Οι γιατροί εξετάζουν το ενδεχόμενο να είναι επίσης αποτελεσματικά ως θεραπεία για παθήσεις όπως η ενδομητρίωση και η νόσος του Κρον

ε ύψος 1,80 μ. και βάρος 62,6 κιλά, η Αλι Μπάλκι θεωρούνταν πάντα αδύνατη. Ισως να προκαλεί έκπληξη, λοιπόν, το γεγονός ότι η 41χρονη επενδύτρια ακινήτων από το Ντάλας του Τέξας δηλώνει ότι, από τον Φεβρουάριο, παίρνει ένα εξατομικευμένο σκεύασμα ενός φαρμάκου GLP-1.

Σε καμία περίπτωση δεν το παίρνει για απώλεια βάρους. Η Μπάλκι λέει ότι λαμβάνει μια μικροδόση – μικρότερη από αυτήν που συνταγογραφείται συνήθως – για να αντιμετωπίσει τον πόνο και άλλα συμπτώματα της ενδομητρίωσης, μιας φλεγμονώδους πάθησης στην οποία αναπτύσσεται ιστός του ενδομητρίου έξω από τη μήτρα, προκαλώντας ουλές, συμφύσεις και πόνο.

Ενώ τα GLP-1 χρησιμοποιούνται εδώ και καιρό για την απώλεια βάρους και ως θεραπεία για τον διαβήτη, η Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ (FDA) έχει εγκρίνει ορισμένα από αυτά για επιπλέον χρήσεις, όπως η αποφρακτική υπνική άπνοια, η χρόνια νεφρική νόσος και η σοβαρή λιπώδης νόσος του ήπατος. Παρόλο που θεωρούνται γενικά ασφαλή για τους περισσότερους ανθρώπους, τα φάρμακα αυτά μπορεί να έχουν παρενέργειες, όπως γαστρεντερικά προβλήματα, απώλεια μυϊκής και οστικής μάζας και σπάνιες σοβαρές παθήσεις, όπως η παγκρεατίτιδα.

Συνταγογράφηση εκτός ενδείξεων

Ο δρ Αντρεα Βιντάλι, διακεκριμένος χειρουργός ενδομητρίωσης που εργάζεται στη Φλόριντα και στη Νέα Υόρκη, εκτιμά ότι σχεδόν μία στις πέντε ασθενείς του με ενδομητρίωση, όπως η Μπάλκι, λαμβάνει κάποιο φάρμακο GLP-1 εκτός των εγκεκριμένων ενδείξεων – άλλες μετά από δική του συνταγογράφηση και άλλες που το παίρνουν ήδη όταν τον επισκέπτονται για πρώτη φορά – κυρίως για τον πόνο και άλλα συμπτώματα.

Οπως οι περισσότεροι γιατροί, ο Βιντάλι συνταγογραφεί αποκλειστικά επώνυμα φάρμακα GLP-1 των εταιρειών Eli Lilly και Novo και όχι τα αντίγραφα που παρασκευάζονται από ειδικά φαρμακεία και πωλούνται ευρέως από εταιρείες τηλεϊατρικής και ινστιτούτα αισθητικής και κοσμητικής ιατρικής. Οταν τα επώνυμα φάρμακα συνταγογραφούνται εκτός των εγκεκριμένων ενδείξεων, δεν καλύπτονται από τους ασφαλιστικούς φορείς και μπορεί να κοστίζουν εκατοντάδες δολάρια τον μήνα. Επειδή όμως οι ασθενείς λαμβάνουν μικροδόσεις, μία πένα Ozempic αξίας 499 δολαρίων διαρκεί πολύ περισσότερο και, επομένως, το μηνιαίο κόστος είναι πολύ μικρότερο, σχολιάζει ο Βιντάλι.

Κλινικές δοκιμές

Η δρ Ντιάνα Γκιρνίτα, ιδρύτρια και διευθύνουσα σύμβουλος του Rheumatologist OnCall, ενός διαδικτυακού ιατρείου που λειτουργεί σε περισσότερες από 20 Πολιτείες, έχει δει ασθενείς με παθήσεις όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η ουρική αρθρίτιδα, η ψωρίαση και η οστεοαρθρίτιδα γόνατος και ισχίου να αναζητούν φάρμακα GLP-1. Εκτιμά ότι περίπου το 10% από τους σχεδόν 2.000 ασθενείς που παρακολουθούνται στο ιατρείο λαμβάνουν κάποιο GLP-1, ωστόσο, από αυτούς λίγοι μόνο το χρησιμοποιούν καθαρά εκτός εγκεκριμένων ενδείξεων, χωρίς δηλαδή να έχουν παχυσαρκία ή διαβήτη τύπου 2.

Σχεδόν το 80% των ασθενών της που λαμβάνουν GLP-1 για τέτοιες παθήσεις αναφέρουν παράλληλα μείωση του πόνου στις αρθρώσεις και βελτίωση της κινητικότητας, όπως λέει, αν και μπορεί να χρειαστούν τρεις έως έξι μήνες για να δουν βελτίωση αυτών των συμπτωμάτων.

Ο δρ Λούις Κόεν, γαστρεντερολόγος, αναπληρωτής καθηγητής στο Mount Sinai της Νέας Υόρκης, μελετά εάν η τιρζεπατίδη – η δραστική ουσία των φαρμάκων Zepbound και Mounjaro της Eli Lilly – μπορεί να βελτιώσει τα συμπτώματα σε ασθενείς με νόσο του Κρον, μια φλεγμονώδη νόσο του εντέρου. Στην έρευνά του μελετά κυρίως ασθενείς φυσιολογικού βάρους στο πλαίσιο μιας μικρής κλινικής δοκιμής που θα συγκρίνει τη λήψη ενός GLP-1 με την τυπική αγωγή, για διάστημα έξι μηνών. Οι συμμετέχοντες λαμβάνουν κανονικές δόσεις τιρζεπατίδης – όχι μικροδόσεις. Συνεργάζονται στενά με έναν διατροφολόγο για την παρακολούθηση του βάρους τους και την πρόσληψη θερμίδων.

Συγκρατημένη αισιοδοξία

Αν και υπάρχουν επαρκή στοιχεία που δείχνουν ότι τα GLP-1 γίνονται καλά ανεκτά από τους ασθενείς με νόσο του Κρον, ο Κόεν διευκρινίζει ότι δεν τα συνταγογραφεί ακόμη εκτός των εγκεκριμένων ενδείξεων σε ασθενείς που δεν πληρούν τα κριτήρια. Περιμένει μέχρι να δει τα αποτελέσματα της κλινικής δοκιμής, ωστόσο είναι αισιόδοξος, καθώς υπάρχουν αναφορές σύμφωνα με τις οποίες τα GLP-1 συνέβαλαν στη βελτίωση της έκβασης σε ασθενείς με ψωρίαση, η οποία παρουσιάζει παρόμοια χαρακτηριστικά με τη νόσο του Κρον.

Παρόλο που οι γιατροί και οι ερευνητές μελετούν την πιθανή αποτελεσματικότητα των GLP-1 σε άλλες παθήσεις, η εξασφάλιση έγκρισης για τις χρήσεις αυτές μπορεί να αποδειχθεί δύσκολη. Οι φαρμακευτικές εταιρείες είναι συνήθως υποχρεωμένες να χρηματοδοτήσουν μεγάλες κλινικές δοκιμές προκειμένου να λάβουν την έγκριση του FDA για επιπλέον ενδείξεις, ενώ οι ασφαλιστικές εταιρείες συνήθως δεν καλύπτουν τα φάρμακα προτού εγκριθούν.

Παρά τα ελπιδοφόρα στοιχεία, ορισμένοι γιατροί εξακολουθούν να είναι επιφυλακτικοί όσον αφορά τη συνταγογράφηση εκτός εγκεκριμένων ενδείξεων. Η δρ Κάθριν Χ. Σόντερς, κλινική επίκουρη καθηγήτρια Ιατρικής στο Weill Cornell Medicine και συνιδρύτρια της FlyteHealth, μιας εταιρείας ιατρικής θεραπείας της παχυσαρκίας, λέει ότι, παρόλο που είναι ανοιχτή στις νέες εξελίξεις, δεν θεωρεί απλή υπόθεση τη συνταγογράφηση GLP-1 για χρήση εκτός εγκεκριμένων ενδείξεων. «Οσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από μια ένδειξη εγκεκριμένη από τον FDA, τόσο υψηλότερα πρέπει να τίθεται ο πήχης» σχολιάζει. «Πρόκειται για ισχυρά φάρμακα και ο ενθουσιασμός δεν πρέπει να προτρέχει της επιστήμης».

Διαταραχές εθισμού

Για τις περισσότερες παθήσεις, τα στοιχεία παραμένουν περιορισμένα σε σύγκριση με την παχυσαρκία, τον διαβήτη και τις υπόλοιπες παθήσεις για τις οποίες έχουν ήδη εγκριθεί τα φάρμακα GLP-1. Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες χρήσεις των GLP-1 εκτός εγκεκριμένων ενδείξεων αφορά ασθενείς με διαταραχή χρήσης αλκοόλ και άλλες διαταραχές εθισμού, λέει η Σόντερς.

Εκπρόσωπος της Eli Lilly δήλωσε ότι η εταιρεία μελετά πρόσθετες χρήσεις για τα GLP-1, όπως για τη θεραπεία διαταραχών κατάχρησης ουσιών, καρδιακών παθήσεων, του άσθματος και άλλων νευρολογικών και ανοσολογικών παθήσεων.  Εκπρόσωπος της Novo δήλωσε ότι η εταιρεία δεν μελετά προς το παρόν πρόσθετες χρήσεις για τα φάρμακα GLP-1 που κυκλοφορούν σήμερα. Η Μπάλκι λέει ότι άρχισε να παίρνει GLP-1 μετά από μια επέμβαση ενδομητρίωσης με χειρουργό τον Βιντάλι, τον Ιανουάριο. Ο Βιντάλι της είχε αναφέρει ότι πολλές από τις ασθενείς του παρατηρούσαν βελτίωση με τα GLP-1. «Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ σοβαρά, επειδή έχω χαμηλό δείκτη μάζας σώματος» λέει η Μπάλκι. Είχε αγχωθεί, γιατί παθαίνει εύκολα ναυτία, αλλά ως τώρα δεν έχει παρουσιάσει κάποια παρενέργεια.

Η Μπάλκι λέει ότι άρχισε να βλέπει βελτίωση στα συμπτώματά της ύστερα από δύο μήνες περίπου, παρόλο που αναγνωρίζει ότι αυτό μπορεί να οφείλεται εν μέρει στην επέμβαση. «Η ζωή μου έχει βελτιωθεί θεαματικά» λέει. «Ελπίζω να εξασφαλιστεί χρηματοδότηση για περαιτέρω έρευνες, ώστε να γίνει ευρέως διαθέσιμη η θεραπεία αυτή».

 όπου Μισελ Ασημακοπούλου η βαφτισιμιά του "Κοκού"

Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών επιδίκασε 4.000 ευρώ σε απόδημο Έλληνα για ηθική βλάβη από τη μη εξουσιοδοτημένη διάδοση της ηλεκτρονικής του διεύθυνσης από την Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου και τον Μιχάλη Σταυριανουδάκη.

Περίπου 230 παρόμοιες αγωγές έχουν ήδη κατατεθεί. Αν κινηθούν σε ανάλογα επίπεδα, ο λογαριασμός θα ξεπεράσει τα 900.000 ευρώ.

Εδώ αποκτά ενδιαφέρον η περίφημη «ατομική ευθύνη».

Για τον πολίτη είναι πάντα ατομική. Για την εξουσία έχει ένα παράξενο χάρισμα: μετατρέπεται σε συλλογική. Πληρώσαμε για τον εργολάβο στην υπόθεση Τασούλα, πληρώνουμε στην ΕΕ για το κομματικό σκάνδαλο της ΝΔ με τον ΟΠΕΚΕΠΕ (με τον λογαριασμό να αναμένεται να ξεπεράσει το 1 δισ.), και τώρα θα πληρώσουμε και για την Ασημακοπούλου.

Άλλος έχει την ευθύνη, εσύ πληρώνεις τον λογαριασμό. Αυτό και αν είναι ατομική σου ευθύνη.

Και η ειρωνεία γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν εσύ δεν έχεις χρήματα να βγάλεις τον μήνα, ενώ η Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου, σύμφωνα με τα δηλωμένα περιουσιακά στοιχεία της, διαθέτει 13 ακίνητα και είχε δηλωθέν εισόδημα περίπου 700.000 ευρώ

απο δημοσίευση του Spyros Kanaliotis στο facebook

Πλέον οργανώνονται εκδρομές από γειτονικά νησιά με επισκέπτες που φτάνουν ειδικά για να δουν, να ταΐσουν, να φωτογραφίσουν και να κολυμπήσουν δίπλα στα ζώα...

Η Άτοκος έγινε το ελληνικό «Piggy Island» των social media, με τουρίστες να κολυμπούν και να φωτογραφίζονται με τους ημιάγριους χοίρους. Τώρα, καταγγελίες για τραυματισμούς ζώων από προπέλες ανοίγουν τη συζήτηση για τα όρια ανάμεσα στην τουριστική εμπειρία και την εκμετάλλευση.

Μέχρι πριν από λίγο καιρό η Άτοκος ήταν ένα μικρό, ιδιωτικό νησί του Ιονίου, σχετικά άγνωστο στο ευρύ κοινό. Τα βίντεο με τους μαύρους χοίρους που κυκλοφορούν ελεύθερα στις παραλίες και μπαίνουν στη θάλασσα άλλαξαν τα δεδομένα. Instagram και TikTok έκαναν τις εικόνες viral και το νησί απέκτησε ακόμη και ανεπίσημο όνομα: «Piggy Island».

Πλέον οργανώνονται εκδρομές από γειτονικά νησιά με επισκέπτες που φτάνουν ειδικά για να δουν, να ταΐσουν, να φωτογραφίσουν και να κολυμπήσουν δίπλα στα ζώα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, χρησιμοποιούνται φρούτα για να τα προσελκύσουν κοντά στα σκάφη.

Η Ομοσπονδία αναφέρει επίσης καταγγελία της 25ης Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με την οποία χοίροι φέρεται να τραυματίστηκαν από προπέλες σκαφών και να παρέμειναν στην παραλία χωρίς άμεση κτηνιατρική φροντίδα, ζητώντας διερεύνηση από τις αρμόδιες αρχές.

Η περίπτωση της Ατόκου ανοίγει όμως ένα ευρύτερο ερώτημα. Πότε η παρατήρηση ενός ζώου στο φυσικό του περιβάλλον μετατρέπεται σε τουριστικό προϊόν;

Η γυναίκα που διέκρινε νωρίς την ιδιοφυΐα του Πικάσο, στήριξε τον Στραβίνσκι και άφησε το αποτύπωμά της στην τέχνη, τη μόδα και το design

Ήταν το 1909 όταν η Εουχένια Ερασούρις αγόρασε ένα τετράπτυχο παραβάν του Πάμπλο Πικάσο, με ένα γυμνό σώμα σε αποχρώσεις της ώχρας πάνω σε ανοιχτόχρωμο φόντο. Δεν είχε γνωρίσει ακόμη τον καλλιτέχνη. Είχε όμως αναγνωρίσει κάτι στο έργο του πολύ πριν ο ίδιος αποκτήσει τη θέση που θα καταλάμβανε στην ιστορία της τέχνης.

Περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, οι New York Times επαναφέρουν στο προσκήνιο τη σχεδόν ξεχασμένη ιστορία της γυναίκας που κινήθηκε στον πυρήνα της ευρωπαϊκής πρωτοπορίας και επηρέασε μερικούς από τους σημαντικότερους δημιουργούς του 20ού αιώνα. Η Ερασούρις είναι ένα από τα πρόσωπα που παρουσιάζονται στη σειρά Overlooked, με την οποία η αμερικανική εφημερίδα δημοσιεύει αναδρομικές νεκρολογίες ανθρώπων που άφησαν σημαντικό αποτύπωμα, αλλά ο θάνατός τους δεν καταγράφηκε τότε στις σελίδες της.

Eugenia Errázuriz

Μέσα από επιστολές, μαρτυρίες και στοιχεία για τη ζωή της, οι New York Times σκιαγραφούν μια γυναίκα που δεν ήταν ούτε ζωγράφος ούτε έμπορος τέχνης, αλλά για δεκαετίες βρισκόταν στο κέντρο των καλλιτεχνικών εξελίξεων ως προστάτιδα, σύμβουλος και άνθρωπος που μπορούσε να αναγνωρίσει το ταλέντο και να φέρει τους κατάλληλους ανθρώπους κοντά.

Όταν τελικά γνώρισε τον Πικάσο, το 1916, οι δυο τους έγιναν γρήγορα στενοί φίλοι. Η σχέση τους ήταν πλατωνική, όμως η αλληλογραφία της Ερασούρις είχε συχνά την ένταση ερωτικής εξομολόγησης. «Δεν περνά ούτε μία μέρα χωρίς να σε ονειρεύομαι μέσα στην καρδιά και την ψυχή μου», του έγραφε.

Πάμπλο Πικάσο, Ίγκορ Στραβίνσκι, Ζαν Κοκτό, Μαν Ρέι, Γκιγιόμ Απολινέρ και Άρτουρ Ρουμπινστάιν ήταν μερικά μόνο από τα πρόσωπα που πέρασαν από τον κύκλο της.

Από τη Χιλή στην καρδιά της ευρωπαϊκής τέχνης

Η Εουχένια Ουίτσι Αργέδας γεννήθηκε στη Βολιβία το 1860 και μεγάλωσε σε οικογενειακή χασιέντα στη Λα Καλέρα, κοντά στο Βαλπαραΐσο της Χιλής. Ο πατέρας της, Ιλδεφόνσο Ουίτσι Πεόν, είχε δημιουργήσει μεγάλη περιουσία από την εξόρυξη αργύρου.

Με τον γάμο της, το 1879, με τον Χοσέ Τομάς Ερασούρις Ουρμενέτα, έγινε ακόμη πλουσιότερη: η οικογένειά του κατείχε το ένα τρίτο της παγκόσμιας παραγωγής χαλκού. Απέκτησαν τρία παιδιά, την Κάρμεν, τον Μαξ και τη Μαρία.

Το 1882 η οικογένεια μετακόμισε στην Ευρώπη. Στη Βενετία γνώρισαν τον Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ, ο οποίος εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά της και τη ζωγράφισε επανειλημμένα. Ήταν και ένας από τους πρώτους που αναγνώρισαν το εξαιρετικό αισθητικό της ένστικτο. Όπως είχε πει, δεν είχε γνωρίσει ποτέ άνθρωπο με τόσο «αλάνθαστο» γούστο στην τέχνη, τη μουσική, τη λογοτεχνία και τη διακόσμηση.

Μετά τον χωρισμό από τον σύζυγό της, γύρω στο 1910, η τέχνη κατέλαβε ακόμη μεγαλύτερο μέρος της ζωής της.

Από τον Στραβίνσκι στον Πικάσο

Όταν άκουσε μία σύνθεση του Στραβίνσκι, του υποσχέθηκε 1.000 φράγκα τον μήνα «μέχρι να αναγνωριστεί η ιδιοφυΐα σου». Αργότερα του χάρισε ένα πιάνο.

Και όταν η «Ιεροτελεστία της Άνοιξης» προκάλεσε σάλο στην πρεμιέρα της στο Παρίσι το 1913, εκείνη παρέμεινε ενθουσιασμένη. «Η όμορφη μουσική σου μου προσφέρει απέραντη ευχαρίστηση», του έγραψε.

Στην περίπτωση του Πικάσο, η συμβολή της δεν περιορίστηκε στην αγορά των έργων του. Συζητούσε μαζί του τις ιδέες και τα σχέδιά του, ενώ παράλληλα τον έφερνε σε επαφή με ανθρώπους που μπορούσαν να προωθήσουν την καριέρα του.

Τον σύστησε στον Στραβίνσκι και στον Σεργκέι Ντιαγκίλεφ, διευθυντή των Ρωσικών Μπαλέτων. Από εκείνη τη γνωριμία προέκυψε η συμμετοχή του Πικάσο στο «Parade» του 1917, για το οποίο δημιούργησε σκηνικά και κοστούμια.

Έναν χρόνο αργότερα, μετά τον γάμο του με την Όλγα Χόχλοβα, η Ερασούρις κάλεσε το ζευγάρι στη βίλα της στο Μπιαρίτζ. Εκεί φρόντισε να βρίσκονται έργα του Πικάσο και προσκάλεσε δύο από τους σημαντικότερους εμπόρους τέχνης της Γαλλίας, τον Πολ Ρόζενμπεργκ και τον Ζορζ Βιλντενστάιν. Η συνάντηση βοήθησε τον ζωγράφο να δημιουργήσει σχέσεις με ανθρώπους που θα τον εκπροσωπούσαν για χρόνια.

«Κομψότητα σημαίνει αφαίρεση»

Η επιρροή της Ερασούρις έφτασε και στην εσωτερική διακόσμηση. Σε μια εποχή όπου οι εύπορες ευρωπαϊκές κατοικίες γέμιζαν με έπιπλα και διακοσμητικά αντικείμενα, εκείνη προτιμούσε λευκούς τοίχους, ελάχιστα αντικείμενα και έργα του Πικάσο και του Ζορζ Μπρακ.

«Κομψότητα σημαίνει αφαίρεση», συνήθιζε να λέει. «Πέτα πράγματα και συνέχισε να πετάς».

Μέχρι τη δεκαετία του 1930, η αισθητική της είχε αποκτήσει τέτοια επιρροή ώστε η Αργεντινή συγγραφέας Βικτόρια Οκάμπο την ονόμασε «Εουχενισμό». Ο διακοσμητής Ζαν-Μισέλ Φρανκ ήταν ακόμη πιο σαφής: «Όλα όσα ξέρω, λίγο πολύ, τα οφείλω σε εκείνη».

Το αποτύπωμά της έφτασε ακόμη και στη μόδα. Φορούσε Σανέλ πριν ακόμη ανοίξει ο οίκος υψηλής ραπτικής στο Παρίσι, ενώ συνδέθηκε και με την Έλσα Σκιαπαρέλι. Σύμφωνα με τους New York Times, η Ερασούρις ήταν εκείνη που σύστησε στη σχεδιάστρια την έντονη ροζ απόχρωση με αναφορές στους Ίνκας, η οποία αργότερα έγινε χαρακτηριστικό της δουλειάς της.

Το τέλος ενός κόσμου

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος διέλυσε σταδιακά τον κόσμο που είχε χτίσει. Τα παιδιά της επέστρεψαν στη Χιλή και ο μεγαλύτερος γιος της, Μαξ, πέθανε ξαφνικά. Χωρίς πλέον τα χρήματα που της έστελνε, αναγκάστηκε να πουλήσει τη συλλογή έργων τέχνης της.

Περισσότερο από όλα πόνεσε για τον κυβιστικό πίνακα του Πικάσο «Άνδρας ακουμπισμένος σε ένα τραπέζι», τον τελευταίο που αποχωρίστηκε. «Ήμουν πολύ θλιμμένη χωρίς τον πίνακα, που κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο όμορφος», έγραψε στον Πικάσο το 1947.

Το 1948 επέστρεψε στη Χιλή έπειτα από περίπου 60 χρόνια απουσίας. Το αεροπορικό εισιτήριο πλήρωσε ο Πικάσο.

Η επιστροφή δεν της έφερε παρηγοριά. Η χώρα που θυμόταν δεν υπήρχε πια και γνώριζε ότι πιθανότατα δεν θα έβλεπε ξανά τους φίλους της στην Ευρώπη.

Λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα αρνήθηκε να φάει. «Θέλω να βοηθήσω τον Θεό να με πάρει από αυτή τη ζωή», ήταν τα τελευταία της λόγια.

Η Εουχένια Ερασούρις πέθανε στις 26 Νοεμβρίου 1949, σε ηλικία 89 ετών. Εβδομήντα επτά χρόνια αργότερα, οι New York Times επιστρέφουν στη ζωή της, αποκαθιστώντας μια παράλειψη της εποχής: την ιστορία μιας γυναίκας που μπορεί να μη δημιούργησε η ίδια τα έργα που άλλαξαν την τέχνη του 20ού αιώνα, αλλά αναγνώρισε, στήριξε και συνέδεσε πολλούς από εκείνους που τα δημιούργησαν.