Του Άρη Χατζηστεφάνου 

Οι καταγγελίες του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών για επερχόμενη προβοκάτσια από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ αντιμετωπίστηκαν με τη γνωστή θυμηδία και σχόλια περί συνωμοσιολογίας από τα διεθνή ΜΜΕ. Η σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής όμως αποδεικνύει ότι το Ιράν είναι η χώρα που έχει υποστεί τις περισσότερες από τις λεγόμενες false flag επιθέσεις και το Ισραήλ το κράτος που τις έχει πραγματοποιήσει.

«Mια μικρή ομάδα ατόμων αποσπάστηκε από τον κορμό της διαδήλωσης και κατευθύνθηκε προς ένα μουσουλμανικό τέμενος το οποίο πυρπόλησε». Η συγκεκριμένη πρόταση θα μπορούσε να έχει γραφτεί για τις πρόσφατες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στην Τεχεράνη. Προέρχεται όμως από απόρρητα έγγραφα για το πραξικόπημα που πραγματοποίησε η Ουάσινγκτον στο Ιράν το 1953 με στόχο την ανατροπή του πρωθυπουργού Μοσαντέκ και την ενθρόνιση του Ρεζά Παχλαβί. Οπως αποκάλυψαν το 2000 οι New York Times, οι διαδηλωτές χρηματοδοτούνταν και κατευθύνονταν από πράκτορες της CIA που ήθελαν να αποδώσουν την ευθύνη για την καταστροφή τόπων λατρείας στο κομμουνιστικό κόμμα του Ιράν. Ηταν ο ορισμός των λεγόμενων επιχειρήσεων ψεύτικης σημαίας (false flag) και εκτελέστηκαν στο πλαίσιο της επιχείρησης «TP-AJAX» για την ανατροπή της ιρανικής κυβέρνησης – το πρότυπο πραξικοπήματος που χρησιμοποίησαν οι ΗΠΑ σε δεκάδες άλλες περιπτώσεις.

Ο όρος false flag εμφανίζεται τον 16ο αιώνα για να περιγράψει αρχικά τις επιθέσεις πειρατικών ή πολεμικών πλοίων που παραπλανούσαν τα θύματά τους ανεβάζοντας τη σημαία μιας άλλης χώρας. Η συγκεκριμένη πρακτική όμως είναι παλιά όσο και η ανθρώπινη ιστορία: τη συναντάμε από την πυρκαγιά στο παλάτι του Διοκλητιανού (με την οποία δικαιολογήθηκε ο διωγμός των χριστιανών) μέχρι τον Ρωσο-σουηδικό πόλεμο του 1788, όταν Σουηδοί στρατιώτες, ντυμένοι με ρωσικές στρατιωτικές στολές, επιτέθηκαν σε δικές τους δυνάμεις για να δώσουν στον βασιλιά Γουσταύο Γ΄ τη δικαιολογία που χρειαζόταν να επιτεθεί στην τσαρική Ρωσία.

Τις τελευταίες δεκαετίες το Ιράν κατήγγειλε πολλές φορές ότι έπεσε θύμα τέτοιων επιθέσεων. Το 2019 λόγου χάρη, οι ΗΠΑ κατηγόρησαν την Τεχεράνη ότι επιτέθηκε σε δυο δεξαμενόπλοια ιαπωνικών συμφερόντων στον Κόλπο του Ομάν. Η ιρανική κυβέρνηση απάντησε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απόλυτα παράλογο, καθώς την ημέρα της επίθεσης ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Χαμενεΐ, συναντούσε τον πρωθυπουργό της Ιαπωνίας Σίνζο Αμπε. Το Τόκιο θα έπαιζε διαμεσολαβητικό ρόλο για την αποκλιμάκωση της έντασης μεταξύ Ουάσινγκτον (του Τραμπ) και Τεχεράνης – μια προσπάθεια που τινάχτηκε (σχεδόν κυριολεκτικά) στον αέρα. Σήμερα η Τεχεράνη καταγγέλλει και πάλι επιχειρήσεις false flag, διαψεύδοντας ότι έχει πραγματοποιήσει ορισμένες από τις επιθέσεις που της καταλογίζονται εναντίον γειτονικών χωρών, όπως η Κύπρος και η Τουρκία.

Ιστορίες ισραηλινής παρενδυσίας

Αν στη σύγχρονη ιστορία το Ιράν είναι αποδεδειγμένα το θύμα τουλάχιστον μιας μεγάλης επιχείρησης ψεύτικης σημαίας, το Ισραήλ είναι αποδεδειγμένα ο δράστης τουλάχιστον μιας τέτοιας προβοκάτσιας. Το καλοκαίρι του 1954, στο πλαίσιο της «Επιχείρησης Σουζάνα», υπηρεσίες πληροφοριών του ισραηλινού στρατού ανέθεσαν σε Εβραίους της Αιγύπτου να πραγματοποιήσουν σειρά βομβιστικών επιθέσεων σε αιγυπτιακούς, αμερικανικούς και βρετανικούς στόχους, όπως βιβλιοθήκες και κινηματογράφους του Καΐρου, προκειμένου να αποδοθεί η ευθύνη στους Αδελφούς Μουσουλμάνους και σε Αιγύπτιους κομμουνιστές. Στόχος της επιχείρησης, που αποκαλύφθηκε με πάταγο, ήταν να προκαλέσει αναταραχή στο εσωτερικό της Αιγύπτου ώστε να ενισχυθεί η θέση της Βρετανίας και του Ισραήλ στην αντιπαράθεση για τον έλεγχο της διώρυγας του Σουέζ. Η επιχείρηση έμεινε στην ιστορία ως «Υπόθεση Λαβόν», από το όνομα του Ισραηλινού τότε υπουργού Αμυνας ο οποίος αναγκάστηκε να παραιτηθεί – αν και οι Ισραηλινοί συνηθίζουν να την αποκαλούν «το ατυχές περιστατικό». Και δεν ήταν η πρώτη ούτε η τελευταία ατυχία …

Λίγα χρόνια νωρίτερα, την περίοδο 1950-51, όταν Εβραίοι του Ιράκ άρχισαν να δέχονται απροειδοποίητα βομβιστικές επιθέσεις, το βρετανικό υπουργείο Εξωτερικών ανέφερε σε απόρρητο τηλεγράφημά του ότι «το πιο πιθανό σενάριο» είναι οι επιθέσεις να πραγματοποιήθηκαν από μέλη σιωνιστικών οργανώσεων που ήθελαν να ενισχύσουν το κύμα μετανάστευσης προς το Ισραήλ. Δυο μέλη σιωνιστικών οργανώσεων καταδικάστηκαν τότε σε θάνατο για τις επιθέσεις για τις οποίες όμως το Ισραήλ αρνείται μέχρι και σήμερα κάθε εμπλοκή.

Toν Ιούνιο του 1967, κατά τη διάρκεια του πολέμου των Εξι Ημερών, το Ισραήλ βομβάρδισε και στη συνέχεια τορπίλισε το αμερικανικό κατασκοπευτικό πλοίο «USS Liberty», σκοτώνοντας 34 μέλη του πληρώματος και τραυματίζοντας άλλα 171. Παρά τις δικαιολογίες του Τελ Αβίβ ότι επρόκειτο για ατύχημα, οι ηχογραφημένες συνομιλίες των Ισραηλινών πιλότων αποδεικνύουν ότι ενημέρωσαν πολλές φορές το κέντρο επιχειρήσεων ότι επρόκειτο για αμερικανικό πλοίο, αλλά έλαβαν εντολές να το χτυπήσουν. Ορισμένοι από τους (Αμερικανούς) πρωταγωνιστές της υπόθεσης υποστήριξαν σε ντοκιμαντέρ του BBC ότι η επίθεση αποτελούσε μια επιχείρηση false flag με στόχο να ακολουθήσουν αμερικανικά αντίποινα (ακόμα και με πυρηνικά όπλα) εναντίον της Αιγύπτου, η οποία θα παρουσιαζόταν σαν δράστης της επίθεσης στο USS Liberty.

Πολύ πιο πρόσφατα, το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy αποκάλυψε ότι πράκτορες της Μοσάντ εμφανίζονταν την περίοδο 2007-2008 σαν αξιωματούχοι της CIA προκειμένου να στρατολογούν μέλη της πακιστανικής εξτρεμιστικής οργάνωσης Τζουντάλα (Στρατιώτες του Θεού) για να πραγματοποιούν τρομοκρατικές επιθέσεις στο εσωτερικό του Ιράν.

Ισως λοιπόν χρειαστεί να περάσουν δεκαετίες ή μπορεί να μη μάθουμε ποτέ ποιος βρίσκεται πίσω από ύποπτες επιθέσεις των τελευταίων ημερών – και από αυτές που θα ακολουθήσουν. Αν όμως η σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής έχει κάτι να μας διδάξει, είναι ότι πρέπει να λαμβάνουμε πιο σοβαρά τις καταγγελίες του Ιράν για εναντίον του επιχειρήσεις false flag και να αμφισβητούμε πολύ περισσότερο κάθε ανακοίνωση των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Πηγή: infowar

Ποιον να πιστέψει κανείς; Πάνω που ολόκληρος ο πλανήτης ετοιμαζόταν χτες το πρωί για τη λήξη του νέου τελεσίγραφου Τραμπ προς το Ιράν, ο αλλοπρόσαλλος Αμερικανός πρόεδρος ανέκρουσε πρύμναν και πραγματοποίησε ακόμα μια εντυπωσιακή κωλοτούμπα, διαβεβαιώνοντας τους πάντες ότι βρίσκεται σε προχωρημένες συνομιλίες με κάποιον... ανώνυμο Ιρανό αξιωματούχο και ότι βρίσκεται τόσο κοντά σε συμφωνία για τον τερματισμό του πολέμου, ώστε μπορεί να δώσει στον εαυτό του πέντε έξτρα μέρες «αβάντσο» προτού βομβαρδίσει τα ηλεκτροπαραγωγά εργοστάσια!

Το Ιράν, βέβαια, έσπευσε να διαψεύσει (και) το νέο αφήγημα Τραμπ και να επαναλάβει τους γνωστούς σκληρούς όρους του και τα προαπαιτούμενα για το τέλος της σύρραξης. Μάλιστα οι Φρουροί της Επανάστασης επανέλαβαν την απειλή τους ότι θα χτυπήσουν ισραηλινούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας και σταθμούς παραγωγής που τροφοδοτούν αμερικανικές βάσεις με ηλεκτρική ενέργεια στις χώρες του Κόλπου, ενώ προχώρησαν και στα τακτικά πλέον πυραυλικά μπαράζ κατά του Ισραήλ, σε συνεργασία με τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ.

Τα ιρανικά κρατικά ΜΜΕ σχολίασαν ότι ο Τραμπ «έκανε πίσω» μπροστά στις «αξιόπιστες ιρανικές απειλές» και το υπουργείο Εξωτερικών αρνήθηκε κατηγορηματικά πως υπήρξε οποιαδήποτε επαφή, τονίζοντας πως, αν και τις τελευταίες ημέρες η Ουάσινγκτον έστειλε μηνύματα μέσω «φιλικών χωρών» ότι επιδιώκει συνομιλίες, το Ιράν επιμένει στη συνέχιση του πολέμου μέχρι την εξασφάλιση των εγγυήσεων που απαιτεί. Και συμπλήρωσε πως «το μόνο που θέλει ο Αμερικανός πρόεδρος είναι η μείωση των τιμών στην ενέργεια και η εξασφάλιση χρόνου για τα εγκληματικά στρατιωτικά του σχέδια σε βάρος του λαού μας»...

Δεν τελείωσε

Η αλήθεια είναι πως, πριν από μόλις τέσσερις μέρες, ο Τραμπ μας διαβεβαίωνε για πολλοστή φορά ότι ο πόλεμος τελείωσε με νικήτρια τις ΗΠΑ και ότι δεν χρειάζεται βοήθεια από κανέναν για να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ, καθώς «όλο τους το ναυτικό, η αεροπορία, τα αντιαεροπορικά, τα ραντάρ και οι ηγέτες του Ιράν δεν υπάρχουν πια». Και μετά δήλωσε υπεροπτικά ότι δεν μιλάει με κανέναν στο Ιράν, γιατί... δεν έχει μείνει κανένας ζωντανός για να μιλήσει. «Θέλουμε να τους μιλήσουμε, αλλά δεν έχει απομείνει κανείς και μας αρέσει έτσι», ήταν τα λόγια του πριν φύγει για το κλασικό πια Σαββατοκύριακο στα γήπεδα γκολφ του Μαρ-α-Λάγκο, ενώ ολόκληρος ο Κόλπος και το Ισραήλ καίγονταν.

Χτες όμως, εντελώς ξαφνικά, όχι μόνο βρήκε ένα «κορυφαίο πρόσωπο» για να συνομιλήσει, αλλά και «έναν άνθρωπο που θεωρώ ότι είναι ο πιο σεβαστός και ο ηγέτης», αλλά βέβαια δεν είναι ο φρεσκοεκλεγμένος υιός Χαμενεΐ, τον οποίο «δεν θεωρεί πραγματικό ηγέτη»! Μέσα σε μισή ώρα, μάλιστα, μέχρι να αλλάξει κανάλι, το κορυφαίο πρόσωπο έγιναν... πολλοί: «Εχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που θεωρώ πολύ λογικούς, πολύ αξιόπιστους (…) Οι άνθρωποι στο εσωτερικό γνωρίζουν ποιοι είναι, είναι πολύ σεβαστοί και ίσως ένας από αυτούς να είναι ακριβώς αυτό που αναζητούμε… Ξέρετε, είναι λίγο δύσκολο, έχουν εξουδετερωθεί, έχουμε εξουδετερώσει τους πάντες»!

Τι (υποτίθεται πως) είπανε οι Αμερικανοί με αυτούς τους... αόρατους Πέρσες ηγέτες; Οι δύο πλευρές έχουν καταλήξει, λέει, σε «σημαντικά σημεία σύγκλισης» και υπάρχουν ήδη «15 σημεία συμφωνίας» στις συνομιλίες, που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων μια συμφωνία για το «πολύ σύντομο» άνοιγμα του Ορμούζ, το οποίο μάλιστα, όπως συμπλήρωσε, θέλει να τεθεί υπό... κοινό έλεγχο των ΗΠΑ και του Ιράν! Κοινό έλεγχο που, αν τον πιστέψει κανείς, θα επεκταθεί και στη... μελλοντική ηγεσία του Ιράν, καθώς, όπως είπε, «οδεύουμε προς μια πολύ σοβαρή μορφή αλλαγής καθεστώτος», σημειώνοντας ότι ίσως «βρούμε έναν ηγέτη όπως κάναμε στη Βενεζουέλα»: «Θα υπάρχει κοινός έλεγχος… Εγώ και ο αγιατολάχ, όποιος κι αν είναι ο επόμενος αγιατολάχ»!

Πόση σημασία μπορεί να δώσει κανείς σε αυτό το νέο ελπιδοφόρο αφήγημα; Δυστυχώς, όσο κι αν όλοι θέλουν την ειρήνη, τόσο το τάιμινγκ (στο «παρά ένα» πριν από το άνοιγμα των αγορών και με νέο deadline σε πέντε ημέρες, δηλαδή ακριβώς στο... κλείσιμο των αγορών πριν από το ερχόμενο Σαββατοκύριακο!) δείχνουν πως πίσω από αυτή την κωλοτούμπα δεν κρύβεται κάποια ειλικρινής πρόθεση για παύση πυρός, και πολύ περισσότερο για μια βιώσιμη ειρήνη, αλλά απλά μια προσωρινή όσο και βαθιά κυνική αλλαγή στο κυρίαρχο «στόρι» των ΜΜΕ, προκειμένου να υποχωρήσουν οι διεθνείς τιμές του πετρελαίου και να πάρουν μια βαθιά ανάσα οι μεγάλοι χρηματιστηριακοί δείκτες, πριν ο Τραμπ αλλάξει πάλι τροπάρι και μας ξαναστείλει όλους σούμπιτους στα καταφύγια!

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως και οι δύο πρόσφατοι πόλεμοι με το Ιράν ξεκίνησαν εν μέσω προχωρημένου, δήθεν, διπλωματικού διαλόγου με τις ΗΠΑ, που χρησιμοποιήθηκε με γκανγκστερικό τρόπο ως ενέδρα προκειμένου να δολοφονηθούν αιφνιδιαστικά οι κορυφαίοι Ιρανοί ηγέτες! Αλήθεια, αν ήσασταν εσείς κάποιο «κορυφαίο πρόσωπο» της ηγεσίας και σας έκλειναν ακόμα και τηλεφωνικό ραντεβού με τον Τραμπ ή τους αντιπροσώπους του, θα πηγαίνατε – έχοντας υπόψη σας πώς αποχαιρέτησαν τον μάταιο τούτο κόσμο ο αγιατολάχ Χαμενεΐ, ο Αλί Λαριτζανί και τόσοι άλλοι;

Ο συνομιλητής

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι σύμφωνα με το πρακτορείο Axios, το οποίο βέβαια αποδεδειγμένα αντλεί την πληροφόρησή του από τις αμερικανικές και ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών, ο... εκλεκτός συνομιλητής του Τραμπ είναι ο σκληροπυρηνικός πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου και πρώην διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης Μοχάμαντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ – ενώ και το Reuters «τσόνταρε» την πληροφορία ότι οι Αμερικανοί ζήτησαν συνάντηση με τον Γκαλιμπάφ, αλλά η Τεχεράνη δεν έχει απαντήσει!

Ομως ο ίδιος ο 64χρονος ήρωας του πολέμου με το Ιράκ, με χτεσινή ανάρτησή του διέψευσε κατηγορηματικά τις διαδόσεις λέγοντας πως «δεν έχει πραγματοποιηθεί καμιά διαπραγμάτευση με τις ΗΠΑ» και προσθέτοντας ότι «οι ψευδείς ειδήσεις έχουν ως στόχο να χειραγωγήσουν τις χρηματοπιστωτικές και πετρελαϊκές αγορές και να ξεφύγουν από το αδιέξοδο στο οποίο έχουν παγιδευτεί οι ΗΠΑ και το Ισραήλ… Ο λαός μας απαιτεί την πλήρη και ταπεινωτική τιμωρία των επιτιθέμενων. Ολοι οι αξιωματούχοι στέκονται αταλάντευτα στο πλευρό του Ηγέτη τους και του λαού μέχρι να επιτευχθεί αυτός ο στόχος».

Πηγή: efsyn

του Τάσου Αναστασίου απ΄την Αυγή

Η Εύη Βουτσινά μας δίνει μια συνταγή για αγκινάρες σε άρμη. Είναι ένας τρόπος να διατηρήσουμε τις αγκινάρες και να τις έχουμε ολοχρονίς για μεζέ ή για τις σαλάτες μας.

Υλικά

 Αγκινάρες όσες θέλουμε

 χυμός λεμονιού (όσος χρειαστεί, υπολογίζοντας 5 μεγάλα ζουμερά λεμόνια για περίπου 30 αγκινάρες)

 αλάτι, κατά προτίμηση χοντρό (όσο χρειαστεί)

 ελαιόλαδο