Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι θα γίνει με τον πόλεμο στο Ιράν, αλλά και ποια θα είναι η επόμενη μέρα

Το πρόβλημα με τον πόλεμο που διεξάγουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν δεν είναι μόνο ότι διεξάγεται με τρόπο που παραβιάζει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, ούτε μόνο ότι γίνεται χωρίς καμία συνεννόηση ακόμη και με δυνάμεις συμμαχικές που απλώς καλούνται να πληρώσουν ήδη από τώρα το κόστος των επιπτώσεων.

Είναι και το πρόβλημα της επόμενης μέρας, στην περιοχή και στον κόσμο. Και αυτό είναι ακόμη πιο ανησυχητικό.

Εάν πάρουμε τοις μετρητοίς όσα λέει ο Αμερικανός πρόεδρος, αυτό που θα δούμε είναι βομβαρδισμοί και επιθέσεις μέχρι την πλήρη παράδοση του Ιράν. Δηλαδή, υποθέτω κάποια στιγμή δεν θα αντέξει άλλο η κυβέρνηση του Ιράν και θα πει «παραδίδομαι». Και μετά θα έρθουν οι ΗΠΑ και θα υποδείξουν ηγέτη, αφού εξασφαλίσουν ότι το Ιράν δεν θα είναι απειλή για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, δηλαδή δεν θα έχει ούτε τις στρατιωτικές δυνατότητες ούτε την πολιτική διάθεση.

Και ας υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή παραδίνονται και εγκαθίσταται μια φιλική προς τις ΗΠΑ κυβέρνηση, αυτή θα κυβερνήσει ανενόχλητη; Στο Ιράκ είδαμε πολύ σύντομα να ξεσπά το χάος του εμφυλίου πολέμου. Και τι θα γίνει εάν σε αυτό το κλίμα αυτοί που δεν θα συμβιβαστούν με την συνθηκολόγηση επιλέξουν να συνεχίσουν τον πόλεμο και εκτός συνόρων;

Ακόμη και εάν υποθέσουμε ότι όλα εξελίσσονται όπως τα φαντάζονται και το Ιράν γίνεται… Βενεζουέλα και οι ΗΠΑ πανηγυρίζουν ότι νίκησαν, ποιο θα είναι το μήνυμα που θα έχει σταλεί; Η Ρωσία θα μπορεί να λέει ευθέως πως ότι έκανε στην Ουκρανία δεν ήταν παράνομη εισβολή, αλλά μια νόμιμη ενέργεια που εντάσσεται στη νέα αντίληψη για τις διεθνείς σχέσεις που θέλει τις μεγάλες δυνάμεις να αποφασίζουν μονομερώς τι είναι δίκαιο και τι άδικο. Αλλά και η Κίνα, που μπορεί να δεχτεί ένα πλήγμα γιατί στηριζόταν στην προμήθεια καυσίμων από το Ιράν, το μήνυμα που θα έχει λάβει θα είναι ότι μπορεί πλέον να πραγματοποιήσει το όραμά της να ενσωματώσει την Ταϊβάν βίαια στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και ήδη υπάρχουν αναλύσεις που υποστηρίζουν ότι ο Σι Τζινπίνγκ έχει ζητήσει να επιταχυνθούν τα σχέδια για στρατιωτική επιχείρηση κατά της Ταϊβάν πιθανώς γιατί θέλει να εκμεταλλευτεί όχι μόνο τη νομιμοποίηση που δίνουν οι μονομερείς ενέργειες των ΗΠΑ, αλλά και το γεγονός ότι οι τελευταίες έχουν χρησιμοποιήσει ήδη μεγάλο μέρος των πυραυλικών αποθεμάτων τους.

Και βέβαια υπάρχει και η μεγάλη εικόνα. Δηλαδή, όταν υπάρχουν τέτοιες προβολές ισχύος, άνευ άμεσου κόστους, κανείς δεν ξέρει που μπορεί να φτάσουν τα πράγματα. Και δεν αναφέρομαι απλώς στο ότι αρκετά σημάδια δείχνουν ότι η Κούβα είναι ένας επόμενος στόχος, αλλά και στο ότι ο πειρασμός ακόμη και μεγαλύτερων συγκρούσεων θα είναι μεγάλος. Δηλαδή, η αντιπαράθεση με την Κίνα να μην μείνει μόνο στους δασμούς.

Όλα αυτά δείχνουν ότι οι προκλήσεις για τη χώρα είναι μεγάλες. Και δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με κριτήριο την επικοινωνία, ή την κοντόθωρη πολιτική αντιπαράθεση. Ούτε, όμως, και με μηχανιστικές αντιλήψεις για τη «σωστή πλευρά της ιστορίας».

Οι διεθνείς σχέσεις της χώρας γίνονται εκ των πραγμάτων πιο σύνθετες. Οι συμμαχίες αντικειμενικά θα κριθούν ξανά και ξανά στην πράξη. Η αμυντική ικανότητα γίνεται πραγματική αναγκαιότητα όχι ως «διπλωματία των εξοπλισμών» ούτε ως ευκαιρία για εντυπωσιακές φωτογραφήσεις, αλλά ως δυνατότητα υπεράσπισης του εθνικού χώρου.

Η ίδια η έννοια της ηγεσίας αποκτά άλλη σημασία σε ένα τέτοιο τοπίο. Η λογική που ήθελε τους ηγέτες να κατέχουν κυρίως την επικοινωνία και την ικανότητα άρθρωσης «αφηγήματος» έχει περάσει. Ούτε θα μας πουν οι αγορές ποιες είναι οι ορθές επιλογές, γιατί πλέον μιλάμε για γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Δεν μπορούμε να πάμε μπροστά με ηγέτες που απλώς αντιγράφουν τα εγχειρίδια της «συστημικής διαχείρισης» όπως αυτά διαμορφώθηκαν με βάση τις αρχές του νεοφιλελευθερισμού και του «ακραίου κέντρου», ή που, ακόμη χειρότερα, απλώς προσπαθούν να παρουσιάσουν μια εκσυγχρονισμένη εκδοχή της παλιάς καλής ακροδεξιάς. Ούτε με πολιτικούς οι οποίοι το μόνο που κατέχουν είναι η δημοσιότητα.

Χρειάζεται η ηγεσία να συνδεθεί ξανά με τη γνώση, τη στρατηγική, τη διορατικότητα, την ικανότητα λήψης αποφάσεων ακόμη και «κόντρα στο ρεύμα». Πάνω από όλα, να συνδεθεί ξανά με την κοινωνία, με ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που να καλεί τους ανθρώπους σε συστράτευση όχι μόνον απέναντι σε κινδύνους, αλλά και για ένα καλύτερο αύριο. Μια νέα πρόταση για το πώς θέλουμε να είναι η χώρα αυτή σε μερικά χρόνια, πώς θέλουμε να είναι το κράτος, η οικονομία, οι θεσμοί, το αναπτυξιακό πρότυπο, η θέση μας στον κόσμο.

Μια ηγεσία που να μην ξεχνά ούτε στιγμή ότι η πραγματική ισχύς μιας χώρα είναι η κοινωνική συνοχή της, ότι ο πατριωτισμός εξαρτάται από το εάν οι άνθρωποι που ζουν σε αυτό τον τόπο αισθάνονται ότι έχουν ένα κράτος που τους σέβεται, μια οικονομία που τους αντιμετωπίζει με δικαιοσύνη, μια παιδεία που τους πάει μπροστά και μια δημοκρατία που τους κάνει συμμέτοχους και στις αποφάσεις και όχι μόνο στα κόστη.

Μια ηγεσία που θα ξεκινά από την παραδοχή ότι οι χώρες είναι ισχυρές όταν αυτοί και αυτές που κατοικούν σε αυτές νιώθουν ότι θέλουν να πολεμήσουν για τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα που αυτή η χώρα τους δίνει.

Γιατί μόνο μια τέτοια ηγεσία μπορεί όντως να κρατήσει το πηδάλιο της χώρας σε νερά όλο και πιο ταραγμένα και αχαρτογράφητα.

Πηγή: in.gr

Ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας από την Κοζάνη τάχθηκε ξεκάθαρα απέναντι στις επιλογές του Κυριάκου Μητσοτάκη για την εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ έναντι του Ιράν.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι για πρώτη φορά η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα με αφορμή την παρουσίαση της «Ιθάκης» ήταν σχεδόν μονοθεματική. Το κοινό της Κοζάνης και της Δυτικής Μακεδονίας τον άκουσε να εξαπολύει σφοδρή επίθεση στον Κυριάκο Μητσοτάκη με αφορμή τις έως τώρα κινήσεις του, από τη στιγμή που ΗΠΑ και Ισραήλ επιτέθηκαν απροκάλυπτα στο Ιράν και να μιλάει για κόκκινες γραμμές. Το χειροκρότημα που έλαβε ο Αλέξης Τσίπρας στην κατάμεστη αίθουσα απέδειξε αν μη τι άλλο ότι ο προοδευτικός κόσμος δεν εντυπωσιάζεται από τις πολεμικές ιαχές όσων συντάσσονται με την αμερικανοισραηλινή επίθεση.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν μάσησε τα λόγια του για το ρόλο της Ευρώπης έναντι εκείνου των ΗΠΑ στο παγκόσμιο σκηνικό γίγνεσθαι. Δεν δίστασε να αναγνωρίσει την σθεναρή πολιτική στάση του Ισπανού πρωθυπουργού Πέδρο Σάντσεθ απέναντι στην επιθετική πολιτική του Τραμπ και σε αντίθεση με την ελληνική δεξιά και το ακροκεντρώο ακροατήριο που έχει συνταχθεί πλήρως με τις αμερικανικές επιδιώξεις στη Μέση Αναστολή.

Μάλιστα δεν δίστασε να μιμηθεί τον πρωθυπουργό της Ισπανίας ζητώντας την απαγόρευση των βάσεων που βρίσκονται στην Ελλάδα για συμμετοχή σε επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή. «Κόκκινη γραμμή πρέπει να είναι η μη χρήση των στρατιωτικών μας εγκαταστάσεων για επιχειρήσεις που μπορούν να θέσουν τη χώρα μας σε άμεσο κίνδυνο», είπε χαρακτηριστικά, τονίζοντας: Προσθέτοντας πως «καλώ οποιονδήποτε Έλληνα πατριώτη και δημοκράτη να αναρωτηθεί αν θεωρεί ότι ευνοεί τα ελληνικά συμφέροντα και την ασφάλεια του ελληνικού λαού, το να δίνουμε σήμερα λευκή επιταγή στον Τραμπ».

Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι ο πρώην πρωθυπουργός θέλησε να πατήσει πάνω στην πετυχημένη συνταγή που ακολούθησε ο Ισπανός πρωθυπουργός και η οποία χαιρετίστηκε από τους προοδευτικούς πολίτες στην Ελλάδα, προκαλώντας ταυτόχρονα εκνευρισμό στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία αφενός υποστήριζε πως είναι δικαίωμα της κάθε χώρας είναι να λειτουργεί όπως νομίζει, αφετέρου «έδειχνε» την Ισπανία ως πωλήτρια όπλων στη γειτονική Τουρκία. Το γεγονός ότι και άλλες χώρες της Ε.Ε. πουλάνε όπλα στην Τουρκία διέλαθε την προσοχή των κυβερνώντων.

Επίθεση σε Μητσοτάκη

Ποιο ήταν το αφήγημα της συνταγής; Πως η χώρα οφείλει να είναι ανεξάρτητη και ουδόλως δεδομένη στους συμμάχους της. Προς τούτο ο Τσίπρας χρησιμοποίησε σκληρή γλώσσα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και για την πολιτική που ακολουθεί στο θέμα του Ιράν. «Ο Έλληνας πρωθυπουργός αποδεικνύεται σε μνημείο αμοραλισμού και υποτέλειας. Όσο ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ ο Μπάιντεν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν επικριτικός για τον Τραμπ. Μιλούσε για τραμπισμό ως βρισιά και κατηγορία εναντίον μου. Σήμερα εμφανίζεται ως γελωτοποιός του βασιλιά, εκλιπαρώντας για μια συγκαταβατική ματιά του βασιλιά που τον γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του».

Επ’ αυτού έσπευσε να προσθέσει ότι «πρέπει να γίνουμε εμείς πιο ισχυροί, προκειμένου να προασπίσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Και πιο ανθεκτικοί ως κοινωνία απέναντι στις κρίσεις που υπάρχουν και σε αυτές που έρχονται. Για να παραμείνουμε πυλώνας ειρήνης, ασφάλειας και ανάπτυξης σε ένα ολοένα και πιο ασταθές περιβάλλον. Αυτό σημαίνει να επανακαθορίσουμε τόσο τους στόχους μας, όσο και τις σαφείς κόκκινες γραμμές, σε όλους τους κρίσιμους τομείς της εξωτερικής και αμυντικής μας πολιτικής. Και αυτό αφορά και την αμυντική μας συνεργασία με τις ΗΠΑ».

Επαναδιαπραγμάτευση

Η τελευταία αποστροφή του λόγου του ήταν ουσιαστικά μια έμμεση αναφορά περί επαναδιαπραγμάτευσης των αμυντικών συμφωνιών με τις ΗΠΑ. Υπενθυμίζεται ότι επί ΣΥΡΙΖΑ οι σχετικές συμφωνίες ανανεώνονταν ετήσια και δεν ήταν «κλειστές» για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σε κάθε περίπτωση η προσέγγιση που έκανε ο Αλέξης Τσίπρας στο θέμα που έχει προκύψει ήταν κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ, δείχνοντάς τες ως υπεύθυνες για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρώην πρωθυπουργός στέκεται απέναντι, μιας και αντίστοιχης δυναμικής παρέμβαση είχε κάνει και για τη Γάζα με αφορμή τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Ισραηλινού στρατού. Από την Κοζάνη εξήρε τη στάση του Σάντσεθ όσο και του Γάλλου Προέδρου Μακρόν που είπαν ότι η επέμβαση ΗΠΑ και Ισραήλ σε Ιράν είναι παράνομη, κάτι που όπως υπογράμμισε για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, «δεν τολμά ούτε να το ψελλίσει».

Πέραν αυτού από σημεία της ομιλίας του ήταν εμφανές πως ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να προσεγγίσει κι ένα ακροατήριο στα Αριστερά. Γι΄αυτό άλλωστε και χαρακτήρισε τη Δύση ως «άγρια Δύση» που υιοθετεί «ξεκάθαρα το δίκαιο του ισχυρού», ενώ για τον πόλεμο στο Ιράν σημείωσε πως δεν είναι περιφερειακός αλλά αποτελεί την αφετηρία μιας γενικευμένης γεωπολιτικής αστάθειας, τονίζοντας πως ««Ισραήλ και ΗΠΑ είναι αυτουργοί στο νέο τρομακτικό κεφάλαιο στη Μέση Ανατολή».

Και βέβαια δεν άφησε εκτός κριτικής υπουργούς της κυβέρνησης σημειώνοντας με νόημα πως «τα ακροδεξιά μέλη της κυβέρνησης εγκατέλειψαν τον αντισημιτισμό της νιότης τους και σήμερα είναι ακραία φιλοπόλεμοι». Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ανέφερε ότι πρωτοστάτες της εθνικής υποτέλειας «επιχειρούν να εμφανίσουν όσους υποστηρίζουν το διεθνές δίκαιο και την ειρήνη, ως συμμάχους του ιρανικού καθεστώτος».

Εκδήλωση

Υπενθυμίζεται ότι το βράδυ της Παρασκευής ο Αλέξης Τσίπρας συμμετείχε για πρώτη φορά σε εκδήλωση πολιτών στη Θεσσαλονίκη με αντικείμενο την ανασύνθεση της κεντροαριστεράς. Η εν λόγω προσπάθεια είναι μία από τις πολλές που έχουν λάβει χώρα το τελευταίο διάστημα σε όλη την επικράτεια και από τη στιγμή που ο πρώην πρωθυπουργός απηύθυνε κάλεσμα αυτοοργάνωσης των πολιτών με προοδευτικό πρόσημο.

Η κίνηση αυτή εκλήφθηκε ως ένα σαφές δείγμα πως η αντίστροφη μέτρηση για τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα υπό τον Αλέξη Τσίπρα έχει αρχίσει. Η εμφάνισή του στην Κοζάνη το βράδυ του Σαββάτου και τα όσα ανέφερε πλην των ζητημάτων της εξωτερικής πολιτικής, περί φθηνής ενέργειας. ακρίβειας που αναμένεται να φουντώσει κι άλλο ελέω πολέμου κλπ. δείχνουν ξεκάθαρα ότι ο πρώην πρωθυπουργός σχετικά σύντομα δεν θα μιλάει πλέον μόνο με αφορμή τις βιβλιοπαρουσιάσεις της «Ιθάκης» του αλλά ως επικεφαλής ενός κόμματος που αν μη τι άλλο επιθυμεί να ταράξει τα νερά της Κεντροαριστεράς και να αποτελέσει την προμετωπίδα ενός συνασπισμού δυνάμεων απέναντι στη Δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Όπως ακριβώς τα κατάφερε ο σχηματισμός των δυνάμεων των οποίων ηγείται ο Πέδρο Σάντσεθ στην Ισπανία.

Κάποιοι λένε όχι έχει ήδη αργήσει. Άλλοι συντάσσονται με την άποψη ότι υπάρχει ακόμα χρόνος για καλύτερη οργάνωση των περιφερειακών συνδέσμων του νέου εγχειρήματος. Την ίδια ώρα υπάρχουν και οι εξελίξεις του αστάθμητου παράγοντα που αλλάζουν τα δεδομένα, εν προκειμένω της κρίσης στη Μέση Ανατολή. Σε κάθε περίπτωση το νερό στο αυλάκι έχει ήδη μπει…

Προσέχουν πολύ τις δηλώσεις τους για την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι της Κίνας. Καταγγέλλουν ως «παράνομες» τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, μιλούν για «δολοφονία ηγέτη κυρίαρχου κράτους» και για «υποκίνηση σε αλλαγή καθεστώτος», αλλά... ώς εκεί.

Αποφεύγουν να στοχοποιήσουν προσωπικά τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος πάλι ξεσάλωσε γράφοντας στο Truth Social ότι «Δεν θα υπάρξει συμφωνία με το Ιράν εκτός από την ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ!», έβγαλε άχρηστες τις χερσαίες επιχειρήσεις και διαβεβαίωσε (οραματικά...) ότι σύντομα θα γίνει πράξη «η επιλογή ενός ΜΕΓΑΛΟΥ/ΜΕΓΑΛΩΝ & ΑΠΟΔΕΚΤΟΥ/ΑΠΟΔΕΚΤΩΝ Ηγέτη/Ηγετών» που θα κάνει το Ιράν «ΞΑΝΑ ΜΕΓΑΛΟ».

Οι βόμβες πέφτουν σαν το χαλάζι, το Ισραήλ έχει εισβάλει πάλι στον Λίβανο και μεγάλες αεροναυτικές δυνάμεις συρρέουν στην ευρύτερη περιοχή ενώ τα στενά του Ορμούζ είναι κλειστά. Την ίδια ώρα, η αιματηρή σύρραξη λαβώνει γεωπολιτικά και οικονομικά τους κόκκινους καπιταλιστές.

Προηγήθηκε ένας δύσκολος χρόνος ο οποίος στιγματίστηκε από τον «πόλεμο των δασμών» που εξαπέλυσε ο αχαλίνωτος πρόεδρος των ΗΠΑ (και) στις κινεζικές εξαγωγές. Σήμερα η Κίνα βλέπει την ενεργειακή της ασφάλεια και το εμπόριό της να απειλούνται από την αμερικανο-ισραηλινή εισβολή.

Το Πεκίνο ούτε θέλει ούτε μπορεί να παρέμβει στρατιωτικά στη Μέση Ανατολή -τα αμυντικά συστήματα και τα drones που έχει πουλήσει στο Ιράν είναι μέτριας ποιότητας- ενώ έχει τουλάχιστον δύο σοβαρές γεωστρατηγικές προτεραιότητες. Πρώτον, τον κλοιό γύρω από την Ταϊβάν και τη ζοφερή (για τον πλανήτη) προοπτική κινεζικής απόβασης στο νησί. Και, δεύτερον, τον μαραθώνιο εκσυγχρονισμό των κινεζικών ενόπλων δυνάμεων με τους δύο εκατομμύρια ένστολους, με χρονικό ορίζοντα το 2030.

Στο Ιράν πλήττεται επίσης ο ρόλος της Κίνας ως έγκυρου διαμεσολαβητή που, για παράδειγμα, στις 10 Μαρτίου 2023 αποκατέστησε τις σχέσεις Σαουδικής Αραβίας - Ιράν με τη Συμφωνία του Πεκίνου.

Υπερδύναμη; Οχι ακριβώς

Πλήττεται όμως πρωτίστως η εικόνα της Κίνας ως επίδοξης υπερδύναμης. Και στη Βενεζουέλα στις αρχές του 2026 και τώρα στο Ιράν, το Πεκίνο βρέθηκε στο περιθώριο ως απλός παρατηρητής, ανίκανο να βοηθήσει δύο κράτη από τα οποία αγοράζει πετρέλαιο και βρίσκονταν, υποτίθεται, στη σφαίρα επιρροής του.

Με το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης μάλιστα οι Κινέζοι είχαν υπογράψει με τυμπανοκρουσίες το 2021 Συμφωνία Στρατηγικής Συνεργασίας που προέβλεπε κινεζικές επενδύσεις 400 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε βάθος 25ετίας, με αντάλλαγμα σταθερή ροή ιρανικού πετρελαίου, ακόμα και «ξαναβαπτισμένου» ως δήθεν προερχόμενου από τρίτες χώρες, όπως η Μαλαισία - για τον φόβο των οικονομικών κυρώσεων.

«Σήμερα η Κίνα προσπαθεί να παρουσιαστεί ως υπεύθυνο αντίβαρο απέναντι στις ΗΠΑ. Αλλά σε επίπεδο στρατιωτικής ισορροπίας οι Αμερικανοί δείχνουν τι σημαίνει πραγματικά να είσαι υπερδύναμη: την ικανότητα να επιβάλλεις τη θέλησή σου και αλλαγές σε μέτωπα σε όλο τον πλανήτη» εξηγεί ο Φίλιπ Σέτλερ-Τζόουνς, αναλυτής του βρετανικού Royal United Services Institute.

Το Πεκίνο, υποστηρίζει, «δεν είναι υπερδύναμη στο ίδιο επίπεδο με την Αμερική, παρά την οικονομική του επιρροή». Διότι δεν διαθέτει στρατιωτική ισχύ ικανή να προστατεύσει τους φίλους του από ενέργειες όπως η απαγωγή του Μαδούρο ή η επίθεση στο Ιράν.

Τα πετρελαϊκά αποθέματα της Κίνας αρκούν για να λειτουργήσει η ενεργοβόρος οικονομία της χώρας για τουλάχιστον τρεις μήνες. Ωστόσο η εξάρτησή της από τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου για την αγορά αργού πετρελαίου είναι μεγαλύτερη από την αντίστοιχη εξάρτησή της από το Ιράν. Το ένα στα δύο βαρέλια που εισάγει η Κίνα προέρχεται από αραβικά κράτη, ενώ το ποσοστό του ιρανικού πετρελαίου είναι λιγότερο από 20%.

Πολεμοκαπηλία και αστάθεια

Από την άλλη πλευρά, το Πεκίνο δεν θα έβλεπε με καλό μάτι την απώλεια της, έστω προβληματικής, «στρατηγικής συνεργασίας» με την Τεχεράνη. Το ερευνητικό κέντρο του Πανεπιστημίου Κολούμπια των ΗΠΑ δημοσίευσε έκθεση που υποστηρίζει ότι σήμερα υπάρχουν περισσότερα από 46 εκατομμύρια βαρέλια ιρανικού πετρελαίου αποθηκευμένα σε πλωτές εγκαταστάσεις στην Ασία κι ακόμη περισσότερα σε δεξαμενές τελωνείων στα κινεζικά λιμάνια Νταλιάν και Τζουσάν.

Η νέα κρίση στη Μέση Ανατολή προσφέρει σε ορισμένους στη χώρα-εταιρεία «Λαϊκή Κίνα» την ευκαιρία να κάνουν προπαγάνδα παρουσιάζοντας τις ΗΠΑ ως τον πολεμοκάπηλο του πλανήτη. Ηδη οι κινεζικές ένοπλες δυνάμεις έχουν αναρτήσει τέτοια σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Ωστόσο, η ύπαρξη ενός τόσο απρόβλεπτου παράγοντα όπως μια πολεμική ανάφλεξη διαρκείας στο «βενζινάδικο του πλανήτη» προκαλεί μεγάλη ανησυχία στο Πεκίνο.

«Δεν νομίζω ότι η Κίνα θέλει έναν κόσμο που να κυριαρχείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά δεν θέλει ούτε έναν κόσμο όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες θα είναι παράγοντας τόσο μεγάλης αστάθειας» εξηγεί ο καθηγητής Κέρι Μπράουν, υπεύθυνος κινεζικών σπουδών στο King’s College του Λονδίνου.

Στις 5:30 π.μ. ώρα Μόσχας, το πετρέλαιο διαπραγματευόταν στα 119,36 δολάρια ανά βαρέλι.

ΜΟΣΧΑ, 9 Μαρτίου. /TASS/. Η τιμή του αργού πετρελαίου Brent για παράδοση Μαΐου 2026 ξεπέρασε τα 119 δολάρια ανά βαρέλι στο Χρηματιστήριο ICE του Λονδίνου για πρώτη φορά από τις 17 Ιουνίου 2022, σύμφωνα με στοιχεία συναλλαγών.

Στις 5:30 π.μ. ώρα Μόσχας (2:30 π.μ. GMT), το πετρέλαιο διαπραγματευόταν στα 119,36 δολάρια ανά βαρέλι (αύξηση 28,77%).

Μέχρι τις 5:35 π.μ. ώρα Μόσχας (2:35 π.μ. GMT), η τιμή του πετρελαίου ήταν στα 117,8 δολάρια ανά βαρέλι (αύξηση 27,09%).