Στο Μπέρμιγχαμ πραγματοποιήθηκε η παγκόσμια πρεμιέρα της πολυαναμενόμενης ταινίας «Peaky Blinders: The Immortal Man». 

Εκατοντάδες θαυμαστές πολλοί από τους οποίους φορούσαν τις χαρακτηριστικές τραγιάσκες, συγκεντρώθηκαν για να δουν από κοντά τον Κίλιαν Μέρφι (Cillian Murphy) και τους συμπρωταγωνιστές του μεταξύ των οποίων τη Ρεμπέκα Φέργκουσον (Rebecca Ferguson) και τον Τιμ Ρόθ (Tim Roth), καθώς έφταναν στο Symphony Hall για την προβολή της ταινίας στη μεγάλη οθόνη.  

Το δράμα αποτελεί σίκουελ της επιτυχημένης σειράς του Στίβεν Νάιτ (Steven Knight) με τον βραβευμένο με Όσκαρ Μέρφι να επαναλαμβάνει τον θρυλικό ρόλο του Tommy Shelby. 

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε σήμερα πως η Μόσχα δεν έχει δει ακόμη οποιοδήποτε στοιχείο που να αποδεικνύει ότι το Ιράν ανέπτυσσε πυρηνικά όπλα, καθώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ συνεχίζουν την επίθεσή τους.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ παρουσίασε διάφορους λόγους για τους οποίους πήγε σε πόλεμο με το Ιράν. Χθες, Δευτέρα, στις πιο εκτεταμένες δημόσιες δηλώσεις που έχει κάνει μέχρι τώρα, είπε πως διέταξε την επίθεση ώστε να ανακόψει το πυρηνικό πρόγραμμα και το πρόγραμμα πυρηνικών πυραύλων της Τεχεράνης.

Ο Λαβρόφ δήλωσε στον υπουργό Εξωτερικών του Μπρουνέι στη διάρκεια συνομιλιών στη Μόσχα: «Εξακολουθούμε να μην βλέπουμε κάποιο στοιχείο ότι το Ιράν ανέπτυσσε πυρηνικά όπλα, που ήταν η κύρια, αν όχι η μοναδική, αιτιολογία για τον πόλεμο».

Ο Ρώσος ΥΠΕΞ είπε ότι οι συνέπειες της επίθεσης στο Ιράν γίνονται αισθητές σε όλο τον κόσμο και ότι οι αραβικές χώρες υφίστανται οικονομικά κόστη και απώλειες.

Επανέλαβε την έκκληση της Ρωσίας για άμεση παύση των εχθροπραξιών από όλες τις πλευρές:

«Ως ένα άνευ όρων πρώτο βήμα, πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατό προκειμένου να σταματήσουμε οποιαδήποτε ενέργεια που θα έχει αποτέλεσμα απώλειες αμάχων».

Υπέδειξε τον φερόμενο βομβαρδισμό σχολείου στο Ιράν.

Ιρανικά κρατικά ΜΜΕ κατηγόρησαν το Ισραήλ και τις ΗΠΑ για ένα πλήγμα σε δημοτικό σχολείο θηλέων σε πόλη του νοτίου Ιράν από το οποίο σκοτώθηκαν τουλάχιστον 160 άνθρωποι σύμφωνα με την Τεχεράνη.

Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο είπε πως οι δυνάμεις των ΗΠΑ δεν θα επιτίθεντο σκόπιμα σε σχολείο.

O Λαβρόφ προειδοποίησε επίσης ότι ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον του Ιράν μπορεί να παρακινήσει όχι μόνο το Ιράν, αλλά και αραβικές γειτονικές χώρες να επιδιώξουν την απόκτηση πυρηνικών όπλων.

Ο διευρυνόμενος πόλεμος στη Μέση Ανατολή αύξησε τον κίνδυνο τα ζητήματα που σχετίζονται με τη μη εξάπλωση των πυρηνικών όπλων να ξεφύγουν από τον έλεγχο, είπε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών.

Από την πλευρά του, το Κρεμλίνο δήλωσε ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν θα διαβιβάσει στο Ιράν ανησυχίες Αράβων ηγετών σχετικά με τα πλήγματα σε πετρελαϊκές υποδομές στην περιοχή.

Ο Πούτιν είχε χθες, Δευτέρα, τηλεφωνική επικοινωνία με τέσσερις ηγέτες χωρών του Κόλπου, προσφερόμενος να χρησιμοποιήσει τις σχέσεις της Μόσχας με την Τεχεράνη --με την οποία έχει στρατηγική σύμπραξη-- στην προσπάθεια να εκτονώσει τις εντάσεις στην περιοχή.

«Ο Πούτιν θα καταβάλει ασφαλώς κάθε προσπάθεια προκειμένου να συμβάλει έστω σε ελαφρά μείωση των εντάσεων», δήλωσε σήμερα στους δημοσιογράφους ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ.

«Οι χθεσινές συζητήσεις με σχεδόν όλους τους συνομιλητές του εστιάστηκαν στο να διαβιβάσει ο Πούτιν τη βαθιά ανησυχία του σχετικά με τα πλήγματα στις υποδομές τους στους συναδέλφους μας στο Ιράν, εκμεταλλευόμενος τον διάλογο που διατηρούμε με την ιρανική ηγεσία».

Ο Πούτιν εξέφρασε τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια του ανώτατου ηγέτη του Ιράν αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ σε σημείωμα προς τον πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν το Σαββατοκύριακο, όμως το Κρεμλίνο δεν έχει δημοσιοποιήσει οποιαδήποτε περαιτέρω επαφή με υψηλόβαθμο Ιρανό ηγέτη αφότου ξεκίνησαν τα πλήγματα το Σάββατο.

Ο Πούτιν δεν έχει μιλήσει επίσης με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και ο Πεσκόφ είπε ότι δεν υπάρχουν σχέδια για μια τέτοια συνομιλία προς το παρόν.

Το Κρεμλίνο δήλωσε επίσης ότι μέχρι τώρα δεν υπάρχουν ενδείξεις σύμφωνα με τις οποίες η ανάμιξη των Ηνωμένων Πολιτειών στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα επηρεάσει τον ρυθμό των ειρηνευτικών συνομιλιών για την Ουκρανία, πρόσθεσε όμως πως «ο χρόνος θα δείξει» δεδομένης της μεγάλης προσοχής που η Ουάσινγκτον θα πρέπει να δώσει στην κατάσταση.

Ο εκπρόσωπος της ρωσικής προεδρίας είπε πως είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ έχουν περισσότερη δουλειά να κάνουν στη Μέση Ανατολή και ότι είναι δύσκολο να συζητηθεί μια ενδεχόμενη επόμενη συνάντηση με αντιπροσωπείες της Ουκρανίας και των ΗΠΑ.

Την ώρα που συνεχίζονται οι εκκαθαρίσεις στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, οι κορυφαίοι κινέζοι πολιτικοί θα συγκεντρωθούν στο Πεκίνο για τις Δύο Συνεδριάσεις, όπου θα θέσουν στόχο ανάπτυξης με έμφαση στην τεχνολογική αυτονομία εν μέσω αυξανόμενου ανταγωνισμού από τις ΗΠΑ

Χιλιάδες σύνεδροι βρίσκονται στο Πεκίνο αυτή την εβδομάδα για τις ετήσιες Δύο Συνεδριάσεις της Κίνας, ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στο πολιτικό ημερολόγιο της χώρας και μια σπάνια ευκαιρία για τα διεθνή μέσα ενημέρωσης να δουν από κοντά τους κορυφαίους νομοθέτες του Πεκίνου. Οι «Δύο Συνεδριάσεις» είναι ταυτόχρονες συγκεντρώσεις του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου (NPC) και της Κινεζικής Λαϊκής Πολιτικής Συμβουλευτικής Διάσκεψης (CPPCC), ενός συμβουλευτικού οργάνου. Από τις δύο συγκεντρώσεις, το NPC, η νομοθετική εξουσία της Κίνας, είναι η πιο σημαντική, καθώς έχει την εξουσία να τροποποιεί το Σύνταγμα, να διορίζει άτομα σε πολιτικά αξιώματα, να θεσπίζει νόμους και να εγκρίνει τον προϋπολογισμό. Το 2018, το NPC τροποποίησε το Σύνταγμα της Κίνας για να καταργήσει τους περιορισμούς θητείας του προέδρου της χώρας, και το 2023 ήταν το NPC που στη συνέχεια εξέλεξε τον Σι Τζινπίνγκ σε αυτό το αξίωμα για μια άνευ προηγουμένου τρίτη θητεία.

Ωστόσο, στη σύγχρονη Κίνα, το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) είναι πιο ισχυρό από οποιοδήποτε όργανο του κράτους, και το NPC είναι στην πραγματικότητα ένα Κοινοβούλιο που δεν έχει καταψηφίσει κανένα θέμα στην ημερήσια διάταξή του, σημείωσε ο Guardian. Η πραγματική λήψη αποφάσεων γίνεται από το ΚΚΚ σε ξεχωριστές συνεδριάσεις. Οι εκδηλώσεις για έναρξη της Συμβουλευτικής Διάσκεψης την Τετάρτη, και του Κογκρέσου την Πέμπτη, θα είναι μεγαλοπρεπείς, όπως πάντα. Το NPC είναι το φόρουμ στο οποίο η κυβέρνηση δημοσιοποιεί την ετήσια έκθεση εργασίας της, περιγράφοντας τους στόχους για το επόμενο έτος, συμπεριλαμβανομένου του στόχου αύξησης του ΑΕΠ, ο οποίος φέτος αναμένεται να μειωθεί κάτω από το 5% για πρώτη φορά.

Αλλά η φετινή σύνοδος είναι επίσης ιδιαίτερα σημαντική επειδή σηματοδοτεί την επίσημη έναρξη του 15ου πενταετούς σχεδίου, του εγγράφου οικονομικού σχεδιασμού που περιγράφει τις προτεραιότητες του Πεκίνου για την περίοδο 2026-2030. «Αυτές θα είναι ασυνήθιστα πολυάσχολες Δύο Συνεδριάσεις», είπε στον Guardian η Ρούμπι Οσμαν, ανώτερη σύμβουλος πολιτικής στο Ινστιτούτο Τόνι Μπλερ για την Παγκόσμια Αλλαγή.

Πρόβες των δυνάμεων ασφαλείας ενόψει της έναρξης των Δύο Συνεδριάσεων, στο Πεκίνο – REUTERS/Maxim Shemetov

«Οι Δύο Συνεδριάσεις συνήθως μας δείχνουν τι θέλει να κάνει το Πεκίνο τους επόμενους 12 μήνες. Φέτος, θα καθορίσουν επίσης μια πολύ μεγαλύτερη στρατηγική για την πλοήγηση σε μια αποφασιστική περίοδο γεωπολιτικών και τεχνολογικών αλλαγών», τόνισε η ίδια.

Η Οσμαν πρόσθεσε ότι είναι πιθανό να υπάρξει «αναντιστοιχία» στις προτεραιότητες της ετήσιας έκθεσης εργασίας της κυβέρνησης και στους μακροπρόθεσμους στόχους του πενταετούς σχεδίου, το οποίο «θα καταστήσει σαφές ότι το Πεκίνο βλέπει την καινοτόμο ικανότητα -και την ικανότητα να θωρακιστεί από τις πιέσεις των ΗΠΑ- ως την πραγματική διαρθρωτική πρόκληση της Κίνας».

Οι στρατηγικοί στόχοι του Σι

Το χρονικό πλαίσιο 2026-2030 είναι βασικό για τους στρατηγικούς στόχους της Κίνας. Ο Σι θέλει ο στρατός να είναι ικανός για μια επιτυχημένη επίθεση στην Ταϊβάν έως το 2027 και χρειάζεται μια οικονομία αυτάρκη και ανθεκτική έναντι πιθανών κυρώσεων για να υποστηρίξει αυτό το σενάριο. Για τον σκοπό αυτό, το 15ο πενταετές σχέδιο αναμένεται να επικεντρωθεί στην βιομηχανική αυτονομία.

Η Κίνα θέλει να ενισχύσει την ικανότητά της να παράγει τους πιο προηγμένους ημιαγωγούς, αμβλύνοντας την ισχύ των αμερικανικών κυρώσεων που έχουν σχεδιαστεί για να αναχαιτίσουν την τεχνολογική πρόοδο του Πεκίνου, ιδίως όσον αφορά την Τεχνητή Νοημοσύνη και τις στρατιωτικές εφαρμογές. Ωστόσο, το φάσμα των πρόσφατων εκκαθαρίσεων υψηλού επιπέδου στον στρατό, θα επηρεάζει οποιαδήποτε αμυντική στρατηγική. Ο Σι πρόσφατα έθεσε τον ανώτατο στρατηγό του, Ζανγκ Γιουσία, υπό έρευνα για ύποπτη διαφθορά, μια εξαιρετικά ασυνήθιστη κίνηση που έγινε μετά από χρόνια αυξανόμενης αναταραχής στις ένοπλες δυνάμεις. Μια πρόσφατη εργασία που δημοσιεύθηκε από το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών στην Ουάσινγκτον, διαπίστωσε ότι περισσότεροι από 100 ανώτεροι αξιωματικοί έχουν απομακρυνθεί από το 2022, ένας αριθμός που οι ερευνητές χαρακτήρισαν «εκπληκτικό».

Την Πέμπτη, το ηγετικό όργανο του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου ανακοίνωσε ότι είχε ανακαλέσει την ιδιότητα μέλους εννέα στρατιωτικών αντιπροσώπων, χωρίς αιτιολόγηση. «Οι στρατιωτικές εκκαθαρίσεις του Σι θα αφήσουν κενές θέσεις όπου κάποτε κάθονταν ανώτεροι αξιωματικοί -μια έντονη υπενθύμιση ότι η πολιτική αφοσίωση δεν είναι διαπραγματεύσιμη και ότι ακόμη και οι κορυφαίοι στρατηγοί είναι αναλώσιμοι αν δυσαρεστήσουν τον κορυφαίο ηγέτη», είπε στον Guardian ο Νιλ Τόμας, ερευνητής για την κινεζική πολιτική στη δεξαμενή σκέψης Asia Society. Πέρα από τις πολιτικές ίντριγκες, οι φετινές Δύο Συνεδριάσεις θα αποκαλύψουν μια σειρά από οικονομικούς δείκτες για το επόμενο έτος.

Ο πιο σημαντικός είναι ο ετήσιος στόχος αύξησης του ΑΕΠ, ο οποίος αναμένεται να είναι περίπου 4,5% φέτος, η πρώτη φορά που πέφτει κάτω από το 5%. Οι αναλυτές λένε ότι αυτό αντανακλά μια μετατόπιση στις προτεραιότητες του Πεκίνου προς την τεχνολογική αυτοδυναμία, ακόμη και αν αυτό έρχεται εις βάρος της ταχείας ανάπτυξης. Αυτό μπορεί να ταιριάζει σε αυτό που το Πεκίνο θεωρεί ένα αβέβαιο γεωπολιτικό μέλλον, ιδίως όσον αφορά τις ΗΠΑ. Ωστόσο, τα εσωτερικά προβλήματα της Κίνας, όπως τα υψηλά επίπεδα ανεργίας των νέων και η γήρανση της κοινωνίας, δεν θα επιλυθούν με τον διπλασιασμό των εξειδικευμένων τομέων, ενώ σημαντικά άλλα τμήματα της οικονομίας, όπως τα ακίνητα, συνεχίζουν να παρουσιάζουν προβλήματα. 

Σαν σήμερα το 1996 πεθαίνει η συγγραφέας του «Εραστή»

Στις φωτογραφίες της η Μαργκερίτ Ντιράς κοιτάζει πάντα κατάματα, άφοβα, τον φακό. Είναι σαν να κοιτάζει έναν άλλον εαυτό, αυτόν που ήθελε να καταστρέψει, τον εαυτό που είχε αυτοκτονήσει, τον εαυτό από τον οποίο ήθελε να απελευθερωθεί, και το έκανε πολύ επιτυχημένα. Με τα βιβλία της και με τον αιώνιο εραστή της, το αλκοόλ.

«Γράφω για να ευτελίσω τον εαυτό μου, να τον κατακρεουργήσω, και για να πάψω να του δίνω τόση σημασία, να ξεφορτωθώ πράγματα: ο σκοπός είναι να πάρει τη θέση μου το κείμενο, έτσι ώστε εγώ να υπάρχω λιγότερο» έλεγε στην Ιταλίδα δημοσιογράφο Leopoldina Pallotta della Torre σε μια σειρά συνεντεύξεων που έγινε το 1987, στα 73 της χρόνια, μια σειρά εξομολογήσεων, στο σπίτι της στο Παρίσι, που, αν τις διαβάσει κάποιος ακόμα και σήμερα, μπορεί να κάνει εικόνα την Ντιράς να μιλά με εξαιρετική ελευθερία για τη ζωή της ως συγγραφέα, τη σχέση της με τον κινηματογράφο, τη φιλία της με τον Mιτεράν, την αγάπη της για τον Τσέχοφ, το ποδόσφαιρο, την παιδική της ηλικία στο προπολεμικό Βιετνάμ, τις εμπειρίες που κατέγραψε στο πιο διάσημο μυθιστόρημά της, τον «Εραστή», του οποίου το σενάριο έγραφε την εποχή της συνέντευξης.

Είχε ομολογήσει, σοκάροντας τη συντηρητική ακόμα καθολική χώρα της, ότι είχε κάνει άμβλωση, υπογράφοντας το περίφημο μανιφέστο 343, ένα αντίστοιχο του σημερινού ΜeΤoo, που υπέγραφαν 343 γυναίκες, ομολογώντας δημόσια ότι είχαν κάνει άμβλωση που ήταν απαγορευμένη στη Γαλλία, το 1971

Λίγοι συγγραφείς, τόσο αμφιλεγόμενοι ως φιγούρες στη μεταπολεμική γαλλική λογοτεχνική και πολιτιστική σκηνή, έχουν ασκήσει την επιρροή που άσκησε η Μαργκερίτ Ντιράς. Κάθε της δήλωση ισοδυναμούσε με τη μυστική εξομολόγηση κάποιων άλλων, ο κόσμος που ανάβλυζε από εκείνην ήταν ελεύθερος, ρέων και τολμηρός σε μια μεταπολεμική Γαλλία που προσποιούνταν ότι ασπαζόταν την ελευθεριότητα και δεν ανεχόταν τη σαρκαστικά ελεύθερη ζωή μιας νεαρής συγγραφέως.

Η Ντιράς έγραφε για να μην αυτοκτονήσει, γιατί ήταν μόνη της από παιδί μέσα σε ορυζώνες και δάση. Αυτό το μεγάλωμα ενός φυσικού ανθρώπου που δεν είχε ωράρια, τρόπους, που περπατούσε ξυπόλυτος και ήταν περισσότερο Βιετναμέζα και καθόλου μια συνομήλική της γαλλιδούλα, διαμόρφωσε το λογοτεχνικό της ύφος που αναβλύζει πηγαία, με την ίδια φυσικότητα και αγριότητα της πνιγηρής φύσης μέσα στην οποία ζούσε, των χαυνωτικών υγρών μεσημεριών και την αίσθηση του μυστηρίου, τη μυρωδιά του γιασεμιού και του κινδύνου που παραμόνευε και συνθέτουν το παζλ της προπολεμικής Ινδοκίνας.

Η Μαργκερίτ Ζερμέν Μαρί Ντονατιέ γεννήθηκε στις 4 Απριλίου του 1914, στο Gia Định, την τότε γαλλική Ινδοκίνα, το σημερινό Βιετνάμ. Οι γονείς της είχαν φτάσει εκεί ακολουθώντας τις καμπάνιες που έκαναν οι Γάλλοι, δίνοντας μια σειρά προνομίων σε αυτούς που έφευγαν για να δουλέψουν στις αποικίες. Ήταν και οι δύο δάσκαλοι και η μικρή Μαργκερίτ, που μετά τον πόλεμο υιοθέτησε το επώνυμο Ντιράς, από το μέρος καταγωγής του πατέρα της, είχε δυο αδέρφια, που η σχέση της μαζί τους καθόρισε τη σεξουαλικότητά της, την επιθυμία και την απέχθεια που αισθανόταν για τους άντρες.

Όπως είχε ομολογήσει, σοκάροντας τη συντηρητική ακόμα καθολική χώρα της, ότι είχε κάνει άμβλωση, υπογράφοντας το περίφημο μανιφέστο 343, ένα αντίστοιχο του σημερινού ΜeΤoo, που υπέγραφαν 343 γυναίκες, ομολογώντας δημόσια ότι είχαν κάνει άμβλωση που ήταν απαγορευμένη στη Γαλλία, το 1971, έτσι ομολόγησε την έλξη που ένιωθε για τα αδέρφια της, όταν είχαν πεθάνει πια και μπορούσε να μιλήσει ελεύθερα.

Ο μικρότερος αδερφός της, ένα αδύνατο αγόρι με το οποίο ήταν βαθιά συνδεδεμένη, της θύμιζε τον πρώτο της εραστή, έναν Κινέζο. Ο άλλος της αδερφός, ένας αλήτης, όπως έλεγε η ίδια, ένας τύπος ανενδοίαστος, αλκοολικός, χωρίς αισθήματα, ένας νταής που τη φόβιζε όταν ήταν παιδιά, έσπειρε μέσα της τη δυσπιστία που ένιωθε πάντα για τους άντρες. Ο αδερφός της, που πέθανε αλκοολικός, της προκαλούσε φρίκη και έλξη ‒ το πάθος που ένιωθε γι’ αυτόν το έκρυβε κάτω από το μίσος.

Στον αδελφό της και στο μίσος που ένιωθε γι’ αυτόν αναφέρεται στο πρώτο της βιβλίο, το «Les Ιmpudents», που κυκλοφόρησε το 1943, όταν η Ντιράς ήταν 29 ετών. Έστειλε το βιβλίο της, που όλοι οι εκδότες είχαν απορρίψει, στον Ρεϊμόν Κενό, που τότε δούλευε ως αναγνώστης στον εκδοτικό οίκο Γκαλιμάρ. Εκείνος δεν της είπε ότι το βιβλίο ήταν καλό, είπε: «Κυρία μου, είστε συγγραφέας».

Λίγοι συγγραφείς έχουν αυτοβιογραφηθεί εν ζωή μέσω δηλώσεων όσο η Ντιράς, που στη διάρκεια της ζωής της ‒με τα σκοτεινά σημεία της οποίας βασανίστηκαν πολλοί βιογράφοι‒ έκανε εξομολογήσεις-ποταμούς για την προσωπική της ζωή, την οποία ενσωμάτωσε στα βιβλία της όσο λίγοι, για να γίνει τελικά αυτό που ήθελε, ένα με τις σελίδες τους. Αν επηρεάστηκε από ένα πρόσωπο του οικογενειακού της περιβάλλοντος, αυτό ήταν η μητέρα της και καθόλου τυχαία η μητρική φιγούρα είναι μία από τις λογοτεχνικές της εμμονές. Οι δυο τους έμοιαζαν πολύ, ήταν αυταρχικές, πεισματάρες, ικανές να αψηφήσουν τα εμπόδια ‒ η μητέρα της κατάφερε να γίνει πλούσια, όπως ήθελε, και η Μαργκερίτ κατάφερε να κερδίσει τη φήμη και την αναγνώριση που ποθούσε. Στο βάθος, η Ντιράς δεν συγχώρησε ποτέ στη μητέρα της την αδυναμία που είχε στον μεγάλο της γιο.

Η Ντιράς διέλυε τον εαυτό της μέσα στις λέξεις για να φτάσει στην ουσία της γραφής, μέσα στις εικόνες, για να δημιουργήσει έναν νέο, επαναστατικό κινηματογράφο. Είναι αδίστακτη, αλλά αυτός ήταν ο τρόπος της. Εκθέτει τον ίδιο τον άντρα της, τους φίλους της, τους εραστές της. Προφανώς δεν μετάνιωσε ποτέ για τίποτα ‒ μάλλον για το πρώτο της βιβλίο, τη «Γαλλική Αυτοκρατορία», που έγραψε κατά παραγγελία της γαλλικής κυβέρνησης, για να εκθειάσει τους λόγους για τους οποίους οι λευκοί πρέπει να συνεχίσουν να κυβερνούν τους μαύρους στις αποικίες. Επιχείρησε να το αποκηρύξει ανεπιτυχώς, αλλά αυτή της η στάση δεν την εμπόδισε να αλλάξει πλευρά και να μπει στο Κομμουνιστικό Κόμμα, ενώ λίγο νωρίτερα συνεργαζόταν με μια επιτροπή που με τη σειρά της συνεργαζόταν με τους Γερμανούς για να μοιράζουν το χαρτί στους εκδοτικούς οίκους.

Κάθε βιβλίο της Ντιράς ήταν ένα σκάνδαλο. Η γυναίκα που είπε «θα αυτοκτονήσω αν δεν εκδοθεί το βιβλίο μου», όταν ο οίκος Γκαλιμάρ δεν ήθελε να εκδώσει τον «Εραστή», στο «Γιαν Αντρέα Στάινερ» εκθέτει τον τελευταίο της εραστή, κάνοντας γνωστές τις ομοφυλοφιλικές του προτιμήσεις, τις επιθυμίες του, απογυμνώνοντάς τον στο κοινό. Εκείνος της το ανταπέδωσε, όταν τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό της εξέδωσε το «Εκείνος ο έρωτας», μια ερωτική επιστολή που απευθύνεται στη γυναίκα με την οποία έζησε δεκαέξι χρόνια.

Η Ντιράς γράφει ακατάπαυστα, η παραγωγή της είναι εντυπωσιακή, συγχρόνως σκηνοθετεί τη μία ταινία μετά την άλλη, γράφει άρθρα και παρεμβαίνει στον δημόσιο διάλογο, προκαλώντας θύελλα. Αν ζούσε σήμερα, θα ήταν μια περσόνα των σόσιαλ μίντια. Είχε πάντα ανάγκη από χρήματα και δόξα. Ήθελε να είναι στο επίκεντρο της συζήτησης και το λεπτό κορίτσι από την Ινδοκίνα, η ώριμη γυναίκα με τα γυαλιά με τον σκούρο σκελετό, δεν ανεχόταν να περνά απαρατήρητη. Ήταν πιστή φίλη και υποστηρίκτρια του Μιτεράν, με τον οποίο είχαν γνωριστεί στη διάρκεια της γαλλικής αντίστασης, και εχθρός της Σιμόν ντε Μποβουάρ, εξαιτίας, όπως λένε, μιας ερωτικής αντιζηλίας. Όμως θα ήταν απίθανο η Ντιράς να ανήκε στον κύκλο των Σαρτρ - Μποβουάρ, που δεν ανέχονταν άλλον σταρ συγγραφέα να υπάρχει γύρω τους.

Η Ντιράς από την ηλικία των 15 ετών, όταν ο πλούσιος Κινέζος εραστής της την έλουζε με βρόχινο νερό, παρέμεινε μέχρι το τέλος ακμαία, αυτό φανερώνει η γραφή της και το αποχαιρετιστήριο βιβλίο της «Τελεία και παύλα», που ξεσήκωσε θύελλα επικρίσεων. Ο τελευταίος της εραστής ήταν 28 και εκείνη 66 όταν γνωρίστηκαν. Ο έρωτας ήταν μια κινητήρια δύναμη, όχι ο ρομαντικός, μα ο βασανιστικός, ο χειριστικός, ο θυελλώδης έρωτας και σε αυτόν παραδιδόταν και αποσυρόταν για να γεμίσει με λέξεις την επόμενη λευκή σελίδα της ζωής της. Πίνοντας ακατάπαυστα. «Για κάποιον λόγο άρχισα να πίνω μόνη μου. Όσο ζούσα μόνη μου, ξανακύλησα τρεις φορές» έχει πει η Ντιράς, που έλεγε ότι πίνει κανείς γιατί «δεν υπάρχει θεός. Αντικαθίσταται από το οινόπνευμα». Ακόμα και αφού επέζησε από το οινόπνευμα και τις αποτοξινώσεις, εξακολουθούσε να είναι αλκοολική, με υγεία κατεστραμμένη.

Φλεγόταν μέχρι το τέλος και μέχρι τον θάνατό της, στις 3 Μαρτίου του 1996, είχε εκδώσει περισσότερα από εκατό μυθιστορήματα, διηγήματα, σενάρια και θεατρικά εμποτισμένα από νικοτίνη και τη μυρωδιά του κρασιού και την ανάγκη, την ανυπόφορη ανάγκη να αγαπηθεί, κάτι που το κοφτερό μυαλό της θεωρούσε αδύνατο να συμβεί. Όπως είπε: «Όσο γράφω, υπάρχω λιγότερο». Δεν υπάρχει πια, αλλά οι λέξεις κάνουν την παρουσία της πιο ισχυρή από ποτέ.

Πηγή: lifo