Ο υπουργός Υγείας ας αφήσει τις ρητορικές υπερβολές και ας αναρωτηθεί γιατί οι άνθρωποι που κρατούν όρθιο το ΕΣΥ διαμαρτύρονται

Κάποτε ήταν οι «ήρωες με τις λευκές μπλούζες», οι γιατροί και νοσηλευτές που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά της πανδημίας. Σήμερα, αντιμετωπίζονται ως «ταραξίες».

Όμως, πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους, αυτές και αυτούς που κρατούν όρθιο το δημόσιο σύστημα υγείας, που εξασφαλίζουν ότι η χώρα δεν αντιμετωπίζει υγειονομικές κρίσεις, που θα ξαναβρεθούν στην πρώτη γραμμή σε οποιαδήποτε έκτακτη ανάγκη.

Οι άνθρωποι αυτοί σήμερα διαμαρτύρονται για τα προβλήματα στο δημόσιο σύστημα υγείας. Τις ελλείψεις σε προσωπικό και σε εξοπλισμό αλλά και τις χαμηλές απολαβές που δημιουργούν προβλήματα στην προσέλκυση γιατρών για να στελεχώσουν ιδίως περιφερειακά νοσοκομεία. Το γεγονός ότι χρειάζεται να εργάζονται εξαντλητικά για να μπορέσουν να κάνουν τη δουλειά τους. Τη διαρκή αναμέτρηση με πολιτικές που αντιμετωπίζουν τη δημόσια υγεία ως δαπάνη που πρέπει να μειωθεί.

Λέει ο υπουργός ότι γίνονται σημαντικά έργα. Όμως, γιατί τότε γιατροί υποστηρίζουν επώνυμα ότι τα έργα αυτά δεν έχουν ολοκληρωθεί και υπάρχουν σοβαρά προβλήματα; Γιατί επιμένουν ότι τμήματα νοσοκομείων υπολειτουργούν; Γιατί π.χ. στη Νίκαια καταγγέλλουν ότι το ανακαινισμένο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, το οποίο πήγε να εγκαινιάσει, έχει πλημμυρίσει τρεις φορές από όταν εγκαινιάστηκε;

Σε τελική ανάλυση για κανένα γιατρό και νοσηλευτή η διαμαρτυρία και οι συγκεντρώσεις δεν είναι «χόμπι». Με τους ασθενείς θέλουν να ασχολούνται και να κάνουν τη δουλειά τους. Ιδίως όταν – όπως γνωρίζει πολύ καλά και ο ίδιος υπουργός – οι γιατροί που δέχτηκαν την «ειδική περιποίηση» των ΜΑΤ στη Νίκαια είναι μερικοί από τους καλύτερους που έχουμε στη χώρα.

Από εκεί και πέρα καταλαβαίνω ότι ο υπουργός Υγείας κυρίως ενδιαφέρεται για τις δηλώσεις που θα μπορέσει να κάνει για οποιοδήποτε θέμα. Λογικό είναι, προεκλογική περίοδο έχουμε και έχει ξεκινήσει η μάχη του σταυρού.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να χαθεί το μέτρο. Γιατί το «θα με είχανε σκοτώσει, χωρίς τα ΜΑΤ», είναι μια κουβέντα που ένας υπουργός που ενδιαφέρεται να συνεχίσει να συνομιλεί με τους ανθρώπους που εργάζονται σε έναν νευραλγικό κλάδο όπως η δημόσια υγεία, δεν τη λέει. Ακόμη και εάν αισθάνεται ότι αυτό εξυπηρετεί την όποια «εικόνα» θέλει να παρουσιάσει. Ένταση υπήρξε σίγουρα, αλλά έπαιξε ρόλο και η αστυνομία σε αυτή, αλλά η ρητορική για «τραμπούκους» απλώς δείχνει ότι δεν έχει καμία διάθεση να συζητήσει με τους διαμαρτυρόμενους υγειονομικούς.

Και βέβαια όσο και εάν καταλαβαίνω ότι θέλει να απευθυνθεί σε ένα δεξιό ακροατήριο, εντούτοις «ατάκες» που εξισώνουν κομμουνισμό και φασισμό, λίγες μέρες αφότου ήρθαν στο φως φωτογραφίες από την εκτέλεση κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, ή αναφορές στο ότι κάποιοι διαμαρτύρονται απλώς επειδή είναι κομμουνιστές, απλώς δείχνουν και τον πραγματικό «πολιτικό πολιτισμό» του Άδωνι Γεωργιάδη. Εκτός και εάν ο αντικομμουνισμός «παλαιάς κοπής» είναι πλέον επίσημη κυβερνητική γραμμή.

Σε κάθε περίπτωση, το δημόσιο σύστημα υγείας, η στελέχωση, ενίσχυση και αναβάθμισή του είναι μια πραγματική «εθνική υπόθεση». Οφείλουμε να ακούσουμε τη διαμαρτυρία των ανθρώπων που το κρατούν όρθιο. Και να δούμε πώς τα σοβαρά προβλήματα που διαρκώς αναδεικνύουν θα αντιμετωπιστούν όπως πρέπει.

Πηγή: in.gr

Το γεγονός ότι η πλειοψηφία των πολιτών δηλώνει ότι το 2019 είχε μεγαλύτερη οικονομική άνεση, απλώς αποδεικνύει την απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική ρητορική και την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας

Ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα της πρόσφατης δημοσκόπησης της Metron Analysis για το MEGA. Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων (52%) απάντησε ότι το 2019 είχε μεγαλύτερη οικονομική άνεση σε σχέση με σήμερα.

Η διαπίστωση αυτή εντυπωσιάζει γιατί βασική πλευρά της κυβερνητικής ρητορικής το τελευταίο διάστημα είναι το υποτιθέμενο success story στην οικονομία, ως προς τη διατήρηση ρυθμών ανάπτυξης υψηλότερων από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ως προς την υποχώρηση της ανεργίας και ως προς την αύξηση των εισοδημάτων και του μέσου μισθού.

Όμως, φαίνεται ότι η εκτίμηση των πολιτών είναι ότι η πραγματικότητα είναι πιο κοντά στο «οι αριθμοί ευημερούν και οι άνθρωποι δυστυχούν».

Και στην Ελλάδα το πραγματικό κόστος ζωής, δηλαδή όλα τα αναγκαία έξοδα των νοικοκυριών μαζί με το κόστος στέγασης, έχει εκτοξευθεί, απορροφώντας τις αυξήσεις των ονομαστικών αποδοχών και των ονομαστικών εισοδημάτων.

Είναι αυτό που αισθάνονται οι πολίτες όταν από τη μια βγάζουν σχετικά περισσότερα, αλλά βλέπουν τα χρήματα αυτά να τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας.

Το 2019 η χώρα μόλις είχε βγει από τα μνημόνια. Είχε ήδη αρχίσει να μειώνεται η ανεργία, είχε υπάρξει η πρώτη αύξηση του κατώτερου μισθού, και φαίνονταν τα σημάδια μιας αναπτυξιακής δυναμικής. Οι πολίτες ένιωθαν ότι για πρώτη φορά μετά από σχεδόν 10 χρόνια μπορούσαν να αντιμετωπίσουν το μέλλον με μια αισιοδοξία και ότι η χώρα μπορούσε να επιστρέψει στην «κανονικότητα». Αυτό τους έκανε να αισθάνονται ότι μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά στις ανάγκες τους.

Η αισιοδοξία αυτή δεν ήταν αβάσιμη. Η χώρα δεν ήταν πια υπό επιτήρηση. Το χρέος είχε ρυθμιστεί και άρα η όποια κυβέρνηση μπορούσε να κάνει σχεδιασμό χωρίς αυτόν τον βραχνά. Υπήρχε ένα χρηματοδοτικό «μαξιλάρι» που μπορούσε να αξιοποιηθεί.

Αυτή ήταν η ευκαιρία και για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτή ήταν και η προσδοκία.

Ακόμη και η πανδημία μπορεί να έφερε μια πρόσκαιρη ύφεση, αλλά οι διάφορες ενισχύσεις και η χαλάρωση των δημοσιονομικών κανόνων άφηναν περιθώρια για την επόμενη μέρα, ενώ μετά ήρθε και το Ταμείο Ανάκαμψης με πολύ μεγάλες δυνατότητες για χρηματοδότηση υποδομών.

Άρα η κυβέρνηση εξακολουθούσε να έχει έναν οικονομικό ούριο άνεμο, για μια ανάπτυξη με προοπτική, για αναδιανομή και για πραγματική βελτίωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης.

Αντ’ αυτού, αυτό που είδαμε ήταν η επιμονή στις παραδοσιακές «μηχανές ανάπτυξης» όπως ο τουρισμός και η εστίαση και στο real estate που δεν δημιουργούν πλήθος θέσεων εργασίας υψηλής ειδίκευσης και απολαβών, η αδυναμία (και επί της ουσίας απροθυμία) να υπάρξουν μέτρα συγκράτησης του πληθωρισμού (όπως π.χ. με παρεμβάσεις στους έμμεσους φόρους), η άρνηση παρεμβάσεων για να ανακοπούν φαινόμενα στεγαστικής κρίσης, αδυναμία πλήρους αξιοποίησης του Ταμείου Ανάκαμψης, και εκτεταμένες πρακτικές διασπάθισης και κακοδιαχείρισης ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων (από τη «Λίστα Πέτσα» μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα κονδύλια για την κατάρτιση της ΔΥΠΑ).

Όλα αυτά προφανώς ευνόησαν κάποια κοινωνικά στρώματα – το 27% δηλώνει στην ίδια έρευνα ότι σήμερα έχει μεγαλύτερη οικονομική άνεση–, όμως όχι την κοινωνική πλειοψηφία. Αυτό εξηγεί γιατί είναι μειοψηφικό το κομμάτι που υποστηρίζει στις δημοσκοπήσεις ότι τα πράγματα πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση, ενώ πάνω από τα δύο τρίτα επιμένουν ότι η χώρα πάει προς τη λάθος κατεύθυνση.

Γιατί μπορεί σήμερα οι άνθρωποι να μην αισθάνονται ότι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, όπως έγινε στην περίοδο της κρίσης και των μνημονίων, όταν έχαναν τη δουλειά τους, έβλεπαν τρομακτικές μειώσεις εισοδημάτων, και τα παιδιά τους να μην μπορούν να βρουν οποιαδήποτε απασχόληση, όμως την ίδια στιγμή αισθάνονται ότι δεν μπορούν να κάνουν σχέδια για το μέλλον, ότι είναι ανασφαλείς ως προς την επάρκεια του εισοδήματός τους, ότι αγωνιούν για τις προοπτικές των παιδιών τους. Και γι’ αυτό ακόμη και εάν οι ονομαστικοί μισθοί τους είναι σαφώς αυξημένοι δεν αισθάνονται ότι έχουν μεγαλύτερη οικονομική άνεση σε σχέση με το 2019.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι πλέον το κυβερνητικό αφήγημα δεν περπατάει και ότι η οικονομία έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι το ισχυρό χαρτί της κυβέρνησης όπως θα ήθελε – η ακρίβεια και η οικονομία είναι στην κορυφή των λόγων που οι πολίτες σήμερα την αποδοκιμάζουν στις δημοσκοπήσεις. Αντιθέτως, η οικονομία εξηγεί γιατί οι επόμενες εκλογές σε καμιά περίπτωση δεν θα είναι επανάληψη αυτών του 2023, γιατί η ανασφάλεια είναι μεγαλύτερη και το ρήγμα βαθύτερο και οι πολίτες πλέον δεν μπορούν να δώσουν την ίδια εμπιστοσύνη σε μια κυβέρνηση που έχει ήδη διανύσει και μεγάλο μέρος του έβδομου έτους στην εξουσία. Εξ ου και η σταθερή καταγραφή στις δημοσκοπήσεις και ενός πλειοψηφικού αιτήματος πολιτικής αλλαγής.

Με βάση την έως χθες περιρρέουσα ατμόσφαιρα από το περιβάλλον του Αλέξη Τσίπρα θα έπρεπε να αναμένει κανείς ακόμη μία, το πολύ δύο παρουσιάσεις του βιβλίου του. Κι όμως. Ο πρώην πρωθυπουργός επεφύλασσε χθες μια μεγάλη έκπληξη σε φίλους και... εχθρούς καθώς, όπως έγινε γνωστό από τη λεωφόρο Αμαλίας, θα ακολουθήσουν βιβλιοπαρουσιάσεις σε όλες τις πρωτεύουσες ή μεγάλες πόλεις των 13 περιφερειών. Επόμενοι σταθμοί, σύμφωνα με πληροφορίες, θα είναι η Αλεξανδρούπολη, η Κοζάνη, η Λαμία, η Καλαμάτα, η Κρήτη, η Μυτιλήνη, η Ρόδος, η Κέρκυρα κ.ά.

Εδώ και πολλά χρόνια είναι γνωστό, άλλωστε, ότι ο πρ. πρωθυπουργός αντλεί την ισχύ του από την επαφή με τους πολίτες. Αυτό είχε υπογραμμίσει και στη δήλωση παραίτησής του από το βουλευτικό αξίωμα. Οπως έλεγε στις 6 Οκτωβρίου, «εγκαταλείπω την ασφάλεια των ορεινών εδράνων. Και φιλοδοξώ να επιστρέψω στην ελπιδοφόρα ανασφάλεια της κοινωνικής δράσης. Οχι για να καθοδηγήσω από τα πάνω, αλλά για να αφουγκραστώ καλύτερα την κοινωνία και τις ανάγκες της». Κάτι που προφανώς κάνει πράξη μέσα από τις παρουσιάσεις της «Ιθάκης».

Εξαιρετικά θετικό πρόσημο, λοιπόν, σε αυτόν τον πρώτο κύκλο παρουσιάσεων βάζουν οι συνεργάτες του -και με την εκτίμηση αυτή αναφέρονται τόσο στη μαζικότητα των εκδηλώσεων, όσο και στις επαφές που κάνει στο περιθώριο των εκδηλώσεων με απλούς πολίτες, συλλογικότητες, θεσμικούς φορείς, δημάρχους, περιφερειάρχες, νέους, επαγγελματίες κ.ά.

Ενα στοιχείο που δεν έχει περάσει απαρατήρητο από τους συνομιλητές του είναι ότι το ενδιαφέρον μεγαλώνει εκδήλωση την εκδήλωση. Ο Αλ. Τσίπρας «ξανασυστήνεται», θα έλεγε κανείς, μέσω της «Ιθάκης» και των παρεμβάσεων του σε ένα όλο και διευρυνόμενο κοινό. Στην Αθήνα, την Πάτρα και τη Θεσσαλονίκη, κι ακόμα πιο πολύ στα Γιάννενα και στη Λάρισα, η προσέλευση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή. Στα Γιάννενα, μάλιστα, χρειάστηκε την τελευταία στιγμή να μετακινηθούν τα διαχωριστικά ώστε να ενωθούν δύο αίθουσες προκειμένου να χωρέσει ο κόσμος. Αντίστοιχη ήταν και η εικόνα της προσέλευσης και στη Λάρισα όπου ο κόσμος, πέρα από την κεντρική αίθουσα, βρισκόταν τόσο στο φουαγιέ όσο και στον εξωτερικό χώρο του ξενοδοχείου.

Ανθρωπογεωγραφία

Εξίσου ενθαρρυντική είναι και η ανθρωπογεωγραφία όσων προσέρχονται στις εκδηλώσεις. Δεν πρόκειται μόνο για παραδοσιακούς ψηφοφόρους και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ -και αυτή η διαπίστωση έχει τη δική της, πολιτική, σημασία- αλλά για πολίτες από τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο, ψηφοφόρους όλης της προοδευτικής βεντάλιας και ανένταχτους, που αναζητούν διέξοδο από το καθεστώς Μητσοτάκη και προβληματίζονται από την πολυδιάσπαση της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Πολίτες που συμμετέχουν στη συζήτηση για την Ιθάκη, ενδιαφέρονται για την αλήθεια του Αλ. Τσίπρα για το δύσκολο 2015, αλλά, την ίδια ώρα, προσβλέπουν και σε μια καλύτερη επόμενη μέρα.

Το διευρυνόμενο ενδιαφέρον αντανακλάται και στη σύνθεση των πάνελ που παρουσιάζουν το βιβλίο σε κάθε πόλη. Πρόσωπα που προέρχονται από διάφορες πλευρές της προοδευτικής παράταξης, με κοινωνικές αναφορές, πολιτική δράση και επιστημονική ταυτότητα, αντανακλούν την ευρεία ανταπόκριση στο εγχείρημα με πρωταγωνιστή τον πρ. πρωθυπουργό. Οπως ήταν φυσικό, τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν στη συμμετοχή του Γ. Παππά και του Γ. Σιακαντάρη στην Πάτρα, του Α. Σαουλίδη και της Κ. Σπυροπούλου στη Θεσσαλονίκη, του Γ. Μπουλμπασάκου στα Γιάννενα και πολλών άλλων, από διάφορους χώρους, που συμμετείχαν στην παρουσίαση της Ιθάκης.

Ταυτόχρονα, όμως, ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε φωνή σε χώρους και εκπροσώπους τους που ώς τώρα ήσαν αθέατοι. Επί παραδείγματι, ο Δ. Κιτσικόπουλος που εκπροσώπησε τις ενεργειακές κοινότητες και το χώρο των ΚΟΙΝΣΕΠ.

Μόνιμο το στασίδι για τους ανθρώπους του πολιτισμού, όπως η Μ. Κατσουλίδη, η Μ. Τουμασάτου, ο Αιμ. Χειλάκης και η Φ. Κοκκινοπούλου. Διαρκώς παρόντες οι πανεπιστημιακοί, όπως ο Θ. Λαζαρίδης, η Ι. Λαλιώτου, ο Α. Λιάκος, ο Α. Στυλιανού. Αλλά και από τον χώρο της Αυτοδιοίκησης, όπως ο Β. Αϊβαλής και ο Α. Καλογιάννης. Και βέβαια ενεργά μέλη της τοπικής κοινωνίας, που εκπροσωπούν συλλογικότητες και ανεξάρτητους φορείς, όπως η Ι. Καραβάνα, πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών και η Συνήγορος του Παιδιού Θ. Κουφονικολάκου. Και τέλος, πολιτικοί που συμπορεύτηκαν μαζί του, όπως ο Π. Κόκκαλης και ο Δ. Τεμπονέρας. Μαζί με στενούς συνεργάτες του πρώην πρωθυπουργού όπως ο Μ. Καλογήρου, ο Κ. Τούμπουρος και ο Γ. Χουλιαράκης.

Αυτό που επίσης δεν περνά απαρατήρητο είναι οι επαφές του με την τοπική κοινωνία στις πόλεις που επισκέπτεται. Σε όλες τις πόλεις που πηγαίνει, από την προηγούμενη ημέρα το πρόγραμμα των επαφών του είναι έντονο και πυκνό. Επαφές με νέους, επαγγελματίες, φορείς, αγρότες, εκπροσώπους συνεταιρισμών, μέλη από τοπικές πρωτοβουλίες και συλλογικότητες, αλλά και εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης, πολιτικά πρόσωπα της περιφέρειας, εκπροσώπους της Εκκλησίας κ.ά.

Με οικοδόμους κι αγρότες

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Λάρισα, εκεί όπου είχε διαδοχικές συναντήσεις με ομάδα εργαζομένων και επαγγελματιών από τον χώρο της οικοδομής. Και εκτενή συζήτηση με νέους στο κέντρο της πόλης. Γεύμα εργασίας με τοπικούς παράγοντες. Συνάντηση με τον περιφερειάρχη Θεσσαλίας, επίσκεψη και συζήτηση με σπουδαστές και καθηγητές από την Αβερώφειο Γεωργική Σχολή της Λάρισας, ανταλλαγή απόψεων με εκπροσώπους από τον τοπικό Τύπο. Συνάντηση με μέλη αγροτικών συλλόγων που μετείχαν στα μπλόκα, με εκπροσώπους από τον γεωργικό συνεταιρισμό Μελίβοιας, που εκτός από την παραγωγή επενδύει και στη μεταποίηση των προϊόντων του.

Προσεχή βήματα

Στόχος των νέων παρουσιάσεων το επόμενο διάστημα είναι να ανοίξει ακόμη περισσότερο ο διάλογος με τους πολίτες όχι μόνο για όσα έγιναν από το 2015 έως και σήμερα, αλλά και για την επόμενη μέρα. Πολιτικά, με επιχειρηματολογία για την ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, αλλά και προγραμματικά, με προτάσεις που έχει επεξεργαστεί το Ινστιτούτο του Αλέξη Τσίπρα. Για την παιδεία, την εργασία, την ψηφιακή μετάβαση, την εξωτερική πολιτική, την ανάπτυξη, την ενέργεια-ενεργειακές κοινότητες, τον τουρισμό κ.ά.

Κλείνοντας, όμως, υπάρχει και ένα… πρόβλημα. Οι πολίτες αδημονούν κι εκείνος το γνωρίζει. Αντιτάσσει, ωστόσο, την υπομονή και την απόφασή του να προχωρήσει με σταθμισμένα βήματα. Σοβαρότητα, Συνέπεια, Συσπείρωση είναι οι τρεις σταθερές που θεμελιώνουν σήμερα τη στρατηγική του εγχειρήματός του. Μαζί με την αναγκαία οργανωτική, προγραμματική και πολιτική προετοιμασία, καθώς και την προσεκτική -με βάση και την εμπειρία του παρελθόντος- αξιοποίηση προσώπων, νέων αλλά και παλαιότερων.