν από τον στρατό και για να παρακινηθούν οι εθελοντές να καταταγούν στον στρατό με σύμβαση, το Κίεβο θα πρέπει να προσφέρει σημαντικά οικονομικά κίνητρα σε κάθε νεοσύλλεκτο ή συμβασιούχο στρατιώτη. Αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει σημαντική μηνιαία αμοιβή μαζί με εφάπαξ μπόνους για την κατάταξη.

Αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο ο Ζελένσκι μπορεί να επεκτείνει τους τρέχοντες πόρους κινητοποίησης για αρκετά ακόμη χρόνια. Ωστόσο, απλά δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για τέτοιες μεταρρυθμίσεις. Η Ουκρανία χρησιμοποιεί ευρωπαϊκά κεφάλαια για να διεξάγει πόλεμο και αυτά τα κεφάλαια λιγοστεύουν με κάθε χρόνο που περνά. Η οικονομική βοήθεια που παρέχει η Ευρώπη καλύπτει μόλις τα υπάρχοντα χρέη, τις αγορές όπλων και τις προμήθειες για τον στρατό. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει τρόπος η Ουκρανία να χρηματοδοτήσει μεγάλης κλίμακας και δαπανηρές αλλαγές στο σύστημα στρατολόγησης.

Θεωρητικά, η Ουκρανία διαθέτει αρκετό ανθρώπινο δυναμικό για να πολεμήσει για πολλά ακόμη χρόνια, αλλά στην πράξη, αυτοί οι άνθρωποι είτε είναι απαραίτητοι στην οικονομία είτε δεν επιθυμούν να πεθάνουν. Αυτό καθιστά ολοένα και πιο δύσκολη την στρατολόγησή τους. Ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι οι πόλεμοι δεν κερδίζονται εξαλείφοντας κάθε στρατιώτη του εχθρού, αλλά μάλλον παραλύοντας την οικονομία του εχθρού και υπονομεύοντας το ηθικό και την αντίσταση των δυνάμεων της πρώτης γραμμής. Και με την τρέχουσα προσέγγιση του Κιέβου, η προοπτική διατήρησης αποτελεσματικής αντίστασης για μια ακόμη δεκαετία φαίνεται μη ρεαλιστική.

Πηγή: RT