Ο διαβόητος παιδεραστής και μαστροπός κατάφερε να εκμεταλλευθεί δεκάδες «υψηλές» προσωπικότητες επειδή γνώριζε τις ανασφάλειές τους: ότι, παρά τα προνόμια που απολάμβαναν, εξακολουθούσαν να αισθάνονται αδικημένοι από τη ζωή
Ο Αντριου Ζάκερ πέρασε πολλές εβδομάδες εξετάζοντας τα αρχεία του Τζέφρι Επσταϊν. Μεταξύ άλλων, λοιπόν, παρατήρησε ότι ο τρόπος γραφής του χρηματοοικονομικού παράγοντα και δράστη σεξουαλικών εγκλημάτων, ο οποίος βρέθηκε νεκρός στη φυλακή, τον Αύγουστο του 2019 στο Μανχάταν, εντυπωσιάζει με την κακή ορθογραφία, την απουσία σημείων στίξης και τη «δημιουργική» γραμματική του, σε e-mail και όχι μόνο, γράφει ο Ζάκερ στο περιοδικό Town & Country. Καθώς, λοιπόν, η ιστορία του Επσταϊν συνεχίζεται, και μάλιστα με πολλούς κρότους, αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατόν ένας φοιτητής που παράτησε το κολέγιο και πίστευε ότι τα τυπογραφικά λάθη ήταν cool, να κατάφερε να πείσει τους πιο ισχυρούς άνδρες του κόσμου να μπουν στη φωλιά του.
Ποια ακριβώς ήταν η φύση της «ιδιοφυΐας» του; Ηταν εκβιασμός; Ηταν το σχέδιο-κοινωνική πυραμίδα της χρήσης ενός μεγάλου ονόματος, για να προσελκύσει στη συνέχεια και άλλα; Κανείς δεν είχε μπορέσει να εξηγήσει το φαινόμενο, μέχρι που –χάρη στις λεπτομέρειες σε αρχεία του Επσταϊν που αποκαλύφθηκαν πρόσφατα– έγινε ξαφνικά σαφές ότι η εξήγηση δεν σχετιζόταν με τα κορίτσια και τις γυναίκες που εκμεταλλεύθηκε ο Επσταϊν. Το πραγματικό ταλέντο του, αν θέλουμε να το πούμε έτσι, ήταν η χειραγώγηση των συνεργατών του, γράφει η Εμα Μπροκς στον Guardian. Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, ότι είναι αθώοι όσοι συνδέθηκαν με τον νεκρό παιδεραστή και μαστροπό. Ωστόσο, αν μελετήσει κανείς τον τεράστιο όγκο υλικού που σχετίζεται με τον Επσταϊν –από τη σε βάθος έρευνα που έκαναν οι New York Times στα οικονομικά του μέχρι την τεράστια αλληλογραφία που περιέχεται στα αρχεία– προκύπτει η εικόνα ενός άνδρα που έκανε στους συνενόχους του πράγματα που συνήθως βλέπουμε να γίνονται σε θύματα.
Πολλές μαρτυρίες δείχνουν ότι ο Επσταϊν θεωρούσε τόσο ασήμαντες τις γυναίκες και τα κορίτσια που διακινούσε, ώστε δεν έμπαινε καν στον κόπο να ασχοληθεί με την προετοιμασία τους. Σύμφωνα με την κατάθεση της Βιρτζίνια Τζουφρέ, ο Επσταϊν τη βίασε την πρώτη φορά που συναντήθηκαν. Τα έδωσε όλα, όμως, χρησιμοποιώντας μια ποικιλία από τακτικές για να κερδίσει την αφοσίωση και την υποταγή ισχυρών ανδρών, επισημαίνει η Μπροκς στον Guardian. Μετά τη σύλληψη του Aντριου Μαουντμπάτεν-Ουίνδσορ την περασμένη εβδομάδα, οι αναστολές του κοινού έχουν ξαφνικά χαλαρώσει και ο αδελφός του βασιλιά της Βρετανίας περιγράφεται… όπως πραγματικά είναι. Μάλιστα, κυκλοφορεί ευρέως ένα βίντεο του 2022, στο οποίο ο υπεύθυνος ασφαλείας του Αντριου δηλώνει σε αυστραλιανό ειδησεογραφικό κανάλι ότι το παρατσούκλι που είχαν δώσει στον βασιλικό τους προϊστάμενο ήταν «το μουνί»…
Με λίγη περισσότερη ευγένεια, την περασμένη Τρίτη, ο βουλευτής των Εργατικών Κρις Μπράιαντ τον αποκάλεσε «αγενή και αλαζόνα, που αισθάνεται ότι έχει κάθε δικαίωμα» να κάνει ό,τι θέλει. Αυτές οι παρατηρήσεις πιθανώς να εξηγούν πώς ακριβώς ο Επσταϊν κατάφερε να κερδίσει την αφοσίωση του όγδοου κατά σειρά διαδοχής του θρόνου. Στον Αντριου βλέπουμε έναν ματαιόδοξο και αδύναμο άνδρα που ζει στη σκιά του αδελφού του, αλλά πιστεύει πως έχει το δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει. Ο Επσταϊν, λοιπόν, θα μπορούσε να δελεάσει τον Επσταϊν με έναν συνδυασμό κολακείας και επίδειξης δύναμης, γράφει η αγγλίδα δημοσιογράφος του Guardian. Κρίνοντας από τα email του Επσταϊν, κρίσιμο γι’ αυτή την προσέγγιση είναι το γεγονός ότι δεν ήταν ποτέ δουλοπρεπής – τουλάχιστον όχι απέναντι στον Αντριου.
Ο τόνος του προς τον πρώην πρίγκιπα και την πρώην σύζυγό του Σάρα Φέργκιουσον συχνά αγγίζει τα όρια της αγένειας: τους διατάζει και τους καθοδηγεί «γαβγίζοντας», σε ένα είδος παρωδίας όπου αυτός, ο επιθετικός και δυναμικός επιχειρηματίας, είναι εκεί για να προσφέρει στο ζευγάρι μια ευκαιρία για κάτι που δεν είχαν ποτέ στη ζωή τους: πραγματική, κομβική σημασία. «Σάρα, θα μπορούσες να ζητήσεις [sic] από μία από τις κόρες σου να δείξει το Μπάκιγχαμ, ευχαριστώ», είχε γράψει ο Επσταϊν σε ένα e-mail το 2010 –δύο χρόνια μετά την πρώτη του ποινή φυλάκισης–, στο οποίο φαίνεται να ζητούσε από την πρώην δούκισσα του Γιορκ να ξεναγήσει κάποιον στο παλάτι του Μπάκιγχαμ. (Η Σάρα του απάντησε την ίδια μέρα «φυσικά».)
Από μια άλλη πλευρά, καθηγητές στο MIT πιθανότατα ενδιαφέρονται λιγότερο για τη σχέση δύο πρώην μελών της βασιλικής οικογένειας που έχουν παραμεριστεί, αλλά μπορεί να βιώνουν μια επίμονη ανασφάλεια σχετικά με τις γυναίκες. Στα απομνημονεύματά της, η Τζουφρέ ισχυρίστηκε ότι έπεσε θύμα σεξουαλικής κακοποίησης και trafficking από τον Τζέφρι Eπσταϊν στο νησί του και, εκτός από τον Αντριου, αναφέρθηκε επίσης στον εκλιπόντα καθηγητή του MIT Μάρβιν Μίνσκι. Η εξουσία που ασκούσε ο Επσταϊν σε άνδρες όπως ο Μίνσκι είχε να κάνει μάλλον με την εικόνα του εαυτού τους παρά με το σεξ αυτό καθαυτό. Στο βιβλίο της η Τζουφρέ ισχυρίζεται ότι μετά από μια μέρα που πέρασαν με τζετ σκι και συνηθισμένες τουριστικές δραστηριότητες, ο Μίνσκι βρήκε το θάρρος να της ζητήσει αυτό που ο Επσταϊν τού είχε διαφημίσει ως «ένα από τα διάσημα μασάζ σου».
Είναι ένα φρικτό απόσπασμα, κυρίως επειδή, αν πιστέψουμε την περιγραφή της Τζουφρέ, ο Μίνσκι ήταν απελπιστικά αμήχανος γι’ αυτό που έκανε, σχολιάζει η Εμα Μπροκς στον Guardian. Ο Επσταϊν φέρεται να πρόσφερε σε αυτόν τον άντρα την ευκαιρία να ζήσει μια φανταστική, εντελώς εκτός πραγματικότητας, εκδοχή του εαυτού του. Και εκείνος την άρπαξε. Ο νεκρός παιδεραστής και μαστροπός διέπρεπε στο να εκμεταλλεύεται την επιρροή ισχυρών ανδρών και να απολαμβάνει την προστασία τους, εντοπίζοντας και εκμεταλλευόμενος τις αδυναμίες τους. Ως εκ τούτου, καταλάβαινε καλύτερα από οτιδήποτε άλλο πως, ανεξάρτητα από το πόσο διαφορετικοί ήταν μεταξύ τους, αυτοί οι άνδρες, οι κυρίαρχοι του Σύμπαντος, εξακολουθούσαν ουσιαστικά να αισθάνονται ότι η ζωή τούς είχε αδικήσει, ότι δικαιούνταν περισσότερα από όσα είχαν. Ο Επσταϊν μπορούσε να τους βοηθήσει σε αυτό και –αν κρίνουμε από το πώς και με ποιο ρίσκο όλοι αυτοί συνέχιζαν να τον καθησυχάζουν– τον αγαπούσαν γι’ αυτό.
