ενημέρωση 1:13, 26 October, 2026

BMW - Στην παραγωγή το ηλεκτρικό i3

Tα πρώτα οχήματα προπαραγωγής της νέας BMW i3 βγαίνουν από τη γραμμή συναρμολόγησης του εργοστασίου του BMW Group στο Μόναχο.

To εργοστάσιο του BMW Group στο Μόναχο  ξεκινά την κατασκευή των πρώτων δοκιμαστικών οχημάτων προπαραγωγής για τη νέα BMW i3. Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί την έναρξη της τελικής φάσης προετοιμασίας για τη μαζική παραγωγή, η οποία θα ξεκινήσει το δεύτερο εξάμηνο του 2026.

«Η κατασκευή οχημάτων προπαραγωγής αποτελεί σημαντικό ορόσημο για το εργοστάσιό μας», δηλώνει ο Peter Weber, Επικεφαλής του εργοστασίου του BMW Group στο Μόναχο. «Για πρώτη φορά, κατασκευάσαμε μια BMW i3 εξ ολοκλήρου στο εργοστάσιό μας, χρησιμοποιώντας προηγμένη τεχνολογία παραγωγής και ψηφιακά διασυνδεδεμένες διαδικασίες. Με τη μαζική παραγωγή να πλησιάζει, οι διαδικασίες logistics και παραγωγής μας λειτουργούν πλέον υπό πραγματικές συνθήκες, σε όλο το φάσμα των τεχνολογιών: στο εκσυγχρονισμένο τμήμα πρεσών, στο νέο τμήμα αμαξωμάτων, στο υπερσύγχρονο βαφείο και στη νέα γραμμή συναρμολόγησης, καθώς και στις καινοτόμες δομές logistics. Τους επόμενους μήνες, θα αξιοποιήσουμε τα όσα μάθαμε από τη φάση προετοιμασίας, προκειμένου να τελειοποιήσουμε περαιτέρω τις διαδικασίες της μαζικής παραγωγής και να διασφαλίσουμε μια ομαλή έναρξη».

  • Κατηγορία AUTO-MOTO
  • 0

«Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να κόβουν το ποτό»

Μια μικρού μήκους ταινία καταγράφει τη ζωή του 87χρονου Κεν μετά την απεξάρτησή του από το αλκοόλ, καθώς μένει νηφάλιος χάρη σε μικρές καθημερινές τελετουργίες.

Για τον Kεν, το γκαράζ του σπιτιού του στο Μίσιγκαν είναι το καταφύγιό του. Εκεί περνάει τις περισσότερες μέρες του, σε μια ανακλινόμενη καρέκλα, όπου ο χρόνος κυλάει με το δικό του ρυθμό. Μεταξύ περιστασιακών εργασιών και επισκευών –καθαρισμός μπαστουνιών του γκολφ και συντήρηση του περιποιημένου γκαζόν του– παλιά γουέστερν παίζουν σε επανάληψη, ενώ αυτός στρίβει τσιγάρα και επικοινωνεί με την οικογένειά του από ένα παλιό κινητό τηλέφωνο, βρίσκοντας παρηγοριά στην άνεση της ρουτίνας και της οικειότητας. Ο σκηνοθέτης Λουκ Τζέιντεν αποτυπώνει την εμπειρία της ανάρρωσής του και το περιπέτειά του με τον εθισμό, που κράτησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, στην ταινία μικρού μήκους «One day at a time». 

Πηγή: Nowness

Θρίαμβος του «Μια μάχη μετά την άλλη» στα BAFTA

Τρεις εβδομάδες πριν τα Οσκαρ, τα βρετανικά βραβεία κινηματογράφου και τηλεόρασης ανέδειξαν το φιλμ του Πολ Τόμας Αντερσον ως το μεγάλο φαβορί, σε μια λαμπερή βραδιά στο Royal Festival Hall του Λονδίνου

Αν τα BAFTA είναι προπομπός των Οσκαρ (θα απονεμηθούν στις 15 Μαρτίου), τότε η βραδιά στο Royal Festival Hall του Λονδίνου έδειξε ένα φαβορί: Το φιλμ «Μια μάχη μετά την άλλη», του αμερικανού σκηνοθέτη Πολ Τόμας Αντερσον, απέσπασε, το βράδυ της Κυριακής (22.02) το βραβείο BAFTA καλύτερης ταινίας. Στα αποκαλούμενα «βρετανικά Οσκαρ», ο Αντερσον, που ήταν δύο φορές υποψήφιος στο παρελθόν, κέρδισε και το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας, καταγράφοντας την πρώτη νίκη του στην κατηγορία αυτή, απέναντι σε σκηνοθέτες όπως ο Γιώργος Λάνθιμος («Βουγονία»), η Κλόε Ζάο («Hamnet») και ο Ράιαν Κούγκλερ («Sinners»).

Το «Μια μάχη μετά την άλλη», το οποίο αφηγείται την καταδίωξη πρώην επαναστατών από λευκούς ρατσιστές στις ΗΠΑ, τιμήθηκε επίσης με τα βραβεία για το καλύτερο διασκευασμένο σενάριο, το μοντάζ και τη φωτογραφία, καθώς και τον β’ ανδρικό ρόλο.

O Ρόμπερτ Αραμάγιο με δύο βραβεία (EPA/TOLGA AKMEN)

Το βραβείο α’ ανδρικού ρόλου απονεμήθηκε στον βρετανό ηθοποιό Ρόμπερτ Αραμάγιο για την ερμηνεία του στην ταινία «I swear», ένα βιογραφικό δράμα του Κερκ Τζόουνς που βασίζεται στην πραγματική ιστορία ενός Σκωτσέζου ο οποίος πάσχει από σύνδρομο Τουρέτ.

Ο Ρόμπερτ Αραμάγιο, 33 ετών, τιμήθηκε και με το βραβείο του ανερχόμενου αστέρα.

Η ιρλανδή ηθοποιός Τζέσι Μπάκλεϊ με το BAFTA για τον ρόλο της στο «Hamnet» (EPA/TOLGA AKMEN)

Η Τζέσι Μπάκλεϊ κέρδισε, όπως αναμενόταν, το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για την ταινία «Hamnet». Για το συγκεκριμένο βραβείο υποψήφια ήταν η Εμα Στόουν, πρωταγωνίστρια του κ. Λάνθιμου.

Τα βραβεία δεύτερου ανδρικού και γυναικείου ρόλου πήγαν στον Σον Πεν («Μια μάχη μετά την άλλη») και τη Γούνμι Μοσάκου («Sinners»).

Η Εμα Στόουν καταφθάνει στην τελετή. Πίσω της διακρίνεται ο Γιώργος Λάνθιμος (EPA/TOLGA AKMEN)

Καλύτερη βρετανική ταινία αναδείχθηκε η «Hamnet», ενώ καλύτερη ξενόγλωσση ταινία (μη αγγλόφωνη), το νορβηγικό φιλμ «Συναισθηματική αξία» του Γιόακιμ Τρίερ, που ήδη έχει κερδίσει κοινό και κριτικούς (τον περασμένο μήνα τιμήθηκε στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου).

Το βραβείο καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων απέσπασε η «Zootopia 2». 

«Ο πρίγκιπας που μιλάει με τα φυτά» - Όταν τα μίντια χλεύαζαν τον βασιλιά Κάρολο για τον ακτιβισμό του

Υπήρχε μία εποχή που όσοι μιλούσαν για την προστασία του περιβάλλοντος θεωρούνταν «τρελοί συνωμοσιολόγοι». Ο 21χρονος τότε πρίγκιπας Κάρολος δεν γλίτωσε από την κριτική αυτή.


Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του ντοκιμαντέρ Finding Harmony: A King’s Vision, η δημόσια συζήτηση γύρω από τον βασιλιά Κάρολο επανέρχεται όχι μόνο ως βιογραφική αναδρομή, αλλά ως αφορμή για μια ευρύτερη αποτίμηση της στάσης που επιφύλασσε επί δεκαετίες η κοινωνία σε όσους μιλούσαν για το περιβάλλον. Σήμερα, η κλιματική κρίση αποτελεί δεδομένο σημείο αναφοράς: εντάσσεται στα προγράμματα όλων σχεδόν των κυβερνήσεων, απασχολεί διεθνείς συνδιασκέψεις, διαμορφώνει οικονομικές πολιτικές και αποτελεί κοινό τόπο στη δημόσια σφαίρα. Ωστόσο, δεν ήταν πάντοτε έτσι. Υπήρξε μια εποχή όπου ο περιβαλλοντικός ακτιβισμός αντιμετωπιζόταν ως περιθωριακή ανησυχία ή υπερβολή — και σε εκείνη ακριβώς την περίοδο ο τότε νεαρός πρίγκιπας Κάρολος επέλεγε να τοποθετηθεί δημόσια.

Από την αυγή του σύγχρονου περιβαλλοντικού κινήματος μέχρι σήμερα, η δημόσια συζήτηση για την προστασία της φύσης και την κλιματική αλλαγή διένυσε μια μακρά και συχνά εχθρική διαδρομή έως ότου καταστεί κυρίαρχη. Μετά τη δεκαετία του ’60, όταν έργα όπως το Silent Spring της Rachel Carson αποκάλυψαν τους κινδύνους της χρήσης του DDT και πυροδότησαν τα πρώτα οργανωμένα οικολογικά κινήματα, όσοι μιλούσαν για τα όρια της ανθρώπινης ανάπτυξης και για τις επιπτώσεις της βιομηχανικής δραστηριότητας στον πλανήτη αντιμετωπίζονταν συχνά με καχυποψία, ειρωνεία ή ως «παράξενοι» και υπερβολικοί.

Τη δεκαετία του ’70 και του ’80, παρά την καθιέρωση πρωτοβουλιών όπως η πρώτη Μέρα της Γης (Earth Day) το 1970 και την εμφάνιση περιβαλλοντικών οργανώσεων, οι οικολογικές ιδέες παρέμεναν στο περιθώριο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Συχνά χαρακτηρίζονταν από επικριτές ως εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη ή ως παρωχημένες αντι-προοδευτικές αντιλήψεις. Σε αυτό το κλίμα, όποιος τολμούσε να προειδοποιήσει για τη ρύπανση, τα απόβλητα ή την εξάντληση των φυσικών πόρων ρίσκαρε να στιγματιστεί ως κινδυνολόγος.

Με αυτό ακριβώς το πλαίσιο εμφανίζεται ο τότε πρίγκιπας της Ουαλίας, ο σημερινός βασιλιάς Κάρολος. Πολύ πριν το ζήτημα της κλιματικής κρίσης εισέλθει στη θεσμική ατζέντα, άρχισε ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 να εκφράζει δημόσια ανησυχίες για τη ρύπανση του αέρα, τα πλαστικά απορρίμματα, την οικολογική υποβάθμιση και την ανάγκη για πιο βιώσιμες, οικολογικές γεωργικές πρακτικές. Όταν, σε ηλικία μόλις 21 ετών, μιλούσε για «τρομακτικά αποτελέσματα της ρύπανσης σε όλες τις μορφές της», η κοινωνία της εποχής δεν ήταν έτοιμη να ακούσει μια τέτοια προειδοποίηση.

Για πολλά χρόνια, οι παρεμβάσεις του αντιμετωπίζονταν από μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης και του κοινού με ειρωνεία και χλευασμό, όπως βλέπουμε και στο ντοκιμαντέρ του. Πολλοί τον θεωρούσαν «εντελώς τρελό» ή «προκλητικά εκκεντρικό», ενώ δεν έλειψαν οι χαρακτηρισμοί όπως «ηλίθιος» και «λίγο hippie», επειδή μιλούσε για τη φύση.

Για την εποχή, ο Κάρολος έγινε ένα meme. «Ο πρίγκιπας που μιλάει με τα φυτά», τον φώναζαν τα μίντια. Ακόμη και σήμερα, αν ψάξετε στην μηχανή αναζήτησης του Google «Prince Charles talking», η πρώτη επιλογή που εμφανίζεται είναι αυτή. Το αστείο αυτό βασίζεται στη συνήθεια του Καρόλου να απευθύνεται στα φυτά και ενίοτε να τους κάνει «χειραψία», σαν μια συμβολική ένδειξη σεβασμού στο μεγαλείο της φύσης. Το 1986, σε συνέντευξή του ανέφερε ότι το να μιλάει στα φυτά του είναι μέρος της καθημερινότητάς του και τον κάνει να νιώθει συνδεδεμένος με τη φύση. «Είναι σημαντικό να τους μιλάς. Σε ακούνε και ανταποκρίνονται», δήλωνε τότε.

Η φράση «ο πρίγκιπας που μιλάει στα φυτά» έγινε μία από τις πιο επίμονες ειρωνικές αναφορές που τον συνόδευσαν για χρόνια και, όπως ο ίδιος έχει παραδεχθεί, η δημόσια αυτή κριτική τον «στοίχειωνε», καθώς τον παρουσίαζε ως εκτός πραγματικότητας ή ακόμη και αντιεπιστημονικό, σε μια εποχή όπου η επιστημονική συναίνεση για την κλιματική αλλαγή δεν είχε ακόμη διαμορφωθεί στον δημόσιο διάλογο. Για τα μίντια αλλά και το γενικότερο zeitgeist της εποχής, ο Βρετανός πρίγκιπας δεν ήταν παρά συνωμοσιολόγος με πλατφόρμα.

Με την πάροδο των δεκαετιών, καθώς η προστασία του περιβάλλοντος μετατράπηκε σε κεντρικό πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα και οι διεθνείς συμφωνίες για το κλίμα κατέστησαν σαφές το μέγεθος της πρόκλησης, οι απόψεις που άλλοτε λοιδορούνταν άρχισαν να αναγνωρίζονται ως διορατικές.

Η μετατόπιση αυτή από τον χλευασμό στην επιβεβαίωση, αποτελεί έναν από τους βασικούς άξονες που αναδεικνύει το ντοκιμαντέρ, φωτίζοντας μια διαδρομή όπου η περιβαλλοντική ανησυχία πέρασε από το περιθώριο στο κέντρο της παγκόσμιας συνείδησης.

Πηγή: Grace