Σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Άμυνας, η Ουκρανία έχει χάσει περίπου 65.000 στρατιώτες από τις αρχές του 2026.

ΜΟΣΧΑ, 24 Φεβρουαρίου. /TASS/. Οι ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας έχουν υποστεί περισσότερες από 1,5 εκατομμύριο απώλειες από την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης, σύμφωνα με υπολογισμούς του TASS που βασίζονται σε στοιχεία που δημοσίευσε το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας.

Μέχρι το τέλος του 2025, οι ουκρανικές απώλειες ξεπέρασαν το 1,5 εκατομμύριο και το Κίεβο έχει ήδη χάσει περίπου 65.000 στρατιώτες από τις αρχές του 2026, σύμφωνα με στοιχεία του ρωσικού υπουργείου Άμυνας.

Συνολικά, 670 ουκρανικά πολεμικά αεροσκάφη, 283 ελικόπτερα, 116.804 μη επανδρωμένα αεροσκάφη, 650 αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα, 27.835 άρματα μάχης και άλλα θωρακισμένα οχήματα μάχης, καθώς και 1.671 πολλαπλοί εκτοξευτές πυραύλων έχουν καταστραφεί από την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης.

Καθώς ο κόσμος βυθίζεται σε δραματικές δομικές αλλαγές, το ένα παγκόσμιο εργαλείο - το διαδίκτυο - έχει γίνει ένα νέο είδος πολέμου χαρακωμάτων.

Λίγα χρόνια μετά την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης, η Γαλλία υπέστη την «θερμιδωριανή αντίδραση». Οι πολιτικές έγιναν πιο μετριοπαθείς, η αστική τάξη επέστρεψε στην εξουσία. Αλλά σήμερα, οι περισσότεροι ιστορικοί χρησιμοποιούν την έκφραση για να περιγράψουν τη στιγμή που ένα ριζοσπαστικό επαναστατικό καθεστώς αντικαθίσταται από ένα πιο συντηρητικό, σχεδόν επιστρέφοντας στην προεπαναστατική περίοδο.

Το διαδίκτυο έχει αποτελέσει επανάσταση σε κάθε χώρα του ολοένα και πιο κυβερνο-πλανήτη μας. Πληροφορίες έρχονται από όλο τον κόσμο, η επικοινωνία είναι άμεση, νέα επιχειρηματικά μοντέλα αναδύονται σχεδόν καθημερινά, κανείς δεν μπορεί να γίνει μια επιρροή προσωπικότητα σε μια στιγμή (είτε μέσω έξυπνων podcast είτε πλατφορμών όπως το OnlyFans), η πρόσβαση σε βιβλία και ιδέες είναι απεριόριστη, κ.λπ. Και κάθε χώρα πέρασε (ή περνάει αυτή τη στιγμή) την κυβερνο-θερμιδωριανή της στιγμή. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, όπως είναι αναμενόμενο, οι αναφορές για τη λογοκρισία στο διαδίκτυο γράφονται από δυτικούς οργανισμούς, όπως το Freedom House με τους αμφίβολους δεσμούς του με το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ. Έτσι, το πιο διάσημο σύστημα λογοκρισίας στο διαδίκτυο είναι το Μεγάλο Τείχος Προστασίας της Κίνας, το οποίο επικρίνεται τακτικά από τις λεγόμενες φιλελεύθερες δημοκρατίες. Οι προσωρινές διακοπές ρεύματος στο Ιράν και οι κυρίαρχοι νόμοι περί διαδικτύου της Ρωσίας είναι επίσης συνηθισμένοι στόχοι της Δύσης.

Αυτό που είναι σημαντικό είναι να εξετάσουμε το χρονοδιάγραμμα. Η Κίνα είναι σίγουρα η χώρα που βίωσε την ισχυρότερη και ταχύτερη θερμιδωριανή αντίδραση, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα κλειστό αλλά συνεκτικό «κινεζικό διαδίκτυο». Οι κινεζικές αρχές φαίνεται να συμμορφώθηκαν γρήγορα με τη ρήση του Ντενγκ Σιάο Πινγκ: «Αν ανοίξεις το παράθυρο, θα μπουν και καθαρός αέρας και μύγες». Ξεκίνησαν το έργο του Μεγάλου Τείχους Προστασίας ήδη από το 1998. Το Ιράν οργανώνει διακοπές ρεύματος κατά τη διάρκεια κοινωνικών αναταραχών. Οι νόμοι της Ρωσίας ψηφίστηκαν αναλόγως, μαζί με τις αυξανόμενες εντάσεις με τη Δύση.

Οι φιλελεύθερες δημοκρατίες, πατινάζοντας πάνω στην άδικη φήμη τους για «ελεύθερες χώρες» και χάρη στην κυριαρχία τους στην προπαγάνδα, έχουν καταφέρει εδώ και δεκαετίες να καταγγέλλουν τη διαδικτυακή λογοκρισία. Επειδή το σύστημά τους είναι εξαιρετικά εξελιγμένο και για να διατηρήσουν τη δημόσια εικόνα τους, έπρεπε να είναι προσεκτικές. Ωστόσο, η δική τους θερμιδωριανή αντίδραση εμφανίστηκε πραγματικά τα τελευταία πέντε χρόνια. Σταδιακά, σίγουρα, αλλά σίγουρα έσφιξαν τον κοχλία κάθε φορά που ο ιδανικός τους κόσμος κλονιζόταν: Αντιδράσεις στη διαχείριση της κρίσης Covid, μεταβαλλόμενες θεωρίες για την κλιματική αλλαγή, αποκαλύψεις για τα αρχεία Twitter, υπολογιστής του Hunter Biden, αμφισβητούμενη ιδεολογία, εξήγηση της επιχείρησης της Ρωσίας στην Ουκρανία (μπορεί κανείς μόνο να σκεφτεί την απαγόρευση του RT από παντού στη Δύση), συζητήσεις για τη φυσική σύνθεση των κατώτερων περιοχών της Brigitte Macron και τώρα, την αγανάκτηση που προκλήθηκε από τα αρχεία Epstein.

Οι δύο βασικές στιγμές είναι σίγουρα η κρίση Covid και το σκάνδαλο Epstein. Οι πολιτικές για την Covid φάνηκαν σε πολλούς (όχι στην πλειοψηφία, βέβαια, αλλά η διαφωνία ήταν πραγματική) απλώς μια τεράστια χειραγώγηση για να τεθούν οι πληθυσμοί υπό συνεχή και πλήρη επιτήρηση. Και θα μπορούσε να διαρκέσει για χρόνια αν η Ρωσία δεν είχε αλλάξει το σενάριο όταν εισέβαλε στην Ουκρανία. Είναι απλώς η ταπεινή μου γνώμη, αλλά η Ρωσία αξίζει ένα βραβείο Νόμπελ Ιατρικής για τον τερματισμό αυτής της τρέλας. Η κρίση μετατοπίστηκε από δυστοπική σε πιο παραδοσιακή. Η εμπειρία διαχείρισης της Covid απέτυχε.

Το σκάνδαλο Epstein εκθέτει τις δυτικές ελίτ ως μια ομάδα διεφθαρμένων εκφυλισμένων - ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο της πίστης των πληθυσμών τους στο σύστημά τους. Τώρα, οι περισσότερες φιλελεύθερες δημοκρατίες, ειδικά στην Ευρώπη, προωθούν αυστηρότερους κανονισμούς για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (το κύριο επιχείρημα είναι η καταπολέμηση της παιδοφιλίας). Υπάρχει εδώ και δύο χρόνια μια λεκτική διαμάχη μεταξύ του Elon Musk και των Βρυξελλών, αλλά τώρα το Παρίσι έκανε έφοδο στα γαλλικά γραφεία του X και κάλεσε τον Musk να εμφανιστεί σε ακροάσεις.     

Όλες οι χώρες, όχι μόνο η Κίνα, το Ιράν και η Ρωσία, έχουν τους δικούς τους λόγους για να εφαρμόσουν λογοκρισία στο διαδίκτυο. Πολιτικούς, γεωπολιτικούς, αλλά και ιδεολογικούς. Τα μέσα είναι επίσης συγκεκριμένα για κάθε χώρα. Για παράδειγμα, ενώ έχει σημειωθεί αύξηση στις συλλήψεις ατόμων για πολιτικά μη ορθό διαδικτυακό λόγο στο Ηνωμένο Βασίλειο, η γαλλική ειδικότητα είναι λίγο διαφορετική: Φορολογικοί έλεγχοι που στοχεύουν άτομα που εκφράζουν την άποψή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σε όλες τις χώρες, εφαρμόζονται σκληρές πολιτικές κατά των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, των VPN και ούτω καθεξής. Δεδομένου ότι η Πρώτη Τροπολογία είναι βασιλιάς στις ΗΠΑ, οι Αμερικανοί είναι σίγουρα οι άνθρωποι που απολαμβάνουν τη μεγαλύτερη ελευθερία στο διαδίκτυο. Αλλά πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι η έννοια του παραθύρου Overton λειτουργεί ούτως ή άλλως, πάντα, παντού, ασυνείδητα. Μια εκπληκτική δημοσκόπηση της YouGov έδειξε πρόσφατα ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ευρωπαίων τάσσεται υπέρ της απαγόρευσης του X εάν η πλατφόρμα δεν ακολουθεί τους κανόνες της ΕΕ. Η αυτολογοκρισία φαίνεται να παίζει τεράστιο ρόλο στην κυβερνο-θερμιδωριανή αντίδραση.

Ενώ η γενιά μας μεγάλωσε με ένα σχετικά ελεύθερο διαδίκτυο, η επόμενη προφανώς θα μεγαλώσει ανάμεσα σε κυβερνο-συστάδες, με τα δικά της δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης (σκεφτείτε το WeChat της Κίνας, το Line της Ιαπωνίας, το MAX της Ρωσίας... η ΕΕ δεν έχει τίποτα, αφού συμπεριφέρονται σαν παιδιά), χωρίς VPN και όπου η πραγματικότητα απεικονίζεται με εντελώς διαφορετικούς τρόπους ανάλογα με τη γεωγραφική σφαίρα επιρροής από την οποία κινούνται. Χωρίς κανέναν τρόπο να κατανοήσουν τις αποχρώσεις και να κατανοήσουν μια ισορροπημένη κατανόηση του περιβάλλοντός τους. Το διαδίκτυο απελευθέρωσε τους ανθρώπους με κάποιο τρόπο. Μέχρι που αυτό το εργαλείο σταμάτησε να είναι ο κύριος υποστηρικτής των δυτικών «αξιών». Τώρα, είτε μας αρέσει είτε όχι, ο μονοπολικός κόσμος αμφισβητείται και το διαδίκτυο αλυσοδένεται. Παντού. Αυτός είναι πόλεμος χαρακωμάτων.

Πηγή: RT

Το Πεκίνο ζητά την ακύρωση των μονομερών μέτρων, δηλώνοντας ότι η εμπορική αντιπαράθεση βλάπτει και τα δύο έθνη και παραβιάζει τους διεθνείς κανόνες, μετά την απόφαση του δικαστηρίου ότι οι αμοιβαίοι δασμοί και οι δασμοί που σχετίζονται με τη φαιντανύλη ήταν παράνομοι.

Η Κίνα κάλεσε τις Ηνωμένες Πολιτείες τη Δευτέρα να ακυρώσουν τα μονομερή δασμολογικά μέτρα που επιβλήθηκαν σε εμπορικούς εταίρους μετά από απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ που ακύρωσε πολλαπλούς δασμούς που είχε θεσπίσει ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Ένας εκπρόσωπος του Υπουργείου Εμπορίου της Κίνας τόνισε ότι το Πεκίνο αντιτίθεται σταθερά στις μονομερείς αυξήσεις δασμών και υποστήριξε ότι οι εμπορικοί πόλεμοι δεν παράγουν νικητές.

Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε την περασμένη εβδομάδα ότι οι αμοιβαίοι δασμοί, οι δασμοί που σχετίζονται με τη φαιντανύλη και άλλα μέτρα που επιβλήθηκαν βάσει του Διεθνούς Νόμου περί Έκτακτης Ανάγκης Οικονομικών Δυνάμεων ήταν παράνομα. Σε απάντηση, ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εμπορίου δήλωσε μέσω της Global Times ότι «τα μονομερή μέτρα που έλαβαν οι ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των αμοιβαίων δασμών και των δασμών που σχετίζονται με τη φαιντανύλη, όχι μόνο παραβιάζουν τους διεθνείς εμπορικούς και οικονομικούς κανόνες, αλλά και αντιβαίνουν στο εσωτερικό δίκαιο των ΗΠΑ και δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα κανενός μέρους».

Το υπουργείο τόνισε ότι η ιστορική εμπειρία καταδεικνύει ότι η συνεργασία μεταξύ των δύο μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου ωφελεί και τις δύο χώρες, ενώ η αντιπαράθεση βλάπτει όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. «Έχουμε επίσης σημειώσει ότι οι ΗΠΑ ετοιμάζονται να υιοθετήσουν εναλλακτικά μέτρα, όπως εμπορικές έρευνες, σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν τους δασμούς στους εμπορικούς τους εταίρους», πρόσθεσε ο εκπρόσωπος, υποδεικνύοντας ότι το Πεκίνο παρακολουθεί στενά τις επόμενες κινήσεις της Ουάσινγκτον.

Η Κίνα δεσμεύτηκε να «παρακολουθήσει στενά αυτές τις εξελίξεις και να διαφυλάξει σθεναρά τα νόμιμα δικαιώματα και συμφέροντά της», καθώς η κυβέρνηση Τραμπ εξετάζει εναλλακτικούς μηχανισμούς για τη διατήρηση της εμπορικής πίεσης. Η δικαστική απόφαση αποτελεί σημαντικό νομικό πισωγύρισμα για το πλαίσιο εμπορικής πολιτικής του προέδρου, αναγκάζοντας ενδεχομένως την κυβέρνηση να ακολουθήσει διαφορετικές οδούς για την αντιμετώπιση των εμπορικών ανισορροπιών και άλλων διμερών ανησυχιών. Η δήλωση του Πεκίνου σηματοδοτεί τόσο την ικανοποίησή της για τη δικαστική επίπληξη όσο και την επιφυλακτικότητα σχετικά με πιθανές διοικητικές λύσεις που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η Ουάσινγκτον για να διατηρήσει την δασμολογική της αρχιτεκτονική.

Πηγή: RT

Μια στιγμή αδυναμίας έκανε τη Δύση πιο επιεική

Για τη Δύση, οποιαδήποτε συμφωνία με χώρες εκτός του πολιτικού και στρατιωτικού της μπλοκ ήταν πάντα προσωρινή. Κάθε παύση στην αντιπαράθεση αντιμετωπίζεται όχι ως ειρήνη, αλλά ως διάλειμμα. Γι' αυτό τα κράτη πέρα ​​από τη Δυτική περίμετρο πρέπει να μάθουν έναν απλό κανόνα: όταν οι ΗΠΑ και η Δυτική Ευρώπη αναγκάζονται να κάνουν παραχωρήσεις, έστω και για λίγο, αυτές οι στιγμές πρέπει να αξιοποιηθούν στο έπακρο.

Τώρα, σύμφωνα με τις περισσότερες αναφορές, είναι μια τέτοια στιγμή. Αλλά η άφιξή της δεν πρέπει να παραπλανήσει κανέναν ώστε να πιστέψει ότι η διαρκής ειρήνη έχει ξαφνικά καταστεί δυνατή.

Η δυτική στρατηγική απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο έχει έναν σταθερό και βαθιά ριζωμένο χαρακτήρα. Βασίζεται σε μια λογική μηδενικού αθροίσματος, όπου τα κέρδη της μίας πλευράς θεωρούνται αυτόματα ως απώλειες της άλλης. Οι συμφωνίες είναι τακτικά εργαλεία, όχι στρατηγικές δεσμεύσεις. Είναι παύσεις στην πίεση, όχι εγκατάλειψή της. Ακόμα κι αν η οξεία φάση της στρατιωτικοπολιτικής αντιπαράθεσης γύρω από την Ουκρανία υποχωρούσε, αυτό δεν θα σήμαινε ότι η Δύση έχει αποδεχτεί την ιδέα μιας διαρκούς ειρήνης.

Αυτή η κοσμοθεωρία διατυπώθηκε με αξιοσημείωτη σαφήνεια την παραμονή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου από τον Ολλανδοαμερικανό ακαδημαϊκό Νίκολας Σπάικμαν. Υποστήριξε ότι το έδαφος ενός κράτους είναι η βάση από την οποία διεξάγει πόλεμο και συγκεντρώνει δύναμη κατά τη διάρκεια αυτού που το κοινό αφελώς αποκαλεί «ειρήνη». Με άλλα λόγια, η ειρήνη είναι απλώς η προετοιμασία για τον επόμενο γύρο σύγκρουσης. Για τη Δύση, αυτή η λογική δεν έπαψε ποτέ να ισχύει για όσους βρίσκονται εκτός των συνόρων της.

Συνεπώς, το καθήκον των μη δυτικών κρατών δεν είναι να ελπίζουν σε μια μεταμόρφωση της δυτικής συμπεριφοράς, αλλά να αναγνωρίσουν στιγμές που η Δύση δεν έχει τη δύναμη ή τη συνοχή να επιβάλει τη θέλησή της. Τέτοιες στιγμές θα πρέπει να αξιοποιούνται με ψυχραιμία και χωρίς ψευδαισθήσεις. Αυτό δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια «μακροχρόνια ειρήνη», αλλά μπορεί να βελτιώσει τη θέση κάποιου πριν από την αναπόφευκτη άφιξη της επόμενης αντιπαράθεσης.

Η πρόσφατη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου κατέδειξε αυτή την πραγματικότητα με ασυνήθιστη σαφήνεια. Παρά τα πολλά σχόλια σχετικά με την αλλαγή και την αβεβαιότητα, οι συζητήσεις έδειξαν ότι δεν βρίσκεται σε εξέλιξη καμία θεμελιώδης μετατόπιση στη δυτική σκέψη. Μιλώντας στο Μόναχο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να καθησυχάσει το ευρωπαϊκό ακροατήριό του. Πάνω απ 'όλα, έδωσε ένα απλό μήνυμα: οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν τη Δυτική Ευρώπη σε θέματα που οι κυρίαρχες ελίτ θεωρούν ζωτικής σημασίας.

Καταρχάς, αυτή η υποστήριξη αφορά την αμετάβλητη φύση αυτών των ίδιων των ελίτ. Από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το ΝΑΤΟ έχει χρησιμεύσει όχι μόνο ως στρατιωτική συμμαχία, αλλά και ως μηχανισμός που εμποδίζει τη Δυτική Ευρώπη να επιτύχει πραγματική στρατηγική αυτονομία. Σε αντάλλαγμα για την αμερικανική προστασία, τα πολιτικά συστήματα της ημιηπείρου έχουν απολαύσει σταθερότητα. Ή, πιο συγκεκριμένα, απομόνωση από σοβαρές εσωτερικές αλλαγές.

Δεύτερον, η αντίθεση στη Ρωσία παραμένει το φυσικό και άνετο πλαίσιο εντός του οποίου λειτουργούν οι δυτικοευρωπαϊκές ελίτ. Παρά τα περιστασιακά παράπονα για το οικονομικό κόστος, αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που ήθελαν να ακούσουν. Ο ενθουσιασμός τους ήταν ορατός στον τόνο των ομιλιών κορυφαίων προσωπικοτήτων.

Ωστόσο, η αμερικανική ρητορική περί «κοινής ιστορίας» και «άρρηκτων δεσμών» δεν απευθυνόταν μόνο στη Δυτική Ευρώπη. Ήταν ένα μήνυμα προς τον υπόλοιπο κόσμο και, πάνω απ' όλα, στη Ρωσία. Οι ΗΠΑ κατέστησαν σαφές ότι η παρουσία τους στην Ευρώπη είναι αδιαπραγμάτευτη. Οποιαδήποτε συμφωνία για την Ουκρανία δεν θεωρείται βήμα προς τη διαρκή σταθερότητα, αλλά τακτικός ελιγμός. Η Μόσχα φαίνεται να το κατανοεί αυτό απόλυτα και προετοιμάζεται για μια παρατεταμένη αντιπαράθεση.

Το μήνυμα απευθυνόταν επίσης στην Κίνα, την Ινδία και άλλους. Η Ουάσινγκτον άφησε να εννοηθεί ότι δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τα γεωπολιτικά οφέλη που εξασφάλισε στα μέσα του εικοστού αιώνα. Ο έλεγχος της Δυτικής Ευρώπης ήταν το πιο σημαντικό από αυτά τα οφέλη. Για πρώτη φορά στην ιστορία, εξάλειψε την πιθανότητα σύγκρουσης εντός του ίδιου του Δυτικού κόσμου, ο οποίος ιστορικά ήταν η κύρια κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας αναταραχής. Ενοποιώντας και «απομονώνοντας» τη Δύση, οι ΗΠΑ την απέσυραν από τον ουσιαστικό διάλογο με τον υπόλοιπο κόσμο και έδειξαν μικρή προθυμία να προσαρμόσουν αυτή τη ρύθμιση.

Η Ουάσιγκτον δεν έχει κανένα συμφέρον να συζητήσει μια νέα βάση για τις σχέσεις με άλλες μεγάλες δυνάμεις. Αντιθέτως, προωθεί ενεργά την ιδέα ότι τέτοιες συμφωνίες είναι αδύνατες κατ' αρχήν. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι ελπίδες για μια συνολική ευρωπαϊκή διευθέτηση ασφάλειας είναι μη ρεαλιστικές. Η πραγματική ειρήνη απαιτεί από τα κράτη να θέσουν τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα πάνω από την αντιπαράθεση, μια επιλογή που η δυτική πολιτική κουλτούρα δεν έχει ποτέ επιδείξει.

Η ιστορία προσφέρει άφθονα στοιχεία. Το Συνέδριο της Βιέννης το 1815 συχνά επαινείται ως πρότυπο σταθερότητας, ωστόσο μόλις δεκαέξι χρόνια αργότερα, η Βρετανία και η Γαλλία υποστήριξαν μια εθνικιστική εξέγερση κατά της Ρωσίας στα πολωνικά εδάφη. Ακόμα και το 1975, όταν η Σοβιετική Ένωση απολάμβανε σημαντική ισχύ, η Δύση αποδέχτηκε τις Συμφωνίες του Ελσίνκι μόνο με αντάλλαγμα μηχανισμούς που επέτρεπαν την παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις των αντιπάλων της. Το λεγόμενο «τρίτο καλάθι» για τα ανθρώπινα δικαιώματα σχεδιάστηκε ακριβώς για αυτόν τον σκοπό.

Μια διαρκής ειρήνη με τη Ρωσία θα ερχόταν σε αντίθεση με τις ιστορικές παραδόσεις της ίδιας της Δυτικής Ευρώπης, και οι σημερινοί πολιτικοί της δείχνουν ελάχιστη ανησυχία για το αν οι πληθυσμοί τους αισθάνονται πραγματικά ασφαλείς. Αυτή η αποσύνδεση των ελίτ από την κοινωνία είναι ένα από τα πιο διαρκή αποτελέσματα οκτώ δεκαετιών αμερικανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί συνταξιούχοι Ευρωπαίοι πολιτικοί βλέπουν το μέλλον τους όχι στην πατρίδα τους, αλλά σε ξένα διοικητικά συμβούλια ή σε πανεπιστημιακές θέσεις στο εξωτερικό. Ο πρώην Γερμανός υπουργός Οικονομίας Ρόμπερτ Χάμπεκ, ο οποίος διέλυσε τους ενεργειακούς δεσμούς της Γερμανίας με τη Ρωσία, δίνει τώρα διαλέξεις σε αμερικανικά πανεπιστήμια, καταδεικνύοντας με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο αυτό το μοτίβο.

Ταυτόχρονα, οι ίδιες οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον τόσο σίγουρες όσο ήταν κάποτε. Μέχρι το 2026, θα αντιμετωπίζουν αυξανόμενες εσωτερικές οικονομικές και πολιτικές στρεβλώσεις χωρίς σαφή μέσα διόρθωσης. Το φιλελεύθερο μοντέλο της αγοράς έχει φτάσει σε αδιέξοδο και οι προσπάθειες αναβίωσής του μέσω της τεχνολογικής καινοτομίας, συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής νοημοσύνης, προσφέρουν μόνο περιορισμένη ανακούφιση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, απλώς παρατείνουν ένα ξεπερασμένο σύστημα, ενώ παράλληλα εντείνουν τις κοινωνικές αντιφάσεις.

Οι αυξανόμενες απαιτήσεις της Αμερικής από τη Δυτική Ευρώπη και άλλους εταίρους αντικατοπτρίζουν αυτή την αποδυνάμωση της θέσης της. Οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον η υπερδύναμη που ήταν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Πολλές από τις δράσεις της στην εξωτερική πολιτική είναι τακτικοί αυτοσχεδιασμοί ή ενημερωτικές εκστρατείες, των οποίων οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις παραμένουν ασαφείς ακόμη και για την ίδια την Ουάσιγκτον.

Αυτή η τακτική αυτοπεποίθηση μπορεί να αποφέρει βραχυπρόθεσμες επιτυχίες. Έχουμε δει πιέσεις να ασκούνται στη Λατινική Αμερική και περαιτέρω αποσταθεροποίηση μπορεί να ακολουθήσει και αλλού. Αλλά καμία από αυτές τις ενέργειες δεν αλλάζει ριζικά την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων ούτε υπονομεύει σοβαρά τα συμφέροντα κρατών που είναι ικανά να αμφισβητήσουν την αμερικανική κυριαρχία.

Η Ουάσινγκτον το κατανοεί αυτό, παρά την επίμονη ρητορική περί εθνικού μεγαλείου. Ακριβώς γι' αυτό, χωρίς να εγκαταλείπει την κοσμοθεωρία μηδενικού αθροίσματος, είναι έτοιμη να διαπραγματευτεί για συγκεκριμένα ζητήματα όταν το απαιτούν οι περιστάσεις. Για τη ρωσική διπλωματία, το καθήκον είναι σαφές: να επωφεληθεί από αυτή την προσωρινή προθυμία για συμβιβασμό, χωρίς να ενδίδει σε αυταπάτες για μια διαρκή ειρήνη.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα Vzglyad και μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα του RT.

Πηγή: RT