Από τη μια μεριά η Μελόνι και προσεχώς η Λεπέν και από την άλλη η AfD...
Από τη μια μεριά η Μελόνι και προσεχώς η Λεπέν και από την άλλη η AfD… Στο Παρίσι και στη Ρώμη η άνοδος της Ακροδεξιάς στην εξουσία φάνηκε να είναι σε άμεση συνάρτηση με τον «εξευγενισμό» της, την ικανότητά της να μεταλλαχθεί σε σκληρή Δεξιά, μια στροφή που φαίνεται να έχει υλοποιηθεί.
Στους αντίποδες φαίνεται να βρίσκεται η Γερμανία όπου το AfD που ιδρύθηκε το 2013 από δεξιούς ευρωσκεπτικιστές κλείνει το μάτι προς τους νοσταλγούς του ναζισμού.
Οταν εγκαινιάστηκε το μνημείο του Ολοκαυτώματος δίπλα στην πύλη του Βρανδεμβούργου, ηγετικό στέλεχος του AfD το αποκάλεσε «Μνημείο της ντροπής»!
Προφανώς, επειδή ενοχοποιεί συλλογικά τον γερμανικό λαό για την εξόντωση του μεγαλύτερου μέρους του εβραϊκού πληθυσμού της Γηραιάς Ηπείρου…
Ενα άλλο ηγετικό στέλεχος της Εναλλακτικής στηρίζει τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας για να υλοποιηθεί η πολιτική προεκλογική δέσμευση της AfD για μαζικές απελάσεις παράτυπων μεταναστών. Ολοι όσοι δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι οι ανησυχούντες για ενδεχόμενη δημοσιονομική χαλάρωση μεταμορφώθηκαν μέσα σε ένα βράδυ σε ακρίτες έτοιμους να αποκρούσουν τα κύματα των βαρβάρων, δεν είχαν παρά να ανατρέξουν στην έκρηξη της κρίσης στην ευρωζώνη το 2010.
Οι χώρες του Νότου της ευρωζώνης δεν αποσταθεροποιήθηκαν λόγω αδυναμίας προσαρμογής στις άκαμπτες συνταγές του Μάαστριχτ και του Συμφώνου Σταθερότητας, αλλά λόγω εγγενούς ροπής προς τη διαφθορά και τις πελατειακές σχέσεις.
Το συμπέρασμα της παραπάνω διαπίστωσης είναι απλό: ο Νότος της ευρωζώνης έχει στο DNA του την εξαπάτηση και την πελατειακή διαπλοκή, αλλά και μια επιδοτούμενη παρασιτική επιβίωση σε βάρος των ενάρετων του Βορρά.
Το περιοδικό Focus κυκλοφόρησε με εξώφυλλο την Αφροδίτη της Μήλου να κάνει άσεμνη χειρονομία και με λεζάντα το ερώτημα «Απατεώνες στην ευρωζώνη;»
Το σοβαρό Der Spiegel κυκλοφόρησε με εξώφυλλο τον χάρτη της Ιταλίας κρεμασμένο από ένα μακαρόνι! Ετσι, η κρίση της ευρωζώνης χρεώθηκε στον Νότο με τον ίδιο τρόπο που το Κραχ του 1929 σχεδιάστηκε από τους Εβραίους…
Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2025, σχεδόν 3 στις 10 διαδρομές από τις προγραμματισμένες δεν εκτελέστηκαν και έτσι το επιβατικό κοινό αναγκάστηκε να στριμωχτεί και να φτάσει με καθυστέρηση στον προορισμό του
Συνεχώς επιδεινώνεται η κατάσταση με την εξυπηρέτηση εκατομμυρίων επιβατών από τις αστικές συγκοινωνίες στην Αττική. Ο αριθμός των επιβατών που… «δεν έχει 10 ευρώ να βάλει βενζίνη» αυξάνεται μεν, αλλά τα πραγματικά δρομολόγια μέσα στο 2025 μειώθηκαν τόσο στα μέσα σταθερής τροχιάς (μετρό–τραμ) όσο και σε εκείνα που κινούνται στους δρόμους (λεωφορεία–τρόλεϊ).
Η κατάσταση «σαρδελοποίησης» που βιώνει καθημερινά το επιβατικό κοινό στις αποβάθρες και τους συρμούς των τριών γραμμών του μετρό αλλά και στα λεωφορεία, που ολοένα αραιώνουν μέσα σε συνθήκες εφιαλτικής κυκλοφορίας, επιβεβαιώνεται και από τα απολογιστικά στοιχεία για το έτος 2025. Τα στοιχεία αυτά δημοσιεύτηκαν ώς τώρα επισήμως μόνο για τις Σταθερές Συγκοινωνίες (ΣΤΑΣΥ), αλλά η «Εφ.Συν.» εξασφάλισε ένα ενδεικτικό μέρος εκείνων που αφορούν τις Οδικές Συγκοινωνίες (ΟΣΥ) και δεν έχουν ακόμη αναρτηθεί δημόσια. Τα στοιχεία αυτά αποκαλύπτουν ότι το έτος 2025 μεγάλωσε ακόμη περισσότερο το κενό ανάμεσα στα προγραμματισμένα δρομολόγια λεωφορείων και τρόλεϊ και σε εκείνα που πραγματικά εκτελέστηκαν. Το αποτέλεσμα είναι να αυξηθούν ακόμη περισσότερο τα «χαμένα δρομολόγια». Αναλυτικότερα:
֟ Μέσα στο 2025 είχαν προγραμματιστεί να γίνουν συνολικά 5.737.509 δρομολόγια από λεωφορεία και τρόλεϊ. Ομως τελικά πραγματοποιήθηκαν 4.169.829 δρομολόγια και αυτό σημαίνει ότι το ποσοστό εκτέλεσης έφτασε το 72,7%. Δηλαδή για κάθε 100 δρομολόγια που είχαν προγραμματιστεί, χάθηκαν πάνω από 27 και οι επιβάτες που θα έμπαιναν σε αυτά αναγκάστηκαν να στριμωχτούν και να φτάσουν με καθυστέρηση στον προορισμό τους.
֟ Τα χαμένα δρομολόγια του 2025 είναι εμφανώς περισσότερα από εκείνα των προηγούμενων χρόνων. Σύμφωνα με τα απολογιστικά στοιχεία που δημοσίευσε πέρσι ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθηνών (ΟΑΣΑ), το 2024 είχε υλοποιηθεί το 78,4% των προγραμματισμένων δρομολογίων, το 2023 το ποσοστό ήταν υψηλότερο (83,6%), το 2022 ακόμη πιο ψηλό (86,1%) και το 2021 89,44%. Με άλλα λόγια εκεί που το 2021 χάνονταν σχεδόν 10 δρομολόγια σε κάθε 100, φτάσαμε το 2025 στην Ελλάδα που «η οικονομία πάει σφαίρα» να χάνονται πάνω από 27, σχεδόν τα τριπλάσια.
֟ Για αυτή την επιδείνωση της κατάστασης η εξήγηση θα πρέπει να δοθεί όταν τα στοιχεία δημοσιευτούν επισήμως. Στους απολογισμούς προηγούμενων χρόνων τα χαμένα δρομολόγια αποδίδονταν πρωτίστως στις ελλείψεις του προσωπικού, στις βλάβες που έβγαζαν οχήματα εκτός κυκλοφορίας και στην κυκλοφοριακή συμφόρηση που προκαλεί καθυστερήσεις και ανατροπές στο πρόγραμμα.
֟ Το πρόβλημα της έλλειψης οδηγών παραμένει παρά τις κατά καιρούς προκηρύξεις για προσλήψεις προσωπικού ακόμη και χωρίς επαγγελματικό δίπλωμα. Οι αμοιβές, που παραμένουν πολύ χαμηλές, και οι αντίξοες συνθήκες εργασίας οδήγησαν εκατοντάδες νεοπροσληφθέντες σε παραίτηση την τελευταία πενταετία. Τα κενά καλύπτονται με εργασία σε ρεπό και κάποιες προσλήψεις οκταμηνιτών, ενώ ο πολυδιαφημισμένος διαγωνισμός νέων που θα εκπαιδεύονταν μέσα στην ΟΣΥ παραμένει «κολλημένος».
֟ Τα χαμένα δρομολόγια λόγω βλαβών θα έπρεπε λογικά να έχουν μειωθεί με την απόσυρση παλαιών οχημάτων και τη δρομολόγηση 1.000 νέων στο τελευταίο διάστημα. Φαίνεται όμως ότι το όποιο όφελος χάθηκε από τις κυκλοφοριακές συνθήκες που συνεχώς επιδεινώνονται οδηγώντας πολλά δρομολόγια σε ακύρωση.
֟ Μέσα σε αυτά τα δεδομένα θα έχει πολύ ενδιαφέρον να φανεί εάν με λιγότερα δρομολόγια εξυπηρετήθηκαν… σαρδεληδόν περισσότεροι επιβάτες. Αυτό επιβεβαιώθηκε ήδη από τα επίσημα απολογιστικά στοιχεία της ΣΤΑΣΥ για το 2025, βάσει των οποίων ο συνολικός αριθμός των επιβατών στις 3 γραμμές μετρό και στο τραμ αυξήθηκε κατά 2 εκατομμύρια σε σχέση με το 2024, αλλά τα δρομολόγια ήταν 9.280 λιγότερα.
֟ Δεν ήταν όμως μόνο λιγότερα κατά 9.280 τα δρομολόγια που εκτελέστηκαν, αλλά και εκείνα που είχαν εξ αρχής προγραμματιστεί σε σχέση με το 2024. Δηλαδή η ΣΤΑΣΥ γνώριζε ότι θα έχει πρόβλημα και για το 2025 προγραμμάτισε 9.725 λιγότερα δρομολόγια σε σχέση με το 2024. Τελικά εκτέλεσε 9.280 λιγότερα, καθώς φαίνεται πως οι γραμμές 2 και 3 κατάφεραν να περιορίσουν τις απώλειες την ώρα που στη γραμμή 1 (Πειραιάς-Κηφισιά) η παλαιότητα του στόλου οδηγούσε σε συνεχείς βλάβες και ματαιώσεις.
Το βασικότερο εργαλείο για τις μεγαλουπόλεις που αντιμετωπίζουν κυκλοφοριακά προβλήματα είναι οι οργανωμένες αστικές συγκοινωνίες που μεταφέρουν με συνέπεια και οικονομία εκατομμύρια επιβατών. Στην Αττική όμως συζητούμε συνεχώς για καινούργιους δρόμους προκειμένου να στριμώχνονται εκεί τα 150.000 Ι.Χ. που προστίθενται κάθε χρόνο. Στον αντίποδα οι παραγγελίες νέων συρμών που θα έπρεπε να έχουν ξεκινήσει από το 2022, όταν επεκτάθηκε η γραμμή 3 προς Πειραιά, ακόμη εκκρεμούν.
«Μαύρη τρύπα» παραμένει και το συγκοινωνιακό έργο που παράγεται από τα λεωφορεία της ιδιωτικής κοινοπραξίας (ΚΤΕΛ-τουριστικά) που έχει αναλάβει δεκάδες περιφερειακές γραμμές, καθώς τα εκτελούμενα δρομολόγια δεν ανακοινώνονται επισήμως στους απολογισμούς, ενώ οι αμοιβές καταβάλλονται κανονικά. Παράλληλα το ΚΤΕΛ Αττικής καταργεί συνεχώς δρομολόγια και οδηγείται στη διάλυση, στερώντας τη μετακίνηση σε όσους κατοικούν σε πιο απομακρυσμένες περιοχές. Για τον προαστιακό σιδηρόδρομο τα παράπονα είναι συνεχή για βλάβες και ακυρωμένα δρομολόγια αναγκάζοντας επίσης χιλιάδες εργαζομένους στη χρήση του Ι.Χ.
Καλοπληρωμένα στελέχη, κακοπληρωμένοι οδηγοί
Την ώρα που οι τρεις συγκοινωνιακοί φορείς της Αττικής (ΣΤΑΣΥ, ΟΣΥ και ο εποπτεύων ΟΑΣΑ) συνεχίζουν να καταγράφουν απώλειες δρομολογίων κυρίως λόγω έλλειψης (κακοπληρωμένων) οδηγών, τα διευθυντικά τους στελέχη πέτυχαν απογείωση των αμοιβών τους με «όρους αγοράς». Σύμφωνα με απόφαση που δημοσιεύτηκε στη Διαύγεια, η ετήσια ανώτατη αμοιβή για έναν γενικό διευθυντή φτάνει τα 92.400 ευρώ (7.700 μηνιαίως), εφόσον πάρει το μπόνους του 20%. Για έναν διευθυντή οι ανώτατες αποδοχές είναι 60.950 (5.080 μηνιαίως) συμπεριλαμβανομένου μπόνους 15%. Με άλλη απόφαση, οι αμοιβές για το 9μελές Δ.Σ. του ΟΑΣΑ φτάνουν τα 375.780 ευρώ το 2026, έναντι 257.900 το 2024 και 84.900 το 2018.
Οι πολεμικές συγκρούσεις σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή και Ασία δημιουργούν φόβους για μια ευρύτερη αναμέτρηση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, προειδοποιούν αναλυτές.
Το ενδεχόμενο ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, που για πολλά χρόνια αποτελούσε κυρίως αντικείμενο ιστορικών αναλύσεων και στρατιωτικών σεναρίων, επανέρχεται στη διεθνή συζήτηση, καθώς εντείνονται οι φόβοι ότι οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα για τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα.
Σε ανάλυσή του στους Financial Times, ο επικεφαλής σχολιαστής διεθνών υποθέσεων της εφημερίδας, Γκίντεον Ράχμαν, εξετάζει τις ομοιότητες της σημερινής διεθνούς κατάστασης με τις περιόδους που προηγήθηκαν των δύο Παγκοσμίων Πολέμων.
Με τίτλο «Οδηγούμαστε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε προς έναν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο;», η ανάλυση επικεντρώνεται σε τρεις περιοχές: την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Ασία. Κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ο κίνδυνος οι υφιστάμενες συγκρούσεις να οδηγήσουν σε άμεση αντιπαράθεση μεγάλων δυνάμεων.
Ουκρανία: Ο κίνδυνος σύγκρουσης Ρωσίας και ΝΑΤΟ
Στην Ευρώπη, ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί βασική πηγή ανησυχίας. Οι συνεχιζόμενες ρωσικές επιθέσεις και οι καταγγελίες για υβριδικές επιχειρήσεις εναντίον ευρωπαϊκών χωρών αυξάνουν, σύμφωνα με την ανάλυση, τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.
Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στο κατά πόσο η Μόσχα θεωρεί αξιόπιστη τη δέσμευση του ΝΑΤΟ να υπερασπιστεί τα κράτη-μέλη του.
Ο Ράχμαν υπενθυμίζει ότι οι λανθασμένες εκτιμήσεις σχετικά με την αποφασιστικότητα των συμμαχιών διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην έναρξη των δύο Παγκοσμίων Πολέμων.
Μέση Ανατολή: Οι συγκρούσεις αποκτούν διεθνείς διαστάσεις
Το δεύτερο επικίνδυνο μέτωπο εντοπίζεται στη Μέση Ανατολή, όπου ο πόλεμος με το Ιράν και οι επιθέσεις σε χώρες του Κόλπου έχουν διευρύνει την αστάθεια.
Οι πρόσφατες επιθέσεις στο Ριάντ και οι απειλές εναντίον αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων αναδεικνύουν τον κίνδυνο εμπλοκής περισσότερων κρατών.
Παράλληλα, οι Financial Times επισημαίνουν τη στενότερη συνεργασία Ρωσίας, Κίνας, Ιράν και Βόρειας Κορέας, χωρών που αμφισβητούν, με διαφορετικούς τρόπους, τη διεθνή τάξη υπό αμερικανική ηγεσία.
Ταϊβάν: Η αντιπαράθεση ΗΠΑ και Κίνας
Το τρίτο μέτωπο αφορά την Ανατολική Ασία και ειδικότερα την Ταϊβάν.
Η Κίνα ενισχύει τη στρατιωτική πίεση προς το νησί, ενώ παραμένει ασαφές πώς θα αντιδρούσαν οι ΗΠΑ σε ενδεχόμενη κινεζική στρατιωτική επιχείρηση. Κατά τον Ράχμαν, αυτή η αβεβαιότητα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους κινδύνους για τη διεθνή ασφάλεια.
Η ανάλυση υπογραμμίζει ότι, παρά την αύξηση των συγκρούσεων, δεν πληρούνται ακόμη οι προϋποθέσεις ενός παγκόσμιου πολέμου: η άμεση σύγκρουση των ισχυρότερων κρατών και η επέκταση των εχθροπραξιών σε διαφορετικές ηπείρους.
«Βάλατε τη φαντασία στην εξουσία…» – Ζαν-Πολ Σαρτρ
Σε αντίθεση με όσα είπε ο Μαρξ, η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αντηχεί. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα στη Γαλλία. Για άλλη μια φορά, η γαλλική νεολαία δείχνει τον δρόμο. Δεν μπορεί παρά να θαυμάσει κανείς το θάρρος και το πνεύμα συντροφικότητας που εκδηλώνονται στη χώρα.
Οι μαθητές έχουν δεχτεί βίαιες επιθέσεις από την αστυνομία του Μακρόν, αντιστέκονται όταν χρειάζεται και συνεχίζουν να διαδηλώνουν, απαιτώντας αλλαγές στο γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα, που σήμερα βρίσκεται σε καταστροφική κατάσταση.
Το 1968, το κίνημα ξεκίνησε με παρόμοιο τρόπο, στις 22 Μαρτίου, στη Ναντέρ. Η αστυνομική βία έβγαλε ακόμη περισσότερο κόσμο στους δρόμους και, στις 10 Μαΐου, κατά τη διάσημη «νύχτα των οδοφραγμάτων» στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, οι δυνάμεις καταστολής CRS/SS απωθήθηκαν. Το κίνημα αλληλεγγύης στον αγώνα του βιετναμέζικου λαού ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε ήδη ριζοσπαστικοποιήσει ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού, ενώ η σύνδεσή του με τα οικονομικά αιτήματα των φοιτητών έγινε πολύ γρήγορα.
Εκείνη την εποχή, οι φοιτητές στο Βερολίνο και στη Ρώμη διαδήλωναν επίσης για το Βιετνάμ. Στο Λονδίνο είχε σημειωθεί μια βίαιη σύγκρουση στην πλατεία Γκρόσβενορ, όπου 30.000 διαδηλωτές εμποδίστηκαν από έφιππους αστυνομικούς να φτάσουν στην αμερικανική πρεσβεία. Στη διαδήλωση συμμετείχαν επίσης οργανωμένα τμήματα της γερμανικής SDS (Σοσιαλιστική Γερμανική Φοιτητική Ένωση), τα μέλη της οποίας κρατούσαν ξύλινα κοντάρια, καθώς και της γαλλικής JCR (Επαναστατική Κομμουνιστική Νεολαία), με επικεφαλής τον Αλέν Κριβίν.
Το κλίμα ήταν μαχητικό. Μια ομάδα από εμάς ετοίμαζε ένα έντυπο μεγάλου σχήματος, με σκοπό την έκδοση μιας σοσιαλιστικής εφημερίδας της Αριστεράς, της The Black Dwarf («Ο μαύρος νάνος»). Τον Μάιο του ’68, δέκα εκατομμύρια εργαζόμενοι στη Γαλλία ξεσηκώθηκαν, συμμετέχοντας σε μια γενική απεργία, τη μεγαλύτερη στην ιστορία του καπιταλισμού.
Ο Έρικ Χόμπσμπαουμ έστειλε μια ανταπόκριση στον Μαύρο Νάνο. Ο Ζαν-Ζακ Λεμπέλ έστειλε ένα ρεπορτάζ, γραμμένο πρόχειρα πάνω στα οδοφράγματα, το οποίο μας παρέδωσε την επόμενη μέρα ένας σύντροφος που επέστρεφε από εκεί.
Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους έγινε -και παραμένει- εμβληματικό.
Το βασικό αίτημα των εργατών και των φοιτητών ήταν ο σοσιαλισμός και η επανάσταση. Επρόκειτο για μια ευθεία αμφισβήτηση της κυριαρχίας του κεφαλαίου.
Και σήμερα;
Το πνεύμα δεν είναι πολύ διαφορετικό. Η Παλαιστίνη έχει πάρει τη θέση του Βιετνάμ ως το ζήτημα που συσπειρώνει τις αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις και έχει ριζοσπαστικοποιήσει μια νέα γενιά.
Η Ισπανία και η Αλβανία ακολουθούν κατά πόδας τη Γαλλία. Οι πλατείες και οι δρόμοι γεμίζουν με φωνές διαμαρτυρίας, ενώ η παλαιστινιακή μαντίλα και η παλαιστινιακή σημαία κάνουν αισθητή την παρουσία τους και στις τρεις χώρες.
Όμως ο κόσμος έχει αλλάξει προς το χειρότερο. Τα μεγάλα εργατικά κόμματα στην Ιταλία και τη Γαλλία έχουν διαλυθεί και εξαφανιστεί. Οι οργανώσεις της άκρας Αριστεράς έχουν σπαταλήσει όση καλή διάθεση είχε απομείνει απέναντί τους στην ευρύτερη κοινωνία. Η Ανυπότακτη Γαλλία (La France Insoumise, LFI) παραμένει το μοναδικό πολιτικό κόμμα που υποστηρίζει τη μαθητική και φοιτητική εξέγερση. Ο ηγέτης της, Ζαν-Λικ Μελανσόν, που συγκεντρώνει τεράστια πλήθη νέων σε ολόκληρη τη Γαλλία, δέχεται αδιάκοπα συκοφαντικές επιθέσεις από τα κατεστημένα μέσα ενημέρωσης.
Ο πανούργος Μακρόν, θορυβημένος από την υποστήριξη που συγκεντρώνει το μετριοπαθές σοσιαλιστικό και αντινεοφιλελεύθερο πρόγραμμα της LFI, έχει φτάσει πολύ κοντά στο να στηρίξει την ηγέτιδα της ακροδεξιάς, Μαρίν Λεπέν. Η ίδια έχει καταδικάσει τους μαθητές και τους φοιτητές και παρουσιάζεται ως η φωνή του «νόμου και της τάξης».
Είναι σαν να επιστρέφουμε στην εποχή του Βισύ.
Οι εκλογές της επόμενης χρονιάς, όπως φαίνεται αυτή τη στιγμή, θα αποτελέσουν μια αναμέτρηση ανάμεσα στον Μελανσόν και τη Λεπέν. Προς ποια κατεύθυνση θα στραφεί το ακραίο Κέντρο του Μακρόν και των συνεργατών του; Η εκλογική τους βάση θα διχαστεί, αλλά η ηγεσία τους θα ελπίζει σε μια νίκη της Λεπέν.
Ο καπιταλισμός στην Ευρώπη έχει αρνηθεί να ικανοποιήσει ακόμη και τα περιορισμένα μεταρρυθμιστικά αιτήματα των λαϊκών μαζών. Οι πολιτικοί του ίσως πεθάνουν μετανιώνοντας γι’ αυτό το λάθος.
