Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είναι ένας συγγραφέας που τον έχουν για σοβαρό, σημαντικό και για σπουδαίο ακόμα. Κατά τη γνώμη μου δεν διαβάζεται. Εχω φιλότιμα πασχίσει με τέσσερα μυθιστορήματά του. Το ένα πιο ανούσιο, πιο κακότεχνο από το άλλο. Στο νεανικό του, που τον καθιέρωσε, παριστάνει τον κοινωνικό αφυπνιστή. Κουνάει το δάχτυλο στην παγκόσμια φτώχεια, στην καταστροφή του περιβάλλοντος, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, οι ήρωές του φλυαρούν ακατάσχετα ώσπου να πέσουν ηρωικά, στις επάλξεις. Στο επόμενο μιμείται τον μαγικό ρεαλισμό των Λατινοαμερικανών. Ο,τι εξαίσια ευτράπελο συμβαίνει στα «Εκατό χρόνια μοναξιάς» του Μαρκές το μεταφέρει στην ελληνική ύπαιθρο. Το γαρνίρει με παγανιστικούς μύθους, τον θεό Πάνα και τους τραγοπόδαρους, χώνει και ένα παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι και κάτι αντάρτες περιφερόμενους στα βουνά από το 1949, τα ανακατεύει όλα, φλομώνει τον αναγνώστη. Στο πρόσφατό του, που βραβεύτηκε από μια φεμινιστική οργάνωση, έχει φορέσει τον μανδύα της πολιτικής ορθότητας. Κατακεραυνώνει την πατριαρχία, ομνύει στη γυναικεία απελευθέρωση, εναγκαλίζεται τις μειονότητες και τους πρόσφυγες.

Οσο και να τον απεχθάνεται κανείς, οφείλει να του αναγνωρίσει τρία χαρίσματα. Πρώτον, έχει μια αστείρευτη λογοδιάρροια. Μπορεί να γεμίζει εκατοντάδες σελίδες μονοκοντυλιά σχεδόν, αμφιβάλλω εάν έχει ποτέ σβήσει έστω και μία φράση του. Δεύτερον, πιάνει τον σφυγμό της κάθε εποχής. Οποια ζητήματα απασχολούν την κοινή γνώμη τής τα δίνει σε ψευτολογοτεχνικό περιτύλιγμα. Τρίτον, έχει φτιάξει μια περσόνα και την περιφέρει βιρτουόζικα. Σε ημερίδες για τον πολιτισμό, σε σχολεία που τον καλούν για να ευαισθητοποιήσει τους μαθητές, αλλά και σε συλλαλητήρια, όπου πάντα εμφανίζεται με τραγιάσκα και απευθύνει χαιρετισμό εκ μέρους των πνευματικών ανθρώπων. Τα βράδια δειπνεί με νεότερους συναδέλφους που τον αντιμετωπίζουν σαν τον σοφό Νέστορα. Ή με πλούσιες κυρίες, οι οποίες δηλώνουν θαυμάστριες, «εγώ είμαι θαυμαστής σας!» τις αντιφλερτάρει, η ηλικία του – αλοίμονο – δεν του επιτρέπει να περάσει σε πράξεις, παλιά του έδινε και καταλάβαινε.

Γεμίζει το πουγκί του με όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια; Ακόμα κι αν δεν είναι ιδιαιτέρως ευπώλητος, λέξη που προφέρει με βαθιά περιφρόνηση, απολαμβάνει άφθονο κοινωνικό μισθό. Κεράσματα, προσκλήσεις σε συνέδρια στο εξωτερικό – κι ας μην έχει ποτέ μεταφραστεί, «η γλώσσα σας, μετρ, δυσκολεύει τους κουτόφραγκους…» –, διακοπές σε σπίτια συγγραφέων. Διάγει εν ολίγοις ωραιότατα εδώ και πενήντα σχεδόν χρόνια, ως ζωντανό μπιμπελό. Εχει ο ίδιος συνείδηση της ασημαντότητάς του; Υποψιάζομαι πως ναι. Κάπου κάπου στα τραπέζια μελαγχολεί, κοιτάει το κενό, παίρνει ένα ύφος παιδιού των φαναριών –  ξεκίνησε πράγματι από την έσχατη φτώχεια, το υπενθυμίζει σε κάθε συνέντευξη. Αμέσως συνέρχεται, ξαναπηγαίνει η γλώσσα του ροδάνι. Χτυπάει ανελέητα το σύστημα και ενδιαμέσως κουτσομπολεύει. Διηγείται πιπεράτες ιστορίες, που εκθέτουν κατά προτίμησιν μακαρίτες.

Γιατί δεν αναφέρω το όνομα του; Γιατί όποτε τον συναντάω ανταποδίδω τον εγκάρδιο χαιρετισμό του, ακούω με ενδιαφέρον δήθεν τις γελοίες ιδέες του; «Εμείς οι γραφιάδες πρέπει να οργανωθούμε επιτέλους, να ταρακουνήσουμε την εξουσία!».

Αφενός τον λυπάμαι. Ποιος ο λόγος να αναφωνήσω «ο βασιλιάς είναι γυμνός!» για έναν ηλικιωμένο φτωχοδιάβολο, ο οποίος τρέφεται από την ψευδαίσθηση ότι όλοι τον σέβονται; Αφετέρου δεν έχω λόγο να μπλέξω. Αφού ξεπερνούσε την ταραχή, θα οργάνωνε την αντεπίθεσή του. Εκατοντάδες τρυφερές ψυχές που τον λατρεύουν – και ας μην καταφέρνουν να διαβάσουν τα βιβλία του – θα μου χυμούσαν διαδικτυακά. Θα με κατηγορούσαν ότι υβρίζω, ότι φθονώ, πως πιθανότατα με έχει βάλει κάποιο πολιτικό κόμμα ή κάποιος διαπλεκόμενος επιχειρηματίας – «η φωνή τού δασκάλου ενοχλεί!» θα ολόλυζαν και θα με λιθοβολούσαν.

Αυτά σκεφτόμουν προχθές ενώ έπινα καφέ με έναν φίλο γιατρό. «Ο τάδε καθηγητής καρδιολογίας» μου έλεγε «ενώ θεωρείται κορυφή είναι ντενεκές ξεγάνωτος. Στέλνει αδιάβαστο κόσμο και κοσμάκη. Ποιος τολμάει να τον καταγγείλει;».

Μια κοινωνία, η οποία ανέχεται αλμπάνηδες που παίρνουν τους αρρώστους στον λαιμό τους, σε ένα μπιμπελό θα βγάλει την αυστηρότητά της; Τον αέρα μας ανασαίνει; Μπορεί, στο κάτω κάτω, να είναι άθλιος συγγραφέας. Μα θα γινόταν εξαιρετικός ήρωας μυθιστορήματος.

Σύμφωνα με το SVR, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι συνειδητοποιούν ότι το σχέδιό τους αποτελεί «κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, πρωτίστως της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων, και ενέχει τον κίνδυνο καταστροφής του παγκόσμιου συστήματος μη διάδοσης».

ΜΟΣΧΑ, 24 Φεβρουαρίου. /TASS/. Το Παρίσι και το Λονδίνο εργάζονται ενεργά για να εφοδιάσουν το Κίεβο με πυρηνική βόμβα, ανέφερε το γραφείο τύπου της Ρωσικής Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών (SVR).

Σύμφωνα με τις πληροφορίες της, η βρετανική και η γαλλική ελίτ είναι απρόθυμες να αποδεχτούν την ήττα. «Πιστεύεται ότι η Ουκρανία θα πρέπει να εφοδιαστεί με ένα «Wunderwaffe» (στα γερμανικά σημαίνει «θαυματουργό όπλο» - TASS). Το Κίεβο θα μπορούσε να επιδιώξει πιο ευνοϊκούς όρους παύσης των εχθροπραξιών εάν διαθέτει πυρηνική ή τουλάχιστον μια λεγόμενη «βρώμικη» βόμβα», αναφέρει η δήλωση.

«Προς το παρόν, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαθέτει η ρωσική SVR, το Λονδίνο και το Παρίσι εργάζονται ενεργά για το ζήτημα της προμήθειας στο Κίεβο ενός τέτοιου όπλου, καθώς και των μέσων παράδοσής του. Αυτό περιλαμβάνει μια μυστική μεταφορά σχετικών ευρωπαϊκών κατασκευασμένων εξαρτημάτων, εξοπλισμού και τεχνολογιών στην Ουκρανία. Ως επιλογή, εξετάζεται η γαλλική μικρής κλίμακας κεφαλή TN-75 από τον βαλλιστικό πύραυλο M51.1 που εκτοξεύεται από υποβρύχιο», επεσήμανε το γραφείο τύπου. Ταυτόχρονα, «το Βερολίνο αρνήθηκε συνετά να συμμετάσχει σε αυτή την επικίνδυνη επιχείρηση».

Σύμφωνα με την Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι συνειδητοποιούν ότι το σχέδιό τους αποτελεί «κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου, πρωτίστως της Συνθήκης Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων, και ενέχει τον κίνδυνο καταστροφής του παγκόσμιου συστήματος μη διάδοσης». «Κατά συνέπεια, οι κύριες προσπάθειες των Δυτικών επικεντρώνονται στο να κάνουν την κατοχή πυρηνικών όπλων από το Κίεβο να μοιάζει σαν να αναπτύχθηκε από τους ίδιους τους Ουκρανούς», ανέφερε η δήλωση. «Η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία γνωρίζουν ότι η κατάσταση που εξελίσσεται στην Ουκρανία δεν τους αφήνει καμία πιθανότητα να επιτύχουν την πολυπόθητη νίκη επί της Ρωσίας με τα χέρια των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων», σημείωσε η SVR.

2014: Όταν ο Έμπολα εμφανίστηκε, και πολύ γρήγορα άρχισε να εξαπλώνεται στις χώρες της Δυτικής Αφρικής θερίζοντας καθημερινά δεκάδες ανθρώπους, όταν οι ισχυρές και προηγμένες χώρες του κόσμου εξαντλούσαν την συνεισφορά τους σε αποστολή ιατρικού και υγειονομικού υλικού, εκείνη την κρίσιμη πρώτη περίοδο της θανατηφόρας επιδημίας, η Κούβα πήρε μια απόφαση που καμία άλλη χώρα δεν τόλμησε να πάρει. Έστειλε πρώτη και την μεγαλύτερη κρατική ιατρική αποστολή.

Εκατοντάδες Κουβανοί και Κουβανές γιατροί και νοσηλευτές, στο πλαίσιο της Ταξιαρχίας Henry Reeve -μια εξειδικευμένη ομάδα ιατρικής και ανθρωπιστικής βοήθειας που ίδρυσε το 2005 ο Φιντέλ Κάστρο- έφτασαν εθελοντικά στη Γουινέα, τη Σιέρα Λεόνε και τη Λιβερία για να σώσουν συνανθρώπους μας. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν από τον ιό, όμως πολλαπλάσιες χιλιάδες άλλοι σώθηκαν από τις υπηρεσίες των Κουβανών γιατρών που δυστυχώς πολλοί από αυτούς δεν γύρισαν ποτέ στο νησί.

Σήμερα, στις τρεις προαναφερόμενες αφρικανικές χώρες, κλινικές έχουν πάρει ονόματα Κουβανών γιατρών που πέθαναν εκεί προσβεβλημένοι από τον ιό, προσφέροντας έμπρακτα και ανιδιοτελώς την αλληλεγγύη τους, θυσιάζοντας χωρίς κανένα δισταγμό την ίδια τους τη ζωή, βάζοντας την ανθρωπιά πάνω από όλα.

2020: Τον Μάρτιο ο Covid εμφανίστηκε στην Ευρώπη, το Μπέργκαμο έγινε η πόλη-αναφορά της σφοδρότητας της αρχικής φάσης της πανδημίας. Τον ίδιο μήνα κατέφθασαν στην Ιταλία -πριν από κάθε άλλη διεθνή αποστολή βοήθειας- δεκάδες Κουβανοί γιατροί εντατικολόγοι, λοιμωξιολόγοι, πνευμονολόγοι και εξειδικευμένοι νοσηλευτές μονάδων εντατικής θεραπείας της Ταξιαρχίας Henry Reeve. Επί μήνες έμειναν στο Μπέργκαμο προσφέροντας τις υπηρεσίες τους, σώζοντας ανθρώπινες ζωές μαζί με τους Ιταλούς συναδέλφους τους.

Τον ίδιο μήνα, τον Μάρτιο του 2020, το βρετανικό κρουαζιερόπλοιο MS Braemar, με 1000 περίπου επιβαίνοντες, βρισκόταν στην Καραϊβική με επιβεβαιωμένα κρούσματα Covid. Καμιά χώρα δεν δεχόταν τον ελλιμενισμό του πλοίου και την ιατρική περίθαλψη των προσβληθέντων. Το έκανε μια χώρα που δεν ήταν καν στη διαδρομή του πλοίου, η Κούβα. Το πλοίο έδεσε στο λιμάνι του Mariel, δυτικά της Αβάνα, ιατρική ομάδα με υψηλά πρωτόκολλα ασφαλείας παρέλαβε και περιέθαλψε σε πρώτο χρόνο τους ασθενείς πριν επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Ένα χρόνο αργότερα, το καλοκαίρι του 2021, όταν ο Covid έπληξε και το νησί, η χώρα -παρόλο που είχε ήδη αναπτύξει τα δικά της εμβόλια- αντιμετώπισε το πιο θανατηφόρο κύμα της πανδημίας λόγω έλλειψης συρίγγων εξ αιτίας του αμερικανικού εμπάργκο.

2026: Αυτήν την μικρή μοναδική χώρα, με την τεράστια ηθική αξία, με το μοναδικό της παράδειγμα ανιδιοτέλειας, με αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που επανειλημμένα έχουν δείξει έμπρακτα ότι ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη δεν γνωρίζουν σύνορα, δεν επιλέγουν φυλή, θρησκεία και χρώμα, αλληλεγγύη που προσφέρουν απλόχερα στις πιο σκοτεινές γωνιές του κόσμου, αυτό τον υπερήφανο λαό, προσπαθεί σήμερα η αμερικανική κυβέρνηση να στραγγαλίσει.

Στους δρόμους της Αβάνα και της Σάντα Κλάρα που περπατάω, στις κουβέντες που ανοίγω με απλούς ανθρώπους, η εικόνα αντοχής και αξιοπρέπειας αυτού του λαού είναι ξεκάθαρη στα μάτια μου.

Αλλά, πέρα από τις αντοχές του κουβανικού λαού, η δική μας υποχρέωση, η υποχρέωση όλων εμάς των δυτικών που αυτοπροσδιοριζόμαστε ως δημοκράτες, είναι να βρούμε τρόπους να σταματήσουμε το σφίξιμο της θηλείας γύρω από το λαιμό του κουβανικού λαού.

Όταν η Κούβα ασφυκτιά, μαζί της ασφυκτιά και η ανθρωπιά. Και την ανθρωπιά αυτού του κόσμου οφείλουμε να την σώσουμε.

Πηγή: infowar

Ψωμί +43%, κρέας +110%, η κοινωνία παραμιλά, οι αλυσίδες κερδοσκοπούν, η κυβέρνηση παρακολουθεί

Ο Ιανουάριος έκλεισε με γενικό πληθωρισμό 2,5%. Ένα νούμερο που παρουσιάζεται ως «σταθεροποίηση». Ωστόσο, πίσω από τον μέσο όρο κρύβεται η πραγματικότητα της καθημερινότητας. Ο πληθωρισμός στα τρόφιμα έφτασε το 4,5%, σχεδόν διπλάσιος από τον γενικό δείκτη. Και αυτό δεν είναι απλώς μια τεχνική λεπτομέρεια· είναι το τραπέζι της ελληνικής οικογένειας.

Ο γενικός πληθωρισμός μπορεί να υποχωρεί χάρη στην ενέργεια ή σε άλλες κατηγορίες, αλλά ο πληθωρισμός τροφίμων χτυπά εκεί που δεν υπάρχει περιθώριο περικοπής. Κανείς δεν μπορεί να «αναβάλει» το γάλα, το κρέας, τα φρούτα ή τα λαχανικά, και αυτά είναι τα προϊόντα που καταγράφουν τις υψηλότερες ανατιμήσεις. 

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Δείκτη Τιμών Καταναλωτή για την κατηγορία «Διατροφή και Μη Αλκοολούχα Ποτά» (σύμφωνα με την τελευταία ανακοίνωση του γ.γ. του υπ. Εμπορίου), η σωρευτική αύξηση τιμών από το 2021 έως το 2025 φτάνει το 40-45%, πολύ υψηλότερα από τον γενικό πληθωρισμό. Η διαφορά αυτή αποκαλύπτει πώς η καθημερινή ακρίβεια στα τρόφιμα υπερβαίνει κατά πολύ τα επικοινωνιακά νούμερα, πλήττοντας κυρίως τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα.

Πέντε χρόνια συνεχούς λεηλασίας του οικογενειακού προϋπολογισμού. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη; Ότι ένα καλάθι που κόστιζε 100 ευρώ το 2021 σήμερα κοστίζει 140-145 ευρώ. Και αυτή η διαφορά δεν είναι «διεθνείς πιέσεις», είναι μεταφορά πλούτου από τα χαμηλά και μεσαία στρώματα προς τα πάνω.

Σε μια χώρα όπου οι μισθοί παραμένουν από τους χαμηλότερους στην Ευρώπη και το ποσοστό του εισοδήματος που δαπανάται για τρόφιμα από τα υψηλότερα, η ακρίβεια δεν είναι «φυσικό φαινόμενο», είναι πολιτική επιλογή. Και αν δούμε τις επιμέρους κατηγορίες, η εικόνα γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτική.

Με βάση τα στοιχεία της Eurostat για την περίοδο 2021-2025, το ψωμί έχει αυξηθεί κατά περίπου 43%, το κρέας κατά περίπου 110%. Πρόκειται για αυξήσεις που δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών. Η ακρίβεια στα βασικά αγαθά είναι δομική, συστημική και ταξικά στοχευμένη.

Η ακρίβεια στα τρόφιμα είναι αποτέλεσμα κυβερνητικών επιλογών, όπως η αδύναμη ρύθμιση της αγοράς, η ανοχή σε φαινόμενα αισχροκέρδειας, η εξάρτηση από εισαγωγές και η περιορισμένη στήριξη της εγχώριας παραγωγής. Όταν οι μεγάλες αλυσίδες αυξάνουν τα περιθώρια κέρδους και το κράτος παρακολουθεί, τότε η «αγορά» λειτουργεί ως μηχανισμός αναδιανομής υπέρ των ισχυρών.

Η εργασία στη χώρα μας δεν μπορεί να εξασφαλίσει αξιοπρεπή διαβίωση. Τα εισοδήματα δεν καλύπτουν το κόστος ζωής, το οποίο αυξάνεται συνεχώς και παντού. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι παρεμβαίνει υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά το αποτέλεσμα είναι υπέρ της κερδοφορίας. Όταν το ψωμί, το γάλα και το κρέας γίνονται ακριβότερα χρόνο με τον χρόνο, η συζήτηση για «ανάπτυξη» ακούγεται κούφια.

Η πραγματική οικονομία είναι το καθημερινό τραπέζι - και εκεί, για χιλιάδες οικογένειες, η κρίση δεν έχει τελειώσει. Έχει απλώς αλλάξει όνομα και λέγεται ακρίβεια χωρίς τέλος και παντού. Η κυβέρνηση και οι αγορές είναι υπεύθυνες, αλλά οι πολίτες πληρώνουν τον λογαριασμό.

Τα νούμερα της λεηλασίας

40-45% σωρευτική αύξηση τροφίμων 2021-2025 (ΕΛΣΤΑΤ)

43% αύξηση στο ψωμί (Eurostat)

110% αύξηση στο κρέας (Eurostat)

77,27% αύξηση στην ένδυση

145€ το καλάθι, που κόστιζε 100€ το 2021

4,5% πληθωρισμός τροφίμων τον Ιανουάριο

2,5% γενικός πληθωρισμός (επικοινωνιακός μέσος όρος)