Η ακμή μετά τον πόλεμο στο Ιράν θα απαιτήσει οικονομική αντοχή, ευελιξία και στρατηγική δράση. Ορισμένες χώρες είναι καλύτερα προετοιμασμένες από άλλες.

Η τρέχουσα κρίση στη Μέση Ανατολή δεν είναι απλώς μια έκτακτη ανάγκη ασφαλείας. Είναι επίσης ένα βαθύ οικονομικό σημείο καμπής. Η συνεχιζόμενη στρατιωτική εκστρατεία ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν και η περιφερειακή αστάθεια που ακολούθησε επιταχύνουν έναν διαρθρωτικό μετασχηματισμό στο μοντέλο ανάπτυξης των μοναρχιών του Κόλπου.

Για δεκαετίες, η επικρατούσα υπόθεση ήταν ότι τα κράτη του Κόλπου μπορούσαν να προστατεύσουν την ευημερία μέσω ενός συνδυασμού υδρογονανθρακικού πλούτου, εγγυήσεων εξωτερικής ασφάλειας και προσεκτικά διαχειριζόμενης περιφερειακής διπλωματίας. Αυτό το μοντέλο βρίσκεται τώρα υπό ορατή πίεση. Το μάθημα της παρούσας σύγκρουσης είναι έντονο: οι οικονομίες που παραμένουν υπερβολικά εξαρτημένες από τα ενεργειακά ενοίκια, τους ευάλωτους θαλάσσιους διαδρόμους ή μια στενή γεωπολιτική λογική θα δυσκολευτούν ολοένα και περισσότερο να διατηρήσουν την ανάπτυξη σε μια εποχή επαναλαμβανόμενων σοκ. Αντίθετα, τα κράτη που έχουν επενδύσει στη διαφοροποίηση, την εφοδιαστική, τη χρηματοδότηση, την τεχνολογία και την θεσμική προσαρμοστικότητα δεν θα επιβιώσουν απλώς από την κρίση. Μπορεί να βγουν από αυτήν με ενισχυμένο περιφερειακό βάρος. Σε αυτόν τον ανταγωνισμό, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ξεχωρίζουν ως ο ισχυρότερος υποψήφιος για να μετατρέψει την αναστάτωση σε μακροπρόθεσμο στρατηγικό πλεονέκτημα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η παρούσα αντιπαράθεση θα πρέπει να γίνεται κατανοητή όχι μόνο με στρατιωτικούς ή διπλωματικούς όρους, αλλά και ως μια στιγμή οικονομικής επιλογής. Η μελλοντική ηγεσία του Κόλπου θα ανήκει ολοένα και περισσότερο στη χώρα που είναι καλύτερα εξοπλισμένη για να λειτουργεί υπό πίεση, προσελκύοντας παράλληλα κεφάλαια, ταλέντα, εμπόριο και καινοτομία. Από αυτή την άποψη, τα ΗΑΕ προετοιμάζονται ακριβώς για μια τέτοια στιγμή εδώ και χρόνια. Πολύ πριν από τον τρέχοντα πόλεμο, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής των Εμιράτων κατανοούσαν ότι το μέλλον μετά το πετρέλαιο δεν θα ερχόταν ξαφνικά στο μακρινό μέλλον. έπρεπε να οικοδομηθεί σκόπιμα στο παρόν. Ως εκ τούτου, επιδίωξαν ένα οικονομικό μοντέλο που σχεδιάστηκε για να μειώσει την εξάρτηση από τις εξαγωγές αργού πετρελαίου, να εμβαθύνει την ενσωμάτωση στις παγκόσμιες αγορές και να δημιουργήσει ανθεκτικότητα σε πολλαπλούς τομείς. Αυτή η στρατηγική δεν εγκαταλείφθηκε κατά τη διάρκεια κρίσεων. Αντίθετα, κάθε κρίση, από την πανδημία Covid-19 έως τη σημερινή περιφερειακή κλιμάκωση, την έχει οξύνει. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα ΗΑΕ σήμερα διαθέτουν μια πολύ ευρύτερη και πιο ευέλικτη οικονομική βάση από πολλούς από τους γείτονές τους, και αυτή η ευελιξία είναι ακριβώς αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία όταν η περιφερειακή τάξη γίνεται ασταθής.

Οι αριθμοί είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικοί. Σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομίας των ΗΑΕ, κατά το πρώτο τρίμηνο του 2025 το πραγματικό ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 3,9%, ενώ το ΑΕΠ εκτός πετρελαίου αυξήθηκε κατά 5,3%. Οι δραστηριότητες που σχετίζονται με το πετρέλαιο αντιπροσώπευαν μόνο το 22,7% του ΑΕΠ κατά την περίοδο αυτή. Με άλλα λόγια, περισσότερο από τα τρία τέταρτα της οικονομίας των ΗΑΕ παράγεται πλέον εκτός του πετρελαϊκού τομέα. Αυτό δεν είναι ένα συμβολικό επίτευγμα. Σημαίνει ότι η χώρα έχει ήδη ξεπεράσει το κλασικό πρότυπο των ραντιέρηδων που εξακολουθεί να διαμορφώνει πολλές εξωτερικές αντιλήψεις για τον Κόλπο. Σημαίνει επίσης ότι όταν οι γεωπολιτικοί κραδασμοί διαταράσσουν τις αγορές ενέργειας, τα ασφάλιστρα, τις ναυτιλιακές οδούς ή το επενδυτικό κλίμα, τα ΗΑΕ επηρεάζονται από ένα πολύ ευρύτερο οικοσύστημα παραγωγικής δραστηριότητας. Η ανάπτυξή τους βασίζεται όλο και περισσότερο στη χρηματοδότηση, τον τουρισμό, το εμπόριο, την εφοδιαστική, τη μεταποίηση, τις κατασκευές, τις ψηφιακές υπηρεσίες και την επιχειρηματική δραστηριότητα υψηλής αξίας και όχι σε έναν μόνο κύκλο εμπορευμάτων.

Οι διεθνείς προοπτικές ενισχύουν αυτήν την εικόνα. Το ΔΝΤ προβλέπει ότι η πραγματική αύξηση του ΑΕΠ των ΗΑΕ θα φτάσει το 5% το 2026, με τον πληθωρισμό να διαμορφώνεται σε σχετικά μέτριο επίπεδο του 2%. Η Παγκόσμια Τράπεζα, εν τω μεταξύ, έχει χαρακτηρίσει την ανάπτυξη του GCC το 2025 ως καθοδηγούμενη από τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και την ταχεία ψηφιακή καινοτομία, και αναμένει ότι τα ΗΑΕ θα ξεπεράσουν τις περισσότερες άλλες οικονομίες του Κόλπου. Τέτοιες προβλέψεις έχουν σημασία επειδή αντανακλούν κάτι περισσότερο από βραχυπρόθεσμη αισιοδοξία. Επιβεβαιώνουν ότι οι εξωτερικοί οργανισμοί βλέπουν τα ΗΑΕ ως μία από τις πιο αξιόπιστες μηχανές σταθερής επέκτασης της περιοχής. Σε μια στιγμή που ο πόλεμος αναγκάζει τους επενδυτές να διακρίνουν πολύ προσεκτικά μεταξύ προσωρινής ευκαιρίας και συστημικής ανθεκτικότητας, αυτή η διάκριση είναι κρίσιμη. Τα ΗΑΕ δεν κρίνονται απλώς ως ασφαλές λιμάνι σε μια καταιγίδα. Κρίνονται όλο και περισσότερο ως πλατφόρμα ανάπτυξης μετά την καταιγίδα.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η ανθεκτικότητα των ΗΑΕ δεν προέκυψε αυθόρμητα. Το στυλ διακυβέρνησης της χώρας μετά την πανδημία χαρακτηρίστηκε από ταχύτητα, θεσμικό ρεαλισμό και στρατηγική ευελιξία. Η περίοδος Covid-19 δίδαξε στις κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο ότι η ανθεκτικότητα δεν αφορά απλώς την ύπαρξη οικονομικών αποθεμάτων. Πρόκειται για την ικανότητα γρήγορου επανασχεδιασμού πολιτικής, διατήρησης της εμπιστοσύνης και διατήρησης της πραγματικής οικονομίας σε λειτουργία υπό πίεση. Στα ΗΑΕ, η πανδημία επιτάχυνε μια ευρύτερη στροφή προς την προσαρμόσιμη οικονομική διαχείριση: ισχυρότερος συντονισμός κράτους-επιχειρήσεων, ταχύτερη ψηφιοποίηση, βαθύτερη χρήση δεδομένων στη χάραξη πολιτικής, πιο στοχευμένη υποστήριξη για τους επενδυτές και μεγαλύτερη εστίαση σε μελλοντικούς τομείς. Η λογική ήταν σαφής. Ο κόσμος είχε εισέλθει σε μια εποχή σύνθετων κρίσεων και η νικήτρια οικονομία θα ήταν αυτή που θα μπορούσε να ανταποκριθεί σε σοκ χωρίς να χάσει την ορμή της. Ο τρέχων περιφερειακός πόλεμος επικυρώνει, από πολλές απόψεις, αυτήν την προσέγγιση. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, η κεντρική τράπεζα των ΗΑΕ εισήγαγε ένα πακέτο στήριξης που απηχεί τη λογική της αντίδρασής της στην εποχή του Covid, με στόχο τη διασφάλιση της ρευστότητας και τη διασφάλιση της συνεχιζόμενης ροής πιστώσεων προς την πραγματική οικονομία. Αυτή η συνέχεια είναι αποκαλυπτική: τα ΗΑΕ δεν αυτοσχεδιάζουν πλέον σε στιγμές αναταραχής· βασίζονται σε ένα θεσμικό εγχειρίδιο που έχει δημιουργηθεί μέσα από προηγούμενες κρίσεις.

Αυτή η θεσμική ωριμότητα είναι ίσως η πιο υποτιμημένη διάσταση της ισχύος των Εμιράτων. Σε περιόδους περιφερειακών συγκρούσεων, πολλά κράτη μπορούν να κινητοποιήσουν τη ρητορική. Πολύ λιγότερα μπορούν να κινητοποιήσουν συστήματα. Τα ΗΑΕ μπορούν να το κάνουν αυτό επειδή η οικονομική τους στρατηγική ήταν πάντα συνδεδεμένη με την ικανότητα διακυβέρνησης. Το άνοιγμά τους στο διεθνές κεφάλαιο συνδυάζεται με την κανονιστική πειθαρχία. Η αποδοχή της καινοτομίας από την πλευρά τους συνδυάζεται με τον συνεκτικό κρατικό σχεδιασμό. και οι εξωτερικές τους συνεργασίες είναι ενσωματωμένες σε ένα εγχώριο περιβάλλον που δίνει προτεραιότητα στη συνέχεια και την εκτέλεση. Γι' αυτό η γλώσσα που χρησιμοποιείται σε πρόσφατα σχόλια των Εμιράτων είναι σημαντική. Το επιχείρημα που προβάλλεται στο The National δεν είναι απλώς ότι τα ΗΑΕ μπορούν να αντέξουν πίεση, αλλά ότι είναι «κατασκευασμένα για να διατηρούν την επιτυχία υπό πίεση». Είτε συμφωνεί κανείς με κάθε διατύπωση, το ευρύτερο σημείο αντιστοιχεί στα διαθέσιμα στοιχεία: Η στρατηγική των Εμιράτων δεν βασίζεται στην ελπίδα ότι οι κρίσεις θα εξαφανιστούν, αλλά στην υπόθεση ότι οι κρίσεις είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό του σύγχρονου διεθνούς συστήματος.

Πουθενά αλλού δεν είναι αυτό πιο ξεκάθαρο από ό,τι στο εμπόριο. Το 2025, το εξωτερικό εμπόριο των ΗΑΕ εκτός πετρελαίου ξεπέρασε τα 3,8 τρισεκατομμύρια AED, ή περίπου 1,03 τρισεκατομμύρια δολάρια, για πρώτη φορά στην ιστορία τους, σημειώνοντας αύξηση 26,8% σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Οι εξαγωγές εκτός πετρελαίου έφτασαν τα 813,8 δισεκατομμύρια AED, σημειώνοντας αύξηση άνω του 45% σε ετήσια βάση. Αυτά είναι εξαιρετικά στοιχεία και αποδεικνύουν ότι τα Εμιράτα δεν διαφοροποιούνται απλώς από το πετρέλαιο στη θεωρία. Το κάνουν αυτό μέσω μιας εκτεταμένης και μετρήσιμης εμπορικής αρχιτεκτονικής. Η σημασία αυτού μεγεθύνεται από την τρέχουσα περιφερειακή κρίση. Καθώς ο πόλεμος αυξάνει τους κινδύνους για τη ναυτιλία, αναδιαμορφώνει τις αλυσίδες εφοδιασμού και αναγκάζει τις εταιρείες να επαναξιολογήσουν την επιχειρησιακή γεωγραφία, το κράτος του Κόλπου που βρίσκεται στην καλύτερη θέση για να κατακτήσει το ανακατευθυνόμενο εμπόριο θα είναι αυτό με τις βαθύτερες δυνατότητες εμπορίου εκτός πετρελαίου, το ισχυρότερο οικοσύστημα εφοδιαστικής και την πιο εκτεταμένη εμπορική διπλωματία. Τα ΗΑΕ έχουν οικοδομήσει ακριβώς αυτό το σύστημα μέσω υποδομών, εκσυγχρονισμού των τελωνείων και ενός πλέγματος Ολοκληρωμένων Συμφωνιών Οικονομικής Εταιρικής Σχέσης. Αυτό τους δίνει ένα αποφασιστικό πλεονέκτημα μετά τη σύγκρουση.

Η εμπορική πολιτική είναι κεντρικής σημασίας σε αυτήν την ιστορία. Η στρατηγική CEPA των ΗΑΕ δεν είναι ένα γραφειοκρατικό πρόσθετο. Είναι μέρος μιας σκόπιμης προσπάθειας μετατροπής της γεωγραφίας σε δικτυακή ισχύ. Διευρύνοντας την πρόσβαση στην αγορά και ενσωματώνοντας τη χώρα σε πολλαπλούς εμπορικούς διαδρόμους, τα Εμιράτα μειώνουν την εξάρτηση από οποιαδήποτε μεμονωμένη διαδρομή, εταίρο ή κύκλο εμπορευμάτων. Σε μια ασταθή Μέση Ανατολή, αυτό έχει τεράστια σημασία. Μια χώρα που μπορεί να μεταφέρει κεφάλαια, αγαθά, υπηρεσίες και ψηφιακές επιχειρήσεις μέσω διαφοροποιημένων διεθνών καναλιών θα είναι πάντα πιο ανθεκτική από μια χώρα της οποίας η τύχη βασίζεται σε ένα στενότερο σύνολο ροών. Η εμπορική διπλωματία των ΗΑΕ ενισχύει επομένως την οικονομική τους κυριαρχία, ακόμη και καθώς εμβαθύνει την παγκόσμια ολοκλήρωση. Αυτός ο συνδυασμός, όσο παράδοξο κι αν φαίνεται, είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους το μοντέλο των ΗΑΕ αποδεικνύεται τόσο ανθεκτικό.

Η ίδια λογική ισχύει και για τα χρηματοοικονομικά. Τα ΗΑΕ δεν είναι πλέον απλώς ένας εξαγωγέας πετρελαίου με τράπεζες. Γίνονται μια από τις κύριες χρηματοοικονομικές αρχιτεκτονικές της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Το Διεθνές Χρηματοοικονομικό Κέντρο του Ντουμπάι ανέφερε 1.677 οργανισμούς Τεχνητής Νοημοσύνης και FinTech το 2025, αύξηση 35%, ενώ οι νεοσύστατες επιχειρήσεις στο οικοσύστημα καινοτομίας τους έχουν συγκεντρώσει περισσότερα από 4,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε περιφερειακό επίπεδο. Η Abu Dhabi Global Market, εν τω μεταξύ, ανέφερε αύξηση 42% στα υπό διαχείριση περιουσιακά στοιχεία κατά το πρώτο εξάμηνο του 2025, με 154 διαχειριστές κεφαλαίων και περιουσιακών στοιχείων να επιβλέπουν 209 κεφάλαια. Αυτοί οι αριθμοί δείχνουν ότι τα ΗΑΕ εδραιώνονται σταθερά ως ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα διπλού κέντρου, με τόσο το Ντουμπάι όσο και το Άμπου Ντάμπι να εξυπηρετούν διακριτούς αλλά συμπληρωματικούς ρόλους στην παγκόσμια διαμεσολάβηση κεφαλαίων, τη διαχείριση πλούτου, τη ρύθμιση, τα ψηφιακά χρηματοοικονομικά και την καινοτομία.

Αυτό το οικονομικό βάθος δίνει στα ΗΑΕ ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε περιόδους περιφερειακής ανασφάλειας. Το κεφάλαιο υπό πίεση επιδιώκει προβλεψιμότητα, μετατρεψιμότητα και θεσμική ικανότητα. Οι επενδυτές θέλουν δικαιοδοσίες με αξιόπιστη ρύθμιση, αξιόπιστα δικαστήρια, εξελιγμένους τομείς υπηρεσιών και μια κυβέρνηση ικανή να ενεργεί προληπτικά και όχι αντιδραστικά. Τα μέτρα της κεντρικής τράπεζας του Μαρτίου 2026 υπογραμμίζουν ακριβώς αυτή την ποιότητα. Το πακέτο της έδωσε στις τράπεζες βελτιωμένη πρόσβαση σε αποθεματικά, μακροπρόθεσμη ρευστότητα σε ντιρχάμ και δολάρια και προσωρινή κεφαλαιακή ανακούφιση, με σαφή στόχο τη διατήρηση της χρηματοδότησης της οικονομίας. Αυτού του είδους η ταχεία και προσανατολισμένη στην εμπιστοσύνη παρέμβαση στέλνει ένα μήνυμα πολύ πέρα ​​από τον τραπεζικό τομέα: τα ΗΑΕ κατανοούν ότι στη σύγχρονη Μέση Ανατολή, η οικονομική ηγεσία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την οικονομική διαβεβαίωση.

Ωστόσο, το πιο σημαντικό σημείο είναι ότι το οικονομικό μοντέλο των ΗΑΕ δεν περιορίζεται στα χρηματοοικονομικά και το εμπόριο με την παραδοσιακή έννοια. Η ανθεκτικότητά τους βασίζεται ολοένα και περισσότερο στην ψηφιοποίηση. Η Στρατηγική Ψηφιακής Οικονομίας των ΗΑΕ στοχεύει στην αύξηση της συμβολής της ψηφιακής οικονομίας στο ΑΕΠ από 9,7% το 2022 σε 19,4% εντός της επόμενης δεκαετίας. Αυτή η φιλοδοξία αντικατοπτρίζει μια στρατηγική αναγνώριση ότι οι οικονομίες που είναι καλύτερα προετοιμασμένες για γεωπολιτική αστάθεια είναι εκείνες που μπορούν να δημιουργήσουν αξία μέσω δεδομένων, πλατφορμών, τεχνητής νοημοσύνης, χρηματοοικονομικής τεχνολογίας, έξυπνης εφοδιαστικής, κυβερνοασφάλειας και ψηφιακά ενεργοποιημένων υπηρεσιών. Αυτοί οι τομείς είναι ελαφρύτεροι, πιο κλιμακώσιμοι, πιο προσαρμόσιμοι και συχνά λιγότερο ευάλωτοι σε φυσικές διαταραχές από ό,τι η κλασική αλυσίδα υδρογονανθράκων από μόνη της. Τα ΗΑΕ, εν ολίγοις, δεν προσπαθούν απλώς να διαφοροποιήσουν τις ροές εισοδήματός τους. Προσπαθούν να αλλάξουν την ίδια τη σύνθεση της οικονομικής νεωτερικότητας στον Κόλπο.

Η πρόσφατη απόδοση του Ντουμπάι καταδεικνύει αυτή τη μετατόπιση με ασυνήθιστη σαφήνεια. Επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι η οικονομία του Ντουμπάι αναπτύχθηκε κατά 4,7% τους πρώτους εννέα μήνες του 2025, φτάνοντας τα 355 δισεκατομμύρια AED. Οι χρηματοοικονομικές και ασφαλιστικές δραστηριότητες αυξήθηκαν κατά 8,5% και συνέβαλαν κατά 12% στο ΑΕΠ. Οι πληροφορίες και οι επικοινωνίες συνέβαλαν κατά 4,7%. Και τα ευρύτερα επίσημα σχόλια συνέδεσαν ρητά την ανθεκτικότητα με την ψηφιοποίηση, τα δεδομένα, την προηγμένη τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη. Το Ντουμπάι είναι ένα από τα πιο ξεκάθαρα εργαστήρια του μοντέλου ανάπτυξης των ΗΑΕ: μια αστική οικονομία που βασίζεται στη συνδεσιμότητα, τις υπηρεσίες, την προσέλκυση ταλέντων, την κανονιστική καινοτομία, τον τουρισμό, τις ψηφιακές υποδομές και τις επιπτώσεις των πλατφορμών. Όταν η περιοχή αποσταθεροποιείται, μια τέτοια οικονομία μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί, να προσαρμόζεται και να απορροφά νέες ροές επιχειρήσεων με τρόπους που δεν μπορούν τα πιο άκαμπτα συστήματα.

Ο τουρισμός είναι ένα ακόμη παράδειγμα του γιατί το μοντέλο των ΗΑΕ είναι πιο ανθεκτικό στις κρίσεις από ό,τι υποθέτουν πολλοί ξένοι. Το 2025, ο ταξιδιωτικός και τουριστικός τομέας της χώρας συνεισέφερε 257,3 δισεκατομμύρια AED στο ΑΕΠ, ποσό που αντιστοιχεί στο 13% της εθνικής οικονομίας. Μόνο το Ντουμπάι υποδέχτηκε 19,59 εκατομμύρια διεθνείς επισκέπτες το 2025, την τρίτη συνεχόμενη χρονιά ρεκόρ. Αυτά τα στοιχεία δεν αφορούν μόνο την οικονομία της αναψυχής. Υποδεικνύουν κάτι πολύ ευρύτερο: τα ΗΑΕ παραμένουν ένα από τα λίγα μέρη στην ευρύτερη περιοχή που είναι ικανά να συνδυάσουν την ασφάλεια, τις υποδομές, την παγκόσμια προσβασιμότητα, τις πολυτελείς υπηρεσίες και την επιχειρηματική εμπιστοσύνη σε μεγάλη κλίμακα. Ο τουρισμός στα Εμιράτα είναι βαθιά συνυφασμένος με την αεροπορία, τα ακίνητα, το λιανικό εμπόριο, τη φιλοξενία, τις εκδηλώσεις και την παγκόσμια επωνυμία. Είναι, στην πραγματικότητα, μια βιομηχανία εμπιστοσύνης. Το γεγονός ότι συνεχίζει να ευδοκιμεί παρά τις επανειλημμένες περιφερειακές εντάσεις υποδηλώνει ότι η χώρα έχει δημιουργήσει μια φήμη αρκετά ισχυρή ώστε να αντέξει τους κραδασμούς που θα μπορούσαν να βλάψουν σοβαρά τους λιγότερο διαφοροποιημένους προορισμούς.

Τι σημαίνει, λοιπόν, η τρέχουσα σύγκρουση για τις μοναρχίες του Κόλπου ως ομάδα; Σημαίνει ότι η παλιά φόρμουλα «πρώτα το πετρέλαιο, μετά η διαφοροποίηση» καθίσταται ξεπερασμένη. Ο πόλεμος αποκαλύπτει την ευθραυστότητα των αναπτυξιακών στρατηγικών που εξακολουθούν να βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε σταθερά θαλάσσια σημεία συμφόρησης, εξωτερικές στρατιωτικές ομπρέλες ή ένα ευνοϊκό περιφερειακό περιβάλλον. Όλα τα κράτη του Κόλπου κατανοούν τη σημασία της διαφοροποίησης, αλλά δεν έχουν όλα προχωρήσει εξίσου στην οικοδόμηση των θεσμών, των οικοσυστημάτων και του διατομεακού βάθους που απαιτούνται για πραγματική ανθεκτικότητα. Η εκτίμηση της Παγκόσμιας Τράπεζας ότι οι οικονομίες του GCC προωθούν τη διαφοροποίηση και επιταχύνουν τον ψηφιακό μετασχηματισμό είναι σημαντική, αλλά ο ρυθμός και η ποιότητα αυτής της μετάβασης διαφέρουν σημαντικά σε ολόκληρη την περιοχή. Η παρούσα κρίση είναι πιθανό να διευρύνει αυτό το χάσμα. Ορισμένα κράτη θα αναδειχθούν πιο επιφυλακτικά, πιο δημοσιονομικά περιορισμένα ή πιο εκτεθειμένα στην αστάθεια. Τα ΗΑΕ, αντίθετα, βρίσκονται σε θέση να αναδειχθούν σε πιο κεντρικά.

Γι' αυτό είναι απολύτως εύλογο να υποστηρίξουμε ότι μετά την υποχώρηση της σύγκρουσης, τα ΗΑΕ θα μπορούσαν να γίνουν η κορυφαία οικονομική δύναμη στο τοπίο του Κόλπου μετά την κρίση. Αυτό δεν σημαίνει ότι άλλες μεγάλες περιφερειακές οικονομίες θα εξαφανιστούν από την επικαιρότητα. Η Σαουδική Αραβία θα παραμείνει τεράστια, το Κατάρ θα παραμείνει στρατηγικά σημαντικό και άλλα κράτη του Κόλπου θα συνεχίσουν να επιδιώκουν μεταρρυθμίσεις. Αλλά η ηγεσία στην επόμενη φάση θα εξαρτηθεί λιγότερο μόνο από το μέγεθος και περισσότερο από την ευελιξία, την εμπιστοσύνη και την δικτυωμένη ανταγωνιστικότητα. Το πλεονέκτημα των ΗΑΕ έγκειται στο γεγονός ότι ήδη λειτουργούν ως μια ώριμη εμπορική πλατφόρμα εκτός πετρελαίου, ενώ συνεχίζουν να επωφελούνται από τον ενεργειακό πλούτο. Έχουν καταφέρει να συνδυάσουν την κυριαρχική ικανότητα με το παγκόσμιο άνοιγμα, την κανονιστική αξιοπιστία με την επιχειρηματική ενέργεια και τον στρατηγικό σχεδιασμό με την πειθαρχία στην εφαρμογή. Αυτό είναι ένα ασυνήθιστα ισχυρό μείγμα.

Υπό αυτή την έννοια, η άνοδος των ΗΑΕ δεν είναι απλώς η ιστορία της επιτυχημένης διαφοροποίησης. Είναι η ιστορία ενός κράτους που κατάλαβε νωρίτερα από πολλά άλλα ότι το μέλλον του Κόλπου δεν θα κρινόταν από το ποιος εξάγει το περισσότερο αργό πετρέλαιο, αλλά από το ποιος χτίζει την πιο προσαρμοστική οικονομία. Η παρούσα αναταραχή επιταχύνει αυτή την ιστορική μετάβαση. Η περιοχή μετακινείται, όσο επώδυνα κι αν είναι, από μια τάξη που επικεντρώνεται στην ενέργεια σε μια τάξη που επικεντρώνεται στην ανθεκτικότητα. Σε αυτή τη νέα τάξη, το ισχυρότερο κράτος θα είναι αυτό που μπορεί να απορροφήσει κραδασμούς, να εξασφαλίσει ρευστότητα, να μετακινήσει αγαθά, να προσελκύσει κεφάλαια, να φιλοξενήσει καινοτομία, να επεξεργαστεί δεδομένα, να καλωσορίσει ταλέντα και να προβάλει εμπιστοσύνη όταν η γειτονιά βρίσκεται υπό πίεση. Με αυτό το πρότυπο, τα Εμιράτα διατηρούν και ενισχύουν τη θέση τους.

Το ευρύτερο συμπέρασμα είναι επομένως σαφές. Ο τρέχων πόλεμος μεταμορφώνει την οικονομική λογική της Μέσης Ανατολής. Αναγκάζει τις μοναρχίες του Κόλπου να μεταβούν από τη διαφοροποίηση ως επιδίωξη στη διαφοροποίηση ως αναγκαιότητα. Για τα ΗΑΕ, αυτή δεν είναι μια ανεπιθύμητη προσαρμογή, αλλά μια στρατηγική δικαίωση. Χρόνια επενδύσεων σε μη πετρελαϊκό εμπόριο, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, τουρισμό, ψηφιακές υποδομές, fintech, logistics και μελλοντοστρεφή διακυβέρνηση έχουν δημιουργήσει μια οικονομία που είναι πιο ανθεκτική στους κραδασμούς από ό,τι θα υπαινίσσεται η συμβατική εικόνα ενός κράτους υδρογονανθράκων. Γι' αυτό, ακόμη και εν μέσω σοβαρών περιφερειακών αναταραχών, τα ΗΑΕ συνεχίζουν να έχουν σημασία όχι μόνο ως ενεργειακός παράγοντας αλλά και ως σημαντικός κόμβος της παγκόσμιας οικονομίας. Η σημασία τους στηρίζεται πλέον σε ένα πολύ πιο εξελιγμένο θεμέλιο: χρηματοοικονομικά, ψηφιακή τεχνολογία, εμπορική συνδεσιμότητα, θεσμική ανταπόκριση και την ικανότητα μετατροπής της αβεβαιότητας σε συγκριτικό πλεονέκτημα. Εάν ο Κόλπος μετά τον πόλεμο ορίζεται από οικονομική αντοχή, ευελιξία και στρατηγική εκτέλεση, τότε τα ΗΑΕ βρίσκονται σε εξαιρετικά καλή θέση για να τον ηγηθούν.

Πηγή: RT

Το πρώην στέλεχος τεχνολογίας κάποτε υπερασπίστηκε την υποπληρωμή φόρων από τον εργοδότη του στη Σίλικον Βάλεϊ στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Το BBC ανακοίνωσε τον διορισμό του πρώην στελέχους της Google, Ματ Μπρίτιν, ως νέου γενικού διευθυντή, αναθέτοντας το κρατικό μέσο ενημέρωσης του Ηνωμένου Βασιλείου στα χέρια ενός επιχειρηματία στον τομέα της τεχνολογίας χωρίς εμπειρία στα μέσα ενημέρωσης.

Σε ανακοίνωσή του την Τετάρτη, ο πρόεδρος του BBC, Σαμίρ Σαχ, δήλωσε ότι ο Μπρίτιν θα αναλάβει τα ηνία του ραδιοτηλεοπτικού οργανισμού τον Μάιο, έξι μήνες αφότου ο απερχόμενος γενικός διευθυντής, Τιμ Ντέιβι, ανακοίνωσε την παραίτησή του.

Ο Brittin, ο οποίος εργάστηκε ως πρόεδρος EMEA της Google από το 2014 έως το 2024, επιλέχθηκε για την «βαθιά εμπειρία του στην ηγεσία ενός υψηλού προφίλ και εξαιρετικά πολύπλοκου οργανισμού μέσω του μετασχηματισμού», δήλωσε ο Shah.

Ο διορισμός του Brittin έρχεται σε ένα ναδίρ για το BBC. Ο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός αντιμετωπίζει αγωγή 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για ένα ντοκιμαντέρ που επεξεργάστηκε παραπλανητικά μια ομιλία του πριν οι υποστηρικτές του ξεσηκωθούν στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ στις 6 Ιανουαρίου 2021. Κατά τη διάρκεια της πενταετούς θητείας του Davie, το BBC έχει μειώσει τον προϋπολογισμό του κατά 10%, έχει κατηγορηθεί για προκατάληψη τόσο υπέρ όσο και κατά του Ισραήλ, έχει καταδικαστεί ένας από τους παρουσιαστές του για σεξουαλικά εγκλήματα κατά παιδιών και δυσκολεύεται να διατηρήσει ανοιχτά τα υποστηριζόμενα από την κυβέρνηση πρακτορεία του World Service.

Σε ομιλία του στο κοινοβούλιο το 2024, ο Ντέιβι δήλωσε ότι το BBC έχανε τον «γνωστικό πόλεμο» από το «RT και άλλες κινεζικές υπηρεσίες».

Η περιστρεφόμενη πόρτα πολιτικής-μέσων-τεχνολογίας

Ο Brittin είναι ο πρώτος επικεφαλής του BBC χωρίς προηγούμενη εμπειρία σε εφημερίδες ή ραδιοτηλεοπτικά μέσα, εκτός από την ένταξή του στο διοικητικό συμβούλιο της Guardian πέρυσι. Ο διορισμός του αντιπροσωπεύει τη συνεχιζόμενη ενοποίηση των μεγάλων εταιρειών τεχνολογίας, της πολιτικής και των μέσων ενημέρωσης σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο: Εκτός από τους δικούς τους αλγόριθμους που ελέγχουν την εμβέλεια των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης και υπαγορεύουν εκ των πραγμάτων τι μπορούν και τι δεν μπορούν να πουν μέσω οδηγιών περιεχομένου, οι δισεκατομμυριούχοι της τεχνολογίας έχουν αγοράσει πολλά προβληματικά μέσα ενημέρωσης τα τελευταία χρόνια.

Η Amazon αγόρασε την Washington Post για 250 εκατομμύρια δολάρια το 2013. Ο συνιδρυτής της Oracle, Λάρι Έλισον, και ο γιος του Ντέιβιντ, απέκτησαν την μητρική εταιρεία του CBS, Paramount, και υπέβαλαν προσφορά για την Warner Brothers Discovery, η οποία κατέχει το CNN και το HBO. Άλλοι μεγιστάνες έχουν επιλέξει να ιδρύσουν τα δικά τους μέσα ενημέρωσης. Μεταξύ αυτών είναι το The Republic και το περιοδικό Arena, που λανσαρίστηκαν από την εταιρεία αμυντικών εταιρειών Palantir και τον venture capitalist Max Meyer αντίστοιχα.

Εν τω μεταξύ, οι εταιρείες της Σίλικον Βάλεϊ έχουν προσλάβει επικεφαλής των μέσων ενημέρωσης που κάποτε τις επέκριναν, και πολιτικούς που κάποτε είχαν αναλάβει τη ρύθμισή τους. Ο δημοσιογράφος και πρώην αναπληρωτής πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Νικ Κλεγκ, εντάχθηκε στην Meta το 2018, και στη συνέχεια ηγήθηκε του τμήματος Παγκόσμιων Υποθέσεων της εταιρείας από το 2022 έως το 2025. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Τζορτζ Όσμπορν, εντάχθηκε στην OpenAI πέρυσι, ενώ ο πρώην πρωθυπουργός Ρίσι Σούνακ τώρα είναι σύμβουλος της Microsoft και της Anthropic, της οποίας η τεχνητή νοημοσύνη Claude χρησιμοποιείται επί του παρόντος από το Πεντάγωνο για την αξιολόγηση πιθανών στόχων για στρατιωτικές επιθέσεις.

Μέχρι τον περασμένο Απρίλιο, τουλάχιστον 36 Βρετανοί αξιωματούχοι που εργάζονταν για ρυθμιστικές αρχές τεχνολογίας είχαν συνεχίσει να εργάζονται για τις εταιρείες που ρυθμίζονταν από αυτές, σύμφωνα με έρευνα του BBC Radio 4.

Όποιον κι αν διορίσει ο Brittin ως Διευθύνοντα Σύμβουλο του BBC News, θα αποφασίσει τελικά αν θα προχωρήσει έρευνα στο μέλλον. Η επιλογή του Brittin ως επικεφαλής ειδήσεων θα διαμορφώσει επίσης τον συντακτικό τόνο του BBC σε θέματα όπως η συνεισφορά της Google στα έσοδα της Βρετανίας. Αφού κατηγορήθηκε από νομοθέτες το 2012 και το 2014 για την φερόμενη υποπληρωμή φόρων από την εταιρεία στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Brittin τελικά διαπραγματεύτηκε μια συμφωνία με τη βρετανική κυβέρνηση, η οποία οδήγησε την Google να καταβάλει 130 εκατομμύρια λίρες (173 εκατομμύρια δολάρια) σε αναδρομικούς φόρους.

Οι επικριτές υποστήριξαν ότι αυτό το ποσό αντιπροσώπευε ένα κλάσμα αυτού που στην πραγματικότητα όφειλε η Google, με τον βουλευτή των Εργατικών Τζον ΜακΝτόνελ να ισχυρίζεται ότι η εταιρεία έκλεισε μια «συμφωνία καλής θέλησης» με την κυβέρνηση.

Πηγή: RT

Δεκαετίες στρατιωτικού δόγματος καταρρέουν καθώς η Τεχεράνη ελέγχει τον Κόλπο και ο χρόνος τελειώνει για την Ουάσινγκτον

Μιάμιση μέρα πριν από τη λήξη του 48ωρου τελεσιγράφου του προς το Ιράν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε απροσδόκητα διαπραγματεύσεις, ακόμη και μια πιθανή συνάντηση με Ιρανούς αξιωματούχους. Γρήγορα κυκλοφόρησαν φήμες ότι η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στο Πακιστάν, με τους Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ να εκπροσωπούν την αμερικανική πλευρά, ενώ το Ιράν θα στείλει είτε τον υπουργό Εξωτερικών του είτε έναν πρόεδρο του κοινοβουλίου. Μετά την ανακοίνωση, οι τιμές του πετρελαίου έπεσαν κατακόρυφα.

Λίγο αργότερα, Ιρανοί αξιωματούχοι απέρριψαν τις αναφορές, επιβεβαιώνοντας μόνο ότι είχαν λάβει ορισμένες προτάσεις από τις ΗΠΑ μέσω μεσαζόντων. Ωστόσο, χαρακτήρισαν όλα τα άλλα ως ψευδείς ειδήσεις που στόχευαν στη χειραγώγηση των χρηματοπιστωτικών αγορών και των αγορών πετρελαίου. Οι τιμές του πετρελαίου άρχισαν να αυξάνονται ξανά.

Ούτε ειρήνη ούτε πόλεμος

Στο αρχικό σχόλιο για τη σύγκρουση στο Ιράν, υποθέσαμε ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν ενδέχεται να επιδιώξουν ειρήνη μέσα σε ένα μήνα.

Η δήλωση του Ιράν δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει επαφή με τις ΗΠΑ ή ότι δεν σχεδιάζεται συνάντηση. Είναι πιθανό η Τεχεράνη απλώς να προσπαθεί να ενισχύσει τη θέση της.

Από τη μία πλευρά, το Ιράν έχει τον Τραμπ σε δύσκολη θέση και θα μπορούσε ενδεχομένως να υπαγορεύσει όρους ή τουλάχιστον να προσπαθήσει να το κάνει. 

Από την άλλη πλευρά, αυτός ο πόλεμος δεν ήταν εύκολος για το Ιράν. Εδώ και δύο εβδομάδες η Τεχεράνη βρίσκεται χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα και νερό, και από την έναρξη της σύγκρουσης, το Ιράν έχει αποστείλει μόνο δύο δεξαμενόπλοια πετρελαίου (το κύριο εξαγωγικό του προϊόν), όταν τα επίπεδα προπολεμικής περιόδου ήταν κατά μέσο όρο ένα ή δύο δεξαμενόπλοια την ημέρα. Επομένως, είναι λογικό για το Ιράν να εξασφαλίσει κέρδη - και όσο νωρίτερα, τόσο το καλύτερο.

Τα κέρδη είναι ήδη σημαντικά. Πρώτον, το Ιράν έχει ουσιαστικά εδραιώσει τον έλεγχο της ναυτιλίας στον Περσικό Κόλπο και του εναέριου χώρου πάνω από τις μοναρχίες του Κόλπου. Δεύτερον, το Ιράν έχει άρει de facto τις κυρώσεις των ΗΠΑ για το πετρέλαιο. Αυτό είναι κάτι που το Ιράν μπορεί να φέρει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. 

Οι όροι του Ιράν είναι επίσης γνωστοί: Θέλει αποζημίωση για τις ζημίες (ουσιαστικά επανορθώσεις), εγγυήσεις κατά των επιθέσεων στο έδαφός του και την απόσυρση των ΗΠΑ από τις απαιτήσεις τους σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Για τον Τραμπ, αυτοί οι όροι πιθανότατα θα είναι απαράδεκτοι. Εξακολουθεί να πιστεύει στην «ειρήνη μέσω της ισχύος» και θα μπορούσε να απειλήσει το Ιράν με περισσότερα πλήγματα, πιθανώς συμπεριλαμβανομένης της κατάληψης του νησιού Kharg, του κύριου (και ουσιαστικά μοναδικού) τερματικού σταθμού πετρελαίου του Ιράν.

Αυτό υποδηλώνει ότι ακόμη και αν η διαπραγματευτική ομάδα του Ιράν δεν δολοφονηθεί, πιθανότατα δεν θα επιτευχθεί άμεσα συμφωνία. Όπως έχει συμβεί συχνά στο παρελθόν, οι διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν ενδέχεται να συνεχιστούν εν μέσω συνεχιζόμενων και ενδεχομένως εντεινόμενων εχθροπραξιών.

Ωστόσο, όσο το Ιράν κρατά το Στενό του Ορμούζ αποκλεισμένο, ο χρόνος λειτουργεί εναντίον των ΗΠΑ. Κάθε μέρα φέρνει τον κόσμο πιο κοντά σε οικονομική καταστροφή. Μέχρι τα μέσα Απριλίου, οι ασιατικές χώρες μπορεί να χρειαστεί να εφαρμόσουν αυστηρή δελτίο καυσίμων και μετάβαση στην τηλεργασία, όπως κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19. Πέρα από τα καύσιμα και τα πετροχημικά, η γεωργία (λόγω έλλειψης λιπασμάτων), η βιομηχανία ημιαγωγών (λόγω έλλειψης ηλίου), η ιατρική και η μαζική καταναλωτική παραγωγή (λόγω έλλειψης πολυαιθυλενίου και πλαστικού) και η μεταλλουργία (έλλειψη αλουμινίου) βρίσκονται όλες σε κίνδυνο - και αυτή δεν είναι μια πλήρης λίστα.

Οι σύμμαχοι, οι υποτελείς και τα κράτη-πελάτες της Αμερικής, μαζί με τις περισσότερες αμερικανικές ελίτ, θα πιέσουν τον Τραμπ να τερματίσει γρήγορα τον πόλεμο. Μια επαίσχυντη ήττα θα πέσει τελικά στους ώμους του. Το μόνο μέρος που είναι πιθανό να θέσει σε κίνδυνο πιθανές διαπραγματεύσεις είναι το Ισραήλ, το οποίο δεν κερδίζει τίποτα από μια συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν.

Τη Δευτέρα, ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζ. Ντ. Βανς είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου. Μένει να δούμε αν κατάφερε να πείσει τον Νετανιάχου να μην παρέμβει στις διαπραγματεύσεις.

Ούτε σοκ ούτε δέος

Μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, το στρατιωτικό δόγμα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ έχει αναπτύξει ένα θεμελιώδες ελάττωμα: Βασίζεται αποκλειστικά σε τακτικές «σοκ και δέους». Αυτή η προσέγγιση κάποτε εναρμονιζόταν απόλυτα με τη θεωρία του «τέλους της ιστορίας», σύμφωνα με την οποία οι μεγάλοι πόλεμοι μεταξύ των δυτικών εθνών θεωρούνταν απίθανοι. Συνεπώς, οι στρατιωτικές επεμβάσεις του ΝΑΤΟ θεωρούνταν αστυνομικές ενέργειες και όχι στρατιωτικές επιχειρήσεις πλήρους κλίμακας. Αφορούσε περισσότερο την προβολή ισχύος παρά την ικανότητα ανάπτυξης πραγματικής ισχύος. 

Η ιδέα πίσω από τη στρατηγική του «σοκ και δέους» είναι απλή: Όταν ένα έθνος διαταράσσει την καθιερωμένη τάξη που βασίζεται σε κανόνες, η παγκόσμια αστυνομία παρεμβαίνει και καταφέρει ένα αποφασιστικό χτύπημα. Κανείς δεν υπερασπίζεται αυτό το έθνος, αφού κανείς δεν θέλει να συγκρουστεί με την ενσάρκωση του Νόμου και της Τάξης. Παραδόξως, οι δυτικοί στρατιωτικοί και πολιτικοί θεωρητικοί δεν έχουν ποτέ εξετάσει σοβαρά ένα σενάριο στο οποίο ο στόχος θα συγκεντρώσει υποστήριξη από τρίτα μέρη και θα προβάλει σημαντική αντίσταση (ουσιαστικά, μια εξέγερση).

Αυτό το δόγμα διαμορφώθηκε τη δεκαετία του 1990 κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στο Ιράκ και τη Γιουγκοσλαβία. Μια φευγαλέα οπισθοδρόμηση στη Σομαλία θεωρήθηκε ως εξαίρεση που απλώς ενίσχυσε τον γενικό κανόνα.

Οι επακόλουθες ταπεινωτικές ήττες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν δεν συνέβαλαν ιδιαίτερα στο να κλονιστεί το δόγμα του σοκ και του δέους. Οι ΗΠΑ θεώρησαν ότι οι ίδιες οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εκτελέστηκαν άψογα. Αντίθετα, οι ΗΠΑ κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν έπρεπε να παραμείνουν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν για πολύ καιρό και ότι ήταν ανόητο να επιβάλουν τη δημοκρατία στους «βαρβάρους».

Συμπτωματικά, το ΝΑΤΟ θεώρησε την επιχείρηση στη Λιβύη επιτυχημένη επειδή απέφυγε μια χερσαία εισβολή. Όσο για τη διάλυση του κάποτε σταθερού λιβυκού κράτους και το επακόλουθο χάος στην περιοχή, κανείς δεν νοιάστηκε.

Η Ρωσία υπέκυψε επίσης στην ιδέα του δόγματος του σοκ και του δέους. Μετά τον πόλεμο με τη Γεωργία το 2008, ο ρωσικός στρατός αναδιαρθρώθηκε για να πραγματοποιεί ταχείες και καταστροφικές στρατιωτικές επεμβάσεις. Ωστόσο, η Ρωσία ήταν η πρώτη που σκόνταψε σε αυτό το δόγμα. Την άνοιξη του 2022, αντιμετώπισε μια κρίσιμη επιλογή: Είτε να διεξάγει έναν σοβαρό, αιματηρό πόλεμο φθοράς είτε να συμβιβαστεί με μια επαίσχυντη ειρήνη. Η Μόσχα επέλεξε τον πόλεμο και η σύγκρουση στην Ουκρανία έχει πλέον εισέλθει στον πέμπτο χρόνο της.

Ο Τραμπ βρίσκεται τώρα σε ένα παρόμοιο σταυροδρόμι: Να πολεμήσει ή να παραδεχτεί την ήττα του. Το πρόβλημα είναι ότι ολόκληρο το δυτικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα έχει περάσει δεκαετίες προσαρμοζόμενο στο δόγμα του σοκ και του δέους. Το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ διαθέτουν απαράμιλλες και υπερβολικά ακριβές δυνατότητες αεροπορικών επιδρομών, αλλά δεν έχουν πολλούς άλλους πόρους. Εάν ένα στοχευμένο έθνος μπορεί να αντέξει τις αρχικές αεροπορικές επιθέσεις, ο χρόνος θα είναι με το μέρος του - σε αντίθεση με τη Ρωσία, η Δύση δεν διαθέτει τους πόρους για μια παρατεταμένη στρατιωτική εκστρατεία.

Αυτό εξηγεί τις «χειρονομίες καλής θέλησης» που κάνει αυτή τη στιγμή ο Τραμπ προς το Ιράν. Όπως ακριβώς ο Πούτιν την άνοιξη του 2022, πρέπει να αγοράσει χρόνο και να αποφασίσει την επόμενη κίνησή του: Να συνεχίσει να πολεμά, να ξεκινήσει μια εξαιρετικά επικίνδυνη επιχείρηση απόβασης ή να συμβιβαστεί με μια ταπεινωτική ειρήνη. Η πρώτη επιλογή θα μπορούσε να σημάνει καταστροφή για τον Τραμπ στις επερχόμενες ενδιάμεσες εκλογές, ενώ η δεύτερη θα μπορούσε να φέρει στις ΗΠΑ την πιο σημαντική στρατηγική ήττα από την εποχή του Βιετνάμ.

Ο Τραμπ δεν έχει την πολυτέλεια να κάθεται άπραγος και να περιμένει. Πρέπει να ξεμπλοκάρει το Στενό του Ορμούζ. Αν συνεχίσει να ενεργεί σαν να μην συμβαίνει τίποτα, οι αραβικές χώρες θα ξεκινήσουν απευθείας διαπραγματεύσεις με το Ιράν, το οποίο θα απαιτήσει όχι μόνο οικονομικές παραχωρήσεις, αλλά και την απέλαση των Αμερικανών από την περιοχή.

Πηγή: RT

Η Ρωσία άρχισε να εξοπλίζει το Ιράν με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, στην πρώτη γνωστή μεταφορά θανατηφόρων πυρομαχικών από τη Μόσχα στην Τεχεράνη από την έναρξη του πολέμου.

Ανώτεροι Ιρανοί και Ρώσοι αξιωματούχοι άρχισαν να συζητούν για παραδόσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών λίγες μόλις ημέρες μετά την έναρξη της σύγκρουσης, δήλωσαν στους Financial Times δύο αξιωματούχοι που ενημερώθηκαν για τις εκθέσεις των δυτικών μυστικών υπηρεσιών.

Η αποστολή αναμένεται να διεκπεραιωθεί μέχρι τα τέλη Μαρτίου.

Η Ρωσία είναι ένας από τους στενότερους συμμάχους του Ιράν και έχει παράσχει κρίσιμα δεδομένα δορυφόρων, στόχευσης και πληροφοριών, μαζί με ανθρωπιστική βοήθεια.

Το Ιράν έχει εκτοξεύσει περισσότερα από 3.000 μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) σε αντίποινα εναντίον του Ισραήλ και των κρατών του Κόλπου τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες.

Σύμφωνα με αναλυτές, η Τεχεράνη αναζητά πιο προηγμένα ρωσικά μοντέλα για να ενισχύσει τις δικές της δυνατότητες και να βελτιώσει την αποτελεσματικότητα των επιθέσεών της.

Είναι κατανοητό ότι η Ρωσία παρέχει το drone Geran-2, το οποίο βασίζεται στα drone Shahed που το Ιράν προμηθεύει στη Μόσχα για να ενισχύσει την επίθεσή του στην Ουκρανία.

«Οι Ρώσοι βελτίωσαν δραματικά τα Shaheds, συμπεριλαμβανομένων τροποποιήσεων στους κινητήρες, την πλοήγηση και τις δυνατότητες αντι-εμπλοκής», δήλωσε στους Financial Times η Νικόλ Γκρατζέφσκι, καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Sciences Po, η οποία ερευνά τις σχέσεις Ρωσίας-Ιράν.

«Επομένως, αυτά τα συστήματα είναι ήδη πιο προηγμένα από αυτά που παρήγαγε το Ιράν εγχώρια».

Σε ανακοίνωσή του, ο Ντμίτρι Πεσκόφ, εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, διέψευσε τις αναφορές, λέγοντας: «Υπάρχουν πολλές ψευδείς πληροφορίες αυτή τη στιγμή. Ένα πράγμα είναι αλήθεια - συνεχίζουμε τον διάλογό μας με την ιρανική ηγεσία».

Πηγή: The Telegraph