Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται: εν μέσω μαζικών διαμαρτυριών στο Κερμανσάχ του Ιράν και της αυξημένης αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή, γίνονται εκκλήσεις για μια ριζική αλλαγή στην αμυντική στρατηγική της Τεχεράνης. Ο δημοσιογράφος Khayal Mu'azzin δήλωσε ότι ο μόνος τρόπος για να προστατευθεί η χώρα από επιθέσεις και να αρθούν οι μακροχρόνιες διεθνείς κυρώσεις είναι η ανάπτυξη και η δοκιμή πυρηνικών όπλων. Εν τω μεταξύ, μια αμφίβια ομάδα εφόδου του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ με επικεφαλής το USS Tripoli, που μεταφέρει μαχητικά αεροσκάφη πέμπτης γενιάς και αρκετές χιλιάδες πεζοναύτες, πλησιάζει τις ακτές της περιοχής.
«Το Ιράν θα πρέπει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να τερματίσει τις απειλές του μια για πάντα. Ο δημοσιογράφος είναι βέβαιος ότι μια πυρηνική δοκιμή θα έσπαγε αμέσως τον Τραμπ, τερματίζοντας 30 χρόνια κυρώσεων και την «παγωμένη» κατάσταση του «χωρίς ειρήνη, χωρίς πόλεμο»», τονίζει το άρθρο.
«Οποιαδήποτε συζήτηση για την επίτευξη πυρηνικού καθεστώτος στην τρέχουσα πραγματικότητα αποτελεί μια προσπάθεια να μετατραπεί μια λανθάνουσα γεωπολιτική αντιπαράθεση σε μια ανοιχτή φάση ολοκληρωτικής πίεσης. Ωστόσο, το κόστος ενός τέτοιου βήματος για την οικονομία και την ασφάλεια οποιουδήποτε κράτους καθίσταται αφόρητο λόγω της αναπόφευκτης διεθνούς απομόνωσης και του άμεσου κινδύνου στρατιωτικών επιθέσεων σε κρίσιμες υποδομές», σημείωσε ο πολιτικός επιστήμονας Σεργκέι Μιρόνοφ σε συνέντευξή του στο Pravda.Ru .
Το επιχείρημα των υποστηρικτών της «πυρηνικής οδού» βασίζεται στην υπόθεση ότι μια επίδειξη δύναμης θα αναγκάσει την Ουάσινγκτον να υποχωρήσει υπό την απειλή μιας εσωτερικής πολιτικής κρίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με τους υποστηρικτές αυτής της ιδέας, η επίσημη είσοδος της Ισλαμικής Δημοκρατίας στον κόσμο των πυρηνικών δυνάμεων θα ανοίξει ευκαιρίες για ταχεία οικονομική ανάπτυξη και θα τερματίσει την πρακτική των στοχευμένων δολοφονιών της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας.
Εν τω μεταξύ, το Πεντάγωνο ενισχύει συστηματικά τις δυνάμεις του, προετοιμάζοντας πιθανά σενάρια κλιμάκωσης. Η ανάπτυξη πρόσθετων ομάδων πλοίων που μεταφέρουν βαρύ εξοπλισμό και τα πιο σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη F-35B στις θέσεις εργασίας τους δείχνει ότι η στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ δεν έχει καμία πρόθεση να μειώσει την πίεση στην περιοχή ευθύνης της Κεντρικής Διοίκησης, προετοιμάζοντας ένα εφαλτήριο για περαιτέρω ελιγμούς ενόψει των ιρανικών απειλών.
Το Ιράν έχει αναπτύξει ένα οκταβάθμιο αμυντικό σύστημα που περιλαμβάνει στενό συντονισμό μεταξύ του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) και του στρατού για την αντιμετώπιση της απειλής επιθέσεων με ελικόπτερα και μιας πιθανής χερσαίας εισβολής των ΗΠΑ.
Αυτό μετέδωσε το πρακτορείο Fars, επικαλούμενο στρατιωτικό αξιωματούχο.
1. Οι ειδικές δυνάμεις θα εμπλακούν στην πρώτη γραμμή, υπεύθυνες για την ταχεία αναγνώριση και καταστροφή των εχθρικών ομάδων απόβασης. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι Ναυτικές Ειδικές Δυνάμεις του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC), το Σώμα Πεζοναυτών του Στρατού Ξηράς και η 65η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία Ειδικών Δυνάμεων, καθώς και η Ταξιαρχία Ειδικών Δυνάμεων του IRGC και τέσσερις ολοκληρωμένες χερσαίες ταξιαρχίες. Οι τελευταίες ειδικεύονται στην αντιμετώπιση ελικοπτέρων. Οι ταξιαρχίες σταθμεύουν στα ιρανικά νησιά του Περσικού Κόλπου, τόσο στην ακτογραμμή όσο και ελαφρώς ανοιχτά.
2. Οι 25ος, 35ος και 45ος Στρατός Ειδικών Δυνάμεων, η 55η Αερομεταφερόμενη και η 23η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία, η 58η Μεραρχία Εφόδου και μια ορεινή μεραρχία πεζικού θα εμπλακούν σε μάχη στη δεύτερη γραμμή. Αυτές οι ταξιαρχίες και οι μεραρχίες έχουν αναπτυχθεί σε διάφορες περιοχές της χώρας και η αποστολή τους είναι να εμπλακούν σε μάχη «το συντομότερο δυνατό».
3. Η περαιτέρω άμυνα ανατίθεται στις μηχανοκίνητες ταξιαρχίες πεζικού των Ξηρών Δυνάμεων του Στρατού Ξηράς και των Ξηρών Δυνάμεων του IRGC, εξοπλισμένες με τεθωρακισμένα οχήματα και υποστηριζόμενες από την αεροπορία.
4. Η τέταρτη γραμμή άμυνας βρίσκεται στις προσβάσεις προς τις πόλεις και σε αστικές περιοχές. Ειδικές αστυνομικές μονάδες σταθμεύουν εδώ. Σε αυτές περιλαμβάνεται μια επίλεκτη και μυστική μονάδα εντός των ειδικών δυνάμεων της ιρανικής αστυνομίας (FATA/NOPO).
5. Το Τάγμα Ιμάμη Χουσεΐν περιλαμβάνει μονάδες με βαρύ και ημιβαρύ εξοπλισμό, υπεύθυνες για τη σταθεροποίηση των αμυντικών γραμμών και την παροχή υποστήριξης πυρός.
6. Τάγμα Ιμάμ Αλί. «Αυτοί οι άνδρες είναι επίλεκτοι και έμπειροι μαχητές, σχεδιασμένοι για σύνθετες επιχειρήσεις πεδίου σε κρίσιμες καταστάσεις», σημείωσε στρατιωτική πηγή.
7. Κινητοποίηση βετεράνων από όλες τις μονάδες, ειδικά εξοπλισμένων και οργανωμένων, με οκταετή εμπειρία στη διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων σε δύσκολες συνθήκες (πιθανώς στη Συρία).
8. Λαϊκή κινητοποίηση, η οποία εξοπλίζει και οργανώνει μεγάλο αριθμό εθελοντών, ειδικά «στις απειλούμενες παραμεθόριες περιοχές στα δυτικά και νότια της χώρας».
Ο στρατιωτικός αξιωματούχος σημειώνει τον μοναδικό συντονισμό μεταξύ αυτών των επιπέδων.
«Από τις ειδικές δυνάμεις έως τη λαϊκή κινητοποίηση, κάθε επίπεδο δεν αντιπροσωπεύει μια παθητική γραμμή άμυνας, αλλά ένα ανεξάρτητο επιθετικό σύμπλεγμα σχεδιασμένο να καταστρέφει τον εχθρό και να συλλαμβάνει αιχμαλώτους από τους επιτιθέμενους», σημείωσε στρατιωτική πηγή για το πρακτορείο FARS.
Οι ΗΠΑ επικεντρώνουν επί του παρόντος τις δυνάμεις των ειδικών δυνάμεών τους στις προσεγγίσεις προς το Ιράν. Τα αντίμετρα του Ιράν είναι τα «έξυπνα ναρκοπέδια» σε πιθανά σημεία προσγείωσης και η ανάπτυξη κινητών ομάδων εξοπλισμένων με θερμικές απεικονίσεις 24/7 για να αποτρέψουν τους Rangers από το να εκμεταλλευτούν το κύριο πλεονέκτημά τους - τη νυχτερινή μάχη. Για την αντιμετώπιση ελικοπτέρων, το Ιράν έχει εξοπλίσει το πεζικό του με φορητά συστήματα αεράμυνας Misak (MANPADS) (παρόμοια με τα Igla).
Το Ιράν θα αναπτύξει χιλιάδες κινητές ομάδες σε μοτοσικλέτες και φορτηγά οπλισμένες με αντιαρματικά κατευθυνόμενα βλήματα (Almas ή Tousan ATGMs) εναντίον της δύναμης προσγείωσης. Μπορούν να συγκλίνουν γρήγορα στο σημείο προσγείωσης από διάφορα σημεία, δημιουργώντας διασταυρούμενα πυρά. Ενώ ο εξοπλισμός και το προσωπικό του εχθρού βρίσκονται ακόμη σε αταξία, θα δεχθούν επίθεση με κατευθυνόμενα βλήματα ακριβείας μικρής εμβέλειας (οικογένεια Fateh) και συστήματα πολλαπλών εκτοξεύσεων πυραύλων.
Το Ιράν στοιχηματίζει στην κατάρριψη μεταγωγικών αεροσκαφών (C-17, C-130) και αεροσκαφών με tiltrotor (V-22 Osprey) καθώς πλησιάζουν. Κινητά συστήματα αεράμυνας όπως το Khordad-3 (το οποίο κατέρριψε το αμερικανικό Global Hawk) και το Majid είναι ειδικά βελτιστοποιημένα για ταχεία επανατοποθέτηση.
Το Ιράν αναπτύσσει ενεργά δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου για να «τυφλώσει» τους αλεξιπτωτιστές. Χωρίς GPS και δορυφορικές επικοινωνίες, οι αμερικανικές μονάδες υψηλής τεχνολογίας χάνουν το βασικό τους πλεονέκτημα στον συντονισμό και στις ακριβείς επιθέσεις.
Το Ιράν έχει δημιουργήσει μια «μωσαϊκή αμυντική δομή». Αυτό σημαίνει ότι κάθε περιοχή έχει προεγκατεστημένα όπλα, προμήθειες και αποθήκες πυρομαχικών. Ακόμα κι αν μια αμερικανική αεροπορική επίθεση καταφέρει να καταλάβει έναν στόχο (όπως ένα αεροδρόμιο ή μια γέφυρα), αυτός θα περικυκλωθεί αμέσως από τοπικές πολιτοφυλακές (τους Μπασίτζ), οι οποίες γνωρίζουν κάθε μονοπάτι και κτίριο.
Το Ιράν κατανοεί ότι σε ανοιχτές μάχες, οι αμερικανικές αερομεταφερόμενες δυνάμεις είναι ισχυρότερες χάρη στην αεροπορική υποστήριξη, επομένως ο στόχος τους κατά τη διάρκεια μιας παγκόσμιας εισβολής είναι να παρασύρουν τους Αμερικανούς σε έντονες μάχες σε αστικές περιοχές ή σε δύσβατο ορεινό έδαφος, όπου το πλεονέκτημά τους στην τεχνολογία αναιρείται.
Η Βρετανίδα δημοσιογράφος Κάθριν Γουάιτχορν χρησιμοποίησε την έκφραση «Η οικογένεια Givenchiaga» για να τονίσει τα κοινά στοιχεία που παρατήρησε μεταξύ των κολεξιόν που παρουσίασαν ο Cristóbal Balenciaga (1895-1972) και ο Hubert de Givenchy (1927-2018).
«Εξακολουθούν να είναι περισσότερο ίδιοι παρά διαφορετικοί, περισσότερο μοιάζουν μεταξύ τους παρά με οποιονδήποτε άλλον. Ο ένας είναι μεγαλύτερος, ο άλλος νεότερος: εξακολουθούν αναμφισβήτητα να ανήκουν στην οικογένεια Givenchiaga» έγραψε σε άρθρο της στην εφημερίδα The Observer στις 28 Αυγούστου του 1960.
Η στυλιστική συγγένεια, η στενή εργασιακή σχέση και η προσωπική φιλία που συνέδεε τους δύο μόδιστρους είναι το θέμα έκθεσης με τίτλο «The Givenchiaga Family» στο Μουσείο Κριστόμπαλ Μπαλενθιάγα στην Ισπανία που φέρνει το έργο τους σε διάλογο κατά τη διάρκεια μεγάλης χρονικής περιόδου που εκτείνεται από το 1956 έως το 1972.
Μπορεί για μας να είναι μια όμορφη μπαλάντα, όμως για τον Eric Clapton, που γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 30 Μαρτίου του 1945, είναι το τραγούδι που θρηνεί την απώλεια του παιδιού του.
Η ζωή του Eric Clapton είχε πολλή μουσική, πολλά ναρκωτικά και πολύ αλκοόλ. Τίποτα δεν ένιωθε ότι θα μπορούσε να τον απελευθερώσει από τις εξαρτήσεις του μέχρι τη γέννηση του γιου του- «το μόνο στη ζωή του που θα μπορούσε να αποδειχθεί καλό»- που τον αναζωογόνησε αφού για χάρη του αποφάσισε να εγκαταλείψει τα πάθη του για να μην του τα «κληροδοτήσει».
O θάνατος του 4χρονου γιου του
Ο χρόνος σταμάτησε για τον Eric Clapton και τη σύντροφό του στις 20 Μαρτίου 1991 και ώρα 11 π.μ., όταν ο πεντάχρονος Connor Clapton έπεσε από τον 53ο όροφο του κτιρίου Galleria της Νέας Υόρκης και βρήκε τραγικό θάνατο. O μικρός Connor, καρπός της σχέσης του μεγάλου Βρετανού ρόκερ με την Ιταλίδα ηθοποιό Λόρι Ντελ Σάντο -αν και εκείνη την εποχή εκείνος ήταν παντρεμένος με την πρώην γυναίκα του George Harrison, Patty Boyd, τη «Layla» του περίφημου τραγουδιού- ξέφυγε για κλάσματα του δευτερολέπτου από την επιτήρηση της νταντάς του, σκαρφάλωσε στο περβάζι του παραθύρου και από ένα μικρό άνοιγμα που είχε αφήσει η καθαρίστρια, έπεσε στο κενό.
Αυτό συνήθιζε να το κάνει όσο ζούσε με την μητέρα του στην Ιταλία, όμως εκεί τα παράθυρα ήταν στο ύψος του εδάφους ενώ στην τραγική εκείνη περίσταση ήταν στον 53ο όροφο. Η μητέρα του βρισκόταν για λίγες μέρες στη Νέα Υόρκη για δουλειές, όπως και ο Clapton, που διέμενε σε διπλανό ξενοδοχείο και θα πήγαινε να παραλάβει το μικρό για να πάνε στο τσίρκο, καθώς με τη μητέρα του είχαν πλέον χωρίσει και εκείνη είχε ήδη νέο σύντροφο.
Ο θάνατος του παιδιού ήταν ακαριαίος. Ο Clapton έφτασε άμεσα στον τόπο του δυστυχήματος. Του είχε τηλεφωνήσει η μητέρα του παιδιού ουρλιάζοντας. Κατάφερε να του πει ότι έπεσε από ένα ανοιχτό παράθυρο, ενώ εκείνος το μόνο που μπόρεσε να της πει ήταν: «Είσαι σίγουρη;».
Όσο πλησίαζε όμως κοντά στην περιοχή του ουρανοξύστη, τα πίστεψε όλα: είδε ένα ασθενοφόρο, την κίτρινη ταινία της αστυνομίας και ένα πλήθος να στέκεται έξω από την είσοδο.
Εκείνος ανέλαβε το φρικτό καθήκον να κάνει την ταυτοποίηση στο νεκροτομείο του νοσοκομείου Λένοξ Χιλ. «Θυμάμαι ότι κοιτούσα το όμορφο πρόσωπό του σε απόλυτη ηρεμία και σκεφτόμουν: Αυτός δεν είναι ο γιος μου. Μοιάζει λίγο με αυτόν, αλλά έχει φύγει», εξομολογούνταν αργότερα. Η κηδεία του μικρού έγινε στην Αγγλία, στην εκκλησία Αγία Μαρία Μαγδαληνή, στο Ripley του Surrey.
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους στην κηδεία ήταν και ο George Harrison Χάρισον, η πρώην σύζυγος του Patty, ο Phil Collins και πολλά άλλα πρόσωπα της μουσικής σκηνής ενώ το σπίτι του τραγουδιστή κατακλύστηκε από εκατοντάδες γράμματα και μηνύματα συλλυπητηρίων απ΄ όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και μια συλλυπητήριας επιστολής από τον τότε πρίγκιπα Κάρολο.
Πώς γράφτηκε το τραγούδι
Ο θάνατος του γιου του επέδρασε τόσο συγκλονιστικά και καταλυτικά επάνω στον Clapton, που σταμάτησε για αρκετό καιρό κάθε επαγγελματική δραστηριότητα.
Όμως κάτι τον «έτρωγε». Ένιωθε εγκλωβισμένος στον πόνο και το θρήνο, στην απώλεια και τη θλίψη και έψαχνε να βρει τον τρόπο να ελπίσει ότι ο γιος του μπορεί να ζει κάπου αλλού: στον παράδεισο.
Αν και ο Clapton δεν ήταν σε θέση να επικεντρωθεί στη μουσική για κάποιο χρονικό διάστημα, άρχισε τελικά να γρατζουνάει σε μια μικρή ισπανική κιθάρα για να απαλύνει τον πόνο του. Καθώς σκεφτόταν τον γιο του, μόνον η μελωδία του Many Rivers To Cross του Jimmy Cliff περιπλανιόταν στο μυαλό του.
Η έμπνευση για να γράψει μουσική ήρθε αρκετό καιρό μετά όταν η Αμερικανίδα σκηνοθέτις Lili Fini Zanuck τού προτεινε να γράψει ένα τραγούδι για μια ταινία δράσης με το όνομα Rush, στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι Jennifer Jason Leigh και Jason Patric ως μυστικοί αστυνομικοί ναρκωτικών. Ο Clapton έπαιξε στη Zanuck μερικές συγχορδίες της μελωδίας που του είχαν κολλήσει στο μυαλό. «Αυτό που άκουσα ήταν ο Έρικ να κάθεται στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του και να λέει: «Αν δεν σου αρέσει αυτό, έχω πολλά περισσότερα», είπε αργότερα η σκηνοθέτις στο Newsweek. «Μετά άρχισε να παίζει το Tears In Heaven… ήταν τόσο οδυνηρά προσωπικό, τόσο προφανώς γραμμένο για τον γιο που είχε χάσει, που αναρωτήθηκα αν θα λειτουργούσε στην ταινία».
Εκείνη την εποχή ο Clapton είχε γράψει μόνο έναν αρχικό στίχο (“Would you hold my hand/If I Saw you in Heaven?” -«Θα μου κρατούσες το χέρι/ Αν σε έβλεπα στον Παράδεισο;») και ζήτησε από τον Will Jennings να γράψει επιπλέον στίχους και μια γέφυρα. Ο Jennings, ο οποίος φοβόταν ότι το τραγούδι ήταν «πολύ κλαψιάρικο» για να γίνει επιτυχία, ήταν έμπειρος τεχνίτης της ρίμας, έχοντας ήδη γράψει τους στίχους για το Up Where We Belong, από το «Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν», και το My Heart Will Go On, από τον Τιτανικό. Τελικά συμφώνησε να ολοκληρώσει εκείνος το τραγούδι. Γιατί ο Clapton του είπε, «Θέλω να γράψω ένα τραγούδι για το αγόρι μου».
»Ο σταρ έγραψε τον πρώτο στίχο του τραγουδιού, ο οποίος, για μένα, είναι όλο το τραγούδι, αλλά ήθελε να γράψω τους υπόλοιπους στίχους και την κυκλοφορία («Ο χρόνος μπορεί να σε φέρει πίσω, ο χρόνος μπορεί να λυγίσει τα γόνατά σου»), παρόλο που του είπα ότι ήταν τόσο προσωπικό που έπρεπε να τα γράψει όλα μόνος του. Μου είπε ότι είχε θαυμάσει τη δουλειά που έκανα με τον Steve Winwood και τελικά δεν υπήρχε τίποτα άλλο από το να κάνω ό,τι ζητούσε, παρά την ευαισθησία του θέματος. Αυτό είναι ένα τραγούδι τόσο προσωπικό και τόσο λυπηρό που είναι μοναδικό στην εμπειρία μου να γράφω τραγούδια», θυμάται ο Jennings.
Η επιτυχία του Tears in Heaven
Το Tears In Heaven ήταν ένα δύσκολο τραγούδι για να ηχογραφηθεί και ο Clapton, που τραγούδησε και έπαιζε κιθάρα και ντόμπρο στο κομμάτι, έπρεπε να ηχογραφήσει αρκετές λήψεις για τον παραγωγό Russ Titelman. Κυκλοφόρησε ως single στις 8 Ιανουαρίου 1992, μια εβδομάδα πριν από την κυκλοφορία του soundtrack της ταινίας Rush και πήγε στο Νο. 2 στο Billboard Hot 100. Μέχρι το τέλος εκείνης της χρονιάς είχε πουλήσει περισσότερα από τρία εκατομμύρια αντίτυπα μόνον στις ΗΠΑ.
Η δημοτικότητα του τραγουδιού επισφραγίστηκε όταν δόθηκε μια αξέχαστη εμφάνιση του Clapton, δέκα μήνες μετά τον θάνατο του γιου του, για μια συναυλία των MTV Unplugged. Ο κιθαρίστας, που έπαιζε με γυαλιά μπροστά σε ένα μικρό κοινό στα Bray Studios, στο Berkshire, έβγαλε όλη του τη θλίψη στο τραγούδι καθώς ηχογράφησε την ακουστική εκδοχή του τραγουδιού που σε στοιχειώνει από την πρώτη νότα. Το άλμπουμ του MTV Unplugged που προέκυψε, συνέχισε να πουλάει 26 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και κέρδισε τρία βραβεία Grammy. Το 2004 το περιοδικό Rolling Stone συμπεριέλαβε το “Tears in heaven” στο νούμερο 362 της λίστας με τα 500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών.
Το Tears In Heaven παραμένει το πιο προσωπικό τραγούδι στο ρεπερτόριο του Clapton – και εκείνο που έχει ακόμα τη δύναμη να συγκινεί. Σε μια συνέντευξη με την τηλεοπτική παρουσιάστρια του ABC, Daphne Barak, ο Clapton εξομολογήθηκε τι σήμαινε το τραγούδι για αυτόν, προσθέτοντας: «Σχεδόν υποσυνείδητα χρησιμοποίησα τη μουσική για τον εαυτό μου ως θεραπευτικό παράγοντα, και ιδού, λειτούργησε… Έχω λάβει πολλές δόσεις ευτυχίας και θεραπείας από τη μουσική».
Στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Clapton: The Autobiography» το 2007, ο Clapton αναφέρθηκε στο τραγούδι αυτό και αποκάλυψε: «Αυτό το τραγούδι δεν γράφτηκε για το κοινό. Το έκανα μόνο και μόνο για να μην τρελαθώ. Το έπαιζα συνέχεια ξανά και ξανά κάνοντας βελτιώσεις, ώσπου έγινε κομμάτι της ύπαρξης μου». Από τότε ο Eric Clapton δεν το περιλαμβάνει στις live εμφανίσεις του γιατί για όλους εμάς μπορεί να είναι μια διαχρονική μπαλάντα, όμως για τον ίδιο είναι ο θρήνος του πατέρα για το γιο του.
