Μπορεί να μην έχει γίνει ακόμη γνωστός ο επόμενος σταθμός (του βιβλίου) της «Ιθάκης», έχει οριστικοποιηθεί, ωστόσο, ο τερματικός σταθμός των βιβλιοπαρουσιάσεων: σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφ.Συν.», η «Ιθάκη» θα κλείσει το ταξίδι της -πού αλλού;- στην… Ιθάκη, σε μια κίνηση με έντονο συμβολισμό.

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με όσα γράφαμε στο σαββατιάτικο φύλλο μας, η Αμαλίας αποφάσισε, αντί ακόμη μιας παρουσίασης (πιθανότατα στο Ηράκλειο της Κρήτης), να κάνει πολλές ακόμη με στόχο το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα να φτάσει σε κάθε μία από τις 13 περιφέρειες (είτε στην πρωτεύουσα είτε σε κάποια μεγάλη πόλη).

Ο σχεδιασμός προβλέπει οι παρουσιάσεις να φτάσουν ώς τα τέλη της άνοιξης, με τον κύκλο να κλείνει στο νησί του Ιονίου πελάγους - και από εκεί και πέρα όλα είναι ανοιχτά…

Δεν είναι μόνον ο συμβολισμός του νησιού και ο τίτλος του βιβλίου που κατέστησαν ελκυστική την ιδέα να κλείσει εκεί ο πρώην πρωθυπουργός. Υπάρχει και ένας τρίτος, πιθανότατα, λόγος: σημεία της σύντομης ομιλίας του τότε πρωθυπουργού, με την οποία σηματοδοτούσε την οριστική έξοδο από τα μνημόνια, παραμένουν επίκαιρα ακόμη και σήμερα και μπορούν κάλλιστα να αξιοποιηθούν σε αυτό το νέο ξεκίνημα του Αλ. Τσίπρα.

«Ιστορική μέρα»

Το ξεκίνημα αυτό δύσκολα θα έβρισκε πιο εύστοχα λόγια από τη φράση «σήμερα στην πατρίδα μας ξημερώνει μια καινούργια μέρα, μια μέρα ιστορική». Κι όμως. Είναι η εισαγωγική φράση από το «διάγγελμα» της 21ης Αυγούστου 2018. Και μπορεί τότε οι Συμπληγάδες να ήταν τα μνημόνια, και σήμερα, όμως, η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών ζει ανάμεσα στις Συμπληγάδες της ακρίβειας (κάτι που καταδείχθηκε, άλλωστε, και από την απάντηση στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Metron Analysis, σύμφωνα με την οποία το 52% των ερωτηθέντων φρονεί ότι η οικονομική κατάστασή του ήταν καλύτερη το 2019 σε σύγκριση με την τωρινή κατάσταση). «Να βγάλουμε τη χώρα από τη στενωπό των μνημονίων και της αέναης λιτότητας», είναι, επιπλέον, η φράση-κλειδί εκείνου του διαγγέλματος.

Η φράση του, επίσης, πριν από οκτώ χρόνια, «η δημοκρατία ευτελίστηκε» έχει γίνει επίκαιρη και πάλι τα τελευταία 6,5 χρόνια μέσα από πλήθος σκοτεινών υποθέσεων και «γαλάζιων» σκανδάλων.

«Μόνο η αρχή»

Η ιστορική ομιλία από το νησί της Ιθάκης έκλεινε με τις εξής φράσεις: «Από σήμερα, ξεκινάμε με όραμα και αποφασιστικότητα για τη νέα εποχή της πατρίδας μας.

Με σύνεση και ευθύνη να μην ξαναγυρίσουμε πίσω στην Ελλάδα των ελλειμμάτων και της χρεοκοπίας. Αλλά και με τόλμη για την αναγέννηση της Ελλάδας. Για μια πατρίδα ισότητας, δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Γιατί η Ιθάκη είναι μόνο η αρχή», έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας - και ειδικά η τελευταία αυτή φράση διατηρεί αμείωτη την επικαιρότητά της.

Tι ενόχλησε τον Στάθη Καλύβα σε ένα φωτογραφικό ντοκουμέντο και τις αντιδράσεις που αυτό προκάλεσε; Τι κίνησε πολιτευτές και κονδυλοφόρους να μας θυμίζουν ότι ανάμεσα στους εκτελεσμένους ήταν και κάποιοι μη κομμουνιστές; Τι ώθησε ακόμα και τον Μητσοτάκη να αναφερθεί στους 200, αλλά κρύβοντας την πολιτική τους ταυτότητα; Η απάντηση είναι εύλογη: Η συγκίνηση που αυτές οι φωτογραφίες προκάλεσαν. Το ηλεκτρικό ρεύμα που διαπέρασε την ελληνική κοινωνία, όταν αντίκρισε το βλέμμα εκείνων, λίγο πριν συναντηθούν με τον θάνατο. Οταν αντίκρισε τη σεμνή βεβαιότητα του πατριωτισμού και του δίκιου τους, που μπορεί να οδηγήσει σε μια «επικίνδυνη ανάγνωση» όχι μόνο του χτες, αλλά και του σήμερα.

Ο Καλύβας δεν κρύβεται εξάλλου. Αυτό που προσφέρουν οι φωτογραφίες είναι «συγκινησιακή φόρτιση και πολιτική χειραγώγηση… Οχι βαθύτερη ιστορική γνώση, ενδεχομένως και ιστορική στρέβλωση». Διότι «οι κομμουνιστές δεν έκαναν απλά αντίσταση, έκαναν επανάσταση και μάλιστα με διεθνιστικό πρόσημο», με στόχο «τη συγκρότηση ενός σοβιετικού κράτους». Αφ’ ετέρου, «δεν ήταν όλοι όσοι έκαναν αντίσταση κομμουνιστές». Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ‘43 είχαμε Εμφύλιο, και οι κομμουνιστές δεν ήταν μόνο θύματα, αλλά και θύτες, και η Λέλα Καραγιάννη, που κι αυτή εκτελέστηκε, δεν ήταν κομμουνίστρια, αλλά δεν προκαλεί η μνήμη της τόση συγκίνηση, διότι τελικώς η μνήμη είναι επιλεκτική.

Τι επιβλητικά κτίρια διά χειρός Καλύβα! Δεν ήταν όλοι οι αντιστασιακοί κομμουνιστές - σώπα! Οι κομμουνιστές δεν έκαναν απλά αντίσταση, ήθελαν να κάνουν την Ελλάδα σοβιετικό κράτος - αυτό είχαν στο μυαλό τους οι 200 όταν έπεφταν κάτω από τις γερμανικές σφαίρες: Πώς θα κάνουν τη Βουλή σοβιέτ! Και τελικώς συμμαζέψτε τη συγκίνησή σας, δεν ήταν οι εκτελεσμένοι μόνο θύματα, ήταν και θύτες. Και ξενοκίνητοι - τι άλλο υποδηλώνει ντροπαλά αλλά ξεκάθαρα η ματωμένη μπουρμπουλήθρα για «σοβιετικό κράτος»; Και όλο αυτό το απίθανο, γελοίο, βλακώδες, ανιστόρητο, τοξικό συνονθύλευμα, που ανάμεσα στις γραμμές του φωνάζει «καθίστε στ’ αυγά σας», έχει αξιώσεις ιστορικής ανάγνωσης.

Ισως κάποιος θα πρέπει να πει στον Καλύβα ότι το να διακοσμείς με ιστορικούς όρους το σκεπτικό στρατοδικείων, που οδήγησαν δεκάδες χιλιάδες στη φυλακή, την εξορία και το απόσπασμα, δεν είναι Ιστορία. Ούτε είναι Ιστορία να αναμασάς τη φονική προπαγάνδα της Δεξιάς, που ποτέ δεν συγχώρησε τη στάση των κομμουνιστών και της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού μας την περίοδο της Κατοχής. Θα πρέπει όμως να το εμπεδώσουμε: Να μιλάς για χειραγώγηση με αφορμή τις συγκεκριμένες φωτογραφίες και να αγνοείς τη δολοφονία της αλήθειας, της Ιστορίας, ψυχών και σωμάτων, που για δεκαετίες καθόριζε τη μοίρα των ηττημένων, της δημοκρατίας και της πατρίδας, δεν είναι τελικώς λάθος, ούτε καν έγκλημα. Είναι επάγγελμα…

Πηγή: efsyn

ριν από δέκα χρόνια οι ολιγάρχες του ψηφιακού κόσμου της παγκοσμιοποίησης συζητούσαν τη μεταφορά των κατοικιών τους και των γραφείων τους σε τεράστιες πλωτές εξέδρες, οι οποίες θα ήταν μονίμως αγκυροβολημένες στα διεθνή χωρικά ύδατα.

Οι πλωτές επικράτειες -εκτός του βεληνεκούς του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συνθηκών- θα ήταν στο πεδίο των συμβολισμών η ωμή φαντασίωση της πιο απόλυτης εξουσίας που συνορεύει με την απόλυτη αναρχία.

Η χιονοστιβάδα αποκαλύψεων για το σκάνδαλο Επστιν φθάνει στη συμβολική κορύφωσή της με τη σύλληψη του Αγγλου πρίγκιπα Αντριου και του εξ απορρήτων παρασκηνιακού συγκυβερνήτη της Βρετανίας στη δεκαετία του Τόνι Μπλερ, Πατ Μάντελσον, γνωστού με το προσωνύμιο «Αρχοντας του Σκότους».

Πριν από μισό αιώνα ο Πιερ-Πάολο Παζολίνι υπέγραφε την τελευταία πριν από τη δολοφονία του ταινία με τον τίτλο «Σαλό - 120 μέρες στα Σόδομα» με σενάριο εμπνευσμένο από το ομώνυμο βιβλίο του Μαρκήσιου Ντε Σαντ.

Το Σαλό είναι ένα μαγευτικό θέρετρο στις όχθες της λίμνης Γκάρντα στη Βόρεια Ιταλία που στην περίοδο 1943-45 φιλοξένησε την κυβέρνηση Μουσολίνι, η οποία κατήργησε τη μοναρχία και ανακήρυξε την «Κοινωνική Δημοκρατία της Ιταλίας».

Με φόντο την παραλίμνια κωμόπολη ο φακός του Παζολίνι απαθανατίζει τα μέχρι χθες παντοδύναμα στελέχη του Εθνικού Φασιστικού Κόμματος να επεκτείνουν τη μέθη της απόλυτης εξουσίας φθάνοντας σε μαζικές θυσίες-ανθρωποκτονίες.

Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε τους ολιγάρχες της ψηφιακής τεχνολογίας σε μια ανεξάρτητη πλωτή επικράτεια, στην κυριολεξία εκτός νόμου, να τζογάρουν στις χρηματαγορές εθνικά νομίσματα αλλά και τομείς ολόκληρους της οικονομίας.

Η υπόθεση Επστιν κάθε μέρα που περνά αναδεικνύει νέες αναλογίες και ομοιότητες με το «Σαλό».

Εκ των υστέρων η Ιταλία της δεκαετίας του ’70 προβάλλει σαν τρέιλερ ενός ριμέικ του «Σαλό» που προβάλλεται σήμερα.

Λίγο μετά την προβολή του «Σαλό», το 1975, ο Παζολίνι δολοφονείται υπό αδιευκρίνιστες ακόμη συνθήκες, ενώ η δολοφονία του Αλντο Μόρο, την άνοιξη του 1978, και η νομιμοποίηση του φασισμού ως κανονικότητας προαναγγέλλουν τη μετάβαση από τα πάρτι «μπούνγκα - μπούνγκα» του Μπερλουσκόνι στις ανθρωποθυσίες του Επστιν.

Πηγή: efsyn