Ήταν λίγες ημέρες πριν έρθει στην Αθήνα, ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντιμίρ Ζελένσκι, όταν γινόταν γνωστό πώς ο βασικός του προεδρικός κύκλος εμπλεκόταν σε ένα μέγα-σκάνδαλο που συντάραξε την κυβέρνηση του Κιέβου και έφερε μεγάλη ανησυχία στην Ευρώπη. Ο λόγος για το σκάνδαλο της Energoatom, της μεγαλύτερης ενεργειακής εταιρείας στην Ουκρανία, όπου σύμφωνα με τα δύο βασικά όργανα αντί-διαφθοράς το ΝABU και το SAP, πιστοί σύμμαχοι του Ζελένσκι υπεξαίρεσαν περίπου €100 εκατ.

Οι ποικίλες αντιδράσεις στις Βρυξέλλες για το σκάνδαλο διαφθοράς στον ενεργειακό τομέα ήταν άμεσες. Από τη μια η Ουκρανία, μια προς ένταξη χώρα στην Ε.Ε χρειάζεται τη χρηματική και στρατιωτική συνδρομή της Δύσης για να ανταπεξέλθει στην ρωσική πολεμική μηχανή, αλλά από την άλλη το σκάνδαλο αυτό έθεσε τον Βολοντιμίρ Ζελένσκι σε πολύ δύσκολη και άβολη θέση, με έντονες αντιδράσεις και «γκρίνια» από τους Ευρωπαίους συμμάχους. Τα πρωτοσέλιδα του δυτικού τύπου μπορούν να χαρακτηριστούν σε πολλά σημεία αρκετά σκληρά και επικριτικά απέναντι στον Ουκρανό πρόεδρο, βλέποντας ίσως και για πρώτη φορά, μια αλλαγή στη ρητορική των φιλο-Ουκρανικών Ευρωπαϊκών μέσων προς τον Ζελένσκι. Αυτή η μεταβολή, που παρατηρήθηκε από τη Βρετανία μέχρι την Ιταλία, δημιούργησε και βασικά ερωτήματα για τα οποία θα γίνει μια προσπάθεια να απαντηθούν σε αυτό το άρθρο:

Πώς το σκάνδαλο στην Ουκρανία, οι παραιτήσεις των Υπουργών του Ζελένσκι περιγράφηκε στον ιταλικό και στον ελληνικό Τύπο; Άλλαξε η ρητορική των εφημερίδων προς το πρόσωπο του Ζελένσκι και την δυτική χρηματοδότηση της Ουκρανίας; Πού δόθηκε έμφαση όταν αναφέρονταν στο σκάνδαλο; Και τέλος, πώς οι σχέσεις Ε.Ε και Ουκρανίας παρουσιάστηκαν εν μέσω ενός σκανδάλου που «τάραξε» Κίεβο και Βρυξέλλες;

Αναλύοντας δύο ιταλικές (Corriere della Sera και Il Fatto Quotidiano) και δύο ελληνικές («Βήμα» και «Καθημερινή») εφημερίδες και παίρνοντας συνεντεύξεις από ερευνητές και πανεπιστημιακούς, ειδικούς σε θέματα διαφθοράς και Ευρωπαϊκών σχέσεων, η παν-ευρωπαϊκή έρευνα του Pulse βρήκε τρία κοινά θεματικά στοιχεία με τα οποία οι εφημερίδες προσπάθησαν να σκιαγραφήσουν το σκάνδαλο διαφθοράς: τις επιπτώσεις στον Βολοντιμίρ Ζελένσκι, τη διεθνή εικόνα της Ουκρανίας και τον αντίκτυπο στις διαπραγματεύσεις με ΗΠΑ και Ρωσία και τρίτον, τη διαφθορά ως δομικό πρόβλημα της μετα-σοβιετικής Ουκρανίας.

Επιπτώσεις στον Βολοντιμίρ Ζελένσκι

Ο Ουκρανός πρόεδρος βρέθηκε (όπως ήταν αναμενόμενο), στο στόχαστρο όλων των εφημερίδων που ερευνήθηκαν. Αν και όλες έχουν μια κριτική στάση απέναντι στον Βολοντιμίρ Ζελένσκι, η πλειοψηφία των εφημερίδων (Corriere della Sera, «Καθημερινή» και «Βήμα») δεν βλέπουν τον Ζελένσκι ως πολιτικά συνένοχο σε αυτό το σκάνδαλο, που περικλείει βασικούς του συμμάχους και πρώην «συντρόφους». Παρόλα αυτά, βλέπουν έναν Ζελένσκι εκτεθειμένο και απομονωμένο, με αργές κινήσεις δράσης και ολίγον τι ανεπαρκή στην τήρηση των προεκλογικών του υποσχέσεων για την καταπολέμηση της διαφθοράς, αλλά και έναν Πρόεδρο μιας χώρας σε εμπόλεμη κατάσταση που βρίσκεται πλέον σε δεινή θέση, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Από την άλλη πλευρά, η Il Fatto Quotidiano, δίνει περισσότερη έμφαση στις άμεσες διασυνδέσεις του Βολοντιμίρ Ζελένσκι με τους υπόπτους και τηρεί μια αρκετά πιο σκληρή στάση απέναντι στην κυβέρνησή του, θεωρώντας τον Ουκρανό πρόεδρο πολιτικά συνένοχο και πώς έχει προσωπική ευθύνη για τους ανθρώπους γύρω του. Σε αντίθεση με τις άλλες εφημερίδες, η Il Fatto αφιερώνει άρθρο στις χρυσές τουαλέτες και ο τόνος της είναι πολύ πιο επιθετικός απέναντι στον Βολοντιμίρ Ζελένσκι.

Η διεθνής εικόνα της Ουκρανίας και ο αντίκτυπος στις διαπραγματεύσεις με ΗΠΑ και Ρωσία

Όλος ο ιταλικός και ελληνικός τύπος που μελετήθηκε βλέπουν την διεθνή εικόνα της Ουκρανίας ως «φθαρμένη» στον απόηχο του σκανδάλου. Το σκάνδαλο έρχεται σε μια στιγμή που η Ουκρανία χάνει έδαφος στο πολεμικό μέτωπο, ενώ πιέζεται ασφυκτικά από την κυβέρνηση Τραμπ για μια δυσμενή συνθηκολόγηση. Σε αυτό το πλαίσιο, οι εφημερίδες βλέπουν τον Ζελένσκι απομονωμένο στη διεθνή σκακιέρα, με «περιορισμένες επιλογές» και την διαπραγματευτική θέση της Ουκρανίας να έχει «πληγεί».

Η Il Fatto αν και ασχολείται με τις γεωπολιτικές επιπτώσεις στην Ουκρανία, επικεντρώνεται περισσότερο στο ζήτημα της Δυτικής βοήθειας προς την χώρα, επιμένοντας σε μια πιο σκεπτικιστική θέση για το κατά πόσο πρέπει να συνεχιστεί η Δυτική βοήθεια εν μέσω σκανδάλου, ανοίγοντας και μια συζήτηση στην Ιταλία για αυτό το ζήτημα.

Ο ελληνικός Τύπος δεν αναφέρει την χρηματοδότηση της Ελλάδας στον ουκρανικό πόλεμο όπως κάνουν οι Ιταλικές εφημερίδες, οι οποίες διαχωρίζονται μεταξύ αυτών που επιθυμούν τη συνέχιση της στρατιωτικής βοήθειας και εκείνων που θέτουν ζήτημα διακοπής. Στον ελληνικό Τύπο, αφήνουν να εννοηθεί μέσω «ειδικών» ότι το σκάνδαλο μπορεί να επηρεάσει την χρηματοδότηση της Δύσης, ενώ και οι δύο ελληνικές εφημερίδες έχουν την απάντηση της Κομισιόν στο θέμα της διαφθοράς με αρκετά αυστηρό τόνο («Βέτο» των Βρυξελλών στο Κίεβο για τη διαφθορά» και «Αυστηρή προειδοποίηση από την ΕΕ για τη διαφθορά»).

Εδώ έγκειται και το ζήτημα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Ε.Ε με την Ουκρανία, για αυτόν τον λόγο η «σκιά» της Ε.Ε εμφανίζεται στα άρθρα, περισσότερο από το επιχειρησιακό κομμάτι.

Όπως αναφέρει και ο Γιάννης Αλεξανδρής, ειδικός σε θέματα Ευρωπαϊκής Ένωσης, «η ενδεχόμενη προσχώρηση της Ουκρανίας δεν θεωρείται απλώς ως μια θεσμική ή τεχνική διαδικασία, αλλά ως πολιτικός άξονας για τις ευρωπαϊκές εγγυήσεις ασφάλειας στο πλαίσιο μιας μεταπολεμικής συμφωνίας ασφάλειας», για αυτό και οι Ευρωπαϊκές εφημερίδες βλέπουν πίσω από το σκάνδαλο, την αδυναμία της Ουκρανίας να «συμφιλιωθεί» με τους ενταξιακούς κανόνες της Ε.Ε.

Όπως ο ίδιος σημειώνει, παρά τα Κριτήρια της Κοπεγχάγης που είναι ρητά όσον αφορά υποθέσεις διαφθοράς, καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κράτους δικαίου, «η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν μπορεί να παραβλέψει ότι η Ουκρανία είναι μια χώρα προς ένταξη εν μέσω ενός πολέμου», δημιουργώντας έτσι και τις γνωστές πια fast-track διαδικασίες, οι οποίες όμως διατρέχουν τρεις βασικούς κινδύνους: ο κίνδυνος δημιουργίας διπλών προτύπων, όπου κράτη των Δυτικών Βαλκανίων βρίσκονται στη λίστα αναμονής για 10 χρόνια, ενώ η Ουκρανία απολαμβάνει μια «επιλεκτική ευελιξία» λόγω των γεωπολιτικών συνθηκών, η fast-track διαδικασία, μπορεί να μεταβάλλει τη διεύρυνση της Ε.Ε και τον τρόπο που οι ενταξιακές διαδικασίες συμβαίνουν αυτή τη στιγμή και τέλος η αντίθεση της Ουγγαρίας στην ένταξη της Ε.Ε, που αντανακλά μια γενική τάση παρέκκλισης εντός της Ένωσης στις δημοσιονομικές, θεσμικές και πολιτικές επιπτώσεις της διεύρυνσης.

Είναι φανερό άρα, ότι ιταλικός και ελληνικός Τύπος βλέπουν μια συγκεκριμένη ιδιαιτερότητα στη σχέση Ε.Ε και Ουκρανίας και μια σχέση εξουσίας, που διαμορφώνει το εσωτερικό μιας χώρας που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Το γεωπολιτικό κομμάτι του σκανδάλου είναι και αυτό που αφορά περισσότερο από όλα τις εφημερίδες που αναλύθηκαν.

Η διαφθορά ως δομικό πρόβλημα της μετα-σοβιετικής Ουκρανίας

Η πλειοψηφία των εφημερίδων που μελετήθηκαν βλέπουν το σκάνδαλο της Energoatom ως ένα μέρος μιας μεγάλης εικόνας, που μπορεί να ανασυρθεί από το τέλος των Σοβιετικών Δημοκρατιών, την απελευθέρωση της αγοράς και την γέννηση νέων ολιγαρχών.

Αυτό γίνεται αντιληπτό τόσο από άρθρα ιστορικών αναδρομών για τη διαφθορά στην Ουκρανία, όσο και από το ότι υπενθυμίζουν τις προεκλογικές υποσχέσεις Ζελένσκι για την καταπολέμηση της διαφθοράς και την «μάχη του Κιέβου» απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα. Το ότι το σκάνδαλο της Energoatom είναι ένα μέρος του παζλ, αυτό δεν σημαίνει ότι ιταλικός και ελληνικός Τύπος δεν ασκούν κριτική προς τον Ζελένσκι.

Όλες οι εφημερίδες ανακαλούν στη μνήμη του αναγνώστη τις προσπάθειες του Ουκρανού προέδρου να καταργήσει τα δύο βασικά όργανα κατά της διαφθοράς, με κάποιες από αυτές να δίνουν και λεπτομέρειες για τους λόγους πίσω από αυτή την κίνηση (προστασία του «προεδρικού κύκλου»), ενώ η «Καθημερινή» σημειώνει πώς λόγω της εξαγρίωσης των Ευρωπαίων ο Ζελένσκι αναγκάστηκε να καταργήσει τον επίμαχο νόμο.

Στα ελληνικά μέσα, το φαινόμενο της διαφθοράς στην Ουκρανία περιγράφεται ως «λερναία ύδρα», όπου ο αποκεφαλισμός του ενός κεφαλιού, γεννάει δύο, ενώ σε άρθρα αναφέρεται συχνά η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης Ζελένσκι, ότι η δημοσιότητα που πήρε το σκάνδαλο και δεν αποκρύφτηκε από την κυβέρνηση σηματοδοτεί και το ότι τα όργανα κατά της διαφθοράς λειτουργούν ακόμα και σε καιρό πολέμου, καταδεικνύοντας τα βήματα που έχει κάνει η Ουκρανία στον τομέα αυτόν.

Η ερευνήτρια σε θέματα Ουκρανίας, Όλγα Τοκαριούκ, επιβεβαιώνει αυτή τη ρητορική, και τη διττότητα του ζητήματος, η οποία είναι και η επίσημη γραμμή της κυβέρνησης Ζελένσκι.

«Το ζήτημα είναι διττό: ναι, υπάρχει πρόβλημα διαφθοράς στην Ουκρανία· τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί πολλά σκάνδαλα που σχετίζονται με τη διαφθορά. Αλλά ο λόγος που τα γνωρίζουμε είναι επειδή έχουν δημοσιοποιηθεί· δεν έχουν κρυφτεί κάτω από το χαλί, όπως σε ορισμένες χώρες με υψηλά επίπεδα διαφθοράς, όπως η Ρωσία, όπου δεν υπάρχουν ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης για να τα αναφέρουν και δεν λειτουργούν θεσμοί καταπολέμησης της διαφθοράς για να τα αποκαλύψουν», ενώ θεωρεί ότι το αφήγημα της «διεφθαρμένης Ουκρανίας» είναι βούτυρο στο ψωμί της Ρωσίας με στόχο την διακοπή παροχής βοήθειας προς την χώρα.

Για την ίδια, σημαίνοντα ρόλο σε αυτή την προσπάθεια πάταξης της διαφθοράς παίζει η δουλειά των ανεξάρτητων δημοσιογράφων, που ενίσχυσαν τις προσπάθειες των ανεξάρτητων οργάνων NABU και SAP στις έρευνες.

Βέβαια, όπως υπενθυμίζει ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου στην «Καθημερινή», τα ονόματα των Ζελένσκι και των συνεργατών του, είχαν βρεθεί στα Pandora Papers το 2021 ως εμπλεκόμενοι σε offshore εταιρείες με έδρα την Κύπρο, τις βρετανικές Παρθένους Νήσους, ενώ ο ολιγάρχης και (οικονομικός) υποστηρικτής του Ζελένσκι, Ιγκόρ Κολοΐσκι να είναι ο αφανής χορηγός τους.

Ευρωπαϊκή Ένωση & Ουκρανία: Μεταξύ προειδοποιήσεων και αλληλεγγύης

Για τον Γιάννη Αλεξανδρή, η Ουκρανία έχει σημειώσει «αξιοσημείωτη πρόοδο» στην πάταξη της διαφθοράς από το 2016, όταν βρισκόταν στον πάτο της κατάταξης για τα θέματα αυτά. Βασική παράμετρος αυτής της προόδου ήταν κατά βάση τα προαπαιτούμενα για την υποψηφιότητα της Ουκρανίας στην Ε.Ε.

Αυτή ακριβώς η υποψηφιότητα της Ουκρανίας στην Ε.Ε είναι και που φέρνει τον Ζελένσκι σε μια άβολη θέση στο εσωτερικό του, λαμβάνοντας δύσκολες αποφάσεις. Το πισωγύρισμα με τα όργανα κατά της διαφθοράς, η αποπομπή του Αντρέϊ Γέρμακ, ο καθυσηχασμός των Βρυξελλών ότι το σκάνδαλο θα διερευνηθεί. Όλα αυτά, υπό τον φόβο να μην διακοπεί η δυτική χρηματοδότηση ή οι fast-track διαδικασίες ένταξης στην Ε.Ε λάβουν τέλος υπό την πίεση κρατών όπως η Ουγγαρία, η Σλοβακία, η Τσεχία και προσφάτως και το Λουξεμβούργο.

Όπως αναφέρει ο Γιάννης Αλεξανδρής, πράγματι «η Ε.Ε θα μπορούσε να αναστείλει τη βοήθεια ή να επιβραδύνει ή να αναστείλει την πρόοδο σε συγκεκριμένα κεφάλαια, εάν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι υπάρχει συστηματική οπισθοδρόμηση σε συγκεκριμένους τομείς».

Βέβαια, ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία κλείνει 4 χρόνια εντός ολίγων ημερών και παρά τα σκάνδαλα που βαραίνουν την κυβέρνηση Ζελένσκι, η Γαλλογερμανική γραμμή στο θέμα της δυτικής βοήθειας ήταν αμείλικτη.

Σύμφωνα και με τον Τύπο που αναλύθηκε, οι μικρές υπόνοιες από μερίδα άρθρων του ελληνικού και ιταλικού Τύπου ότι μπορεί η βοήθεια να ανασταλεί, διαλύθηκαν γρήγορα μέσω δηλώσεων π.χ., του Γερμανού ΥΠΕΞ Γιόχαν Βάντεφουλ ότι η βοήθεια θα συνεχιστεί παρά τον κλονισμό της κυβέρνησης Ζελένσκι.

Αυτές οι δηλώσεις βέβαια, έρχονται σε μικρή αντίφαση με τις δηλώσεις του Επιτρόπου Δικαιοσύνης της Ε.Ε Μάϊκλ Μακγκραθ, όπως αυτές αποτυπώνονται σε «Βήμα» και «Καθημερινή»:

«Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν θα υποστηρίξουν την ένταξη μιας χώρας όπως η Ουκρανία στην Ένωση, εκτός εάν αποδείξει ότι διαθέτει ένα αποτελεσματικό σύστημα για την εξάλειψη του εγκλήματος στα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας».

Είναι άρα φανερό ότι τα Ευρωπαϊκά κράτη «κρατούν» την τύχη της Ουκρανίας στα χέρια τους, τόσο στο πολεμικό μέτωπο, τόσο και στις ενταξιακές διαδικασίες. Για αυτό και ο ευρωπαϊκός Τύπος βλέπει το σκάνδαλο από μια γεωπολιτική σκοπιά, καθώς είναι στο ιδιαίτερο ενδιαφέρον των κρατών-μελών οι επόμενες κινήσεις του Βολοντιμίρ Ζελένσκι. Την ίδια στιγμή, μπορεί η Ευρώπη να κρατάει και το μαχαίρι και το καρπούζι στην ευρωπαϊκή τύχη της Ουκρανίας, ο Αμερικανός πρόεδρος είναι αυτός που κινεί τα νήματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, πιέζοντας τον Ζελένσκι για οδυνηρές αποφάσεις.

Η κυβέρνηση Τραμπ έχει βάλει στόχο να λήξει τον ουκρανικό πόλεμο έως τον Νοέμβριο του 2026, όταν η κυβερνησιμότητα του Αμερικανού προέδρου θα κριθεί στις ενδιάμεσες εκλογές, ενώ ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι, με το δυνητικό τέλος του πολέμου θα εισαχθεί σε έναν νέο γύρο εσωστρέφειας: αυτόν της επανεκλογής του.

• Αυτό το άρθρο δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του PULSE, μιας ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας για την υποστήριξη διασυνοριακών δημοσιογραφικών συνεργασιών υπό την ηγεσία του OBCT, σε συνεργασία με το n-ost και το Voxeurop. Στο έργο συνεργάστηκαν οι Sofia Nazarenko (Ουκρανία), Andrea Braschayko (Ιταλία) και η Marta Abba (Ιταλία).
• Πηγή: infowar

από τη Νένα Ισμυρνόγλου

Υλικά

Μερίδες: 6-8

 1.500 γρ. κάστανα, χαραγμένα, βρασμένα και καθαρισμένα (ή 1 κιλό έτοιμα βρασμένα, σε συσκευασία βάκουμ)

 1.500 γρ. κιτρινόφλουδα κρεμμυδάκια για στιφάδο, καθαρισμένα (ή 1.500 γρ. απλά κιτρινόφλουδα κρεμμύδια, σε μεγάλα κομμάτια)

 180 ml ελαιόλαδο

 4-5 μέτρια καρότα, σε μικρά καρέ

 400 ml κόκκινο ξηρό κρασί

 2 φύλλα δάφνης

 1-2 ξυλάκια κανέλας

 3-4 καρφάκια γαρίφαλο

 1 κουτ. σούπας πάπρικα γλυκιά

 1 κουτ. γλυκού πάπρικα καυτερή 8 κεδροκούκουτσα (ή μπαχάρια), σπασμένα

 1 κουτ. γλυκού κόκκοι μαύρο πιπέρι

 1 κουτ. σούπας ψιλοκομμένο φρέσκο ή ξερό δεντρολίβανο (ή θυμάρι)

 500 γρ. ξερά δαμάσκηνα, χωρίς κουκούτσια

 60 γρ. μέλι

 60 ml ξίδι από κόκκινο κρασί

 αλάτι, λίγο φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Ολα τα διεθνή μίντια παίζουν «πρωτοσέλιδο» την είδηση ότι η γερμανική εταιρεία ρίχνει στον κάλαθο το πρότζεκτ των αμιγώς ηλεκτρικών εκδόσεων της σειράς 718

Aν ισχύσουν όλα όσα γράφονται, θα είναι η μεγαλύτερη κυβίστηση των τελευταίων ετών. Ως γνωστόν, η Porsche είχε αποφασίσει ότι η επόμενη γενιά των Boxster και Cayman θα είναι ηλεκτροκίνητη – και μόνο τέτοια. Εργάζεται χρόνια για το εγχείρημα της μετάβασης, έβγαλε από την παραγωγή τα θερμικά μοντέλα το 2025 (ταυτόχρονα ανεβάζοντας τις τιμές στα μεταχειρισμένα κορυφαίων εκδόσεων των 718) και άρχισε τα πήγαινε-έλα στην πίστα του Νίρμπουργκρινγκ για δοκιμές.

Τι κι αν τα σχόλια στο παγκόσμιο διαδίκτυο ήταν από αποθαρρυντικά έως χλευαστικά; Σόρι, αλλά ποιος θέλει ένα αμιγώς σπορ ηλεκτρικό αυτοκίνητο, ειδικά από έναν κατασκευαστή κατ’ εξοχήν εκφραστή της ιδέας για σπορ κατασκευές; Έβραζαν τα «κόμεντς» στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά η Porsche είχε ρίξει χρήμα, χρόνο και ελπίδες στην EV μετάβαση. Νόμος της αγοράς: υπάρχει αυξανόμενη αβεβαιότητα σχετικά με τη ζήτηση για ηλεκτρικά σπορ αυτοκίνητα, και αυτό δεν είναι κάτι που γράφεται σήμερα.

Έκανε μπαμ εδώ και μήνες. Μετά ήρθαν οι καθυστερήσεις στα χρονοδιαγράμματα, τα σοβαρά προβλήματα με τους προμηθευτές της και πλέον να και το σενάριο που έπεσε με βρόντο στο τραπέζι αποφάσεων της νέας ηγεσίας της εταιρείας. Έτσι, σύμφωνα με δημοσίευμα του Bloomberg, ο νεοδιορισμένος διευθύνων σύμβουλος της Porsche, Mίχαελ Λέιτερς, επανεξετάζει ενεργά τη δέσμευση της μάρκας για μια πλήρως ηλεκτρική αντικατάσταση της σειράς 718 και ίσως πάρει τη βαριά απόφαση να ακυρώσει εντελώς το πρότζεκτ.

Καθώς ο ενθουσιασμός για τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα μειώνεται παγκοσμίως και η κερδοφορία δέχεται πιέσεις, η επιχειρηματική σκοπιμότητα για ένα αμιγώς ηλεκτρικό Cayman/Boxster δεν είναι πλέον τόσο πειστική όσο φαινόταν κάποτε. Τα δημοσιεύματα σημειώνουν ότι επανεκτιμάται το εάν ένα ηλεκτρικό 718 ευθυγραμμίζεται με τη βασική ταυτότητα της εταιρείας (σ.σ. όχι, δεν ευθυγραμμίζεται, μην ταλαιπωρείστε) και τις οικονομικές προτεραιότητες της Porsche.

Η ανάπτυξη μιας ειδικής πλατφόρμας σπορ αυτοκινήτου ηλεκτρικού αυτοκινήτου είναι εξαιρετικά ακριβή και οι αγοραστές σε αυτό το τμήμα αγοράς εκτιμούν ότι το χαμηλό βάρος και η εμπλοκή του οδηγού εμπεριέχει περισσότερα στοιχεία από το πόσο γρήγορα επιταχύνει. Όλα τα EV το κάνουν αυτό. Και μετά; Ταυτόχρονα, η επιβράδυνση των πωλήσεων ηλεκτρικών οχημάτων στην Κίνα και το αυξανόμενο κόστος ανάπτυξης σε όλη τη γκάμα της Porsche επιβάλλουν περαιτέρω δύσκολες αποφάσεις στην κορυφή της ηγεσίας της.

Μάλιστα, από το εσωτερικό της εταιρείας, λέγεται ότι η Porsche εξετάζει το ενδεχόμενο όχι μόνο να καταργήσει εντελώς το ηλεκτρικό 718 αλλά να επανασχεδιάσει την πλατφόρμα επόμενης γενιάς για να υποστηρίζει κινητήρες εσωτερικής καύσης, πιθανώς με κάποιο επίπεδο εξηλεκτρισμού (βλ. υβριδικό), αλλά όχι αμιγώς EV. Για το τυπικόν της υπόθεσης, δεν υπάρχει ακόμη επίσημη επιβεβαίωση και η Porsche δεν έχει σχολιάσει δημόσια τα δημοσιεύματα. Όμως η ιδέα ότι τα ηλεκτρικά Cayman και Boxster θα μπορούσαν να φάνε τον πέλεκυ πριν καν φτάσουν στην αγορά σηματοδοτεί μια μεγάλη αλλαγή.

Πώς ακριβώς λέγεται η κυβίστηση στα γερμανικά; Μισό, να το γκουγλάρω… Ακολουθήστε το Protagon στο Google News text 10% δασμός Τραμπ. Μιλάμε για περίεργο άνθρωπο

Η ταινία «Maserati: The Brothers» αφηγείται την ιστορία της γνωστής αυτοκινητοβιομηχανίας, που ξεκίνησε από ένα μικρό γκαράζ στην Μπολόνια. Στο πλατό της συναντιούνται οι γίγαντες του σινεμά Αντονι Χόπκινς και Αλ Πατσίνο και αρκετοί ακόμη πασίγνωστοι ηθοποιοί

Δεκάδες μοντέλα Maserati των δεκαετιών του 1920 και του 1930 αναβίωσαν ειδικά για να… συναντήσουν τον Αντονι Χόπκινς, πρωταγωνιστή στην ταινία «Maserati: The Brothers» η οποία αφηγείται την ιστορία τη θρυλικής ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Oπως ανέφερε δημοσίευμα του Guardian, το φιλμ μας συστήνει τους αδελφούς Μαζεράτι, οι οποίοι έχτισαν από το μηδέν την αυτοκινητοβιομηχανία.

Ολα ξεκίνησαν το 1914 σε ένα μικρό γκαράζ στην ιταλική πόλη Μπολόνια, όταν ίδρυσαν μια εταιρεία σπορ αυτοκινήτων, που έφτασε να κατασκευάζει μερικά από τα πιο γρήγορα οχήματα στον πλανήτη. Συνολικά 60 μοντέλα Maserati έχουν κατασκευαστεί για την ταινία – μια τεράστια επένδυση, με προϋπολογισμό που εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 100 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με τον Guardian. Ο Χόπκινς, λάτρης των κλασικών αυτοκινήτων, υποδύεται τον κεντρικό χαρακτήρα του ιταλού χρηματοδότη των αδελφών Μαζεράτι.

Ο βραβευμένος με Οσκαρ ηθοποιός χαρακτήρισε τον ρόλο ως «έναν ενδιαφέροντα, δυνατό χαρακτήρα». Την ταινία σκηνοθετεί ο επίσης βραβευμένος με Οσκαρ Μπόμπι Μορέσκο, ο οποίος την περιγράφει ως «μια ιστορία ανθεκτικότητας, καινοτομίας και ανθρώπινου πνεύματος». Στο καστ της συμμετέχουν επίσης οι σταρ Αλ Πατσίνο, Μισέλ Μορόνε, Αντι Γκαρσία και Τζέσικα Αλμπα. Η ταινία επικεντρώνεται στον μεγαλύτερο αδελφό Κάρλο, τον φιλόδοξο Αλφιέρι, και τα αδέρφια τους Μπίντο, Ετορε και Ερνέστο, καθώς προωθούν την ιδέα της κατασκευής καινοτόμων αυτοκινήτων που συνδυάζουν την τέχνη με την τεχνολογία.

Οι εντάσεις στις σχέσεις τους κλιμακώνονται εν μέσω οικονομικών και αγωνιστικών κινδύνων, καθώς και μίας απαγορευμένης σχέσης. Ο Κάρλο προσπαθεί να ενώσει την οικογένεια γύρω από τον κοινό στόχο ίδρυσης της Maserati, αλλά πεθαίνει από φυματίωση πριν προλάβει να δει το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα. Ο Αλφιέρι ονειρεύεται να αγωνιστεί και να κερδίσει μεγάλους αγώνες ταχύτητας, αλλά πεθαίνει το 1932 από επιπλοκές τραυματισμών που είχε υποστεί χρόνια νωρίτερα σε ένα ατύχημα.

Καρέ από την ταινία, στην οποία ο Αντονι Χόπκινς ερμηνεύει τον κεντρικό χρηματοδότη των αδελφών Μαζεράτι (The Andrea Iervolino Company)

Την παραγωγή της ταινίας υπογράφει ο ιταλοκαναδός Αντρέα Ιερβολίνο, που έχει γίνει ένας από τους κορυφαίους ανεξάρτητους κινηματογραφιστές του Χόλιγουντ, συνεργαζόμενος με μερικούς από τους μεγαλύτερους αστέρες της κινηματογραφικής βιομηχανίας – συμπεριλαμβανομένου του Πατσίνο στην βραβευμένη ταινία «Ο Εμπορος της Βενετίας».

Ο Ιερβολίνο πλέκει το εγκώμιο του Χόπκινς, λέγοντας ότι είναι αφοσιωμένος στην ταινία και ότι έχει αλλάξει κάποιες από τις ατάκες του στο σενάριο για να είναι πιο αποτελεσματικές. «Μερικές φορές, όταν συνεργάζεσαι με έναν τόσο μεγάλο σταρ, όλοι μιλούν για την αμοιβή του, αλλά στην περίπτωση του Αντονι αυτό δεν ισχύει, καθώς πρόκειται για πραγματικά εξαιρετικό καλλιτέχνη», λέει στον Guardian. Παρότι υποδύεται Ιταλό, ο Χόπκινς δεν χρησιμοποιεί ιταλική προφορά.

Ο παραγωγός ισχυρίζεται ότι αυτό ήταν επιλογή του σκηνοθέτη, καθώς τα αγγλικά με ιταλική προφορά δεν ακούγονται σωστά, όπως αποδείχθηκε στην ταινία «Οίκος Gucci». «Αν θέλεις πραγματική ιταλική προφορά, γυρνάς μια ταινία στα ιταλικά», εξηγεί στον Guardian, συμπληρώνοντας ότι «αλλιώς απλά παπαγαλίζεις – και η ταινία μας είναι σοβαρή». Η Ιταλία φημίζεται για τις μάρκες αυτοκινήτων υψηλών επιδόσεων, όπως οι Maserati, Ferrari, Lamborghini, Bugatti, Alfa Romeo και Lancia. Ο Ιερβολίνο υπογράφει την παραγωγή και άλλων δύο ταινιών… υψηλού κυβισμού –των «Lamborghini:

Ο Ανθρωπος Πίσω από τον Θρύλο», επίσης σε σκηνοθεσία του Μορέσκο και «Ferrari», σε σκηνοθεσία Μάικλ Μαν– ενώ ετοιμάζει και μία για την Bugatti. «Η Ιταλία παραμένει κάτι σαν τη Σίλικον Βάλεϊ των σπορ αυτοκινήτων», λέει στον Guardian ο Ιερβολίνο. Εξηγεί ότι όλες οι περιοχές της διαδρομής από την Μπολόνια ως το Μιλάνο ήταν γεμάτες από ονειροπόλους κατασκευαστές γρήγορων και πολυτελών αυτοκινήτων, η ιστορία των οποίων δεν είναι ευρέως γνωστή.

«Είναι πηγή έμπνευσης ως κινηματογραφικό είδος», λέει χαρακτηριστικά. Τα μοντέλα που εμφανίζονται στην ταινία κατασκευάστηκαν σε εργαστήριο εξουσιοδοτημένο από την Maserati. Τα σχέδια της εξωτερικής όψης τους είναι ίδια με τα αρχικά, αλλά οι κινητήρες τους πληρούν τα σύγχρονα πρότυπα, αναδημιουργώντας παράλληλα τους αρχικούς ήχους. Η ταινία αναμένεται να κυκλοφορήσει στις αίθουσες εντός του 2026.